Dalekowzroczność

I-zdrowie » choroby oczu » Dalekowzroczność

Dalekowzroczność (hiperopia, nadwzroczność) jest wadą wzroku. Jej istota polega na tym, że kiedy w zdrowym oku promienie padające równolegle zbiegają się w jednym punkcie na siatkówce; przy dalekowzroczności ogniskują się poza siatkówką. W efekcie obraz znajdujących się w pobliżu przedmiotów jest zawsze niewyraźny.

Starczowzroczność (prezbiopia) jest odmianą dalekowzroczności. W stanie spoczynku oczy starszego człowieka nastawione są na nieskończoną odległość, ale podczas obserwacji rzeczy lub osoby stojącej w pobliżu, wzrok może tak się przystosować do odległości, że obraz jest zupełnie wyraźny.

Zdolność do przystosowania się do odległości, inaczej zwana akomodacją wzroku, z biegiem lat maleje. Mniej więcej około 60. roku życia zanika zupełnie i pojawia się starczowzroczność.

Objawy dalekowzroczności i starczowzroczności

- nieostre widzenie z bliska do około 1 metra

- uczucie zmęczenia oczu

- możliwe bóle głowy na skutek ciągłego dostosowywania się soczewek

Przyczyny dalekowzroczności i starczowzroczności

Do starczowzroczności (czego pierwszym objawem jest zamazywanie się liter przy pisaniu i czytaniu) dochodzi na skutek naturalnego twardnienia soczewki i w konsekwencji do zmniejszania się zakresu akomodacji oka.

Dalekowzroczność spowodowana jest zbyt małym wymiarem przednio – tylnym gałki ocznej oraz zmniejszeniem elastyczności soczewki i zbyt małym jej wypukleniem.

Wzmagające się z wiekiem trudności widzenia z bliska powodują, że punkt bliższy oka stale się oddala. Jest to najbliższy oku punkt, który oko spostrzega wyraźnie. Dla dziesięciolatka będzie ona znajdował się w odległości 10 cm, 45 letni człowiek widzi dokładnie już na odległość 30-35 cm.

Leczenie dalekowzroczności i starczowzroczności

przyczyn obu wad nie można usunąć ani stosując terapię lekami ani za pomocą operacji. Jednym wyjściem są okulary lub soczewki kontaktowe.

Od 60. roku życia okulary należny zmieniać co 2-3 lata, ponieważ punkt bliższy nieustannie się oddala.

Co można zrobić samemu?

Wobec wady wzroku człowiek zawsze jest bezradny. Jednak aby zapobiec pogarszaniu się jakości widzenia należy okresowo kontrolować wzrok u okulisty, który zadecyduje, czy noszone dotąd szkła są odpowiednie.

Kiedy należy zgłosić się do lekarza?

Trudno samemu nie zauważyć, że coraz gorzej się widzi, a czytane teksty trzeba odsuwać od siebie ciągle zwiększając odległość. Jest to wyraźny sygnał, że czas najwyższy udać się do lekarza

wady wzroku, które nie są korygowane, powodują stałe bóle głowy lub mogą nawet doprowadzić do powstania tzw. zeza akomodacyjnego.

Dlatego też zaraz po wystąpieniu objawów dalekowzroczności należy zamówić wizytę u okulisty. Powyżej 40. roku życia wzrok powinien być kontrolowany regularnie co dwa lata.

Co zrobi lekarz?

Okulista sprawdzi ostrość widzenia za pomocą testu. Na podstawie jego wyników określi grubość  (ilość dioptrii) szkieł korekcyjnych. Okulary noszone przy dalekowzroczności i starczowzroczności mają szkła wypukłe (soczewki skupiające). Dodatkowo lekarz zbada oczy za pomocą mikroskopu do badania rogówki lub lampy rozdzielczej, aby sprawdzić, czy nie nastąpiły zmiany w partiach oka, w których następuje załamywanie światła.

Przebieg dalekowzroczności i starczowzroczności

Obie wady nasilają się z biegiem czasu, ponieważ zmniejsza się nastawność oka oraz elastyczność soczewek. Towarzyszy im uczucie zmęczenia oczu.

cholestrol

Zadaj Pytanie Specjaliście