Przewlekła Białaczka Szpikowa

Medycyna rozróżnia białaczkę szpikową i limfatyczną. Są to najważniejsze choroby zespołu rozrostowego układu krwiotwórczego i limfatycznego. Schorzenie to charakteryzuje się nadmiernym i niekontrolowanym rozrostem komórek. Przewlekła białaczka szpikowa jest chorobą szpiku kostnego. Powstające w szpiku krwinki białe, granulocyty rozmnażając się w sposób niepohamowany nie są już w zasadzie zdolne do spełniania swych naturalnych funkcji.

Dlatego organizm nie jest w stanie w dostatecznym stopniu bronić się przed infekcjami. Zwykłe zakażenie może stanowić dla chorego na białaczkę zagrożenie życia. Nadmierna produkcja krwinek białych powoduje też zaburzenie krzepnięcia krwi.

Przyczyny przewlekłej białaczki szpikowej

Dokładna przyczyna nie jest znana. Wiadomo, że przewlekłą białaczkę szpikową może wywołać promieniowanie jonizujące, powstające przy rozszczepieniu jądra atomu. U dziewięciu na dziesięciu pacjentów w materiale genetycznym stwierdza się nieprawidłowy chromosom, tak zwany chromosom Filadelfia. Tę niewielką zmianę genu można obserwować w komórkach pod mikroskopem jako anomalię strukturalna.

Białaczka szpikowa przewlekła dotyka najczęściej osoby między 30. a 50. rokiem życia, przy czym w stadium początkowym nie stwierdza się żadnych objawów. Uwidaczniają się one dopiero znacznie później.

Objawy przewlekłej białaczki szpikowej

Bladość.

– Zmęczenie.

– Duszności.

– Uczucie ucisku i wypełnienia w nadbrzuszu.

Spadek wagi.

– Zwiększona skłonność do krwawień (na przykład częste krwawienie z nosa).

– Powiększona śledziona: czasem nawet tzw. „śledziona olbrzymia”.

Leczenie przewlekłej białaczki szpikowej

Tak jak w większości schorzeń nowotworowych, także w przypadku przewlekłej białaczki szpikowej stosuje się tak zwane leki cytostatyczne. Są to skomplikowane związki chemiczne, które ogólnie hamują rozmnażanie się komórek. Ponieważ komórki u chorego na białaczkę rozmnażają się bardzo szybko, właśnie one w największym stopniu ulegają niszczącemu działaniu leków. Niszczenie chorych komórek jest możliwe jednak wyłącznie za cenę znacznych działań ubocznych (zapalenie błony śluzowej żołądka i jelit, wypadanie włosów, silne nudności itp.).

W ostatnich latach medycyna wiąże coraz większe nadzieje z metodą przeszczepu szpiku kostnego. Do jego przeprowadzenia niezbędny jest dawca posiadający identyczny układ zgodności tkankowej jak biorca. Od dawcy pobrany zostaje szpik, który następnie zostaje wstrzyknięty do krwiobiegu chorego. Chory szpik zostaje wcześniej poddany napromieniowaniu. Zdrowy szpik zostaje natomiast wszczepiony w miejscach, w których jest potrzebny.

Co możesz zrobić sam?

Leczenie na własną rękę nie jest możliwe.

Kiedy należy się udać do lekarza?

Po stwierdzeniu częstszych nawrotów infekcji i utrzymującemu się osłabieniu, utracie wagi lub przy wzmożonej skłonności do krwawień, na przykład do częstszego niż zwykle krwawienia z nosa. Także bóle w okolicy śledziony mogą być oznaką białaczki, ponieważ rozrost układu granulocytarnego może mieć miejsce także w wątrobie i śledzionie.

Przebieg choroby

Dopiero odkąd możliwy jest przeszczep szpiku, niektóre przypadki przewlekłej białaczki szpikowej są uleczalne. Metoda ta jest jednak do dziś bardzo skomplikowana, ponieważ wstrzyknięty obcy szpik kostny jest często niszczony przez system obronny biorcy. Leczenie możliwe jest wyłącznie przy ryzyku poważnych działań ubocznych. Lepsze rokowania maja młodzi pacjenci.

WAŻNE

Przewlekłej białaczce szpikowej nie zawsze towarzyszą zauważalne objawy. U niektórych pacjentów całkiem przypadkowo odkrywa się zwiększenie liczby leukocytów, kiedy przy okazji innego badania lekarskiego wykonuje się morfologię krwi. 90 % wszystkich chorych posiada wprawdzie „chromosom Filadelfia”, jednak sama tylko jego obecność nie oznacza jeszcze, że jest się chorym na białaczkę.

Artykuł pochodzi z kategorii Nowotwory, wikipedia. Opracował: Jakub Warzecha. Dodano: 14 czerwca 2014

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *