Monthly Archives - Sierpień 2013

Zaburzenia opróżniania pęcherza

Naturalny proces opróżniania pęcherza moczowego może być w różnorodny sposób zaburzony. Na przykład występuje bardzo częste oddawanie moczu lub moczenie nocne (głównie u dzieci). Innym rodzajem zaburzenia jest oddawanie dużej lub małej ilości moczu, utrudnione i bolesne opróżnianie pęcherza, moczenie mimowolne i nieświadome. Czasami pęcherza nie można opróżnić całkowicie. Wszystkie powyższe objawy określa się mianem zaburzeń opróżniania pęcherza moczowego.

Objawy zaburzeń opróżniania pęcherza moczowego

– częste parcie na mocz z oddawaniem niewielkiej ilości.

– bolesne i utrudnione oddawanie moczu.

– popuszczanie moczu (często niezauważalne).

– trudności w opróżnieniu pęcherza.

– moczenie mimowolne.

– boleśnie napięty pęcherz moczowy.

– moczenie nocne.

Przyczyny zaburzeń opróżniania pęcherza moczowego

W zależności od rodzaju dolegliwości przyczyny zaburzeń są bardzo różne. Czasami mają one podłoże psychiczne i występują tylko w sytuacjach stresowych. W innych przypadkach dochodzi do uszkodzenia nerwów, które zaopatrują pęcherz moczowy lub choroba dotyczy centralnego układu nerwowego.

Również predyspozycje osobnicze, jak na przykład wypadanie pęcherza moczowego spowodowane wiotkością mięśni lub urazami, jak złamanie miednicy podczas upadku z wysokości z nogami rozłożonymi, jest powodem zaburzeń oddawania moczu. Także stany zapalne dróg moczowych mogą wywołać powyższe dolegliwości.

Leczenie zaburzeń opróżniania pęcherza moczowego

Z reguły leczeniem tych dolegliwości zajmuje się lekarz specjalista- urolog. Posiada on wszechstronne możliwości przeprowadzenia diagnostyki.

U kobiet może pomóc noszenie odpowiednich krążków dopochwowych. Czasami stosuje się leczenie farmakologiczne.

W niektórych przypadkach konieczne jest leczenie operacyjne.

Co można zrobić samemu?

W przypadku, gdy przyczyna zaburzeń opróżniania pęcherza moczowego nie jest ustalona, nigdy nie należy samodzielnie podejmować leczenia.

W przypadku skłonności do częstego lub mimowolnego oddawania moczu, można jednak z powodów higienicznych zastosować środki profilaktyczne. Są to na przykład pieluchy zatrzymujące zapach, które chory powinien mieć zawsze przy sobie. (więcej…)

Nietrzymanie moczu

Nietrzymanie moczu jest fachowym terminem medycznym na oznaczenie mimowolnego oddawania moczu. Potocznie dolegliwości nazywa się też niekiedy „słabym pęcherzem”. Polega ona na tym, że u osoby dotkniętej nią mózg traci kontrolę nad zwieraczami pęcherza moczowego, co powoduje niekontrolowane oddawanie moczu, nierzadko w bardzo kłopotliwych sytuacjach. Najczęściej świadczy to o złym funkcjonowaniu narządów układu moczowego.

Nietrzymanie moczu jest bardzo szeroko rozpowszechnionym problemem. Dotyka wszystkich grup wiekowych, choć z wiekiem nasila się. Występuje wprawdzie także u mężczyzn, jednak znacznie częściej dotyka kobiety. Na nietrzymanie moczu uskarża się blisko 20 procent wszystkich pacjentek zgłaszających się do lekarza.

Nietrzymanie moczu samo w sobie nie jest chorobą, lecz objawem, wskazującym najczęściej na inne choroby lub zaburzenia, które można wyleczyć.

Objawy nietrzymania moczu

Nietrzymanie moczu to mimowolne i niekontrolowane oddawanie moczu.

Może je poprzedzać uczucie parcia na mocz, choć objawu tego nie obserwuje się w każdym przypadku.

Przyczyny nietrzymania moczu

Przyczyny nietrzymania moczu mogą być rozmaite i w zależności od nich rozróżnia się kilka postaci tego schorzenia.

Najczęstsze jest nietrzymanie moczu wysiłkowe lub spowodowane stresem. Pojawia się ono w następstwie osłabienia mięśni zwieraczy pęcherza po znacznym wysiłku fizycznym, kichaniu, śmiechu i kaszlu, także jako następstwo nadwagi, w okresie przekwitania, po porodzie lub po zażyciu pewnych leków.

Na drugim miejscu pod względem częstotliwości występowania należy wymienić nietrzymanie moczu instynktowne, w przypadku którego kontrolowanie nagle pojawiającego się parcia na mocz nie jest już możliwe. Najczęściej jest ono spowodowane nadmiernym pobudzeniem nerwowym.

Rzadziej spotykane jest zaburzenie polegające na oddawaniu moczu kroplami przy wypełnionym pęcherzu, związane z niedomaganiem funkcji mięśni spowodowane przez chorobę neurologiczną. Dotyka to także chorych na cukrzycę, mężczyzn z przerostem prostaty oraz kobiety z guzami i mięśniakami narządów rodnych.

Istnieje także nietrzymanie odruchowe, w którym następuje samoistne wydalanie dużych ilości moczu. Najczęstszą przyczyną tej postaci jest uszkodzenie nerwów w obrębie rdzenia kręgowego.

Co można zrobić samemu?

Przy wysiłkowym nietrzymaniu moczu należy zrezygnować z noszenia nadmiernych ciężarów. Nałogowi palacze cierpiący na chroniczny kaszel powinni całkowicie zaniechać palenia. Kobiety po porodzie mogą ponownie wzmocnić osłabione mięśnie poprzez regularną gimnastykę mięśni dna miednicy (tzw. ćwiczenie Kegla). (więcej…)

Neurodystonia

Mięśnie szkieletowe człowieka znajdują się w stanie stałego napięcia, skurczu, zwanego tonusem. Słowo wywodzi się z języków starożytnych (po grecku tonos, po łacinie tonus). Ciągłe napięcie zapewnia utrzymanie właściwej postawy ciała, mimiki, itd. W przypadku naczyń krwionośnych umożliwia na przykład rytmiczny skurcz i rozkurcz tętnic.

Jeśli tonus jest zaburzony, mówi się o dystonii. Dystonia wywoływana przez zaburzenia wegetatywnego układu nerwowego określana jest jego neurodystonia. Neurodystonia objawia się dolegliwościami ze strony serca, takimi jak kołatanie serca, uczucie ucisku w klatce piersiowej, znaczne przyspieszenie akcji serca.

Dolegliwością tym towarzyszą zaburzenia pracy układu krwionośnego (wahania ciśnienia krwi), objawiające się na przykład dreszczami lub obfitymi potami. Częstymi oznakami neurodystonii są też bóle głowy, trudności w oddychaniu, bóle krzyża i pleców, dolegliwości ze strony żołądka i pęcherza moczowego, nudności, zawroty głowy i – u kobiet – zaburzenia miesiączkowania. Chory czuje się przytłoczony swoimi problemami, odczuwa niepokój, lęk, łatwo się denerwuje i niejednokrotnie występują u niego czynnościowe zaburzenia seksualne. Poza tym mogą występować problemy z zasypianiem i uczucie ciągłego zmęczenia, spowodowane zbyt dużym napięciem psychicznym.

Jakie są przyczyny neurodystonii?

Neurodystonia jest schorzeniem dziwnym, dla lekarzy wciąż stanowiącym prawdziwą tajemnicę. Mimo iż obiektywnie stwierdza się dolegliwości ze strony układu sercowo-naczyniowego, to jednak brak jest jakichkolwiek zmian chorobowych w samych narządach. (więcej…)

Choroby gruczołów łzowych

Narząd łzowy składa się z gruczołu łzowego i dróg łzowych. Gruczoł łzowy umiejscowiony jest w górnej, bocznej części oczodołu, a ujście jego przewodu wyprowadzającego znajduje się w zewnętrznym kąciku oka, w worku spojówkowym. Drogi łzowe mają swoje ujście na brzegach powiek. Poza tym w spojówce oka jest jeszcze kilka mniejszych gruczołów, w których wydzielina zawierająca pewien enzym nawilża rogówkę. W ten sposób oko jest stale oczyszczane i chronione przed ewentualnym zapaleniem. Ruch powieki zapewnia równomierne rozprowadzanie płynu na całej powierzchni oka. Wydzielina odprowadzana jest do nosa przewodem nosowo-łzowym, który ma ujścia w wewnętrznym kąciku oka.

Systemem tym mogą zachwiać najróżniejsze czynniki, które spowodują produkcję zbyt małej lub zbyt dużej ilości cieczy łzowej. Stosunkowo  najczęściej występują zapalenia gruczołów łzowych, raczej rzadko problem łzawienia związany jest z nowotworem.

Objawy choroby gruczołów łzowych

– obrzmienie powieki górnej, bolesne przy zapaleniu, podczas innych chorób przewlekłych nie powoduje bólu

– uczucie tarcia i piasku pod powiekami

– uczucie mokrego oka

Przyczyny choroby gruczołów łzowych

Mniejsza niż normalnie ilość wydzieliny związana bywa z postępującym wiekiem. Ten sam problem mogą wywoływać u kobiet zmiany hormonalne następujące w okresie menopauzy.

Chorobliwe zmniejszanie produkcji łez charakterystyczne jest dla tzw. zespołu Sjogrena. Jest to przewlekła choroba typu reumatycznego, objawiająca się też zmianami w śluzówce oka i jamy ustnej, której bliższe przyczyny nie są znane.

Zwiększenie ilości wydzielanych łez następuje, jak każdy na pewno już sam nieraz to przeżył podczas p0łaczu. Taką samą reakcję wywołuje podrażnienie oka, np. ciałem obcym, krojenie cebuli, zranienie i zadrapanie, silne światło słoneczne lub zimno. Ostry stan zapalny gruczołów łzowych może występować w ramach innych chorób jak nagminne zapalenie przyusznic, szkarlatyna lub grypa. (więcej…)

Agorafobia

Agorafobia – lęk przed otwartymi przestrzeniami. Ściślej ujmując osoby cierpiące na agorafobię boją się przebywać w tłumie, wychodzić z domu czy podróżować samotnie. Odwiedzenie miejsca publicznego kończy się silnymi napadami paniki, natręctwami i nieuzasadnionym lękiem.

Każde wyjście i poczucie otwartej przestrzeni przez osobę cierpiącą na agorafobię kończy się silnymi przeżyciami psychicznymi. Wśród dolegliwości czysto fizycznych najczęściej spotykamy się z biegunką, przyspieszonym biciem serca, szybkim i płytkim oddechem, nudnościami, drżeniem kończyn i zawrotami głowy.

Zdarzają się ucieczki z miejsc mogących sprawić wrażenie gwarnych, otwartych. Bardzo trudno zapanować nad emocjami osoby w czasie ataku. Nie pomagają logiczne tłumaczenia i spokojny ton. Jeżeli już przydarzy się atak, nie można go lekceważyć. Chorego należy potraktować poważnie i pomóc wydostać się z niewygodnej sytuacji w odosobnione miejsce.

Nigdy nie powinno się zostawiać takiej osoby samej sobie, ponieważ może wpadać w kolejne problemy i będzie jej coraz trudniej z tego wyjść.
Lęk społeczny jest bardzo trudnym schorzeniem i bardzo trudnym do wyleczenia. Z powstaniem choroby wiążą się bardzo silne emocje przeżyte w przeszłości pod wpływem nieprzyjemnych zdarzeń.

Może to być wypadek, śmierć bliskiej osoby, czy wyrządzona krzywda w dzieciństwie.
Na agorafobię nie zapada się z dnia na dzień. Jest to długi proces, połączony z wcześniejszym alienowaniem się od świata.

Łączy się z tym spadek poczucia własnej wartości oraz ogólne poczucie braku kontroli nad sobą i swoim życiem.
Agorafobia jest ściśle powiązana z depresją i w ten sam sposób jest leczona. Choroba ta częściej wykrywana jest u kobiet, rzadziej u mężczyzn.

Wyniki badań na korzyść kobiet wynikają także z ogólnego zajmowania się własnym zdrowiem psychicznym wśród kobiet, kiedy to mężczyźni nie proszą o poradę lekarską w takich przypadkach.

Leczenie agorafobii

Leczenie agorafobii opiera się na kombinacji leków połączonych z psychoterapią. (więcej…)

Sinica

Co to jest sinica?

Sinica to sine lub sinofioletowe zabarwienie skóry. Pojawia się ono na paznokciach, wargach i na twarzy. W poważniejszych przypadkach sinica może objąć również skórę dłoni, stóp i małżowiny uszne. Sine zabarwienie powstaje na skutek zwiększonej ilości hemoglobiny (barwnika krwi) niepołączonej z tlenem. Utlenowana krew jest dostarczana z serca do poszczególnych narządów tętnicami. Dzięki dużej zawartości tlenu kolor jej jest żywoczerwony. W narządach tlen jest wymieniany na dwutlenek węgla, który przenoszony jest następnie z powrotem żyłami do serca i płuc. W przypadku, gdy W płucach kiwi nie zostanie dostarczona odpowiednia ilość tlenu, W poszczególnych narządach zostaje on szybko zużyty, zwiększy się ilość hemoglobiny utlenowanej i powstanie sinica. Inna przyczyna powstawania sinicy jest niedostateczne ukrwienie i zwolniony przepływ kiwi. Ta sytuacja również powoduje wzrost poziomu hemoglobiny niepołączonej z tlenem, a więc powstanie sinego zabarwienia kiwi. „Zużyta” krew ma siną barwę dopóty, dopóki w płucach hemoglobina nie połączy się ponownie z tlenem.

Za dużo dwutlenku węgla

Do zjawiska sinicy dochodzi wtedy, kiedy czerwona krew tętnic zawiera zbyt dużo dwutlenku węgla. Dzieje się tak, jeżeli wymiana gazów we krwi (dwutlenek węgla na tlen) jest zakłócana oraz w przypadku mieszania się krwi tętniczej i żylnej.

Jakie są przyczyny sinicy?

Sinica jest objawem towarzyszącym różnym schorzeniom.

Schorzenia serca

Bardzo często sinica wskazuje na schorzenie serca lub wrodzoną wadę serca, która prowadzi do „sinicy” (morbus caeruleus).

Schorzenia płuc

Sinica wskazuje także na schorzenia płuc, wpływające na zaburzenia procesu wymiany gazów.

Zaburzenia krążeniowe

Lżejsze formy sinicy pojawiają się także w przypadku zaburzeń krążeniowych. Dzieje się tak, jeżeli przepływ krwi jest wolniejszy, gromadzi się W niej coraz więcej dwutlenku węgla, a poziom hemoglobiny niezwiązanej z tlenem wzrasta.

Przekrwienie

W tym przypadku ilość czerwonych ciałek krwi staje się tak duża, że krew bardzo się zagęszcza i ma niebieskawe zabarwienie. Ta postać sinicy jest bardzo niebezpieczna. Następstwami przekrwienia mogą być: podwyższone ciśnienie krwi, zawroty głowy, zakrzepy i niewydolność serca. (więcej…)

Leczenie podagry

W przebiegu podagry ważną rolę odgrywa leczenie farmakologiczne i ścisłe stosowanie się do zaleceń lekarza. Takie zachowanie pomaga powstrzymać dalszy rozwój choroby a nawet cofnąć spustoszenie w organizmie.
Częstym przypadkiem jest wywołanie podagry poprzez przyjmowanie leków moczopędnych, zaleconych np. przy nadciśnieniu. Należy powiadomić lekarza prowadzącego o wszystkich przyjmowanych środkach. Całkowite zapanowanie nad chorobą udaje się właśnie dzięki kuracji farmakologicznej w połączeniu z terapią niekonwencjonalną i metodami alternatywnymi.
Dobre efekty uzyskuje się powiększając ilość ruchu przy codziennym, siedzącym trybie życia. Dobre nawadnianie pomaga nerkom w ich regularnej, niezachwianej pracy w usuwaniu nadmiaru kwasu moczanowego oraz zmniejsza stosunek ilości wody do kwasu w organizmie, co pomaga w zapanowaniu nad objawami podagry.

Kiedy dochodzi już do pierwszego ataku podagry, należy zażywać przepisane leki doustnie przez okres około dwóch dni. Są to leki przeciwzapalne i przeciwbólowe. Zalecane są także leki dożylne, które pozwalają na szybkie ustąpienie objawów.
W większości przypadków po tym okresie przyjmuje się leki zwiększające wydalanie kwasu moczowego, które stosowane są przez dłuższy okres choroby. Stosowane są aby zapobiegać nagłym atakom dny moczanowej. (więcej…)

Dieta przy podagrze

Podagra wymusza na chorujących ścisłego przestrzegania odpowiedniej diety. W dzisiejszych czasach środki farmakologiczne w wystarczający sposób obniżają poziom moczanów w organizmie, jednak dobrze dobrana dieta zapobiega nagłym atakom choroby i jest dodatkowym atutem w walce z chorobą. Sposób odżywiania jak przy każdym schorzeniu jest bardzo ważny i ma na celu ograniczenie, bądź wzbogacenie diety o różne związki.

Przy podagrze najważniejsze jest wyeliminowanie z diety puryn. Puryny to związki zasadowe zawartej w większości pokarmów. Całkowita eliminacja puryn z odżywiania jest niemożliwa, jednak ograniczenie ich powoduje mniejszą ilość produkowanego kwasu moczanowego przez organizm.

Z naszego menu należy usunąć przede wszystkim produkty zawierające spore ilości białka, takie jak wieprzowina, wszystkie wątróbki i inne podroby, wędliny (zwłaszcza pasztety, salcesony i salami), mięso z kaczki czy gęsinę. (więcej…)

Przyczyny podagry

Przyczyn każdej formy dny moczanowej (w przypadku zapalenia dużego palucha u stopy mówimy o podagrze) należy wypatrywać w podwyższonym stężeniu kwasu moczanowego znajdującym się w stawach, kaletkach maziowych, małżowinach usznych i ścięgnach.

Nadmierne wytwarzanie tego kwasu prowadzi do osadzania się, następnie krystalizowania kwasu (tworzą się tzw. guzki podagry) i bezpośredni atak na stawy.
Przyczyną, poza nadmiernym produkowaniem kwasu często jest nieradzenie sobie z usuwaniem kwasu moczanowego przez organizm.

Zaburzenia wydalania skórnego oraz niesprawna praca nerek (nadmiar kwasu powinien być wydalany w zdrowym organizmie) prowadzą do pojawiania się objawów podagry. (więcej…)

Objawy podagry

Pierwszymi objawami podagry są silne napady bólu i bardzo mocno odczuwalne stany zapalne pojedynczych stawów (rzadkie są przypadki atakowania kilku narządów przez dnę moczanową).
Standardowe objawy to także zaczerwienienie, obrzęk i rozgrzanie okolic dużego palucha u stopy.

Kolejnym stadium jest tworzenie się guzków dnawych najczęściej w stawie śródstopo-paliczkowym, ale nie odosobnionymi przypadkami są powstające guzki w ścięgnach, małżowinie usznej i kaletkach maziowych. W tym okresie następują przewlekłe zmiany zapalne w stawach wraz z objawami narządowymi. (więcej…)