Monthly Archives - Sierpień 2013

Podagra

Podagra (lac. diathesis ulica) – zapalenie stawu śródstopno-paliczkowego palucha. Jest to choroba przemiany materii polegająca na zapaleniu stawów. Najczęściej atakowane stawy: stóp (zwłaszcza w stawie dużego palca), nadgarstków, rąk, biodrowe, kolanowe, łokciowe a bywają zaatakowane nawet stawy kręgosłupa. Jest to choroba, która dotyczy całego organizmu człowieka.
Rozróżnia się ponad 200 rodzajów podagry. Schorzenie dotyczy w równym stopniu osób młodych, jak i ludzi w podeszłym wieku. Na portalu znajdziesz informację o wszystkich objawach podagry.

Przyczyną podagry są guzki artretyczne, powodujące obrzęki, zaczerwnienia, rozgrzanie oraz gwałtowne bóle powstają w skutek wytwarzania w naszym organiźmie nadmiernej ilości kwasu moczowego, który odkłada się w stawach i tkankach okołostawowych w postaci kryształków soli kwasu moczowego.

W trakcie leczenia dny moczanowej konieczna jest dobra diagnoza ze względu na ilość podobnych schorzeń. Leczenie w tym wypadku polega na zapobieganiu skutkom choroby, ponieważ podagra jest nieuleczalna. Dlatego tak ważna jest profilaktyka tej choroby. (więcej…)

Zapalenie cewki moczowej

Cewka moczowa jest przewodem odprowadzającym mocz z pęcherza moczowego na zewnątrz ciała. U mężczyzny jej zakończenie znajduje się w żołędzi prącia, u kobiety zaś uchodzi do przedsionka pochwy. Cewka moczowa mężczyzny jest, więc znacznie dłuższa od cewki moczowej kobiety. Wnętrze tego przewodu wyścielone jest błoną śluzową, która z różnych przyczyn może ulegać zmianom zapalnym.

Zapalenie cewki moczowej powoduje nieprzyjemne dolegliwości podczas oddawania moczu. Obrzęknięta błona śluzowa utrudnia przepływ moczu, który oddawany jest niewielkimi porcjami. Zalega on w pęcherzu, wywołując uczucie parcia na mocz. Szczególnie nieprzyjemne jest silne pieczenie podczas oddawania moczu, niekiedy przechodzące w bardzo ostry ból. Zmieniona zapalnie błona śluzowa wydziela znacznie więcej śluzu niż normalnie. Ma on postać przejrzystej lub mętnej, ropnej wydzieliny.

Objawy zapalenia cewki moczowej

– silne parcie na mocz

– pieczenie i ból podczas oddawania moczu

– upławy z cewki moczowej

Przyczyny zapalenia cewki moczowej

Rozróżnia się zapalenia infekcyjne (wywołane zakażeniem drobnoustrojami chorobotwórczymi) i nieinfekcyjne.

Nieinfekcyjne zapalenie cewki moczowej może być spowodowane np. urazem. Przyczyną urazu pęcherza lub zabiegi przeprowadzane na pęcherzu, w których narzędzia wprowadza się przez cewkę. Nieinfekcyjne zapalenie może też powstać na skutek innych chorób, na przykład duru brzusznego, cukrzycy lub alergii pokarmowej.

Znacznie częściej dochodzi jednak do zapalenia infekcyjnego – na skutek zakażenia bakteriami, wirusami, grzybami i innymi drobnoustrojami chorobotwórczymi. Zarazki zagnieżdżają się w cewce moczowej wywołując miejscowy stan zapalny. Przykładem może być choćby przenoszona drogą płciową rzeżączka – choroba wywołana przez bakterie zwane gonokokami. Chociaż większość infekcyjnych zapaleń cewki moczowej medycyna nie zalicza do tzw. chorób przenoszonych drogą płciową, podczas stosunku z chorą osobą bardzo łatwo o zakażenie. Jednak równie łatwo można zarazić się np. w saunie lub na basenie.

Leczenie zapalenia cewki moczowej

Nieinfekcyjne zapalenia leczy się, w zależności od przyczyny, lekami przeciwzapalnymi lub przeciwuczuleniowymi. Jeżeli zapalenie wywołane jest przez bakterie lub inne mikroorganizmy, konieczne jest zwalczanie ich za pomocą antybiotyków, np. tetracykliną, penicyliną lub innymi.

U chorych, u których obrzęk cewki moczowej uniemożliwia prawidłowy odpływ moczu, konieczne jest czasem założenie cewnika do pęcherza moczowego. W przypadku trwałego zwężenia często niezbędne jest chirurgiczne poszerzenie cewki.

Przebieg zapalenia cewki moczowej

Nieleczone zapalenie cewki moczowej może czasem doprowadzić do powstania ropni, które często przenoszą się na sąsiadujące tkanki. Po pewnym czasie może dojść do rozwoju tzw. ropowicy – licznych ropni, które niszczą tkanki wokół cewki moczowej. (więcej…)

Zakażenie układu moczowego

Układ moczowy składa się z nerek, moczowodów, pęcherza moczowego oraz cewki moczowej. Infekcje układu moczowego mogą wystąpić pod trzema postaciami: zapalenia pęcherza moczowego, zapalenia miedniczek nerkowych oraz zapalenia cewki moczowej.

Objawy zakażenia układu moczowego

– częste oddawanie moczu

– pieczenie i ból przy oddawaniu moczu

– krew w moczu

– gorączka

– bóle o charakterze kolkowym

– pulsujący ból w okolicy nerek

Przyczyny zakażenia układu moczowego

Zapalenia miedniczek nerkowych i pęcherza moczowego najczęściej wywołują bakterie jelita grubego. Drobnoustroje dostają się do pęcherza moczowego z zewnątrz, poprzez cewkę moczową. Czasami do zapaleń dochodzi również w wyniku wyziębienia, zakażenia bakteryjnego podczas stosunku płciowego lub ogólnej infekcji wirusowej, ponieważ wtedy organizm jest osłabiony oraz bardziej podatny na choroby.

Jeżeli zapalenie pęcherza moczowego zdarza się często, przyczyną tego mogą być zmiany w budowie układu moczowo – płciowego sprzyjające zakażeniu. Zmiany te to np. wrodzone wady: przerost prostaty u mężczyzn czy wypadanie macicy u kobiet. Uszkodzenia te przyczyniają się do zaburzeń oddawania moczu, czego częstą konsekwencją jest zakażenie. Gdy mocz zbyt długo pozostaje w pęcherzu, tworzą się dogodne warunki do rozmnażania się i rozwoju bakterii.

Kamica nerkowa oraz zaburzenia w przepływie moczu przez moczowody są jedną z głównych przyczyn zakażenia miedniczek nerkowych. Zapalenie prawej miedniczki nerkowej występuje szczególnie często w ostatnim okresie ciąży.

Czynniki chorobotwórcze będące przyczyną zapalenia cewki moczowej są zazwyczaj pochodzenia zewnętrznego. Do zakażenia dochodzi na przykład podczas stosunku płciowego lub na pływalniach.

Leczenie zakażenia układu moczowego

Zakażenie układu moczowego leczy się przede wszystkim za pomocą antybiotyków. Dzięki leczeniu antybiotykami, objawy zapalenia pęcherza moczowego ustępują zazwyczaj już po trzech dniach. W przypadku zapalenia miedniczek nerkowych przed podjęciem leczenia należy ustalić, co wywołało chorobę, aby dobrać odpowiednie antybiotyki.

Co można zrobić samemu?

Dolną część ciała należy chronić przed wychłodzeniem. Dotyczy to w szczególności dziewcząt oraz kobiet, które często ubierają się za lekko. (więcej…)

Wady dróg moczowych

Drogi moczowe biorą swój początek w miedniczkach nerkowych, a nich zakończenie stanowi cewka moczowa. Między tymi punktami znajdują się moczowody, które odprowadzają mocz z nerek do pęcherza, jak również sam pęcherz moczowy.

Wady moczowodów

Ponieważ moczowody wychodzą z kielichów nerkowych, wady ich budowy są ściśle związane z wadami nerek.

Jeżeli po którejś ze stron znajdzie się tak zwana podwójna miedniczka nerkowa, siłą rzeczy rozwinie się również trzeci, dodatkowy moczowód. Jeżeli z kolei brakuje jednej nerki, nie będzie również istniał drugi moczowód. Najczęściej równolegle z podwójną miedniczką nerkową w organizmie uwidacznia się tak zwany uchyłek moczowodu, tj. balonikowate wgłobienie moczowodów pęcherzu moczowym. Poza tym mogą występować zwężenia, ślepe uchyłki i wadliwe ujścia moczowodu, np. do cewki moczowej lub do pęcherzyka nasiennego.

Objawy wad dróg moczowych

– powtarzające się infekcje dróg moczowych

– bóle brzucha i okolicy lędźwiowej pleców

– gorączka

– zaburzenia rozwojowe

– zaburzenia oddawania moczu

Wady pęcherza moczowego

We wczesnych stadiach rozwoju człowieka zauważalne jest połączenie między pęcherzem a pępkiem. W przypadku nieprawidłowego wczesnego rozwoju tego przewodu, określanego w medycynie mianem „urchaus” (moczownik), może dojść do jego rozdęcia i wypełnienia płynem. Zjawisko to określane jest jako przetoka pęcherzowo– pępkowa.

Uchyłki ściany pęcherza moczowego, są z reguły nieszkodliwe.

Najpoważniejszą wadą w budowie dróg moczowych jest rozszczep (niezarośnięcie) pęcherza.

Wada ta dotyczy nie tylko samego pęcherza, ale także ściany jamy brzusznej, miednicy – zbudowanej z tkanki kostnej – oraz cewki moczowej.

Wszystkie wymienione narządy nie rozwinęły się w tym przypadku całkowicie i nie uległy zamknięciu od strony przedniej.

Jest to poważna wada rozwoju, jeżeli pozostanie niewyleczona, człowiek najczęściej umiera. (więcej…)

Zapalenie kłębuszków nerkowych

Każda nerka posiada liczne ciała nerkowe zwane kłębuszkami, w których zachodzą właściwe procesy filtracyjne. Kłębuszki nerkowe przypominają mikroskopijnej wielkości pory „odsączające” z krwioobiegu razem z wodą głównie cząsteczki soli oraz produkty rozpadu białka np. mocznik, kwas moczowy, kreatynę i kreatyninę.

Kłębkowe zapalenie nerek jest to ostra lub przewlekła choroba z ogniskowym lub rozlanym odczynem zapalnym w kłębuszkach nerkowych. Zapalenie kłębuszków jest obok odmiedniczkowego zapalenia nerek najczęstszą przyczyną niewydolności nerek.

Objawy zapalenia kłębuszków nerkowych

– rozbicie, osłabienie

– oddawanie małych ilości moczu

– ciemne zabarwienie moczu

– bóle głowy i nerek

– nudności

– zaburzenia widzenia

– drgawki

Przyczyny zapalenia kłębuszków nerkowych

Zapalenie kłębuszków nerkowych może występować jako powikłanie innych chorób np., zapalenia migdałków, płonicy lub próchnicy. Źródłem zapalenia jest najczęściej zakażenie dróg oddechowych paciorkowcami.

Po dwóch lub trzech tygodniach od pozornego wyleczenia wymienionych chorób, powstaje stan zapalny kłębuszków nerkowych. Nagromadzone w nerkach tzw. komórki immunologiczne, które unieszkodliwiły paciorkowce, podrażniają naczynia krwionośne nerki i wywołują zapalenie.

Zapalenie kłębuszków nerkowych występuje głównie u dzieci między 3. a 16. rokiem życie, ale atakuje również dorosłych.

Leczenie zapalenia kłębuszków nerkowych

Zaburzenia funkcji nerek i gromadzenie się soli w organizmie powodują nadciśnienie. Pacjent musi wówczas przestrzegać diety niskosolnej. Czasem konieczna jest również dieta niskobiałkowa, gdyż z powodu białkomoczu dochodzi do zaczopowania kanalików nerkowych.

Antybiotyki

Ze względu na obniżoną wydolność nerek, w ostrej fazie choroby można wypijać tylko ograniczoną i kontrolowaną przez lekarza ilość płynów. Tak samo regulowana jest ilość podawanej soli. Pacjent musi pozostać w łóżku. W ciężkich przypadkach leczenie może trwać nawet kilka tygodni, ale rokowanie jest dobre. Chory otrzymuje zazwyczaj penicylinę lub inne antybiotyki, które podaje się zapobiegawczo także wtedy, gdy nie doszło jeszcze do bakteryjnego zapalenia nerek. (więcej…)

Zapalenie miedniczek nerkowych

Zapalenie miedniczek nerkowych jest najczęściej występującym schorzeniem nerek. Rozróżnia się ostre zapalenie miedniczek nerkowych, przebiegające z nasilonymi objawami, oraz zapalenie przewlekłe, które daje objawy niewielkie lub też przebiega całkowicie bezobjawowo. Na zapalenie miedniczek nerkowych kobiety chorują dwukrotnie częściej niż mężczyźni.

Przyczyny zapalenia miedniczek nerkowych

Zapalenie miedniczek nerkowych wywołują bakterie. Najczęściej dostają się one do miedniczek nerkowych przez drogi moczowe. Nieco rzadziej są to bakterie przeniesione przez krew z innych ognisk zapalnych w organizmie, przykładowo z migdałków, pęcherzyka żółciowego lub wyrostka robaczkowego.

Powstaniu zapalenia miedniczek nerkowych sprzyja zastój moczu w drogach moczowych. Innym istotnym czynnikiem zwiększającym ryzyko wystąpienia zapalenia miedniczek nerkowych jest zachorowanie na moczówkę prostą lub choroby reumatyczne.

Objawy ostrego zapalenie miedniczek nerkowych

– gorączka (często także dreszcze)

– ból w lędźwiach promieniujący do okolicy narządów płciowych

– wzmożone pragnienie

– osłabienie

– niekiedy nudności i wymioty

Objawy przewlekłego zapalenie miedniczek nerkowych

– złe ogólnie samopoczucie

– utrata apetytu

– ból głowy

– niewielka gorączka

– bladość skóry

– zwiększona ilość moczu

Leczenie zapalenia miedniczek nerkowych

Konieczne jest, by chory pozostał w łóżku. Należy pić duże ilości płynów, znacznie większe niż normalnie. Podstawowymi lekami są antybiotyki przyjmowane regularnie, przez co najmniej tydzień. Lek dobiera się zależnie od gatunku bakterii, które wywołały zapalenie. Jeśli lekarz stwierdzi, że przyczyną zapalenia jest zniekształcenie lub niedrożność dróg moczowych, konieczne jest usunięcie tych wad po ustąpieniu stanu zapalnego. (więcej…)

Wady nerek

Nerka jest to parzysty narząd w kształcie ziarna fasoli, którego zadaniem jest wytwarzanie i wydalanie moczu.

Lewa nerka sięga od jedenastego kręgu piersiowego do trzeciego kręgu lędźwiowego. Prawa nerka jest położona niżej i jest nieco mniejsza od lewej.

Górny biegun nerki jest wyraźnie skierowany w stronę kręgosłupa. Na środku widoczne jest wklęśnięcie, które stanowi ujście dla tętnicy i żyły nerkowej oraz moczowodu.

Odchylenia od prawidłowej budowy są określane mianem wad nerek, przy czym nie wszystkie nieprawidłowości powodują zaburzenia funkcji nerek.

Objawy występujące przy wadach nerek

W przypadku wielu wad chory nie odczuwa żadnych dolegliwości. Mimo to wskutek zaburzeń pracy nerek może wystąpić niewydolność tych narządów, nierzadko prowadząc do śmierci chorego.

Przyczyny wad nerek

Nerki zaczynają się kształtować z trzeciego listka zarodkowego, czyli mezodermy, począwszy od trzeciego tygodnia ciąży. Najpierw powstaje przednercze, a następnie pranercze, z którego w drugiej połowie ciąży rozwija się nerka właściwa, przemieszczająca się później z miednicy do obszaru lędźwiowego. Z niej aż do końca ciąży kształtuje się nerka, osiągając w końcu swoją ostateczną formę.

Nerka u płodu spełnia inne zadania niż nerka noworodka. Funkcje nerki u płodu w łonie matki przejmuje łożysko, dopiero po urodzeniu narząd zaczyn a we właściwy sposób filtrować płyny.

Przyczyną wad nerek są zaburzenia podczas rozwoju płodowego. Ponieważ nerki zaczynają funkcjonować dopiero po porodzie, dlatego ewentualne zaburzenia ich rozwoju w okresie płodowym nie wpływają negatywnie na ogólny rozwój płodu.

Zaburzenia w rozwoju nerek mogą być także spowodowane chorobami ciężarnej i uszkodzeniem płodu wskutek zażywania leków. Jednak w większości przypadków nie jest możliwe rozpoznanie przyczyny wystąpienia nieprawidłowości w rozwoju nerek. Niektóre wady nerek są uwarunkowane genetycznie.

Najczęściej występujące wady nerek

O rodzaju wad nerek decyduje to, w którym stadium rozwojowym wystąpiły zaburzenia lub, jaka jest ich przyczyna. (więcej…)

Dalekowzroczność

Dalekowzroczność (hiperopia, nadwzroczność) jest wadą wzroku. Jej istota polega na tym, że kiedy w zdrowym oku promienie padające równolegle zbiegają się w jednym punkcie na siatkówce; przy dalekowzroczności ogniskują się poza siatkówką. W efekcie obraz znajdujących się w pobliżu przedmiotów jest zawsze niewyraźny.

Starczowzroczność (prezbiopia) jest odmianą dalekowzroczności. W stanie spoczynku oczy starszego człowieka nastawione są na nieskończoną odległość, ale podczas obserwacji rzeczy lub osoby stojącej w pobliżu, wzrok może tak się przystosować do odległości, że obraz jest zupełnie wyraźny.

Zdolność do przystosowania się do odległości, inaczej zwana akomodacją wzroku, z biegiem lat maleje. Mniej więcej około 60. roku życia zanika zupełnie i pojawia się starczowzroczność.

Objawy dalekowzroczności i starczowzroczności

– nieostre widzenie z bliska do około 1 metra

– uczucie zmęczenia oczu

– możliwe bóle głowy na skutek ciągłego dostosowywania się soczewek

Przyczyny dalekowzroczności i starczowzroczności

Do starczowzroczności (czego pierwszym objawem jest zamazywanie się liter przy pisaniu i czytaniu) dochodzi na skutek naturalnego twardnienia soczewki i w konsekwencji do zmniejszania się zakresu akomodacji oka.

Dalekowzroczność spowodowana jest zbyt małym wymiarem przednio – tylnym gałki ocznej oraz zmniejszeniem elastyczności soczewki i zbyt małym jej wypukleniem.

Wzmagające się z wiekiem trudności widzenia z bliska powodują, że punkt bliższy oka stale się oddala. Jest to najbliższy oku punkt, który oko spostrzega wyraźnie. Dla dziesięciolatka będzie ona znajdował się w odległości 10 cm, 45 letni człowiek widzi dokładnie już na odległość 30-35 cm. (więcej…)

Daltonizm

Widmo barw powstaje po przejściu światła słonecznego przez pryzmat. Zakres ten obejmuje barwy od czerwieni do fioletu. Barwa czerwona odpowiada długości fali elektromagnetycznej od 650 do 700 nm, barwa fioletowa około 400nm. Fale krótsze (ultrafiolet) i dłuższe (podczerwień) nie są rozróżniane przez ludzkie oko.

Oko człowieka odbiera fale światła widzialnego w postaci różnych kolorów. Łącząc barwy podstawowe, czyli czerwoną, zieloną i niebieską można otrzymać różnorodne odcienie kolorów. Za odbiór kolorów odpowiedzialne są czopki znajdujące się na siatkówce oka. Czopki skupione są głównie w „dołku środkowym”, obszarze najostrzejszego widzenia. Trzem podstawowym barwom przyporządkowane są trzy rodzaje czopków, które rozpoznają różne długości fal. Widzenie barwne możliwe jest tylko w oświetleniu. Za widzenie w ciemności – tzw. widzenie czarno-białe – odpowiedzialne są pręciki, które rozróżniają jedynie stopień natężenia jasności. Na tym polu ciągle prowadzone są badania naukowe.

Objawy daltonizmu

– zmęczenie oczu pod wpływem barwnych bodźców

– mylne rozpoznawanie barw

Zaburzenia zmysłu widzenia barwnego

U około 8% mężczyzna i 0,4% kobiet w Polsce stwierdzono zaburzenia zdolności odbierania barw. Wyróżnia się upośledzenie rozróżniania barw (dyschromatopsja) oraz ślepotę na barwy (achromatopsja, daltonizm). Testy wykazały, że 4,2% osób ma problemy z rozpoznaniem koloru zielonego, 1,6% barwy czerwonej, 1,5% w ogóle nie rozpoznaje koloru zielonego, a 0,7% czerwonego. Bardzo rzadko natomiast występują zaburzenia rozróżniania barwy niebieskiej i żółtej. Pacjenci z zaburzeniami rozpoznawania barw, posiadają tylko jeden lub dwa rodzaje czopków. Osoby, które w ogóle nie rozróżniają kolorów, nie posiadają żadnych czopków. Barwy odbierają jedynie w postaci różnych odcieni szarości. Osoby, które nie rozróżniają koloru czerwonego i zielonego, z całego zakresu barw rozpoznają jedynie dwa kolory: zakres fal długich jako kolor żółty, a fale krótkie jako kolor niebieski. Kolor czerwony i zielony odbierają jako różne, jasne odcienie barwy żółtej. (więcej…)

Pochwica

Pochwica oznacza mimowolny skurcz mięśni pochwy. Skurcz mięśni pochwy i miednicy może być reakcją na bodźce odbierane podczas prób wejścia do pochwy i wystąpić w czasie stosunku lub badania ginekologicznego.

Przyczyny pochwicy

Przyczyny pochwicy tkwią z reguły w psychice pacjentki. Reakcje takie stwierdza się u kobiet, które na przykład nie akceptują swojej kobiecości lub mają negatywny stosunek do seksualności swojego ciała. Źródłem takich reakcji mogą być bolesne przeżycia z przeszłości, na przykład gwałt lub negatywne doświadczenia związane z pierwszymi kontaktami seksualnymi. Pewną rolę odgrywać mogą również obawy przed niepożądaną ciążą, zwłaszcza jeśli kobieta ma za sobą poronienie lub ciężki poród. Po porodzie niektóre kobiety obawiają się, że rana po nacięciu krocza mogłaby się odnowić podczas stosunku. Pochwica może występować również wtedy, gdy kobieta nie akceptuje swojego partnera lub związek przeżywa kryzys. Także w i harmonijnie przebiegającym związku dwojga ludzi u kobiety mogą wystąpić reakcje mimowolnych skurczów pochwy podczas stosunku. Przyczyna problemu tkwi wówczas w obawie przed możliwością niesprawdzenia się w kontaktach intymnych tak może być np. u młodych kobiet, które dopiero rozpoczynają życie seksualne. U starszych pacjentek źródłem może być długo niespełnione pragnienie posiadania potomstwa.

Objawy pochwicy

– strach przed odbywaniem stosunków seksualnych

– niechęć na samą myśl o akcie płciowym

– przy próbach wprowadzenia członka do pochwy następuje skurcz mięśni pochwy i miednicy

Leczenie pochwicy

Przyczyny pochwicy powstają na tle zaburzeń psychicznych, tak więc najważniejszą rolę w leczeniu choroby odgrywa psychoterapia. W niektórych przypadkach pomocna okazuje się już sama rozmowa lekarza z obojgiem partnerów i wyjaśnienie przyczyn niepożądanych reakcji organizmu. Psychoterapię uzupełniają specjalne ćwiczenia fizyczne.

Czy można coś zrobić samemu?

Przede wszystkim trzeba odpowiedzieć na pytanie, co może wywoływać wspomniane reakcje organizmu. Jeśli w związku dochodzi do sytuacji konfliktowych, to prawdopodobnie one są właściwą przyczyną problemów w życiu seksualnym. Otwarta rozmowa z partnerem pomoże wyeliminować przyczynę choroby. (więcej…)