Monthly Archives - Październik 2013

Antykoncepcja dla mężczyzn

Podczas gdy kobieta ma różne możliwości zapobiegania niepożądanej ciąży, mężczyźnie pozostaje tylko jedna alternatywa: używanie prezerwatyw albo sterylizacja. Istnieje co prawda jeszcze trzecia możliwość, tzw. stosunek przerywany, ale jest to metoda stanowczo odradzana i niepewna, która wpłynie także bardzo niekorzystnie na komfort kontaktów intymnych.

Od wielu lat mówi się o pigułce antykoncepcyjnej dla mężczyzn, ale jak dotąd nie udało się stworzyć odpowiedniego preparatu, który bez działań ubocznych mógłby powstrzymać produkcję plemników.

Odpowiedzialność dotyczy obojga partnerów

Zarówno decyzja o posiadaniu dziecka, jak i kwestia zapobiegania niepożądanej ciąży dotyczy w równym stopniu mężczyzny i kobiety. Kobieta z pewnością nie powinna pozostawać sama z problemem antykoncepcji. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy organizm nie toleruje pigułki, a kobieta z pewnych przyczyn nie może albo nie chce stosować innych metod.

Prezerwatywa

Prezerwatywa to bardzo prosty w zastosowaniu i szybki środek antykoncepcyjny dla mężczyzn. Jest łatwo dostępny i wbrew panującym przesądom nie tłumi doznań erotycznych, a oprócz tego chroni oboje partnerów przed chorobami zakaźnymi.

Nie bez znaczenia jest fakt, że prezerwatywa w żaden sposób nie upośledza zdolności rozrodczych mężczyzny.

Pełnia doznań erotycznych

Nadal jeszcze panuje pogląd, że prezerwatywa wpływa niekorzystnie na komfort kontaktów seksualnych. Obecnie jednak dostępne są na rynku prezerwatywy bardzo cienkie i elastyczne, a jednocześnie testowane elektronicznie pod względem wytrzymałości i odporności na pęknięcia.

Gdzie można kupić prezerwatywy?

Są one dostępne zarówno w supermarketach, drogeriach, jak i aptekach. W tych ostatnich można również uzyskać pomoc w wyborze odpowiedniego rodzaju. (więcej…)

Impotencja

Wyróżnia się dwa rodzaje impotencji: niemożność zapłodnienia żeńskiej komórki jajowej oraz brak erekcji u mężczyzny. Osłabienie erekcji oraz problemy z przedwczesnym wytryskiem występują na tle zaburzeń o podłożu fizycznym lub psychicznym.

Choroba cywilizacyjna

We wszystkich krajach rośnie liczba mężczyzn, którzy skarżą się na problemy z potencją. Wpływ na potencję mają niekorzystne czynniki zewnętrzne, takie jak warunki pracy i skażenie środowiska. Z medycznego punktu widzenia, leczenie impotencji nie jest łatwe, gdyż w grę wchodzą zarówno przyczyny natury fizycznej, jak i psychicznej.

Przyczyny impotencji

Istnieje cały szereg przyczyn, które mogą być źródłem problemów z potencją u mężczyzny. Badania wykazały, że niedobór męskich hormonów prawie nigdy nie powoduje impotencji u zdrowego mężczyzny. Źródłem choroby może być natomiast: cukrzyca, zaburzenia przemiany materii, zaburzenia gruczołów wydzielania – szczególnie podwzgórza i przysadki, ale także tarczycy i nadnerczy, alkoholizm oraz zapalenie moszny.

Źródło męskiej impotencji tkwić może również w psychice pacjenta, który zrażony jednym niepowodzeniem z męskością obawia się następnych.

Objawy impotencji

– zaburzenia erekcji (penis nie sztywnieje)

– przedwczesny wytrysk

– brak wytrysku

Leczenie impotencji

O erekcji decyduje cały szereg czynników wynikających zarówno z uwarunkować fizycznych jak i psychicznych. Z tego względu leczenie impotencji jest problemem dosyć skomplikowanym i niełatwym. Celem usprawnienia zdolności odbywania stosunku przez mężczyznę stosuje się różnego rodzaju metody.

Jedną z nich jest wszczepienie w prącie protezy z tworzywa sztucznego oraz ulepszenie jej przez zastosowanie „stawu” umożliwiającego jej przemieszczanie się z pozycji zwisającej do pozycji erektywnej. (więcej…)

Niepłodność u mężczyzn

Niepłodność jest to częściowy lub całkowity brak zdolności do wytwarzania żywych lub zdrowych gamet. Podejrzenie niepłodności pojawia się wówczas, gdy po roku regularnego współżycia bez stosowania środków antykoncepcyjnych kobieta nie zachodzi w ciążę.

Statystyki wykazują, że około 15% par małżeńskich jest bezdzietnych z powodu niepłodności jednego z partnerów.

Przyczyny niepłodności u mężczyzn

– nie dochodzi do produkcji plemników

– występuje niedorozwój plemników

– ilość plemników jest zbyt mała, niewystarczająca do zapłodnienia

– plemniki są słabe i mało ruchliwe

Przyczyny zaburzeń tego typu mogą mieć podłoże natury fizycznej, na przykład wyczerpanie i przemęczenie związane ze stresem, słabe ukrwienie jąder i najądrzy. Problemy z ukrwieniem pojawiają się często po przebyciu świnki lub gruźlicy jąder i najądrzy. Inny źródłem męskiej niepłodności mogą być zaburzenia hormonalne.

Niepłodność może być także wynikiem pewnych chorób związanych z zaburzeniami produkcji hormonów. Jeśli przysadka mózgowa nie produkuje dostatecznej ilości hormonów, wówczas dochodzi do upośledzenia komórek nasiennych, które nie osiągając w pełni dojrzałości, nie mogą również spełniać swojej funkcji. Czasem oznaką tego typu zaburzeń u mężczyzn jest bardzo słaby zarost na twarzy.

Przyczyną niepłodności u mężczyzn może być również kontakt z chemikaliami oraz szkodliwy wpływ promieni radioaktywnych, które uszkadzają plemniki.

Niepłodność u mężczyzn

W tym wypadku ryzyko stanowią:

– dłuższy pobyt na dużych wysokościach górskich, w wysokich temperaturach

– kontakt z chemikaliami w miejscu pracy

– nadużywanie alkoholu oraz leków

Należy również pamiętać o tym, że w niektórych przypadkach przyczyny niepłodności mają podłoże psychiczne. Zdarza się, że ktoś bardzo chce mieć dziecko, a jednocześnie ma ogromne obawy i odczuwa strach przed wyzwaniami związanymi z nową sytuacją życiową. Organizm uruchamia wtedy mechanizmy obronne, tzn. ogranicza produkcję spermy lub produkuje plemniki niezdolne do zapłodnienia. (więcej…)

Nadwaga

O nadwadze mówimy wówczas, gdy masa ciała przekracza od 10 do 20% wagę przeciętną dla określonej grupy wiekowej. Na bardzo ogólnych zasadach przeciętną wagę ciała dla zdrowego, dorosłego człowieka oblicza się odejmując od wzrostu w centymetrach liczbę 100.

Czyli przy wzroście 160cm przeciętna waga powinna wynosić 60kg. Najbardziej korzystna dla organizmu człowieka jest tzw. waga idealna (wzorzec Broca). Jest ona niższa od wagi przeciętnej o około 10-15%. Czyli odnośnie naszego przykładu idealna waga dla osoby mierzącej 160cm to 51-54kg.

Innym sposobem obliczania jest indeks BMI. Masę ciała dzieli się przez wzrost i podnosi do kwadratu. Prawidłowa waga mieści się wtedy w granicach 20-24,9. Indeks powyżej 30 oznacza już otyłość.

W ustalaniu właściwej wagi ciała bierze się pod uwagę także inne czynniki – na przykład różnice w ciężarze mężczyzn i kobiet, a także grubość kości.

O nadwadze świadczą, oprócz objawów zewnętrznych, pewne symptomy, których nie wolno lekceważyć. Są to m.in. szybkie męczenie się, duszności, krótki oddech oraz wypieki na twarzy, szczególnie intensywne podczas wysiłku fizycznego. Skutkiem nadwagi są bóle krzyża, nóg oraz nadmierne pocenie się.

Do innych symptomów należą zaburzenia pracy serca oraz układu krążenia, który musi pracować na zwiększonych obrotach. Osoby z nadwagą skarżyć się mogą na zaburzenia trawienne, szczególnie zaparcia oraz odczuwają zwiększone łaknienie. Osobie otyłej każdy niemal wysiłek sprawia dużo trudności i powoduje szybkie męczenie się.

Jakie są przyczyny nadwagi i otyłości?

Wprawdzie naukowcy odkryli ostatni i poszukują teraz u człowieka tzw. genu otyłości, odpowiedzialnego za produkcję hamującej apetyt leptyny, badania naukowe nie potwierdzają faktu, iż otyłość jest przypadłością dziedziczną. Tylko w 10% przypadków przyczyną nadmiernego tycia są zaburzenia czynności gruczołów wewnętrznych. Ale generalnie stwierdzić można, iż z nadwagą i otyłością wiąże się przede wszystkim kwestia wychowania oraz nastawienia człowieka do życia.

Zmuszanie do jedzenia

Winę za otyłość u dzieci ponoszą często sami rodzice. Dziecko jest uporczywie nakłaniane do jedzenia i słyszy stale: „talerz ma być pusty”. Maluch musi spełnić nakaz, nawet gdy nie jest głodny. Wynikiem tego jest niechęć dziecka do jedzenia albo wręcz odwrotnie – co powoduje otyłość. Lekarze stwierdzają przypadki otyłości już u trzy- i czteroletnich dzieci.

Niechęć do jedzenia

W wielu rodzinach wyznaczona jest konkretna pora i godzina, o której zasiada się do stołu. Dzieci potrzebują często czegoś ponadto. Zaspokajają więc uczucie głodu odczuwane pomiędzy posiłkami, jedząc kaloryczne bomby w postaci słodyczy, czekoladek i ciasteczek. W ten oto sposób bardzo szybko potwierdzają się prognozy lekarzy. Należałoby więc zwrócić uwagę, co dziecko jada pomiędzy posiłkami, i zapewnić mu jakąś lekką przekąskę, zamiast garści słodyczy i czekoladek.

Łakomstwo

U młodzieży w wieku dojrzewania oraz osób dorosłych przyczyną otyłości są zbyt obfite posiłki główne oraz podjadanie pomiędzy nimi, np. spory kawałek ciasta na deser.

Brak ruchu

Zbyt obfitym posiłkom towarzyszy zazwyczaj brak ruchu. Ciężka fizyczna praca to w naszych czasach już głównie zadanie maszyn. Większość prac wykonuje się w pozycji siedzącej, przed komputerem lub za biurkiem. Człowiek powoli staje się wygodny, ociężały i przyzwyczaja się do takiego trybu życia. Na uprawianie sportu i gimnastyki nie wszystkich stać, nawet czasowo. Stąd też późniejsze kłopoty z nadwagą i jej skutkami.

Zmartwienia

Wiele osób próbuje niejako „przełknąć” swoje problemy osobiste, szczególnie te długotrwałe (kłopoty rodzinne, zawodowe, samotność), pocieszając się smacznymi kąskami. Takie działanie może bardzo szybko stać się przyzwyczajeniem i przyczyną otyłości.

Dlaczego tak trudno się odchudzić?

Osoby otyłe często nie zdają sobie sprawy z powagi problemu. Swoją tuszę uważają za stan normalny, do którego przywykli przez lata, ulegając złym nawykom żywieniowym. Osoby takie nierzadko zaniedbują troskę o swój organizm, a z czasem nawet przestają przywiązywać wagę do wyglądu.

Otyłość a większe zagrożenie cukrzycą

Osoby otyłe żyją niebezpiecznie. Około 70-80% cukrzyków jeszcze przed chorobą cierpiało na nadwagę. Co prawda cukrzyca jest chorobą dziedziczną ale jej ujawnienie się zależy w znacznej mierze od innych czynników, do których właśnie należy nadwaga.

Jak zapobiec otyłości

– zmniejszyć porcje posiłków głównych

– unikać podjadania pomiędzy posiłkami

– utrzymywać odpowiednią dietę

– wzmocnić samodyscyplinę

– zadbać o więcej ruchu

Nadwrażliwość na światło

Nadwrażliwością na światło – inaczej fotofobią – nazywa się nieprzyjemne, czasami wręcz bolesne doznania wzrokowe spowodowane działaniem światła na oczy. Pod jego wpływem odruchowo zmniejsza się szpara powiekowa, co chroni gałkę oczną. Chory mruży oczy i mruga powiekami. Często dochodzi do nadmiernego łzawienia. Nadwrażliwości na światło nie należy mylić z heliofobią – chorobą psychiczną, która powoduje, że pacjent odczuwa silny lęk przed światłem słonecznym. Obie choroby nie mają ze sobą nic wspólnego.

Przyczyny nadwrażliwości na światło

Nadwrażliwość na światło może być wrodzona. Dzieje się tak na przykład w przypadku osób z niedoborem barwnika skóry (albinosów). Istnieje również wiele różnych schorzeń nabytych, które także są związane z nadwrażliwością na światło.

– Schorzenia zewnętrznych części oka

Nadwrażliwość na światło może wystąpić we wszystkich schorzeniach zewnętrznych części oka. Należą do nich ostre i przewlekłe zapalenia spojówek, rogówki, oraz tęczówki oka, owrzodzenia i urazy rogówki, jak również jej nowotwory.

Nadwrażliwość na światło pojawia się także na skutek uszkodzenia oka przez zbyt silne światło. Dzieje się tak chociażby w przypadku spawania lub dłuższego przebywania na stokach wysokogórskich w słoneczną pogodę bez odpowiednich okularów ochronnych. Nadwrażliwość utrzymuje się wówczas stosunkowo długo.

Schorzenia wewnętrznych części oka

Schorzenia wnętrza oka rzadko objawiają się nadwrażliwością na światło, za wyjątkiem ostrych ataków jaskry.

Migrena

Napady migreny, polegające na silnym, jednostronnym bólu głowy wiążą się zazwyczaj z nadwrażliwością na światło, mroczkami przed oczyma i zaburzeniami widzenia.

Akrodynia

Istotą tej rzadkiej choroby wieku dziecięcego jest nadwrażliwość pnia mózgu na niektóre substancje, na przykład rtęć. Jednym z objawów akrodynii jest właśnie nadwrażliwość na światło. Poza tym pojawiają się zaburzenia psychiczne, takie jak nadmierna drażliwość i smutek oraz zmiany chorobowe skóry i błon śluzowych.

Porażenie nerwu okoruchowego

Porażenie trzeciego nerwu czaszkowego (zwanego okoruchowym) objawia się opadaniem powieki górnej, która zasłania gałkę oczną. Oko skierowane jest do dołu i na zewnątrz, a źrenica jest trwale rozszerzona. (więcej…)

Mdłości

Mdłości to nieprzyjemne uczucie pojawiające się najczęściej w okolicy żołądka. Wywołuje ono brak apetytu, zmęczenie i apatię.

Mdłości powstają na skutek różnego rodzaju bodźców działających na mózg. W mózgu są one przekazywane do nerwu mózgowego, tzw. nerwu błędnego (nervus vagus). Nerw ten dostarcza informacji do narządów szyi, klatki piersiowej i jamy brzusznej. Podrażnienie tego nerwu zwiększa wydzielanie żołądkowe i może prowadzić do nadkwasoty, która jest jedną z przyczyn mdłości. Mdłości pojawiają się wraz z innymi objawami choroby takimi jak np. wymioty. Z reguły jest to zupełnie niegroźna przypadłość, jednak czasami mdłości wskazują na występowanie poważnej i niebezpiecznej choroby.

Co pomaga w przypadku nudności?

– położenie się

– świeże powietrze albo napój chłodzący

– krople żołądkowe

– pobudzenie ukrwienia np. przez wymioty

– stosowanie specjalnych leków zanim dojdzie do ewentualnego ataku choroby lokomocyjnej

Jakie są przyczyny mdłości?

Przyczyny mdłości są różnorodne. Z jednej strony mogą mieć one pochodzenie „zewnętrzne” – jak na przykład skład powietrza, z drugiej jednak ich przyczyna leży często w organizmie albo psychice pacjenta.

Brak świeżego powietrza

Brak świeżego powietrza jest częstą przyczyną mdłości. Dochodzi do tego w zamkniętych pomieszczeniach, w których przebywa dużo ludzi, a na dodatek się pali papierosy.

Bodźce psychiczne

Mdłości wywoływane są także przez bodźce psychiczne takie jak strach, czy przede wszystkim wstręt do niektórych potraw lub zwierząt. Także widok, lub przeżycie czegoś, co jest nieprzyjemne lub szokujące może spowodować mdłości.

Przewlekły nieżyt żołądka

Zakażenia prowadzą często do przewlekłego nieżytu żołądka, który jest typowy w przypadku występowania mdłości. Nieżyt żołądka może być spowodowany również przez zbyt gorące potrawy lub zbyt zimne, alkohol, przemęczenie i niedokładne przeżuwanie.

Mdłości w czasie ciąży

Mdłości w początkowym okresie ciąży są zjawiskiem typowym. Zmiany hormonalne spowodowane przez wytwarzający się wtedy hormon HCG doprowadzają do porannych mdłości i wymiotów. (więcej…)

Letarg (śmierć pozorna)

Pod pojęciem letargu, czyli śmierci pozornej, rozumie się głęboki, podobny do śpiączki sen, który jest następstwem upośledzenia pracy podstawowych dla życia narządów. Letarg  charakteryzuje się: utratą oddechu, a także pozornym zanikiem pracy serca i brakiem reakcji na bodźce. Letarg jest stanem poważnym, zagrażającym życiu.

Lekarz ma różne sposoby na odróżnienie letargu od prawdziwej śmierci. O niepewnych oznakach śmierci mówi się wtedy, kiedy ciało jest wyziębione i skóra blada, nie można wyczuć pulsu, ale oddech jest jeszcze wyczuwalny.

Objawy te występują również w przypadku rzeczywistej śmierci biologicznej. Jeżeli jednak na ciele pojawią się ponadto plamy opadowe, ciało jest sztywne (tzn. występuje tak zwane stężenie pośmiertne), a skóra także sztywnieje i przybiera żółtobrunatny kolor – mówi się wtedy o pewnych oznakach śmierci.

Przyczyny letargu

Letarg jest powodowany przez najróżniejsze czynniki:

Utrata krwi

W efekcie obfitego upływu krwi, może dojść do zahamowania normalnej pracy krwiobiegu, co objawia się zakłóceniami oddechu i pracy serca.

Apopleksja (udar mózgowy)

Uszkodzenie ośrodka oddechowego, np. na skutek apopleksji, może powodować objawy podobne do letargu.

Porażenie prądem

Jeżeli dana osoba ulegnie porażeniu prądem lub zostanie trafiona piorunem, pojawiają się groźne dla życia zaburzenia rytmu serca. Określa się je jako „migotanie komór”. Nie można wyczuć uderzeń tętna, w przeciągu kilku sekund ustaje oddech. Zarówno porażenie prądek jak i uderzenie pioruna prowadzi często do letargu.

Zatrucia

Typowe jest występowanie letargu jako następstwa zatruć: chloroformem, cyjanowodorem, środkami nasennymi, wilczymi jagodami.

Utonięcia

U topielców woda dostaje się do obszaru gardła co powoduje skurcz mięśni szyjnych. Oddech zamiera, a zaraz potem przestaje funkcjonować serce, które nie otrzymuje wystarczającej ilości tlenu.

Atak drgawkowy

Silne napady epileptyczne, a także drgawki innego rodzaju mogą spowodować stan letargu.

Narkotyki

Duże ilości alkoholu czy narkotyków takich jak haszysz i heroina powodują porażenie ośrodka oddechowego w mózgu. (więcej…)

Krótka utrata przytomności

Krótkotrwała utrata świadomości to stan wynikający z niedokrwienia mózgu, który często może być poprzedzony zawrotami głowy i niekiedy zaburzeniami widzenia. Stan ten wiąże się z wyłączeniem wszystkich procesów psychicznych, jak myślenie, odczuwanie, rozumienie, itp. Dodatkowym objawem jest spadek napięcia mięśni, przy czym najważniejsze funkcje życiowe, jak przemiana materii, oddychanie i praca serca zostają utrzymane. Po odzyskaniu przytomności człowiek nie pamięta nic z przebiegu zdarzenia. Rodzaj utraty świadomości, spowodowany zaburzeniami układu krążenia, których czas trwania nie przekracza mniej więcej jednej minuty, nazywany jest omdleniem.

Jakie są objawy krótkiej utraty przytomności?

– bladość

– silne pocenie

– mdłości

– spadek napięcia mięśni

– upadek

– brak reakcji na bodźce, brak możliwości porozumiewania się

– późniejsza luka w pamięci w przypadku omdlenia

Jakie są przyczyny krótkotrwałej utraty przytomności?

Do utraty przytomności dochodzi wtedy, gdy następuje gwałtowne zmniejszenie dopływu krwi do mózgu. Powodem może być wyraźny spadek ciśnienia krwi, np. pod wpływem nagłego, ostrego bólu lub silnych emocji. Dochodzi wówczas do nadmiernego pobudzenia nerwu błędnego, co pociąga za sobą zwolnienie czynności serca i rozszerzenie naczyń w jamie brzusznej, do której przemieszcza się znaczna część krwi. Po ustąpieniu tego zaburzenia, świadomość powraca.

Przyczyny omdlenia mogą być bardzo różne, np. wskutek szybkiego wstania z pozycji leżącej (niedociśnienie ortostatyczne), utraty dużej ilości krwi, choroby układu naczyniowego, dolegliwości związanych z sercem (przy arytmii, częstoskurczu, napadowym migotaniu przedsionków). Czynnikami wywołującymi omdlenia mogą być ponadto infekcje z wysoką gorączką oraz zatrucia, np. tlenkiem węgla.

Utrata świadomości przy napadzie epilepsji lub innych napadach drgawek nie jest omdleniem.

Urazy głowy

Bezpośrednie, gwałtowne oddziaływanie na mózg oraz niektóre choroby mózgu mogą również prowadzić do utraty świadomości. (więcej…)

Krwawienie z nosa

Nos jest narządem oddechowym i powonienia. Testuje wdychane powietrze pod względem zapachu, przede wszystkim jednak przygotowuje powietrze, które dostanie się do płuc. Powietrze jest filtrowane (na włoskach wyścielających błonę śluzową nosa zatrzymują się drobne zanieczyszczenia) i w razie potrzeby także ogrzewane i nawilżane.  W ogrzewaniu wdychanego powietrza bierze udział błona śluzowa nosa. Znajduje się w niej sieć naczyń krwionośnych. Mogą się one rozciągać lub kurczyć. Im bardziej nabrzmiewają, tym więcej oddają ciepła. W ten sposób przepływające przez nos powietrze ulega ogrzaniu, jego temperatura zostaje dostosowana do temperatury ciała.

Jakie są przyczyny krwawienia z nosa?

Istnieje bardzo wiele przyczyn krwawienia z nosa, począwszy od zupełnie niegroźnych chorób po bardzo poważne urazy. Skłonność do występowania krwawień z nosa może być również uwarunkowana cechami osobniczymi.

Podatność na urazy

Bogato unaczyniona błona śluzowa nosa jest wyjątkowo wrażliwa i podatna na urazy. Dotyczy to zwłaszcza tzw. miejsca Kiesselbacha (nazwa medyczna: locus Kiesselbachi), położonego z przodu, w okolicy chrzęstnej przegrody nosa. W tym miejscu naczynia krwionośne są bardzo słabo osłonięte i stosunkowo łatwo ulegają uszkodzeniu, co powoduje wystąpienie krwawienia na zewnątrz. Krwawienie to może być tak lekkie, że pozostanie niezauważalne lub na tyle silne, że krew będzie wypływać z otworów nosowych. Krew może także spływać do jamy gardła. Lekkie krwawienie może wówczas pozostać niezauważone, choć zazwyczaj czuje się mdły smak krwi.

Urazy mechaniczne

Najczęstszą przyczyną krwawienia z nosa stanowią urazy mechaniczne, zazwyczaj w wyniku uderzenia, którego efektem może być nawet złamanie kości nosowej.

Jedną z przyczyn jest także silne siąkanie nosem, na przykład przez osobę płaczącą lub zakatarzoną. Jednakże krwawienie tego typu nie jest groźne.

Krwawienie z nosa występujące u osoby rannej może wskazywać na złamanie podstawy czaszki, które wymaga natychmiastowej interwencji lekarskiej.

Wysiłek fizyczny

Do krwawienia z nosa może dochodzić także w wyniku dużego wysiłku fizycznego, zastoju krwi (powodem bywa nawet ciasny kołnierz koszuli) lub wahań ciśnienia atmosferycznego (m.in. w czasie podróży samolotem lub wędrówki w wysokich górach). (więcej…)

Krew w stolcu

Ślady krwi w stolcu biorą się z krwawień w przewodzie pokarmowym. Jeśli krew stolcu jest żywoczerwona, oznacza to, że pochodzi z dolnego odcinka przewodu pokarmowego. Jej barwa staje się tym ciemniejsza, im wyżej w przewodzie pokarmowym znajduje się krwawiące miejsce. Jeśli krew dostaje się do przewodu pokarmowego na wysokości jelita cienkiego, w stolcu będzie miała kolor czarny jak smoła – powstają tak zwane stolce smoliste. Czarny kolor krwi powstaje w wyniku wymieszania się jej z sokiem żołądkowym.  W niektórych chorobach krew tak dobrze miesza się z kałem, ropą lub śluzem, że nie udaje się jej rozpoznać gołym okiem. Mówi się wówczas o występowaniu krwi utajonej. Choć jej nie widać, można ją wykryć stosując specjalne badanie chemiczne kału.

Należy pamiętać, że nawet niewielkie, ale długotrwałe krwawienie z przewodu pokarmowego powoduje w sumie utratę dużej ilości krwi. Może to doprowadzić do niedokrwistości (anemii) z niedoboru żelaza.

Jakie są przyczyny obecności krwi w stolcu?

Jeśli występowanie krwi w stolcu utrzymuje się przez dłuższy czas, należy zgłosić się do lekarza. Jest to bowiem prawie zawsze objaw poważnej choroby. Obecność krwi w stolcu może być spowodowana licznymi schorzeniami, takimi jak:

Dur brzuszny

W przypadku powikłanego przebiegu tej choroby, w śluzówce jelita powstają głębokie owrzodzenia. Charakterystyczna dla duru brzusznego biegunka stale drażni ścianę jelita powodując krwawienie owrzodzeń.

Czerwonka bakteryjna

Jest to choroba wywołana przez bakterie, występująca szczególnie często w ciepłych krajach. Zmiany mające charakter zapalno-nieżytowy obejmują jelito grube, gdzie dochodzi do poważnych uszkodzeń błony śluzowej. Powstają liczne, krwawiące owrzodzenia. Pacjent cierpi z powodu silnych, kurczowych bólów brzucha. Wypróżnienie jest bolesne i bardzo częste – do kilkudziesięciu na dobę. W stolcu występuje domieszka krwi, śluzu i ropy.

Czerwionka pełzakowa

Jest to schorzenie wywołane przez pierwotniaka – pełzaka Czerwionki. Pasożytuje on w ścianie jelita grubego, co powoduje powstawanie głębokich owrzodzeń. Choroba objawia się bólami brzucha, męczącymi parciami i biegunką ze śluzowo-krwistym stolcem.

Skazy krwotoczne

O skazie krwotocznej mówi się, gdy dochodzi do zmniejszenia krzepliwości krwi. Przyczyny mogą być różne. U osób z tą chorobą często pojawia się krew w stolcu, gdyż nawet najmniejsze skaleczenie błony śluzowej przewodu pokarmowego prowadzi do długotrwałych krwawień. Nie tworzą się bowiem skrzepy, które mogłyby je zatamować. (więcej…)