Monthly Archives - Listopad 2013

Ostre bóle brzucha

Ból brzucha jest jedną z dolegliwości, na które najczęściej uskarżają się pacjenci. Zwykle pojawia się nagle i ma ostry przebieg. W wielu przypadkach przyczyną bólu brzucha jest podwyższone ciśnienie w narządach jamistych brzucha, zwłaszcza w jelicie. Ból może być także skutkiem napięcia torebki narządu lub intensywnych skurczów mięśni – ten ostatni określa się mianem bólu trzewnego.

Ból trzewny ma najczęściej postać kolki. Pacjenci odczuwają go zazwyczaj w pobliżu środkowej linii brzucha, ale często nie potrafią go dokładnie umiejscowić. Dolegliwość trochę ustępuje, gdy pacjent spokojnie spaceruje.

Ostremu bólowi brzucha często towarzyszy niepokój, wymioty i silne pocenie się. Typowa u dzieci jest kolka jelitowa w postaci ostrego, kłującego bólu w lewym podżebrzu, występująca po długotrwałym biegu.

Oprócz bólu trzewnego istnieje także ból somatyczny spowodowany podrażnieniem ściany jamy brzusznej. jest to ból ciągły, tępy, który trochę ustępuje, gdy pacjent odpoczywa.

Jakie są przyczyny ostrego bólu brzucha?

W jamie brzusznej jest wiele narządów, których choroby lub zaburzenia pracy mogą powodować ostre bóle. Należą do nich żołądek, jelito cienkie i grube, trzustka, pęcherzyk żółciowy, a także jajniki i jajowody.

Bóle często towarzyszą wzdęciom, czyli kolce gazowej.

Obwód brzucha powiększa się wówczas na skutek nadmiernego wytwarzania się gazów w elitach lub zaburzeń ruchów perystalicznych jelit (tzw. kolka pępkowa).

U starszych dzieci wzdęcia mogą być efektem załamania się jelita, np. wskutek siedzenia w ławce w pozycji pochylonej. Wzdęcia wymagają konsultacji lekarskiej. Diagnoza pozwala wykluczyć niedrożność czy zapalenie otrzewnej.

Zapalenie wyrostka robaczkowego

Ból w okolicy jamy brzusznej występuje przy ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego. W typowym przypadku ból pojawia się najpierw w nadbrzuszu, później przemieszcza się do prawego podbrzusza, gdzie znajduje się wyrostek robaczkowy. Chorobie towarzyszą nudności, wymioty i gorączka.

Ból brzucha występuje również przy zapaleniu trzustki, często wywołanym nadużywaniem alkoholu. Także przy zapaleniu pęcherzyka żółciowego i w przypadku kamieni żółciowych.

Przepuklina pachwinowa

Przepuklinie pachwinowej może towarzyszyć bardzo silny ból brzucha, gdy zawartość jamy brzusznej uwięźnie w worku mosznowym. Przyczyną bólu brzucha może być także stan zapalny uchyłka jelita grubego. Ból jest zazwyczaj umiejscowiony po lewej stronie.

(więcej…)

Obrzęki

Obrzęki, nazywane również puchliną tkankową, są skutkiem występowania płynów z naczyń krwionośnych lub limfatycznych i gromadzenia się ich w otaczającej tkance. W skład tych płynów wchodzi głównie woda, w minimalnej ilości białko oraz inne składniki komórkowe.

Obrzęki mogą atakować każdą niemal część ciała. Najczęściej występują bezbolesne obrzęki w obrębie skóry, błon śluzowych lub tkanki łącznej.

Znacznie bardziej niebezpieczne są obrzęki w tzw. jamach ciała zwłaszcza w tak ważnych narządach jak płuca, serce lub mózg. Obrzęk powoduje zachwianie ich podstawowych funkcji.

Jakie są przyczyny obrzęków?

Przyczyną obrzęków mogą być m.in. urazy mechaniczne, skaleczenia, uderzenia lub użądlenia przez owady.

Częściej jednak źródłem obrzęków są zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej organizmu. Brak pewnych soli lub białek we krwi wywołuje mianowicie zmianę jej właściwości chemicznych. Wprawdzie naczyńka włosowate tętnicze zaopatrują tkankę w krew i płyny organiczne, ale z kolei naczynka kapilarne żylne nie są w stanie odprowadzić z powrotem wystarczającej ilości płynów. Również naczynia limfatyczne nie odwadniają tkanki jak należy. Skutkiem takiego procesu są uszkodzenia narządów oraz obrzęki, najczęściej powiek oraz partii skóry w obrębie bioder.

Brak soli i białek w organizmie wywołuje objaw obrzęku brzucha u dzieci w krajach głodujących. W naszych szerokościach geograficznych głód raczej nie jest przyczyną obrzęków, częściej są to zaburzenia funkcji nerek lub wątroby, a u kobiet zaburzenia gospodarki hormonalnej. Jednak w przeważającej większości przypadków źródłem obrzęków są zaburzenia krążeniowe i zastoje krwi wywołane zawałami, osłabieniem pracy serca, zapaleniem naczyń krwionośnych lub żylakami. Gromadzenie się i blokada odpływu płynów powoduje obrzęk chorych partii.

Charakterystyczną oznaką obrzęku jest zagłębienie pozostające przez pewien czas po uciśnięciu obrzmiałej skóry. Natomiast obrzęki powstałe w wyniku zakrzepicy pojawiają się poniżej zaczopowania żyły, są bolesne i nie poddają się uciskowi palców. W okolicy obrzęków występuje także niekiedy zaczerwienienie skóry.

Spośród pacjentów cierpiących z powodu obrzęków 80% stanowią kobiety. Największe niebezpieczeństwo dotyczy sytuacji, gdy z powodu osłabienia serca powstaje obrzęk w płucach, który zaburza funkcje oddechowe.

Równie groźne są obrzęki jamy brzusznej powstające zazwyczaj wskutek chorób nerek, wątroby lub płuc. Przy tego rodzaju dolegliwościach z leczeniem nie wolno zwlekać.

Jak leczy się obrzęki?

Wstępna diagnoza powstaje na podstawie badań rentgenowskich, USG, osłuchania, badania dotykiem, prześledzenia historii choroby oraz wywiadu z pacjentem. Bardziej precyzyjną diagnozę można postawić po wykonaniu analizy krwi i moczu. (więcej…)

Zaburzenia połykania

Pokarm płynny oraz stały, który znajdzie się w jamie ustnej w czasie spożywania posiłku, jest z niej, za sprawą ruchów języka, przemieszczany do gardła. Kiedy dotknie on tylnej ściany gardła, wywołuje odruch połykania, który jest sterowany przez specjalny ośrodek połykania, umiejscowiony w rdzeniu przedłużonym.

Podczas połykania podniebienie unosi się i odsłania wejście do przełyku. Równocześnie nagłośnia uciska wejście do krtani i w efekcie uszczelnia je, uniemożliwiając dostanie się pokarmu do dróg oddechowych. Pokarm przesuwa się wiec do przełyku, który łączy gardło z żołądkiem.

Przełyk jest rurowatym narządem położonym między tchawicą a kręgosłupem. Jest on zwężony w trzech miejscach (tzw. przewężenia lub cieśnie przełyku). Górne przewężenie leży na wysokości chrząstki pierścieniowatej, środkowe nad łukiem aorty i sercem, a dolne na wysokości rozworu przełykowego przepony.

Transport spożywanego pokarmu przez przełyk odbywa się dzięki rytmicznym skurczom mięśniówki ściany przełyku.

Jakie są objawy zaburzeń połykania?

Zaburzenia połykania, zwane w medycynie dysfagią (słowo wywodzi się z greki), mogą być mniej lub bardziej dotkliwe oraz w różnym stopniu zaawansowane: poczynając od niewielkich problemów z połykaniem po całkowita niemożność przyjmowania pokarmów stałych, a w cięższych przypadkach nawet płynnych. Czasami połknięty pokarm cofa się do jamy ustnej i w ogóle nie jest w stanie przedostać się do żołądka.

Jakie są przyczyny zaburzeń połykania?         

Zaburzenia połykania mogą wynikać z nieprawidłowości zlokalizowanych w każdym miejscu na drodze pokarmu między gardłem a żołądkiem. Ich przyczyny mogą być różne – poczynając od chorób zakaźnych, przez schorzenia nerwów, mięśni i naczyń, aż po zagrażającego życiu raka przełyku.

Choroby zakaźne

Bolesny, zapalny obrzęk gardła bywa przyczyną zaburzeń połykania w przypadkach zachorowań na szkarlatynę, anginę, mononukleozę zakaźną i błonicę. Silny ból uniemożliwia wówczas połykanie, a tym samym jedzenie. Dlatego tez chorego cierpiącego na którąś z wymienionych chorób, w pierwszej kolejności próbuje się karmić pokarmem płynnym o niskiej temperaturze.

Podobne zaburzenia połykania pojawiają się również u osób zarażonych wścieklizną.

Nowotwory poza przełykiem

Guzy nowotworowe szyi i klatki piersiowej mogą uciskać przełyk i w ten sposób wywoływać zaburzenia połykania. Najczęściej guz taki równocześnie uciska tchawicę, stąd tez zaburzeniom połykania towarzyszą duszności.

Nowotwory przełyku

Łagodne nowotwory przełyku występują stosunkowo rzadko. Dużo częstszy jest nowotwór złośliwy przełyku, czyli rak tego narządu, atakujący przede wszystkim mężczyzn. Rak przełyku rozwija się najczęściej w miejscu jednego z naturalnych zwężeń. (więcej…)

Parcie na stolec

Parcie na stolec to ciągła potrzeba wypróżnienia, której często towarzyszy ból brzucha. Parcie wywołane jest przez skurcz mięśni odbytu.

Często zdarza się, ze mimo gwałtownie odczuwanej potrzeby, wypróżnienie jest bardzo niewielkie albo nie ma go wcale. Nierzadko parcie na stolec występuje razem z silną biegunką.

Przyczyny parcia na stolec

Oprócz lekkich i przejściowych infekcji jelitowych, te bardzo nieprzyjemne objawy mogą towarzyszyć różnym, niekiedy bardzo poważnym, chorobom. Parcie na stolec nie występuje jednak praktycznie nigdy jako jedyny objaw choroby.

Zapalenie odbytu

W przypadku zapalenia dolnego odcinka jelita, odbytu, chory cierpi na bóle, biegunkę oraz odczuwa silne parcie na stolec. Typowe jest przy tym mimowolne wydalanie śluzu, krwi i wydzieliny ropnej.

Zapalenie odbytu może być mieć wielorakie przyczyny, niekiedy poważne, ale też może być spowodowane na przykład uszkodzeniami błony śluzowej jelit na skutek lewatywy. Takie zapalenia zwykle szybko mijają.

Zarówno stałe zażywanie środków przeczyszczających, jak i jednorazowe zażycie bardzo silnego środka, może być przyczyną zapalenia odbytu.

Inną częstą przyczyną są nieleczone odpowiednio hemoroidy wewnętrzne.

Ameboza i Czerwonka

W naszych szerokościach geograficznych występują tylko lżejsze formy biegunki bakteryjnej. Wywołane są przez pałeczki czerwonki shighella. Źródłem zakażenia są przeważnie ścieki i kał.

Przy ciężkiej infekcji jelitowej dochodzi na początku do ostrych biegunek. Gdy jelita są opróżnione, pozostaje bolesne parcie na stolec, przy którym wydalone zostaje trochę krwawego śluzu, zmieszanego czasem z ropną wydzieliną. Chory musi wypróżniać się 20 do 40 razy dziennie. W lżejszych przypadkach czerwonka nie da się odróżnić od zwykłej biegunki. Bolesne parcie na stolec w takim wypadku występuje rzadko.

Nowotwory jelita

Parcie na stolec może też być objawem nowotworu jelita lub odbytnicy. Przy nowotworach odbytnicy parciu na stolec, najczęściej bardzo bolesnemu, towarzyszą krwawo-śluzowe wypróżnienia. Przy nowotworach jelita grubego objawem jest parcie na stolec, ale najczęściej bez następującego po nim wypróżnienia. Nowotwory niezłośliwe (polipy) najczęściej nie powodują dolegliwości. (więcej…)

Nagłe parcie na pęcherz

Nagłym parciem na pęcherz lub przymusem oddawania moczu nazywa się nagła potrzebę opróżnienia pęcherza. Prawidłowo działający pęcherz może utrzymać od 150 do 500 mililitrów płynu. jest jednak w stanie znacznie się rozciągnąć, mieszcząc nawet około 1 litra moczu. Naturalna potrzeba oddania moczu pojawia się wówczas, gdy pęcherz jest wypełniony w dwóch trzecich objętości.

Oddawanie moczu następuje odruchowo – jest sterowane przez różne nerwy. Zdrowi ludzie potrafią jednak powstrzymywać się od oddawania moczu, kontrolując pracę dolnych mięśni zwierających pęcherza. Dzieci zyskują zdolność świadomego oddawania moczu w czwartym roku życia. O chorobie można mówić wówczas, gdy odczuwa się parcie na pęcherz, który nie jest dostatecznie wypełniony, a także wtedy, gdy mimo odczuwanego parcia na pęcherz wydala się niewystarczającą ilość płynu lub długo nie oddaje się moczu wcale.

W takich wypadkach parcie na pęcherz pozostaje także po oddaniu moczu, lub krótko potem znów się pojawia. Parciu na pęcherz często towarzyszy nietrzymanie moczu, który chory oddaje mimowolnie.

Nagłe parcie na pęcherz – przyczyny

Chorobliwe parcie na pęcherz pojawia się w przypadku chorób pęcherza moczowego i cewki moczowej, wskutek zwężenia cewki moczowej, zewnętrznego nacisku na pęcherz, a także przy zaburzeniach hormonalnych i schorzeniach neurologicznych.

Schorzenia pęcherza i cewki moczowej

Infekcje należą, zwłaszcza u dziewcząt i kobiet, do częstych schorzeń dróg moczowych. Powodują one parcie na pęcherz, częste oddawanie moczu – także w nocy – oraz pieczenie i bóle towarzyszące oddawaniu moczu.

Dolegliwości te są najczęściej wywoływane przez bakterie pochodzące z końcowych odcinków układu pokarmowego – z jelita grubego i odbytu. Mogą też być przekazywane podczas współżycia płciowego. Do zakażenia dróg moczowych mogą prowadzić również inne infekcje, na przykład bilharcjoza – rzadka w naszej części świata choroba pasożytnicza.

Zwężenia odprowadzających dróg moczowych

Nagłe parcie na pęcherz może wynikać ze zwężenia dróg moczowych. Dzieje się tak między innymi w przypadku niedrożności mechanicznej na przykład gdy w cewce moczowej zalegają wydalane kamienie, które mogą ją nawet zatkać. Parcie na pęcherz powodują również procesy nadmiernego namnażania się komórek (narośl, nowotwory pęcherza i cewki moczowej). Niekiedy zdarza się, ze zwężenie cewki moczowej jest wrodzone lub powstaje w wyniku wypadku.

Ucisk na drogi moczowe

Dolegliwość powoduje powiększenie gruczołu prostaty, częste u starszych mężczyzn. Prostata otacza cewkę moczowa. Kiedy jest powiększona, uciska cewkę ograniczając odpływ moczu. Także nowotwory i zrosty blizn w małych naczyniach, powstające po operacji, mogą powodować ucisk i wywoływać parcie na pęcherz. Takie same objawy występują przy wypadnięciu macicy. (więcej…)

Pierwsza pomoc przy zaburzeniach krążenia krwi

Motorem napędowym układu krążenia jest serce. Wraz z krwią do wszystkich narządów docierają substancje odżywcze, tlen i hormony, a usuwane są produkty przemiany materii.

Zaburzenia procesu krążenia kiwi mogą dotyczyć zarówno całego układu krążenia, jak również poszczególnych stref naczyń krwionośnych np. płuc, serca, mózgu, żołądka lub wątroby.

U kogo występują zaburzenia krążenia krwi?

Wiele osób cierpi z powodu zaburzeń krążenia, zarówno ludzie starsi, jak i młodzi w okresie dojrzewania. Do czynników, które mają wpływ na proces krążenia krwi i mogą wywołać zaburzenia należą: warunki pogodowe, ciąża, stres, zdenerwowanie, nieprawidłowe odżywianie, przemęczenie oraz różnego rodzaju schorzenia.

Najważniejszym zadaniem układu krążenia jest zaopatrzenie organizmu w krew. Dotyczy to poszczególnych organów, a zwłaszcza tak ważnych jak mózg, serce, płuca i nerki.

Każdy z tych narządów potrzebuje odpowiedniej ilości krwi, w zależności od sytuacji i chwilowego zapotrzebowania organizmu.

Puls i ciśnienie krwi

O zaburzeniach krążenia krwi świadczą odchylenia wartości pulsu oraz ciśnienia krwi. Prawidłowy puls u dorosłego człowieka wynosi średnio 60-80 uderzeń na minutę, zaś ciśnienie krwi 80/120 mm Hg.

Objawy lekkich zaburzeń krążenia krwi

– Wrażenie migotania lub „czarno” przed oczami.

– Zawroty głowy.

– Osłabienie.

– U niektórych brak reakcji na otoczenie.

Kiedy mogą wystąpić zaburzenia krążenia krwi?

Regulacja procesu krążenia krwi jest ściśle związana z zapotrzebowaniem organizmu na tlen oraz jego transportem. Z tego względu zaburzenia krążenia mogą negatywnie wpływać na proces oddychania, i na odwrót, upośledzenie oddychania może wywierać niekorzystny wpływ na krążenie krwi. U niektórych osób zaburzenia krążenia krwi dają o sobie znać np. podczas porannego wstawania z łóżka. Przyczyną jest gwałtowna zmiana pozycji ciała następująca po dłuższym spoczynku.

Słabe ukrwienie

Co się wówczas dzieje? Organizm przyzwyczaja się do nocnego spoczynku i pracy na „zwolnionych obrotach”. W nocy ciało znajduje się W pozycji horyzontalnej, dzięki czemu serce wykonuje znacznie mniejszy wysiłek, tzn. pompuje krew tylko na powierzchni płaszczyzny, a nie do góry. (więcej…)

Problem z zaparciami

Prawidłowy rytm wypróżnień może u poszczególnych osób bardzo się różnić. Najczęściej większość osób oddaje stolec regularnie, jeden lub dwa razy dziennie, a zdarza się, ze nawet częściej. Niektóre jednak osoby miewają wypróżnienia zaledwie co dwa, trzy dni i nie powoduje to u nich żadnych dolegliwości.

O zaparciach (obstipatio) mówi się, gdy do defekacji dochodzi rzadziej niż zazwyczaj, wypróżnienie wymaga dużego wysiłku lub konieczne jest użycie środka przeczyszczającego, wydalony stolec jest twardy i pozostaje uczucie niepełnego wypróżnienia wyróżnia się następujące postaci zaparć:

– ostre zaparcia.

– przewlekłe zaparcia.

– przemijające zaparcia.

– zaparcia wywołane poszerzeniem jelita grubego.

Ostre zaparcia

O ostrym zaparciu mówi się, gdy nagle dojdzie do całkowitego braku wypróżnień. W przypadku osób, które dotychczas wypróżniały się bez problemów, należy myśleć raczej o mechanicznej przeszkodzie, która przez kilka godzin lub dni powoduje brak stolca. Czasami jest nią na przykład kamień żółciowy. Inna przyczyną nagłego braku stolca może być osłabienie ruchów robaczkowych (perystaltyki) jelit, co powoduje zahamowanie przesuwania się treści pokarmowej.

Najczęstszą przyczyną zwolnienia lub braku perystaltyki są inne ostre schorzenia jamy brzusznej, na przykład atak kolki żółciowej, ograniczone zapalenie otrzewnej oraz zapalenie uchyłków jelita grubego. Ostre zaparcia mogą być również następstwem urazu mózgu lub złamania kręgosłupa, gdy dojdzie do uszkodzenia nerwów odpowiedzialnych za prawidłowe oddawanie stolca.

Jeżeli zaparcie utrzymuje się dłużej, na przykład przez kilka tygodni, to przyczyną jest prawdopodobnie guz lub polip w jelicie grubym. Niekiedy miejscowe zmiany w odbycie, na przykład rozpadlina, mogą spowodować zmianę rytmu wypróżnień.

Zaparcia przewlekłe

Są one najczęstsza przyczyną wszystkich zaparć. U około 40% mężczyzn i 50% kobiet pojawiają się długotrwałe trudności z wypróżnieniem. Z tego aż 25% osób stale przyjmuje środki przeczyszczające.

Przy przewlekłych zaparciach stolec oddawany jest, co drugi lub trzeci dzień, czasami nawet rzadziej. Kał jest suchy i zbity, wydalenie twardego stolca wymaga bardzo dużego wysiłku. Pacjent ma ciągłe uczucie niepełnego wypróżnienia, co często powoduje osłabienie apetytu. Przewlekłe zaparcia są najczęściej wynikiem nieprawidłowej pracy jelit. Resztki pokarmowe pozostają zbyt długo w jelicie grubym, gdyż perystaltyka jest za słaba (postać atoniczna zaparcia). (więcej…)

Zapalenie węzłów chłonnych

Chłonka (limfa) jest płynem ustrój owym, który powstaje w przestrzeni międzykomórkowej w tkankach, jako przesącz osocza krwi, a następnie za pośrednictwem naczyń chłonnych wraca do krwiobiegu. Po drodze przepływa ona przez węzły chłonne – narządy włączone w bieg naczyń chłonnych.

W węzłach chłonnych chłonką przede wszystkim jest filtrowana. W narządach tych powstają też limfocyty, pełniące szczególnie ważną funkcję w obronie organizmu przed chorobami zakaźnymi. Zdrowy węzeł chłonny jest okrągły i ma średnicę około 2-3 mm. Przez skórę wyczuwalne są jedynie węzły położone bezpośrednio pod jej powierzchnią. Jeśli jednak na skutek stanu chorobowego dojdzie do obrzęku węzłów chłonnych, można wymacać również te położone głębiej.

Jakie są przyczyny zapalenia węzłów chłonnych?

Zapalenia węzłów chłonnych można zasadniczo podzielić na kilka grup, w zależności od choroby, która je wywołała.

Zapalenia swoiste i nieswoiste

O zapaleniu nieswoistym mówi się wówczas, gdy zmiany w węźle chłonnym są wynikiem urazu lub infekcji skóry. Węzły położone najbliżej chorego miejsca powiększają się i staja się bolesne. Czasami zapaleniu ulega tez naczynie chłonne odprowadzające chłonkę z uszkodzonego miejsca skóry. Wówczas jest ono widoczne przez skórę w postaci czerwonej pręgi.

Do zapalenia swoistego dochodzi przy różnego rodzaju schorzeniach ogólnoustrojowych oraz w niektórych chorobach autoimmunologicznych. Dzieje się tak np. w drożdżycy grzybicy wywołanej przez drożdżaki, a także w chorobie Boecka, w której oprócz zaatakowania węzłów chłonnych dochodzi do zmian zapalnych w płucach, skórze, śledzionie i wątrobie. Swoiste zapalenie węzłów chłonnych może być tez wynikiem brucelozy – odzwierzęcej choroby zakaźnej oraz liszaja rumieniowatego. Inna przyczyną zapalenia swoistego jest odczyn węzłów chłonnych w zespole Felty’ego – przewlekłym zapaleniu stawów z równoczesnym nowotworem śledziony. Do grupy tej należy też bartoneloza – choroba, którą można zarazić się od kotów, a która ustępuje samoistnie po kilku dniach. Swoiste zapalenia węzłów chłonnych towarzyszą też mononukleozie zakaźnej, różyczce, toksoplazmozie i tularemii.

W przypadku zakażenia Pasteurella pseudotuberculois – bakteria spokrewniona z zarazkiem dżumy – powiększają się węzły chłonne krezki. Pacjenci skarżą się wówczas na dolegliwości podobne do objawów zapalenia wyrostka robaczkowego. Potwierdzenie diagnozy możliwe jest często dopiero w trakcie zabiegu operacyjnego. Do zapalenia węzłów chłonnych krezki może także dojść w przypadku gruźlicy. Jednak bardzo często powiększone są wówczas także inne grupy węzłów. (więcej…)

Zgaga

Zgaga to uczucie palenia lub pieczenia w przełyku. Zgaga występuje wtedy, gdy nie domyka się wpust żołądka do przełyku.

Objawia się najczęściej bólem za dolna częścią mostka, który czasem wznosi się przełykiem aż do nasady języka.

Zdrowy człowiek może odczuwać takie dolegliwości po bardzo obfitym posiłku szczególnie, jeśli był on zbyt słodki, tłusty lub za kwaśny, czyli wtedy, gdy żołądek ma „kłopoty” z jego strawieniem. Także niektóre leki, używki oraz podnoszenie ciężarów w pozycji schylonej może wywołać zgagę.

Skłonność do zgagi zwiększa się także przy nadkwaśności soków żołądkowych lub przy nadprodukcji kwasu solnego, który wprawdzie nie uszkadza żołądka, ale wywołuje bóle w przełyku.

Zdarza się też, że żołądek wytwarza za małą ilość kwasu żołądkowego i wtedy dochodzi w nim do procesów fermentacyjnych na skutek, których powstaje kwas octowy, mlekowy i propiolowy. Jeśli wywołają one zgagę, można dla uśmierzenia bólu użyć roztworu sody oczyszczonej. Gdyby to nie pomogło, trzeba wziąć pod uwagę inna przyczynę bólu, a może nią być na przykład kamica pęcherzyka żółciowego.

Różne przyczyny zgagi

Zgagę wywołują różne czynniki, które wskazywać mogą na poważniejsze dolegliwości.

Nerwica żołądka

Dość często zdarza się, że osoby o słabszej konstrukcji żołądka reagują zgagą na różne, czasem błahe sytuacje. Odczuwają np. ból po zbyt pospiesznym jedzeniu, niedokładnym gryzieniu i żuciu, po ataku gniewu lub kiedy przeżywają stres.

Początki kłopotów żołądkowych

Brak łaknienia, uczucie ucisku i przeciążenia w okolicach żołądka, bóle wątroby, mdłości i wymioty to pierwsze oznaki choroby żołądka. Często towarzyszy im zgaga.

Zapalenie błony śluzowej żołądka

Jest to powszechnie występująca przypadłość, charakteryzująca się całym Wachlarzem objawów. Jeśli spowodowana jest niedokwaśnością, to zgaga będzie jednym z wielu objawów towarzyszących, jak na przykład uczucie pełności, wzdęcia, trudności z trawieniem ciężkich potraw, skurcze żołądka.

Choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy

Zgaga może być również objawem wskazującym na wrzody żołądka i dwunastnicy. Poza ciągłym bólem w nadbrzuszu, organizm reaguje ze zwiększoną wrażliwością na niektóre potrawy. Na liście odrzucanych przez żołądek produktów znajdują się szczególnie te, które pobudzają wydzielanie kwasów żołądkowych, a więc pieczenie, tłuste dania z patelni, ostre przyprawy, kwaśne wina, czarna kawa i wysokoprocentowy alkohol. (więcej…)

Plwocina

Zdrowy człowiek cały czas produkuje w drogach oddechowych (nos, gardło, tchawica, oskrzela, płuca) wydzielinę. Składa się ona W 90% z wody i w kilku procentach z soli mineralnych. Wydzielina ta na ogół jest bezwiednie połykana.

Różne choroby zmieniają te wydzielinę i powstaje plwocina (sputum), która zostaje odkrztuszona lub wypluta. Pojawienia się plwociny jest zawsze objawem choroby.

Charakter plwociny wskazuje na rodzaj choroby. Gołym okiem można odróżnić plwocinę wodnistą, śluzową, śluzowo ropna, ropna oraz krwistą. Może być ona lepka lub pieniąca się, niekiedy ma odrażający, słodkawy zapach. Pod mikroskopem można dostrzec bakterie, grzyby, pasożyty i komórki nowotworowe. Leukocyty obecne w plwocinie świadczą o alergii, zapaleniu lub reakcji immunologicznej.

Przyczyny i rodzaje plwociny

– W przypadku astmy, pomiędzy napadami kaszlu może wystąpić plwocina ciągnąca się.

– Pienisto-krwista wydzielina pojawia się przy obrzęku płuc.

– Przezroczysta wydzielina z domieszką żyłek krwi może być objawem raka płuc.

– Wodnisto-śluzowa wydzielina może być objawem gruczolakoraka, innej rzadkiej postaci raka płuc.

– Jasnoczerwona plwocina występuje przy zawale płuca.

– Żółto-ropna plwocina jest charakterystyczna dla zapalenia płuc.

– Przy ropniu płuca plwocina jest żółtobrązowa, zabarwienie to nadaje jej hemoglobina.

– Rdzawa plwocina Występuje w przebiegu zapalenia płuc, wikłającego krztusiec.

– Krwista plwocina jest objawem wąglikowego zapalenia płuc i różnych form guzów.

– Plwocina przypominająca galaretkę malinową w wyniku domieszki ropy i krwi występuje przy ropnym zapaleniu płuc, raku i grypie.

Typowy objaw

Literatura medyczna opisuje również plwocinę trzywarstwową. Na spodzie znajduje się ropa z resztkami tkankowymi, następna Warstwa to żółtozielona, mętna, Wodnista wydzielina, a górną warstwę tworzy śluzowo -ropna pienista treść. Jest to typowy objaw rozstrzenia oskrzeli, Wrodzonego ich rozszerzenia. Wydzielina taka występuje również przy zapaleniu płuc wywołanym przez bakterie beztlenowe. Ma Wtedy cuchnący słodkawy zapach. (więcej…)