Monthly Archives - Listopad 2013

Upławy z pochwy

Pochwa powinna być zawsze lekko wilgotna. Dlatego też błona śluzowa stale produkuje bezbarwną, płynną wydzielinę, której ilość jest zmienna.  Czasami ilość śluzu w sposób naturalny zwiększa się, np. pod czas jajeczkowania, w ciąży lub przy podnieceniu seksualnym.  Ponieważ pochwa ma bezpośredni kontakt z otoczeniem, mogą do niej łatwo wniknąć bakterie, grzyby lub inne mikro organizmy. Z tego też powodu w śluzie pochwy znajdują się bakterie kwasu mlekowego, które chronią ja przed rozwinięciem się infekcji, zapobiegają rozmnazaniu się chorobo twórczych mikroorganizmów.  Mimo to może dojść do zakażenia. Wtedy ilość śluzu zwiększa się W celu zniszczenia czynnika zapalnego. W zależności od rodzaju infekcji zmienia się konsystencja, kolor, zapach oraz ilość wydzieliny.

Jakie są przyczyny upławów?

Przy każdych upławach Występuje zaburzenie flory bakteryjnej pochwy, prowadzące do podrażnienia błony śluzowej.  Najczęstszą tego przyczyną jest niedostateczna higiena zewnętrznych narządów płciowych.  Zbędne wykonywanie płukanek pochwy może być również szkodliwe. Powodem infekcji pochwy i towarzyszącym temu upławom mogą być tez bakterie lub inne czynniki chorobotwórcze, które są przenoszone podczas stosunku płciowego.  Dlatego tez zawsze należy leczyć również partnera. Przeziębienia oraz niewłaściwe zachowania podczas menstruacji są także przyczyna stanów zapalnych i upławów.

Błona śluzowa pochwy może reagować upławami na ciała obce. Z tego powodu niektóre kobiety nie tolerują krążków dopochwowych, jako środka antykoncepcyjnego. Przerost błony śluzowej szyjki macicy jest kolejną przyczyną powodującą upławy.  Na koniec należy zaznaczyć, że upławy mogą być nie tylko spowodowane infekcja czy stanami zapalnymi, ale także chorobami nowotworowymi pochwy i macicy. Dlatego kiedy występuje wzmożone wydzielanie śluzu, zawsze należy zgłosić się do lekarza.

Rodzaje upławów

Kolor i zapach wydzieliny ułatwiają badającemu lekarzowi określenie przyczyny choroby.

Wydzielina krwista

Zdolności obronne pochwy przeciwko infekcjom zmniejszają się po menopauzie. Podrażnienie błony śluzowej może prowadzić do bólu podczas stosunku, swędzenia, pieczenia oraz lekko krwistych upławów. Ich przyczyną może być również zapalenie jajowodów, choroby macicy lub nawet jej wypadanie.

Wydzielina krwista pojawia się także przy poronieniu. Lekarz powinien jednak przede wszystkim wykluczyć nowotwór.

Wydzielina żółta lub białożółta

Obfite upławy koloru żółtego lub żółtobiałego, poprzedzone pieczeniem i swędzeniem pochwy oraz bólem przy oddawaniu moczu, mogą wskazywać na chorobę weneryczną.

Wydzielina żółtobiała, żółtozielona lub jasnobrązowa

Upławy o powyższym kolorze, często pieniste i o nieprzyjemnej woni, którym towarzyszy zaczerwienienie i podrażnienie błony śluzowej są wyraźnym znakiem rzęsistkowicy. Jeżeli dołączy się do tego zapalenie pęcherza moczowego, może to powodować bardzo bolesne stosunki. (więcej…)

Wzdęcia

Wzdęcia, przez lekarzy nazywane także meteoryzmem lub bębnicą, wynikają z tworzenia się i zbierania gazów W przewodzie pokarmowym. Zasadniczo powstawanie gazów należy do zupełnie normalnych procesów związanych z trawieniem.

Powstawanie gazów zawsze towarzyszy trawieniu i w wypadku osoby zdrowej najczęściej nie jest uciążliwe, ponieważ większa część gazów jest wchłaniana w organizmie przez ściany jelit. Gazy niewydalone przez odbyt znikają wiec w obrębie przewodu pokarmowego W zupełnie naturalny sposób i człowiek nawet tego nie zauważa. Jednak w przypadku licznych chorób ilość gazów produkowanych w przewodzie pokarmowym może być znaczna i w związku z tym uciążliwa.

Jakie są przyczyny wzdęcia?

Wzmożoną produkcję gazów mogą spowodować wszystkie zaburzenia funkcji trawienia, wywołane przez chorobę żołądka, jelit, wątroby, pęcherzyka żółciowego lub trzustki. Także połykanie powietrza, występujące u niektórych osób znerwicowanych lub jedzących zbyt szybko i łapczywie, zwane aerofagią, stanowi częstą przyczynę wzdęć. W tym przypadku utrudnieniem jest to, ze połykanie powietrza pozostaje czynnością niekontrolowaną, co oznacza, ze chory nie potrafi opanować tego odruchu. Ulgę przynosi dopiero oddawanie gazów lub puste odbijanie.

W wypadku stwierdzenia niewydolności serca, wzdęcia mogą być bardzo ważnym sygnałem alarmowym, gdyż niekiedy wynikają z zastoju krwi w organizmie.

Kiedy należy zgłosić się do lekarza?

Przyczyna wystąpienia wzdęcia jest najczęściej znana. Wiadomo na przykład, ze Wzdęcia nie należą do rzadkości po obfitym posiłku i przy braku ruchu. Jeżeli jednak powtarzają się u osoby prowadzącej zdrowy styl zżycia, to powinna się ona zgłosić do lekarza.

Jak postąpi lekarz?

Lekarz najpierw będzie chciał dowiedzieć się, W jaki sposób pacjent się odżywia. Jeżeli nic nie wskazuje na to, że źródłem dolegliwości jest niewłaściwa dieta, dokładnie zbada pacjenta.

Do metod badania, wykorzystywanych W takim przypadku, należą gastroskopia, wziernikowanie jelit i badanie dróg żółciowych, a także trzustki. Czasem jednak postawienie diagnozy jest możliwe już na podstawie samych badań laboratoryjnych, a ból, który promieniuje do wymienionych narządów, jest efektem wzdęcia.

Co można zrobić samemu?

Jednym ze sposobów zapobiegania wzdęciom jest właściwa dieta. Przede wszystkim osoba cierpiąca na wzdęcia powinna unikać pokarmów, które powodują wzmożoną produkcję gazów. Należą do nich przede wszystkim cebula, rośliny strączkowe oraz kapusta, a także czekolada, kawa i mleko. (więcej…)

Cukrzyca u dzieci

W Polsce jest ponad milion diabetyków (chorych na cukrzycę) a ocenia się, że kolejny milion osób choruje nie wiedząc o tym. Liczba chorych ciągle wzrasta.

Cukrzyca oznacza niemałe ryzyko dla serca i układu krążenia. Dlatego diabetycy powinni dostosować tryb życia do zaleceń lekarzy i zrobić wszystko, żeby ryzyko to było jak najmniejsze.

Ważne jest wczesne rozpoznanie

Wielu ludzi choruje na cukrzycę nie będąc tego świadomym. Tymczasem dla wczesnego rozpoznania choroby wystarczy prosty test paskowy. Po zanurzeniu odpowiedniego paska w moczu można stwierdzić, czy cierpi się na cukrzycę.

Test paskowy można kupić w aptece albo otrzymać od lekarza. Od czasu do czasu kasy chorych i zespoły opieki zdrowotnej urządzają dni walki z cukrzyca. Wtedy można bezpłatnie zbadać poziom cukru we krwi.

Żyć z chorobą

Jeżeli lekarz stwierdzi cukrzycę, chory musi zmienić swoje przyzwyczajenia żywieniowe. U dorosłych choroba przebiega stosunkowo łagodnie – właściwie należy głównie przestrzegać diety – u dzieci jednak wiąże się m.in. z przyjmowaniem zastrzyków, ścisłym przestrzeganiem i korygowaniem diety i kontrolowaniem ilości podawanej insuliny. Diabetycy miewają często

Infekcje dziąseł i zębów, drobne rany i otarcia skóry trudno się goja. Muszą ponadto wykonywać regularnie ćwiczenia fizyczne. Sposób i ilość przyjmowanego pożywienia podlegają regułom:

– Jedzenie trzeba ograniczać tak, żeby nie przytyć.

– Zamiast trzech obfitych posiłków należy jeść raczej mniej, za to sześć do siedmiu razy dziennie.

– W diecie nie może znaleźć się cukier. Uważać trzeba także na cukier zawarty w takich produktach jak jogurty, dżemy, napoje.

– Należy dokładnie kontrolować zawartość tłuszczu w pożywieniu.

– Ilość pożywienia trzeba ustalać według planu, korzystać z wagi i starannie odważać składniki.

Problemy socjalne

Chorzy na cukrzycę często mają poczucie, że są ze swoją chorobą pozostawieni sami sobie, a niezbędną samokontrole odczuwają, jako znaczne obciążenie. Dorośli dają się namówić na zjedzenie czegoś niedozwolonego, ponieważ nie mają odwagi mówić otwarcie o chorobie. Dla dzieci „inność” ich diety jest szczególnie ciężka do zniesienia. (więcej…)

Zaburzenia widzenia

Aby proces widzenia przebiegał prawidłowo, oko musi odebrać wszystkie bodźce optyczne i przekształcić je w impulsy nerwowe, z których następnie mózg tworzy widziany obraz.

W ten skomplikowany proces zaangażowanych jest wiele narządów: rogówka, soczewka, tęczówka, siatkówka ze swoimi komórkami zmysłowymi, ciało szkliste, nerwy wzrokowe i ośrodek wzroku w mózgu.

Każde zaburzenie w którejkolwiek z wyżej wymienionych struktur upośledza proces widzenia. Zaburzenia mogą dotyczyć ostrości wzroku, widzenia barwnego bądź przestrzennego. W najgorszym wypadku może nawet dojść do całkowitej utraty wzroku.

Zaburzenia ostrości wzroku

Najczęstszą przyczyną nieostrości lub zamazania obrazu są zmiany w gałce ocznej lub samym aparacie optycznym oka. Gałka oczna osób z krótkowzrocznością z reguły nie jest okrągła, lecz rozciągnięta. Z kolei u osób dalekowzrocznych jest ona spłaszczona. Zmiana kształtu gałki ocznej powoduje wydłużenie lub skrócenie odległości między soczewką a siatkówką, na którą jest projektowany obraz. Wobec tego obraz ten ulega zniekształceniu. Zniekształcenie obrazu spowodowane zmianą kształtu gałki ocznej można w prosty sposób skorygować za pomocą szkieł kontaktowych lub okularów. Operacja wskazana jest tylko w przypadkach znacznej krótkowzroczności. Nieostrość widzenia może być spowodowana również przez zaburzenia czynności mózgu na przykład przez ataki migreny, lub wynikać z uszkodzenia tkanki mózgowej.

Najczęściej jednak przyczyną są: alkohol, narkotyki oraz niektóre leki. Niekiedy jest nią niewydolność krążenia. Ukrwienie mózgu zmniejsza się, ilość dostarczonego z krwią tlenu oraz substancji odżywczych jest niewystarczająca. Zaburzenia ostrości wzroku występują także wtedy, gdy przez dłuższy czas nie się nie jadło, obniża się bowiem poziom cukru we krwi. Zaburzenia jednak natychmiast ustępują po spożyciu posiłku bogatego w węglowodany.

Widzenie jak przez mgłę

Wraz z wiekiem człowieka zmniejsza się przejrzystość soczewki oraz ciałka szklistego oka. Spowodowane jest to naturalnym procesem zaniku. Przyczyną zmniejszania się przejrzystości mogą być również zaburzenia przemiany materii np. cukrzyca, lub choroby infekcyjne zarówno oczu na przykład zaćma, ja i inne, choćby żółtaczka.

Błyski, zmniejszenie się pola widzenia

Jeśli przy zamkniętych powiekach widzi się błyski, światła, gwiazdy, „zasłonę” lub „chmurki”, powinno się jak najszybciej pójść do lekarza. Objawy te mogą bowiem wskazywać na początek odklejania się siatkówki. Z wizytą u lekarza nie należy zwlekać również w przypadku ograniczenia pola widzenia, gdy wielkość widzianego obrazu zmniejsza się, a jego brzeg wydaje się być przysłonięty czarną zasłoną. (więcej…)

Przewlekłe bóle brzucha

O przewlekłych bólach brzucha mówi się wówczas, gdy dolegliwości te utrzymują się długo lub tez wielokrotnie się powtarzają (nawracające bóle brzucha).

Przyczyną długotrwałych lub powracających bólów brzucha mogą być choroby narządów wewnętrznych, np. żołądka, jelita cienkiego, jelita grubego, trzustki i pęcherzyka żółciowego.

Jednak u ponad połowy pacjentów cierpiących na przewlekłe bóle brzucha występują tzw. zaburzenia czynnościowe. Są to dolegliwości bez podłoża chorobowego i jakichkolwiek zmian narządowych.

Przyczyny przewlekłych bólów brzucha

To, jakie zaburzenia czynnościowe bądź organiczne są odpowiedzialne za długotrwałe bóle brzucha, musi stwierdzić lekarz. Najczęściej przyczyny zaburzeń są związane z następującymi narządami:

Jelito grube

Spośród dolegliwości o charakterze czynnościowych szczególnie częsty jest tzw. zespół drażliwego jelita, czyli zaburzenie funkcji jelita grubego. Choroba występuje pod wieloma nazwami. Czasami bywa określana jako spastyczne zapalenie okrężnicy. Nazwa ta nie odzwierciedla prawdziwych przyczyn schorzenia, które nie ma natury zapalnej. U podstaw zespołu drażliwego jelita grubego leżą zaburzenia kurczliwości nie tylko samego jelita grubego, ale też innych części przewodu pokarmowego.

Na zespół ten uskarżają się przede wszystkim kobiety od 25 do 50 lat. Objawia się on bólami skurczowymi, rozlanymi lub zlokalizowanymi w lewym lub prawym dole biodrowym, podżebrzach, podbrzuszu i lędźwiach. Chory cierpi też na występujące na przemian biegunki i zaparcia. Często pojawiają się masywne, bolesne wzdęcia. Ból zmniejsza się zazwyczaj po oddaniu stolca.

U większości pacjentów stwierdza się szczególne obciążenie psychiczne. Wielu z nich przez szereg lat nadużywało ponadto środków przeczyszczających. Zauważono też, że choroba jest pospolita w społeczeństwach wysoko rozwiniętych, ze względu na powszechne stosowane diety ubogo resztkowej, zawierającej mało włókien roślinnych. Typowy dla zespołu jelita drażliwego jest brak stwierdzalnych zmian chorobowych, z wyjątkiem jedynie zaburzenia wydzielania i motoryki jelita grubego.

Żołądek i dwunastnica

Innymi częstymi przyczynami przewlekłych bólów brzucha są schorzenia śluzówki żołądka i dwunastnicy. Ich stopień zaawansowania może być różny: od niewielkich zmian zapalnych po wrzody. Często występuje nadprodukcja soku żołądkowego z jednoczesnym niedoborem czynników ochronnych śluzówki.

Charakterystyczne dla wrzodów jest naprzemienne występowanie nasileń objawów i okresów bez objawowych, zależnie m.in. od pory roku. Stopniowo nasilający się ból lokalizuje się najczęściej w nadbrzuszu. Zanika on zazwyczaj po spożyciu posiłku. Z reguły nie towarzyszą mu nudności ani zmniejszony apetyt.

Pęcherzyk żółciowy

Odmiennie objawiają się choroby pęcherzyka żółciowego. Obserwuje się tu ścisły związek między wystąpieniem objawów a spożyciem określonych, zazwyczaj tłustych potraw. Jedzenie nie łagodzi, lecz zaostrza dolegliwości. Bólom tym często towarzyszą nudności. (więcej…)

Zaśniad groniasty

W macicy wykształca się pęcherz płodowy, a w nim rozwija się zarodek. Pęcherz, zbudowany z trzech nałożonych na siebie błon, gromadzi wody płodowe. Na początku ciąży, błona środkowa pokryta jest niezwykle licznymi kosmkami, stąd też jej nazwa – kosmówka. Odgrywa ona istotną rolę w wytwarzaniu wód płodowych i łożyska, poprzez które odżywia się płód.

Zdarza się, najczęściej w miesiąc po zapłodnieniu, że wzrasta produkcja hormonu gronadotropiny kosmówkowej, kosmki zaczynają nagle zbytnio się rozrastać. Rozwijają się na nich liczne pęcherzyki wypełnione płynem, na skutek czego zarodek nie otrzymuje pożywienia i obumiera. Pęcherzyki te są formą nowotworów i wywodzą się z trofoblastu płodowego (jednej z form, które tworzą komórki zarodka).

Objawy zaśniadu groniastego

– krwotoki połączone z wydalaniem groniastych mas

– zbyt szybko rosnąca macica

– niewyczuwalne ruchy dziecka

– brak tonów serca płodu

Przyczyny zaśniadu groniastego

Medycyna nie ustaliła do tej pory jednoznacznej przyczyny choroby, choć prawdopodobne jest, że powodują ją wadliwe predyspozycje samego zarodka. Należy wykluczyć chorobę lub niesprzyjające genetyczne uwarunkowania matki, ponieważ kolejne ciąże przebiegają bez problemów.

Leczenie zaśniadu groniastego

Jedyna skuteczna metoda leczenia polega na dokładnym opróżnieniu i wyłyżeczkowaniu jamy macicy, ponieważ tylko w ten sposób można zapobiec ewentualnym późniejszym zaburzeniom gospodarki hormonalnej kobiety lub tworzeniu się złośliwych narośli w macicy. Kobieta musi przez dłuższy czas pozostawać pod obserwacją, bowiem zaśniad może rozwijać się również po zakończeniu ciąży. (więcej…)

Padaczka u dzieci

Niezwykła pobudliwość systemu nerwowego może prowadzić u dzieci do napadów padaczkowych. Wyładowania elektryczne w mózgu wywołują napady drgawek, którym często towarzyszą zaburzenia świadomości. Ataki jednak mogą pozostawać niezauważalne. Im szybciej choroba zostanie rozpoznana, tym większe są szanse na ograniczenie skutków choroby, ponieważ przy każdym ataku ginie pewna ilość komórek mózgowych.

Pierwsze ataki mogą pojawić się między 3 a 8 miesiącem życia. U niemowląt napady mogą mieć postać nagłych skurczów, powodujących zgięcie się w pół, przypominające skłon. Rodzice niekiedy biorą ten objaw za atak kolki jelitowej. Może pojawić się skurcz mięśni twarzy, drżenie rąk i nóg.

Od 2 do 5 roku życia typowy jest syndrom Lennoxa. Dzieci nagle przewracają się zachowując pełną świadomość, zaraz jednak się podnoszą. Niekiedy upadek poprzedzają silne drgawki. Często między 7 a 12 rokiem życia dochodzi do krótkotrwałej utraty świadomości, najczęściej po porannym przebudzeniu się albo jeszcze przed południem. Dziecko najczęściej przez mniej niż jedną minutę jest nieobecne i nie reaguje na to, co się do niego mówi.

Z początkiem 14 roku życia pojawiają się tak zwane petit mal – napady podczas których dziecko całkowicie zachowuje świadomość albo jest lekko odurzone. Nagle podrzuca ono ramiona do góry i wzdryga się, tak jakby nagle się czegoś przestraszyło.

Unikać bodźców wyzwalających

Wyładowania w mózgu często następują po zadziałaniu określonego, ale trudnego do ustalenia bodźca. Rodzice powinni dokładnie obserwować dziecko, aby móc potem unikać sytuacji wywołujących napad. Najbardziej znane czynniki mogące wywołać atak to: zbyt mało lub nadmiar snu, nagłe, silne światło, np. fotograficznej lampy błyskowej, niekiedy także oglądanie telewizji, zwłaszcza w ciemnym pomieszczeniu. (więcej…)

Zespół napięcia przedmiesiączkowego

Jako zespół napięcia przedmiesiączkowego określa się dolegliwości, które pojawiają się na kilka dni przed początkiem miesiączki: może to być obrzęk nóg albo twarzy, zmęczenie, ból głowy, przygnębienie, a także drażliwość, nadmierna nerwowość, bezsenność oraz ból w dole brzucha. Wyniki badań wskazują, że około 80% kobiet w wieku rozrodczym cierpi na te niedomagania, przy czym ich zakres na szczęście nie zawsze jest równie duży. Tylko u niektórych występują poważniejsze objawy, takie jak ataki płaczu, panika, wybuchy złości a nawet myśli samobójcze.

Przyczyny napięcia przedmiesiączkowego

Przyczyny występowania wymienionych wcześniej dolegliwości upatruje się w cyklicznych wahaniach poziomu pewnych hormonów we krwi kobiety w ciągu całego cyklu miesięcznego. Cyklem płodności precyzyjnie sterują takie hormony jak estrogen, progesteron, czy LH – hormon, który stymuluje owulację i luteinizację, czy przemianę w jajniku pęcherzyka Graafa w ciałko żółte. Hormony wywierają także wpływ na przebieg menstruacji i procesu jajeczkowania. Przypuszcza także, że przyczyną ZNP jest niedobór niektórych pierwiastków np. kołatanie serca i nagły apetyt – szczególnie na czekoladę – spowodowane są niedoborem magnezu. Wyniki badań przemian cyklicznych neurotransmiterów w mózgu pozwalają podejrzewać, że i one mają wpływ na występowanie ZNP.

Objawy zespołu napięcia przedmiesiączkowego

– obrzęk twarzy i nóg w wyniku zatrzymania wody w organizmie

– ból i obrzmienie piersi

– wzdęcie brzucha

– bóle albo uczucie ucisku w podbrzuszu

– zmiany nastroju, drażliwość, przygnębienie

– bezsenność

– bóle głowy

– nudności (więcej…)

Zapalenie gruczołu piersiowego

Zapalenie gruczołu piersiowego, czyli zapalenie sutka, występuje w postaci ostrej u kobiet zaraz po porodzie, a także u kobiet od około trzydziestego roku życia w postaci przewlekłej.

Przyczyny zapalenia gruczołu piersiowego

Zapalenie sutka u kobiet karmiących jest wywołane przez bakterie gronkowca. W szpitalach położniczych są one przenoszone przez personel lub zakażone narzędzia. Bakterie te dostają się na błonę śluzową jamy ustnej noworodka. Podczas karmienia są przenoszone na sutki matki. Następnie poprzez niewielkie ranki przenikają do wnętrza piersi. Jeśli pierś nie jest opróżniana z mleka, które zalega w pęcherzykach i przewodach mlecznych, to do gruczołu może nie docierać oksytocyna – hormon regulujący skurcz komórek mięśniowych otaczających przewody mleczne. Dochodzi wówczas do pogłębienia się zastoju. Nieodprowadzone mleko staje się pożywką dla bakterii.

Na przewlekłe zapalenie piersi cierpią kobiety po trzydziestym roku życia. W wyniku procesów starzenia się, przewody mleczne rozszerzają się i zbiera się w nich martwy materiał komórkowy oraz wydzielina. Jeżeli ta wydzielina zostanie zakażona i przedostanie się do tkanki łącznej, to w okolicy przewodów mlecznych dochodzi do stanów zapalnych i tworzenia się torbieli, ropni oraz przetok.

Objawy ostrego zapalenia gruczołu piersiowego

– ból i uczucie twardości w piersiach

– zaczerwienienie

– powiększenie węzłów chłonnych

– gorączka

– dreszcze

Objawy przewlekłego zapalenia gruczołu piersiowego

– ból w obu piersiach

– wodnista wydzielina z brodawek

Leczenie zapalenia gruczołu piersiowego

Celem leczenia tego typu zapalenia u kobiet po porodzie jest ograniczenie wydzielania mleka oraz ułatwienie jego wydalania. Osiąga się to w różny sposób, na przykład przez ciepłe i zimne okłady, podnoszenie piersi oraz stosowanie leków zmniejszających wydzielanie mleka. Jeżeli choroba nie ustępuje, podaje się antybiotyki. W przypadku ropni wykonuje się ciepłe okłady oraz nacinanie. Przewlekłe zapalenie gruczołu piersiowego leczy się za pomocą leków przeciwzapalnych oraz antybiotyków. Torbiele i ropnie, które nie zanikają samoistnie, są usuwane operacyjnie. (więcej…)

Zapalenie przydatków

Zapalenie przydatków – czyli jajników i jajowodów – jest wywołane przez bakterie. Prawie zawsze infekcja rozpoczyna się w jajowodach, a następnie rozprzestrzenia się na jajniki. Najczęściej zapalenie obejmuje tylko jeden jajowód, jednoczesna infekcja obustronna należy do rzadkości.

Przyczyny zapalenia przydatków

Czynnikami wywołującymi chorobę są zarazki, które dostają się najczęściej z zewnątrz, poprzez pochwę i macicę. Rzadziej dochodzi do zakażenia z sąsiadujących narządów jamy brzusznej, poprzez krew lub limfę. Taka sytuacja może mieć miejsce przy zapaleniu wyrostka robaczkowego lub jelit. Bardzo rzadko przyczyną zapalenia jajowodów i jajników są prątki gruźlicy.

Najczęściej występuje infekcja poprzez macicę. Może do niej dojść na przykład po ingerencji ginekologicznej, poprzez pochwę czynniki chorobotwórcze dostają się do macicy oraz do jajowodów.

Objawy ostrego zapalenia przydatków

– bardzo silne bóle brzucha, które mogą promieniować do pleców

– ropne albo śluzowo ropne upławy o nieprzyjemnym zapachu

– wysoka gorączka

Objawy przewlekłego zapalenia przydatków

– sporadycznie występujące kłujące bóle w podbrzuszu, niezależne od miesiączki

– upławy

Podejmij leczenie w odpowiednim czasie

Również gonokoki (dwoinki rzeżączki) wywołujące rzeżączkę mogą powodować zapalenie jajników i jajowodów. Bakterie te są przenoszone drogą płciową. Innym powodem może być zapalenie chlamydią.

Jeżeli zakażenie jajowodów nie zostanie wyleczone dostatecznie wcześnie, czynniki chorobotwórcze mogą przedostać się do jajników. Istnieje wtedy niebezpieczeństwo powstania ropnia, czego konsekwencją bywają zrosty.

Leczenie zapalenia przydatków

Ponieważ czynnikami wywołującymi chorobę są najczęściej bakterie, konieczne jest przeprowadzenie leczenia antybiotykami. Zapalny obrzęk jajowodów zmniejsza się poprzez podanie leków przeciwzapalnych. Chora musi pozostać przez kilka dni w łóżku. W ostrej fazie można robić okłady z worków z lodem. Po jej zakończeniu szczególnie ważne jest utrzymywanie przydatków w cieple. (więcej…)