Monthly Archives - Marzec 2014

Astma oskrzelowa

Astma oskrzelowa to choroba przy której występują nagłe i gwałtowne ataki duszności. Sygnałem zbliżającego się ataku może być uczucie łaskotania w nosie lub drapania w krtani. Napady duszności są spowodowane po pierwsze obrzękiem delikatnych rozgałęzień tchawicy, czyli oskrzeli, po drugie gwałtownym skurczem mięśni oskrzelowych. Na dodatek w oskrzelach gromadzi się lepki, ciągnący się śluz, który tak utrudnia oddychanie (zwłaszcza wydech), że podczas ataku chory niemal dusi się.

Astma oskrzelowa przyczyny

Istnieją rozmaite źródła choroby. Ataki pojawiają się najczęściej po przebytej grypie, zapaleniu płuc lub są związane z przewlekłymi chorobami dróg oddechowych. Częstotliwość i nasilenie ataków są inne niemal u każdego pacjenta i zależą od takich czynników, jak: warunki klimatyczne, zanieczyszczenie środowiska, nadwrażliwość na pewne składniki pożywienia i substancje, podatność na stres. Znaczący wpływ mają również naturalne i cykliczne przemiany w organizmie, zachodzące np. W czasie menstruacji lub ciąży.

Astma oskrzelowa objawy

– Nagły atak duszności, utrudniony wydech.

– Drapanie w krtani.

– Uczucie strachu.

– Wrażenie duszenia się.

– Odgłos gwizdania podczas oddychania, dyszenie, sapanie.

– Silne pocenie się, niebieskawy odcień skóry.

– Kaszel z odpluwaniem ciągnącej się wydzieliny.

Astma oskrzelowa leczenie

Bardzo częstą przyczyną ataków astmy jest jedna z wielu chorób przewlekłych, np. przewlekłe zapalenie zatok i migdałków, przerost migdałków (polipy). W takich przypadkach najpierw należy leczyć chorobę podstawową, ponieważ ona jest właściwą przyczyną ataków astmy. W innych przypadkach wykonuje się testy wykrywające substancję, na którą układ oddechowy reaguje alergicznie. U niektórych osób przyczyny ataków astmy mają podłoże psychiczne i wtedy leczenie polega na zastosowaniu odpowiedniej psychoterapii. (więcej…)

Choroba boecka

Choroba Boecka (nazwa pochodzi od nazwiska norweskiego dermatologa) zwana jest też sarkoidozą. Schorzenie to w pierwszej kolejności atakuje układ limfatyczny. Prawie zawsze zajmuje węzły chłonne, a w 70% przypadków także płuca, niejednokrotnie również inne narządy: wątrobę, śledzionę, mięsień sercowy, oczy, ślinianki, skórę a także układ nerwowy.

Ziarniniaki

W miarę rozwoju choroby Boecka, w zajętych narządach tworzą się tzw. ziarniniaki. Są to kuliste węzłowate guzki zbudowane z bogato komórkowej, dobrze ukrwionej lecz pozbawionej włókien tkanki. Cechą charakterystyczną choroby Boecka jest obecność w ziarniniakach komórek nabłonkowych. Są to komórki o dużym jądrze i nitkowatej cytoplazmie. Ziarniniaki w sarkoidozie przypominają wyglądem gruzełki gruźlicze. Nie następuje jednak typowy dla gruźliczy proces martwiczy, tzw. serowacenie, polegający na tym że tkanka staje się krucha i szaro żółtawa –  przypomina starzejący się twaróg.

Dochodzi natomiast do rozrostu i zwyrodnienia komórek tkanki łącznej. Chory odczuwa ogólne pogorszenie samopoczucia, często pojawia się nawracająca gorączka. Niejednokrotnie do objawów tych dołącza utrata masy ciała. Na skórze mogą pojawić się czerwone plamy. Węzły chłonne obrzmiewają, często chory cierpi na zaburzenia widzenia i trudności z oddychaniem.

Choroba Boecka przyczyny

Przyczyny choroby Boecka nie zostały jeszcze do końca zbadane. Niektórzy lekarze twierdzą, że jest ona wywołana przez nieznany jeszcze wirus. Inni źródeł schorzenia dopatrują się w oddziaływaniu czynników genetycznych. Choroba Boecka dotyczy przede wszystkim osób w wieku od 20 do 40 lat. Ostra odmiana najczęściej występuje u kobiet po trzydziestce.

Choroba Boecka leczenie

Metody leczenia choroby Boecka zależą od stanu pacjenta. W początkowym okresie sarkoidozy leczenie często w ogóle nie jest konieczne, bowiem objawy ustępują samoistnie. W fazie bardziej zaawansowanej konieczne jest podawanie glikokortykoidów (np. prednizolon) które tłumią odczyny zapalne organizmu. Jeśli to nie wystarczy, podaje się cytostatyki lub rezorcynę.

Co można zrobić samemu?

Nie ma skutecznych sposobów zapobiegania chorobie Boecka. Niemożliwe jest również samodzielne jej wyleczenie.

Kiedy należy zgłosić się do lekarza?

Do wizyty u lekarza skłania złe samopoczucie, nawracająca gorączka, trudności z oddychaniem i zaburzenia widzenia. Innym niepokojącym objawem są sino czerwone plamy na skórze zwłaszcza na goleniach. (więcej…)

Odma opłucna

W zdrowym organizmie pomiędzy płucami a opłucną żebrową panuje podciśnienie, co sprawia, że płuca mogą swobodnie napełniać się powietrzem i rozszerzać się. Jeśli w przestrzeń tę dostanie się powietrze, wówczas płaty płuc zapadają się. Pojawiają się trudności z oddychaniem, duszność oraz ból w piersiach. Odma należy do dosyć rzadko spotykanych dolegliwości. Dotyka głównie osoby przechodzące zapalenie płuc, choć występuje również wśród młodych, zupełnie zdrowych ludzi, zwłaszcza mężczyzn.

Odma opłucna przyczyny

Istnieją rozmaite źródła tej choroby. Na przykład w wyniku stanu zapalnego może w niektórych miejscach dojść do osłabienia ścian płuc. Później w razie dużego wysiłku może tam powstać niewielki ubytek, przez który do jamy opłucnej będzie wydostawać się powietrze. Inną przyczyną odmy płucnej jest rozedma płuc (emphysema), która powoduje pękanie pęcherzyków płucnych. I trzecią wreszcie przyczyną choroby może być uraz, np. złamanie żebra, pozostawiający ubytek w jamie płucnej.

Odma opłucna objawy

– Kłucie w boku

– Ból w piersiach

– Duszności

– Uczucie ucisku w okolicy jamy opłucnej

Odma opłucna leczenie

Jeśli do jamy opłucnej dostała się tylko niewielka ilość powietrza, to zazwyczaj leczenie nie jest konieczne. Natomiast duża ilość powietrza musi zostać usunięta z jamy opłucnej, aby zapadnięte płuco mogło się rozprężyć i prawidłowo funkcjonować. Powietrze odciąga się stosując tzw. drenaż. W tym celu lekarz w miejscowym znieczuleniu wprowadza do klatki piersiowej plastikową kaniulę. Na jej końcu umieszcza się specjalną pompkę, która odsysa powietrze z jamy opłucnej. Proces gojenia płuc trwa kilka dni, dlatego pacjent pozostaje w szpitalu pod obserwacją i opieką lekarską.

Czy można coś zrobić samemu?

Sam pacjent nie może sobie pomóc. Konieczna jest pomoc lekarska. (więcej…)

Azbestoza

Jest to choroba zwana również azbeścicą lub pylicą azbestową. Jest ona jedną z form pylicy płuc, czyli choroby zawodowej, która powstaje w wyniku wdychania substancji chemicznych, które zalegają później w płucach i wywołują w nich zmiany chorobowe. Pylica azbestowa atakuje głównie osoby, które w miejscu pracy miały kontakt z azbestem i wdychały włókna azbestowe. Jeżeli objawy już raz wystąpiły, choroba będzie postępowała, nawet jeśli chory zrezygnuje z ryzykownej pracy i nie będzie miał już kontaktu z azbestem. Z uwagi na rakotwórcze właściwości azbestu, w wielu krajach zakazano już stosowania tego materiału.

Do objawów azbestozy należą: wywołany podrażnieniem odruchowy kaszel, ciągnąca się plwocina oraz problemy z oddychaniem prowadzące z czasem do upośledzenia czynności płuc. Często dochodzi do rozrostu tkanki łącznej w płucach i powstania tzw. nalotu azbestowego. W późnym stadium choroby powstaje złośliwy nowotwór płuc i opłucnej zwany śródbłoniakiem.

Azbestoza objawy

– Duszności.

– Odruchowy kaszel

– Ciągnąca się plwocina niekiedy krwawa lub ropna

– Osłabienie

– Czasem zapalenie płuc lub oskrzeli.

Azbestoza przyczyny

Wdychane włókna azbestowe docierają do najdrobniejszych rozgałęzień oskrzeli, gdzie wywołują stan zapalny. Organizm nie  jest w stanie wydalić włókien poprzez układ limfatyczny, dlatego wytwarza osłonkę z włókien tkanki łącznej. Prowadzi to do zamknięcia światła oskrzeli i ich trwałej niedrożności.

Azbestoza leczenie

Jest to choroba nieuleczalna. Można jedynie złagodzić towarzyszące jej dolegliwości stosując odpowiednie środki farmakologiczne. Nowotwór (śródbłoniak) można w niektórych przypadkach usunąć operacyjnie.

Co można zrobić samemu?

Osoby stykające się z azbestem powinny w miejscu pracy stosować odpowiednie środki zapobiegawcze. Należy pamiętać że palenie papierosów prawdopodobnie zwiększa skłonność do azbestozy. (więcej…)

Choroba papuzia

Różne gatunki ptaków z rodziny papugowanych, a także ptactwa domowego, mogą zarazić człowieka chorobami określonymi jako choroby ptasie lub ornitozy (gr. Ornis oznacza ptak). Są to różnego rodzaju infekcje bakteryjne, charakteryzujące się zazwyczaj ciężkim przebiegiem. Ornitoza przenoszona przez kanarki i papugi nazywa się chorobą papuzią lub papuzicą. Zarazkiem wywołującym infekcję jest w tym przypadku niewielka bakteria Chlamydia psittaci (łac. psitta oznacza papuga), będąca pasożytem komórkowym.

Niekiedy człowiek zaraża się chorobą papuzią nie od ptaka a od drugiego człowieka. W celu uniknięcia ryzyka, osoby chore na to schorzenie powinny odbyć dwutygodniową kwarantannę Choroba papuzia podlega obowiązkowi zgłoszenia.

Diagnoza choroby papuziej jest bardzo trudna, dlatego też nie zawsze jest ona od razu rozpoznawana. Wynika to z faktu, iż jej symptomy do złudzenia przypominają objawy grypy, duru brzusznego lub zapalenia płuc. Cięższe przypadki choroby papuziej mogą być nawet śmiertelne, dotyczy to zwłaszcza osób starszych lub o osłabionej odporności organizmu. Dzieci oraz osoby młode zazwyczaj przechodzą chorobę łagodniej i mają większe szanse na wyleczenie. Zanim jednak pacjent powróci do pełnego zdrowia oraz sprawności, upływa przeważnie kilka tygodni. Infekcja obejmuje bowiem cały organizm.

Choroba papuzia przyczyny

Chlamydie – zarazki choroby papuziej – są bardzo małymi bakteriami. Pasożytują one w komórkach ptaków. Na człowieka przenoszą się w ptasich odchodach, kurzu zawierającym cząstki wysuszonego kału oraz za pośrednictwem pasożytującym w upierzeniu ptaków roztoczy. Ptak, będący nosicielem zarazków, niekoniecznie musi być chory.

Na zakażenie szczególnie narażeni są hodowcy ptaków. Zwłaszcza ci, którzy nie zwracają zbyt dużej uwagi na przestrzeganie zasad higieny lub dają „całusy” swoim pupilom.

Infekcje mogą także przenosić gołębie żyjące w miastach. Ponieważ na małej powierzchni w mieście żyje dużo ptaków, zakażenie może łatwo rozprzestrzeniać się.

Choroba papuzia objawy

– Gorączka

– Zmęczenie

– Bóle głowy i mięśni

– Kaszel

– Krwawienie z nosa

– Biegunka

– Pragnienie

– Zapalenie płuc

– Delirium

Choroba papuzia leczenie

W przypadku rozpoznania choroby papuziej leczy się ją antybiotykami z grupy tetracyklin. W celu zwalczania towarzyszących chorobie dolegliwości, pacjent powinien leżeć w łóżku. Silny kaszel i uczucie wewnętrznego niepokoju łagodzi się za pomocą leków przeciwbólowych i uspokajających.

Co można samemu?

Zapobiegawczo w kontakcie z ptakami hodowlanymi oraz domowymi należy ściśle przestrzegać zasad higieny. W przypadku wystąpienia u ptaków najmniejszych objawów choroby, należy zgłosić się z nim do weterynarza.

Kiedy należy się zgłosić do lekarza?

Objawy grypowe bez wyraźnej przyczyny, kaszel, ból oskrzeli, odkrztuszanie krwawej wydzieliny i uczucie silnego zmęczenia mogą być pierwszymi objawami choroby papuziej. Najczęściej kojarzą się one ze zwykłym przeziębieniem, jednak hodowcy ptaków z tymi objawami powinni na wszelki wypadek zgłosić się do lekarza. (więcej…)

Obrzęk płuc – zapalenie oskrzeli

Tchawica i odgałęziające się od niej skrzela wyścielone są błoną śluzową. Z różnych przyczyn może dojść w niej do powstania stanu zapalnego. Błona śluzowa jest wówczas obrzęknięta, wydziela więcej śluzu niż zwykle i utrudnia prawidłowe oddychanie. W niektórych przypadkach pojawia się tzw. świszczący oddech, wynikający ze skurczów oskrzeli, wyraźnie świadczący o trudnościach w oddychaniu. Oprócz trudności w oddychaniu pojawia się kaszel, chory odkrztusza również wydzielinę. Takie schorzenie określa się mianem ostrego zapalenia oskrzeli. Może rozwijać się jako objaw towarzyszący innym chorobom bądź jako samodzielna choroba.

Stany zapalne oskrzeli występują zwykle w połączeniu z zapaleniem tchawicy, które charakteryzuje się głównie suchym kaszlem, podczas gdy ostremu zapaleniu oskrzeli towarzyszy odkrztuszanie.

Zapalenie oskrzeli przyczyny

Większość przypadków ostrego zapalenia oskrzeli powstaje na skutek zakażenia wirusami, bakteriami, rzadziej riketsjami i mykoplazmą. Może ono jednak być wywołane przez różnego rodzaju zanieczyszczenia powietrza. Ostre zapalenie oskrzeli może pojawić się również jako objaw towarzyszący innej chorobie np. infekcyjnej, która osłabia siły obronne organizmu. Ma to miejsce zwłaszcza w przypadku grypy, odry, krztuśca i tyfusu. Ryzyko wystąpienia zapalenia oskrzeli wzrasta także w przypadku nadmiernego wychłodzenia organizmu i działania wilgoci. Formy przewlekłe zapalenia oskrzeli mogą przejść w formy ostre – często ma to miejsce u palaczy papierosów. Czasami za ostre zapalenie oskrzeli odpowiedzialne są choroby serca. Ostre zapalenie oskrzeli, wywołane przez bakterie (barwa odkrztuszanej wydzieliny ma typowy żółtozielony kolor) jest często następstwem zakażenia wirusowego które osłabiło oskrzela.

Zapalenie oskrzeli objawy

– Katar, złe samopoczucie, drapanie w gardle

– Ból za mostkiem

– Początkowo głęboki, suchy kaszel

– Po kilku godzinach lub dniach odkrztuszanie śluzowatej, przeźroczystej wydzieliny

– Później pojawia się wydzielina śluzowato-ropna

– W ciężkich przypadkach gorączka do 40°C.

Zapalenie oskrzeli leczenie

W lżejszych przypadkach nie jest konieczne żadne szczególne leczenie. Choroba ustępuje po kilku dniach. Jeśli wystąpi gorączka, zaleca się pozostanie w domu, leki przeciwgorączkowe oraz wykrztuśne. Ważne jest odkrztuszanie wydzieliny. Gdy kaszel staje się zbyt uporczywy lub jest suchy (bez odkrztuszania), lekarz przepisuje środki hamujące odruch kaszlu. W leczeniu ostrego zapalenia oskrzeli szczególnie pomocne są inhalacje- para wodna rozrzedza gęsty śluz i umożliwia odkrztuszanie. Ropne zapalenie oskrzeli leczy się antybiotykami. (więcej…)

Chrypka

Chrypkę można określić mianem niedyspozycji strun głosowych. Głos staje się chropowaty, załamuje się przy próbach wydobycia dźwięków. Lekarze mówią wówczas o afonii lub bezgłosie. Obok kaszlu i kataru chrypka jest częstym objawem towarzyszącym przeziębieniu. Nadwerężenie gardła podczas przeziębienia gwarantuje chrypkę juz nazajutrz.

Chrypka przyczyny

Chrypka jest przede wszystkim objawem chorób krtani.

Zapalenie krtani

Źródłem choroby jest najczęściej infekcja wirusowa, która z gardła lub nosa rozprzestrzenia się na krtań. Stan zapalny może być również spowodowany nadwyrężeniem strun głosowych. Chrypce towarzyszy wówczas pieczenie i drapanie w gardle, suchość błon śluzowych, kaszel oraz ból gardła. Chory powinien oszczędzać gardło i zrezygnować z palenia tytoniu.

Ulgę przyniosą ciepłe okłady na gardło, inhalacje oraz ciepłe napoje. Lekarz może przepisać spray sterydowy, który złagodzi bolesny obrzęk.

Chrypka po narkozie

Przy każdej narkozie z użyciem respiratora stosuje się tzw. tubus w postaci rurki wprowadzanej przez jamę ustną, poprzez krtań do tchawicy. Tubus może spowodować uszkodzenie aparatu głosu. jeśli zaleczenie uszkodzeń nie przebiegnie pomyślnie, wówczas mogą pojawić się guzki na chrząstce nalewkowatej, które wywołują chrypkę. Nikt właściwie nie kojarzy ich już z narkozą, gdyż pojawiają się wiele tygodni po zabiegu. Guzki muszą zostać usunięte operacyjnie.

Zapalenie nagłośni

Obrzęk nagłośni wskutek powstania stanów zapalnych lub ropni grozi uduszeniem. Pierwszym sygnałem jest chrypka oraz ból podczas przełykania. Później pojawiają się duszności. Zapalenie nagłośni występuje znacznie częściej u dzieci niż osób dorosłych.

Źródłem choroby mogą być reakcje alergiczne, nowotwory, naświetlanie, ugryzienia przez owady oraz niewydolność serca. Pacjent otrzymuje antybiotyki, leki sterydowe i wapno. Stosuje się również lodowe okłady na szyję. Jeśli obrzęk nie ustąpi, wówczas pacjent zostaje podłączony do respiratora. W przypadku, gdy zapalenie objęło również ochrzęstną krtani, trzeba wykonać nacięcie tchawicy (tzw. tracheotomię).

Przewlekłe zapalenie krtani

Uporczywa, przez dłuższy czas utrzymująca się chrypka, kaszel oraz uczucie suchości w gardle, wskazują na przewlekłe zapalenie krtani. Chroniczne zapalenie krtani jest najczęściej skutkiem niedoleczonej ostrej formy zapalenia.

Inną przyczyna przewlekłych stanów zapalnych krtani jest nadużywanie tytoniu, kontakt z pyłami i kurzem w pracy, nieprawidłowa technika oddychania (przez usta) oraz wydobywania głosu. W czasie kuracji zabronione jest spożywanie alkoholu oraz ostrych potraw, jak również palenie papierosów. Pacjent powinien oszczędzać głos, stosować inhalacje parą wodną, sól Ems lub solankę. (więcej…)

Brak apetytu

Brak apetytu może mieć wiele różnych przyczyn. Jeśli nie dochodzi do gwałtownej i znacznej utraty wagi ciała, długotrwałych zaparć stolca, utraty wigoru i energii, to właściwie nie ma powodu do niepokoju. Apetyt u człowieka zależy w znacznej mierze od czynników uwarunkowanych genetycznie: osoby szczupłe i przy tym bardzo żywe mają inne nawyki żywieniowe niż ludzie niscy, otyli i do tego bardzo spokojni. Wiadomo na przykład, że u ludzi w podeszłym wieku występuje znacznie mniejszy apetyt. Poza tym istnieją rozmaite wyobrażenia o tym, co i w jakiej ilości powinno się jeść.

Nagła utrata apetytu wymaga konsultacji z lekarzem, który oceni, czy jest to oznaka choroby, czy tylko przejściowy „spadek formy”. Lekarz uwzględni stosunek wagi ciała do wzrostu, wiek pacjenta, zapyta o sposób odżywiania, o to, jak szybko i w jakim stopniu doszło do utraty wagi. Istnieje również możliwość, że brak apetytu jest po prostu indywidualną cechą danego człowieka. Niektórzy posiadają bowiem genetycznie uwarunkowane niższe zapotrzebowanie na przyjmowanie pokarmów. U innych z kolei występują znaczne wahania, faz wzrostu i spadku apetytu.

Przyczyny braku apetytu

Brak apetytu może mieć podłoże fizjologiczne lub psychiczne. W pierwszym przypadku są to np. wrodzone wady serca, choroby układu pokarmowego lub uszkodzenia mózgu. Apetyt zmniejsza się również w okresie każdej choroby, zwłaszcza zakaźnej (grypa, gruźlica). Związane jest to z przyjmowaniem pewnych grup leków. Przyczyną braku apetytu u dzieci może być obecność narośli w nosie, zapalenie ucha środkowego lub migdałków, brak witamin i substancji mineralnych w codziennym jadłospisie.

Przyczyny o podłożu psychicznym

Brak apetytu jest znacznie częściej spowodowany przyczynami natury psychicznej – stresem i negatywnymi przeżyciami.

Także dzieci – nawet najbardziej racjonalnie karmione – mogą wykazywać brak łaknienia wywołany napięciem nerwowym związanym z wewnętrznym rozwojem dziecka. Bardziej bezpośrednie przyczyny można znaleźć w złej atmosferze panującej w domu. Brak apetytu zależy także od nawyków i doświadczeń wyniesionych z domu rodzinnego. Niechęć do jedzenia u dziecka może być efektem przekarmienia mlekiem, słodyczami i rozmaitymi przekąskami. Przyczyną może być też brak snu wskutek nocnego przesiadywania przed ekranem telewizora lub komputera oraz przeciążenie fizyczne i psychiczne. Brak apetytu wynika często z nadopiekuńczości ze strony „troskliwych” babć i cioć, próbujących „pomóc” w wychowaniu dziecka. Zwłaszcza jedynaki na zabiegi takie reagują przekorą i nie chcą jeść.

Brak apetytu w wieku dojrzewania

jedną z postaci braku apetytu związaną z wiekiem dojrzewania jest jadłowstręt (anorexia nervosa). Jest to bardzo poważna forma zaburzeń apetytu, występująca na tle nerwowym. Problem ten dotyczy zwłaszcza dziewcząt, które albo zupełnie odmawiają jedzenia, albo zaraz po posiłku wywołują u siebie wymioty. (więcej…)

Bóle w klatce piersiowej

Klatka piersiowa to górna cześć tułowia otoczona szkieletem, składającym się z mostka, żeber i kręgów piersiowych. Wewnątrz klatki piersiowej znajduje się wiele narządów wewnętrznych pełniących istotne funkcje życiowe. Dolegliwości bólowe w obrębie klatki piersiowej stanowią zawsze niepokojący sygnał, że coś jest nie w porządku.

Bóle w klatce piersiowej mogą mieć bardzo różne przyczyny. Dolegliwości mogą dotyczyć zmian w ścianie klatki piersiowej, np. urazów lub guzów ściany klatki piersiowej. Mogą także wskazywać na zmiany w narządach wewnętrznych klatki piersiowej, takich jak serce czy płuca. Ból może być również spowodowany przez proces chorobowy, toczący się w odległych narządach, położonych z dala od klatki piersiowej, który promieniuje w tę okolicę i tu się skupia.

Ból w klatce piersiowej przyczyny

W przypadku pojawienia się ból w klatce piersiowej na ogół od razu przypuszcza się, ze doszło do zaburzeń serca. Często jednak ból wywołują zupełnie inne zaburzenia w organizmie:

Bóle na skutek urazów

Niewątpliwie najłatwiejsze do rozpoznania są bóle w klatce piersiowej wynikające z urazów. Do urazów klatki piersiowej dochodzi na przykład podczas wypadków komunikacyjnych, bójek lub upadku. Ból wywołany jest najczęściej stłuczeniem, naderwaniem lub złamaniem jednego lub kilku żeber bądź mostka. Pojawia się on przeważnie przy dotyku uszkodzonej okolicy. Jeśli żebra zostały złamane, oprócz bólu często dodatkowo jeszcze występują duszności i kaszel.

Bóle utrudniające oddychanie

Szczególną ostrożność zaleca się w przypadkach, gdy dolegliwości bólowe ograniczają normalne oddychanie. Przyczyny tego typu bólów mogą być bardzo niebezpieczne dla zdrowia, a nawet życia pacjenta. jeśli chory skarży się na silny ból za mostkiem, promieniujący do ramion, połączony z uczuciem ucisku, przyczyną dolegliwości może być np. dusznica bolesna, a w najgorszym przypadku zawał mięśnia sercowego.

Ból powstaje ponieważ do części mięśnia sercowego nie dopływa wystarczająca ilość krwi. Światło naczyń krwionośnych zaopatrujących serce w krew (tzw. naczyń wieńcowych) jest zmniejszone – na przykład z powodu ich silnego skurczu lub zwapnienia ściany naczyń.

Jeżeli mimo kilkuminutowego odpoczynku ból nie mija, doszło najprawdopodobniej do zawału (martwicy) niedokrwionego mięśnia sercowego. Dolegliwościom bólowym towarzyszą wówczas najczęściej następujące objawy: przyspieszenie tętna serca, zimny pot oraz bardzo silny lęk przed śmiercią. Konieczne jest natychmiastowe wezwanie pogotowia ratunkowego. Ból pojawiający się przy wdechu wskazuje zazwyczaj na zapalenie płuc. Zmianom zapalnym ulega wówczas najczęściej także opłucna.

(więcej…)

Bóle ucha

Bóle ucha to przypadłość często spotykana, która może się przydarzyć każdemu. Bóle mogą być tępe, pulsujące, klujące oraz ciągłe lub napadowe. Mogą też być ograniczone do samego ucha lub promieniować W okolice zębów oraz oczu. Bóle często wiążą się z przejściowym niedosłyszeniem.

Bóle ucha przyczyny

Na ogół bóle ucha wywoływane są przez stan zapalny. Ucho jest wyjątkowo czułym narządem. Dlatego też nawet niewielkie zapalenie powoduje silne bóle. Bolesne jest już na przykład zapalenie przewodu słuchowego zewnętrznego lub kosteczki słuchowej. Innymi powszechnymi przyczynami bólu ucha są:

Zapalenie ucha środkowego

Zapalenie ucha środkowego wywołują zarazki przedostające się z jamy gardłowo-nosowej przez trąbkę słuchową do ucha środkowego. Najczęściej pochodzą one z migdałków leżących bezpośrednio przy trąbce słuchowej. Zarazki atakują błonę śluzową ucha środkowego. Powstaje ropna wydzielina. Silny ból towarzyszący zapaleniu wynika wówczas ze zwiększenia się ciśnienia w uchu i ucisku na błonę bębenkową. Zarazki mogą tez dostać się bezpośrednio z zewnątrz. Zdarza się tak w przypadku uszkodzenia błony bębenkowej, na przykład przebicia jej przez ostry przedmiot lub pęknięcia, choćby wskutek nagłej, dużej zmiany ciśnienia zewnętrznego.

Zapalenie ucha środkowego zdarza się szczególnie często u niemowląt i małych dzieci. Trąbka słuchowa jest u nich bowiem krótka i szeroka, co stwarza dogodne warunki do przechodzenia zarazków. Leczenie w przypadku zapalenia ucha środkowego musi być podjęte bardzo szybko, ponieważ choroba może zaatakować kości leżące pod błona śluzową.

Nieżyt trąbki słuchowej

W wyniku powstania polipów w przewodach nosowych, alergicznego obrzęku błony śluzowej lub stanów zapalnych przenoszonych z jamy gardłowo-nosowej dochodzi do zatkania trąbki słuchowej. Tego typu nieżyt może wystąpić również w przypadku przeziębienia. Bóle powstają, ponieważ zmiany ciśnienia w uchu powodują skurcz błony bębenkowej.

Zapalenie przewodów słuchowych

Ból ucha może wystąpić również przy zapaleniu przewodu słuchowego zewnętrznego (otitis externa). Choroba ta ma charakter zapalenia miejscowego i występuje w postaci czyraka. Jest to ropne zapalenie, wywoływane przez gronkowca, powstające w mieszkach włosowych. Zapalenie przewodów słuchowych zewnętrznych może jednak objąć cały przewód. Szczególnie dotkliwy ból odczuwa pacjent wtedy, gdy dochodzi do nacieku lub ucisku na kosteczki słuchowe.

Czop woskowinowy

Czasami przyczyną bólu ucha jest nagromadzenie się woskowiny W przewodzie słuchowym zewnętrznym. Takie czopy tworzą się najczęściej w wyniku nieprawidłowego czyszczenia (wacikiem, niekiedy pałeczkami kosmetycznymi) przewodu słuchowego. Czop z woskowiny lekarz laryngolog wypłukuje lub usuwa za pomocą specjalnego haczyka.

Nowotwory

Ból ucha niekiedy wskazuje na rozwój nowotworu przewodu słuchowego. Może on całkowicie zatkać światło przewodu. W wyniku tego woskowina uszna przestaje być wydzielana, co prowadzi do upośledzenia odbierania fal dźwiękowych. Nowotwory ucha usuwa się operacyjnie. (więcej…)