Monthly Archives - Maj 2014

Zespół upośledzenia odporności

Około 40% białek rozpuszczonych w osoczu krwi to tzw. globuliny. Tworzą one kilka frakcji. Jedna z nich – frakcja gammaglobulin, nazywanych też immunoglobulinami, odgrywa kluczową rolę w układzie odpornościowym organizmu. Gammoglobuliny podzielono na pięć  podgrup, które pełnią różne zadania . Białka te ,produkowane przez układ chłonny, zawierają praktycznie wszystkie ciała odpornościowe (przeciwciała), służące do zwalczania obcych komórek oraz substancji. Dlatego też na podstawie ich stężenia w osoczu ocenia się stan odporności organizmu. Aby odporność organizmu była wystarczająco duża, konieczne jest odpowiednio wysokie stężenie gammoglobulin w osoczu. Jeżeli ich liczba maleje, zmniejsza się także wydajność układu odpornościowego organizmu. Taki obraz chorobowy określa się jako zespół upośledzenia odporności. W skrajnych jego przypadkach, produkcja gammoglobulin ustaje całkowicie.

Zespół upośledzenia odporności – objawy

– Podatność na infekcje.

– Ogólne osłabienie.

Zespół upośledzenia odporności – przyczyny

Zespół upośledzenia odporności może być spowodowany znaczną utratą białek, na przykład w enteropatii wysiękowej (przebiegającej silną biegunką), lub być wynikiem rozszerzenia się naczyń chłonnych. Również utrata dużej ilości krwi może prowadzić do rozwoju choroby. Znacznie rzadsze są przypadki dziedzicznych postaci zespołu upośledzenia odporności, które występują wyłącznie u chłopców. Rozróżnia się ich wiele o różnej ciężkości przebiegu schorzenia. Niekiedy konieczne jest leczenie pacjenta do końca jego życia. Inna postać zespołu upośledzenia odporności występuje u małych dzieci w wieku 306 miesięcy. Ich układ odpornościowy dojrzewa dłużej niż przeciętnie , dlatego też chore niemowlęta są przez pewien czas nieodporne na infekcje i zakażenia. Rokowania są jednak bardzo dobre , prawie 100% dzieci powraca do zdrowia.

W przypadku zaniku lub nieprawidłowego wykształcenia się układu odpornościowego, produkcja globulin jest często w ogóle niemożliwa. W tych rzadkich wypadkach dziecko umiera w ciągu pierwszego roku życia, gdyż zupełnie pozbawione jest odporności.

Zespół upośledzenia odporności – leczenie

Dopóki Obecnie w większości przypadków możliwe jest uzupełnienie brakujących immunoglobulin przez podanie ich w formie leku, Białka te uzyskuje się z ludzkiego osocza, a następnie rozdziela na poszczególne frakcje. Dzięki można wyodrębnić i podawać choremu tylko te frakcje, których mu brakuje.

W niektórych rodzajach wrodzonych zespołów upośledzenia odporności podawanie immunoglobulin pobudza organizm do wytwarzania własnych. W przypadku ciężkiego upośledzenia odporności, konieczne jest odizolowanie chorego, najczęściej dziecka, od otoczenia. (więcej…)

Drżenie kończyn

Drżenie jest zjawiskiem polegającym na rytmicznych naprzemiennych skurczach mięśni, lub całych ich grup, zazwyczaj o niewielkiej amplitudzie.

Częstość skurczy w zależności od przyczyny wynosi od 2 do 15 na sekundę. Drżenie najczęściej dotyczy dłoni, stóp ale także języka i głowy. W zależności od charakteru ruchów, rozróżnia się drżenie grubo, średnio i drobno falowe. Inny podział stosuje się w zależności od tego, czy drżenie występuje u osób całkowicie zdrowych i towarzyszy każdemu świadomemu ruchowi, czy przyjmuje postać chorobliwą. Drżenie na tle chorobowym często wskazuj e na uszkodzenie centralnego układu nerwowego. Ogólnie nazywane jest drżeniem patologicznym.

Drżenie postawne (lub posturalne) występuje także u osób zdrowych i pojawia się po przyjęciu określonej pozycji.

Objaw ten często nie jest związany z chorobą. U osób starszych występowanie drżeń jest zjawiskiem bardzo częstym. Typowe dla drżeń jest to, że nie można świadomie ich opanować. Ruchy są mimowolne.

Drżenie kończyn – przyczyny

Występowanie drżeń jest związane z wieloma przyczynami. Często konieczna jest pomoc lekarza aby je wyjaśnić. Typowe sytuacje, w których pojawia się drżenie to:

Lęk

Podczas leku, podniecenia, czy dużej radości często występuje tzw. drżenie psychogenne. Z reguły towarzyszy mu uczucie kołatania serca. Objawy szybko ustępują po zmianie sytuacji.

Zmęczenie

Drżenie pojawia się także podczas znacznego zmęczenia i jest objawem wyczerpania organizmu.

Gorączka

Drżenie mięśni całego organizmu, z towarzyszącym uczuciem zimna często jest objawem zbliżającej się gorączki. Stan ten często jest określany również jako dreszcze.

Spożywanie alkoholu

Po nadużyciu alkoholu często następnego dnia pojawia się drżenie ciała. Jest to również późny objaw przewlekłego alkoholizmu, delirium tremens, pojawiający się szczególnie po przerwie w spożywaniu alkoholu.

Nadczynność tarczycy

W przypadku, gdy gruczoł tarczowy produkuje nadmierną ilość hormonu występują drżenia. Towarzyszy im uczucie kołatania serca, wzmożona potliwość, biegunki oraz wytrzeszcz gałek ocznych. Powyższe objawy jednakże mogą towarzyszyć również innym chorobom np. przewlekłym infekcjom. (więcej…)

Szum w uszach

Szum w uszach jest objawem różnych schorzeń uszu, a także stanów patologicznych innych narządów oraz zbyt wysokiego lub zbyt niskiego ciśnienia krwi. Długotrwały lub ciągły, wzrastający i opadający, niski dźwięk, odbierany jako szum, brzęczenie lub tętnienie, nie podlega świadomemu działaniu człowieka, dlatego u osób cierpiących na szum w uszach występują często zaburzenia snu i koncentracji, czasami może nawet dojść do stanów lękowych i depresyjnych. Szum w uszach powstaje w wyniku uszkodzenia komórek rzęsatych błony podstawnej (biegnącej przez środek ślimaka), które przekazują bodźce akustyczne do nerwów słuchowych.

Szum w uszach – przyczyny

Szum w uszach wskazuje zwykle na schorzenia ucha środkowego i wewnętrznego.

Otoskleroza

Otoskleroza jest schorzeniem błędnika. W jej przebiegu dochodzi do kostnienia struktur ucha wewnętrznego i w efekcie do unieruchomienia elementów odpowiedzialnych za przenoszenie dźwięku z ucha środkowego do ucha wewnętrznego. Skłonność do tej choroby jest dziedziczna. Przyczyny jej występowania nie są znane. Otoskleroza występuje między 20 a 40 rokiem życia. Kobiety są bardziej podatne na to schorzenie niż mężczyźni. Otosklerozę leczy się operacyjnie. Jeśli uszkodzeniu nie uległy nerwy, operacja przynosi znaczną poprawę. Natomiast jej zaniechanie grozi utratą słuchu.

Choroba Meniera

Ludzie z chwiejnym wegetatywnym systemem nerwowym są szczególnie narażeni na wystąpienie tej choroby ucha wewnętrznego. Obciążenia psychiczne, a także zmiany pogody powodują występowanie szumu w uszach, zawroty głowy, ucisk w uchu, jednostronne przytępienie słuchu, nudności i wymioty. Przyczyną są zmiany w składzie płynu znajdującego się w ślimaku, ewentualnie niedobór płynu. Zawroty głowy przeważnie trwają kilka minut, chociaż mogą również trwać godzinami lub przez kilka dni. Przy ostrych napadach konieczny jest wypoczynek w łóżku, w całkowitym spokoju. Lekarz podaje kroplówki, aby poprawić ukrwienie, oraz leki nasercowe. Kawa, alkohol i nikotyna pogłębiają chorobę Meniera. Może ona prowadzić do całkowitej utraty słuchu.

Nagła utrata słuchu

W ciągu kilku godzin dochodzi do przytępienia słuchu, najczęściej jednostronnego, lub głuchoty. Przyczyny nagłego osłabienia słuchu mogą być różne. Mogą je wywołać zarówno stres, reakcje alergiczne, jak też infekcje wirusowe i zaburzenia funkcjonowania układu krwionośnego. Przy nagłym osłabieniu słuchu lekarz stara się poprawić ukrwienie, w niektórych przypadkach należy przeprowadzić operacje. Szanse na wyleczenie są duże, jeśli leczenie rozpocznie się w ciągu tygodnia od pojawienia się objawów choroby. (więcej…)

Zawał serca

Aby serce mogło pracować w sposób prawidłowy, potrzebna jest odpowiednia ilość tlenu, który dostarczany jest za pośrednictwem naczyń wieńcowych. Jeśli tlen jest dostarczany w mniejszej ilości, lub jego dopływ zostanie przerwany – w wyniku zamknięcia tętnicy wieńcowej – dochodzi do zawału serca.

Jak można uchronić się przed zawałem serca?

Znaczną część odpowiedzialności za wystąpienie zawału serca ponosi sam chory. Czynnikami zwiększającymi ryzyko zawału są na przykład:

– niewłaściwa dieta, zawierająca zbyt duże ilości tłuszczów, cukru i soli,

– długotrwały stres,

– palenie tytoniu i picie zbyt dużych ilości alkoholu,

– wysokie ciśnienie krwi.

Zawał serca – przyczyny

Do zawału serca może dojść całkiem niespodziewanie nawet u osoby, która dotychczas uważała się za zupełnie zdrową, ponieważ prowadzą do niego procesy trwające przeważnie kilka lat. Średnica naczyń wieńcowych mięśnia sercowego zmniejsza się na skutek osadzania na ich ściankach substancji białkowych i tłuszczu, przede wszystkim cholesterolu oraz trój glicerydów. Taki stan powoduje długotrwałe niedokrwienie mięśnia sercowego. Zapotrzebowanie serca na tlen jest także większe w momentach zwiększonego wysiłku fizycznego lub nagłego, silnego stresu.

Zapchane naczynia wieńcowe nie są w stanie dostarczyć na czas dostatecznej ilości tlenu, co prowadzi do zawału.

Przyczyną zawału może być również niespodziewane zablokowanie tętnicy zakrzepem, który powstaje w następstwie zmian miażdżycowych. Zmiany te nie muszą być jedynym powodem zawału, zdarza się, aczkolwiek rzadko, że zawał spowodowany jest skurczem tętnicy.

(więcej…)

Otyłość

Każdy człowiek posiada pewną ilość tkanki tłuszczowej. U mężczyzny tłuszcz stanowi średnio 12% masy ciała, u kobiety ponad dwukrotnie więcej – około 26% jeżeli ilość tkanki tłuszczowej znacznie przekracza podane wartości, mówi się o otyłości. Nadmierny tłuszcz gromadzi się przede wszystkim W tkance podskórnej, możliwe jest tez jednak stłuszczenie lub otłuszczenie narządów wewnętrznych. U tyjącej osoby dorosłej dodatkowy tłuszcz gromadzi się W już istniejących komórkach tłuszczowych, a nowych komórek przybywa niewiele. Z kolei u dziecka następują podziały komórek tłuszczowych – dzieci otyłe mają ich dużo więcej od szczupłych rówieśników. U mężczyzny tłuszcz zbiera się głównie na brzuchu, plecach i szyi, kończyny i biodra pozostają szczupła. Natomiast u kobiety gromadzi się on głównie właśnie na biodrach, a także na udach, pośladkach i ramionach.

Otyłość – przyczyny

Do otyłości dochodzi wówczas, gdy ilość energii dostarczonej z pokarmem przewyższa zapotrzebowanie energetyczne organizmu. Nawet minimalny, jednoprocentowy nadmiar kalorii na dobę, W ciągu roku powoduje wzrost wagi o 1, 5 kilograma. Samo zapotrzebowanie na energie różni się jednak u poszczególnych ludzi. Osoby będące stale w ruchu potrzebują więcej kalorii niż ludzie prowadzący siedzący tryb życia.

Psycholodzy przypuszczają, iż przyczyną otyłości jest zaburzenie zachowań związanych z regulacją apetytu. Stały dostęp do żywności stanowi pokusę, której wiele osób nie potrafi się oprzeć, co prowadzi do obżarstwa. Dzieci otyłych rodziców są wiec z reguły także otyłe, a np. kucharze lub cukiernicy grubsi od murarzy. Dla niektórych natomiast spożywanie nadmiernych ilości jedzenia staje się sposobem na zaspokojenie innych potrzeb. Często np. osoby smutne lub załamane jedzą więcej od pozytywnie nastawionych do życia.

Znacznie rzadziej, niż potocznie się sądzi, przyczyna otyłości bywają zaburzenia hormonalne. Z reguły dochodzi do sytuacji odwrotnej – to otyłość prowadzi do zaburzeń czynności gruczołów dokrewnych. Jedynie kilka zaburzeń hormonalnych prowadzi do otyłości. Dzieje się tak np. W zespole Cushinga – nadczynności kory nadnerczy ze znaczna nadprodukcja kortyzolu. Poza tym przyczyna otyłości może być zaawansowana niedoczynność tarczycy, gonad, a także przysadki mózgowej. Z kolei guzy nowotworowe zlokalizowane w niektórych częściach podwzgórza wywołują silne i trudne do opanowania uczucie łaknienia.

Otyłość – leczenie

Teoretycznie istnieją dwa sposoby na pozbycie się nadwagi: zmniejszenie liczby spożywanych kalorii i zwiększenie ich spalania. Ta druga metoda wymaga jednak zbyt dużo czasu, aby mogła być powszechnie stosowana. W celu spalenia liczby kalorii znajdujących się w jednej butelce piwa należałoby, bowiem np. przez 50 minut jeździć na rowerze. Dlatego w praktyce najlepiej jest zastosować obie metody naraz, z większym naciskiem na zmniejszenie kaloryczności pożywienia. Rodzaj zastosowanej diety jest w zasadzie nieistotny. Jednak pod warunkiem, iż będzie to dieta wyważona, dostarczająca wystarczającej ilości składników odżywczych, witamin oraz minerałów. (więcej…)

Hemofilia u dzieci

Jest to choroba krwi występująca tylko u chłopców, polegająca na wadzie krzepnięcia krwi.

Jeszcze przed kilkudziesięciu laty diagnoza – hemofilia (lub inaczej krwawiączka) oznaczała praktycznie wyrok śmierci dla dotkniętych nią dzieci, dla których przewidywana długość życia wynosiła wówczas 15 lat. Hemofilia jest wprawdzie do dzisiaj chorobą nieuleczalną, jednak postęp medycyny zwiększył szanse pacjenta na długie i w miarę normalne życie. Zagrożeniem dla chorego jest ryzyko utraty krwi wskutek krwotoku wewnętrznego lub urazów zewnętrznych.

Dziedziczenie hemofilii

Mężczyźni chorzy na hemofilię oraz kobiety, u których w rodzinie były lub są przypadki tej choroby, powinni wziąć pod uwagę ryzyko poczęcia dziecka dotkniętego hemofilią.

Choroba atakuje tylko chłopców, ale dziewczynki przekazują ją dziedzicznie swoim dzieciom. Mimo to, osoby chore nie muszą rezygnować z możliwości posiadania potomstwa.

Jeżeli któryś z krewnych był lub jest dotknięty chorobą, przyszli rodzice planujący powiększenie rodziny – zarówno kobiety, jak i mężczyźni – powinni udać się do specjalistycznej poradni, gdzie dowiedzą się, czy są nosicielami hemofilii. Oprócz tego można obliczyć czas na poczęcie dziecka, tak aby było ono płci żeńskiej. Informacji o adresach takich poradni powinien udzielić lekarz domowy lub ginekolog.

Jak chronić dziecko chore na hemofilię?

Wszyscy chorzy rejestrowani są w Instytutach Hematologii lub w poradniach przy Akademiach Medycznych oraz w Instytutach Matki i Dziecka. Każdy chłopiec dotknięty tą chorobą powinien nosić przy sobie odpowiednie zaświadczenie lub książeczkę z dokładną diagnozą lekarską (istnieją różne rodzaje hemofilii), podaną grupą krwi i innymi wskazówkami zarówno dla chorego, jak i dla lekarza. (więcej…)

Uchyłki przełyku

Ściana przełyku składa się z błony śluzowej otoczonej tkanką mięśniową. Wyróżnia się uchyłki przełyku prawdziwe, które stanowią uwypuklenia całej ściany narządu ze wszystkimi warstwami, oraz uchyłki przełyku fałszywe, będące uwypukleniem tylko warstwy błony śluzowej.

Uchyłki przełyku niebezpieczne podczas snu

Rozróżnienie między uchyłkiem prawdziwym a fałszywym jest ważne tylko ze względu na mechanizm ich powstawania. Natomiast objawy towarzyszące obydwu rodzajom uchyłków są takie same. Przede wszystkim występuje wrażenie obecności ciała obcego w przełyku oraz dolegliwości podczas przełykania. Uchyłki mogą powstawać na trzech odcinkach przełyku. W około 50% przypadków uchyłki powstają w początkowym odcinku przełyku, pozostałe w odcinku środkowym i końcowym zaraz nad przeponą. Przyczyną powikłań są prawie wyłącznie uchyłki górnej części przełyku, gdyż tam może się zatrzymywać pokarm. Podczas leżenia lub schylania się, niestrawione resztki pokarmu mogą wpadać z powrotem do jamy ustnej. Jest to szczególnie niebezpieczne podczas snu, kiedy to drobiny pokarmu mogą się przedostawać do tchawicy i płuc i spowodować krztuszenie się i duszenie oraz zachłystowe zapalenie płuc. Sygnałem dla pacjenta, świadczącym o zatrzymywaniu się resztek pożywienia w uchyłkach, mogą być drobiny jedzenia znajdowane rano na pościeli.

Uchyłki przełyku objawy

– dolegliwości przy połykaniu.

– wrażenie obecności ciała obcego w gardle.

– wymiotowanie niestrawionymi resztkami pokarmu.

– nieprzyjemny zapach z ust.

– kaszel podczas jedzenia.

– zgaga.

Uchyłki przełyku przyczyny

W przypadku uchyłków górnego odcinka przełyku, pewną rolę odgrywają zaburzenia współpracy grup mięśni biorących udział w połykaniu. Uchyłek powstaje w związku ze zwiększonym ciśnieniem wewnątrz przełyku, oddziałującym na niektóre miejsca osłabionej ściany. Inny jest mechanizm powstawania uchyłków środkowego odcinka przełyku. W tym przypadku przyczyną są zapalne zbliznowacenia w ścianie przełyku. Zbliznowacenia napinają ścianę przełyku i uwypuklają ją (uchyłek z pociągania). Uchyłki dolnego odcinka przełyku powstają po achalazji. Achalazja jest to częściowa lub całkowita niewydolność zwieracza dolnego odcinka przełyku. Z powodu niewydolności wpustu zaczyna się gromadzić pokarm, przełyk rozciąga się i powstają uchyłki. (więcej…)

Choroba Whipple’a

Jelito cienkie jest bardzo ważnym narządem biorącym udział w procesie trawienia pokarmu. Narząd ten pobiera również niezbędne dla organizmu witaminy, substancje mineralne i pierwiastki śladowe, w które następnie zaopatruje krew i naczynia limfatyczne. Błona śluzowa jelita cienkiego jest zaopatrzona w miękkie, palczaste uwypuklenia zwane kosmkami. Kosmki odgrywają istotną rolę w procesie wchłaniania substancji ze światła jelit. Z różnych przyczyn może dochodzić do rozrastania się kosmków, co powoduje wydalanie nieprzyswojonego pokarmu. W organizmie zaczyna brakować witamin, pacjent chudnie, pojawiają się biegunki oraz objawy anemii. Występują również zaburzenia pracy gruczołów wydzielniczych, stany zapalne stawów, otrzewnej, opłucnej i osierdzia. Na skórze pojawiają się ciemne plamy, łuszczenie naskórka. Po raz pierwszy obraz kliniczny choroby opisał amerykański patolog George H. Whipple (1878-1976).

Choroba Whipple’a przyczyna

W kosmkach błony śluzowej jelita cienkiego osiedlają się duże komórki żerne (makrofagi), które mają zdolność fagocytozy, czyli pochłaniania drobnoustrojów oraz pinocytozy, czyli pochłaniania płynów. Makrofagi tego typu krążą także w naczyniach i węzłach chłonnych.

Choroba Whipple’a objawy

– przewlekłe biegunki, tłuszczowe stolce.

– chudnięcie, osłabienie, gorączka.

– ból przy uciskaniu ślinianki.

– niedokrwistość, niedobór witamin.

– stany zapalne stawów, zaburzenia pracy gruczołów.

zapalenie otrzewnej, opłucnej i osierdzia.

– plamy na skórze.

Choroba Whipple’a leczenie

Stosuje się terapię antybiotykową, która powoduje stopniowe cofanie się objawów. Leczenie może trwać nawet ponad rok, a więc dotąd, aż wszystkie bakterie zostaną zniszczone. (więcej…)

Zapalenie ślinianek

Każdego dnia ślinianki zdrowego dorosłego człowieka produkują 1-2 litry śliny. Wyróżnia się trzy pary dużych ślinianek. Największe z nich to ślinianki przyuszne znajdujące się przed małżowiną uszną w dole zażuchwowym. Leżą one na mięśniu- żwaczu- sięgając aż do łuku jarzmowego. Przewody śliniankowe tego rodzaju ślinianek odprowadzają ślinę surowiczą do przedsionka jamy ustnej. Ślinianki podjęzykowe znajdują się na dnie jamy ustnej pod językiem, natomiast podżuchwowe w trójkącie podżuchwowym. Oprócz ślinianek dużych istnieje również wiele małych gruczołów ślinowych umiejscowionych w błonie śluzowej jamy ustnej oraz na nasadzie i trzonie języka. Stanom zapalnym ulegają przede wszystkim ślinianki przyuszne, ale wskutek powstawania kamienia można spotkać się też z zapaleniem ślinianek podjęzykowych.

Zapalenie ślinianek przyczyny

Źródłem stanów zapalnych ślinianek może być zakażenie bakteryjne lub wirusowe. Najczęściej występującą infekcją wirusową atakującą ślinianki jest świnka. We wczesnym niemowlęctwie może pojawić się śliniankowy typ cytomegalii. Do zakażenia wirusem, zaliczanym do grupy Herpes, może dojść przez łożysko u matki w czasie ciąży lub przy porodzie, w czasie przechodzenia noworodka przez kanał rodny. Istnieje wówczas ryzyko wystąpienia u dziecka ciężkich wad rozwojowych. Na świecie co drugi człowiek jest zakażony wirusem cytomegalii, ale we krwi posiada jednocześnie przeciwciała. W przeważającej większości przypadków zakażenie przebiega bezobjawowo. Nadal nie wiadomo dokładnie, dlaczego zdarza się jednak, że u niektórych choroba ta ma ciężki przebieg. Zapalenie ślinianek może być również wynikiem zakażenia bakteryjnego gronkowcami, paciorkowcami lub pneumokokami. Każdy człowiek jest nieustannie narażony na kontakt z różnymi rodzajami bakterii, ale niekoniecznie prowadzi to do zakażenia. Do zapalenia ślinianek może dojść w okresie obniżonej odporności organizmu, na przykład przy chorobach nowotworowych lub ciężkich chorobach zakaźnych, takich jak tyfus, gorączka plamista lub płonica. Innym przypadkiem jest wystąpienie zapalenia ślinianek po operacjach. Środki anestezyjne powodują zmniejszenie wydzielania śliny, dlatego brak higieny jamy ustnej po zabiegach operacyjnych może być przyczyną zapalenia ślinianek.

Zapalenia ślinianek objawy

– obrzęk ślinianki przyusznej.

– bóle okolicy jamy ustnej i gardła.

– ból przy uciskaniu ślinianki.

– spływanie ropy do jamy ustnej.

– przebicie ropy na zewnątrz przez skórę.

– zaczerwienienie skóry w okolicy ślinianki.

Zapalenie ślinianek leczenie

Ostre ropne zapalenie ślinianek leczy się za pomocą antybiotyków. Poza tym należy pobudzać wydzielanie śliny przez jedzenie cytryny lub grejpfrutów, ssanie tabletek zawierających witaminę C lub żucie gumy. W chronicznych stanach zapalnych ślinianek przyusznych, antybiotyk wstrzykuje się bezpośrednio do ślinianek. Jeśli dochodzi do nawrotów choroby, stosuje się naświetlanie promieniami rentgenowskimi, a w razie niepowodzenia wspomnianych metod, zaatakowaną śliniankę usuwa się operacyjnie. (więcej…)

Przepuklina przeponowa

Klatkę piersiową od jamy brzusznej oddziela płaski mięsień nazywany przeponą (diaphragma). Przepona stanowi istotną część mięśniówki oddechowej. Ponadto bierze ona udział w wytwarzaniu tłoczni brzusznej. Przepona jest przyczepiona do mostka, łuku żebrowego i kręgosłupa lędźwiowego. Pukla się ona do klatki piersiowej dwoma wybrzuszeniami – tak zwanymi kopułami przepony.

Rozwory przepony

Pomiędzy kopułami przepony znajdują się niewielkie otwory – rozwory przepony. W pobliżu kręgosłupa przeponę przebijają: przełyk, naczynia krwionośne i pęczki nerwowe. Miejsce to nazywa się rozworem przełykowym (hiatus oesophageus)

Co to jest przepuklina rozworu przełykowego?

Jeżeli przez otwór przełykowy przemieszczają się z jamy brzusznej do klatki piersiowej części żołądka lub cały żołądek albo inne narządy jamy brzusznej, to mówi się o przepuklinie rozworu przełykowego. Jest ona najczęściej występującym rodzajem przepukliny przepony. Mówiąc o przepuklinie przeponowej, zazwyczaj ma się na myśli właśnie przepuklinę rozworu przełykowego. Powoduje ona, że zwieracz wpustu żołądka nie zamyka się do końca lub wcale. Kwaśna treść żołądkowa cofa się wówczas do przełyku.

Przepuklina przełykowa objawy

– odbijanie i zgaga.

– ucisk, ból, skurcze za mostkiem lub w lewej części nadbrzusza.

– nasilenie dolegliwości podczas leżenia, schylania się lub napinania tłoczni brzusznej.

Przepuklina przełykowa przyczyny

Bywają przypadki wrodzonej przepukliny rozworu przełykowego, która nie daje żadnych lub jedynie nieznaczne dolegliwości. W innych przypadkach tuż po porodzie u noworodka mogą pojawić się duszności połączone z silnymi wymiotami. Przepuklina rozworu przełykowego znacznie jednak częściej występuje u osób starszych. Uważa się, iż jest ona wówczas spowodowana zwiotczeniem tkanki łącznej, wynikającym z naturalnych procesów starzenia się. Znaczną rolę w powstawaniu przepukliny przełykowej odgrywa również otyłość.

(więcej…)