Monthly Archives - Wrzesień 2016

Zapobieganie ciąży (antykoncepcja)

Pod pojęciem tym kryją się metody zapobiegania ciąży, mające na celu niedopuszczenie do powstania dojrzałej komórki jajowej przez plemniki i do zagnieżdżenia się zapłodnionego jajeczka w macicy.

Istnieją chemiczne oraz mechaniczne środki antykoncepcyjne. Najbardziej niepewną i zawodną metodą jest stosunek przerywany polegający na wycofaniu członka z pochwy przed wytryskiem nasienia. Najbardziej pewną – powstrzymanie się od stosunku.

Tabletki antykoncepcyjne hamują owulację nie dopuszczając do dojrzewania jajeczek. Po odstawieniu tabletek kobieta znowu może zajść w ciążę. Bardzo radykalną metodą antykoncepcji jest sterylizacja, która jest nieodwracalna i już na zawsze przekreśla szanse na poczęcie potomstwa.

Sterylizacja

Jest to zabieg chirurgiczny polegający na podwiązaniu jajowodów. Lekarze zapewniają, że nie ma to negatywnego wpływu na życie seksualne pacjentki.

Tabletki antykoncepcyjne

Obok sterylizacji jest to najbardziej pewna metoda zapobiegania niepożądanej ciąży. Tabletka zawiera hormony (estrogeny i progesteron), które hamują dojrzewanie jajeczek i owulację. Oprócz tego śluz w szyjce macicy ulega zagęszczeniu, co utrudnia przemieszczanie się męskiego nasienia. Śluzówka macicy nie jest przygotowana do przyjęcia zapłodnionego jaja.Tabletki antykoncepcyjne można otrzymać wyłącznie na receptę, którą pacjentka opłaca z własnej kieszeni. Przyjmowanie tabletek antykoncepcyjnych nie jest wolne od ryzyka. Istnieje bowiem wiele działań niepożądanych związanych z bardzo radykalną ingerencją w gospodarkę hormonalną kobiety. Z drugiej jednak strony u kobiet zażywających tego rodzaju środki antykoncepcyjne znacznie rzadziej dochodzi do powstawania nowotworów piersi i jajników. (więcej…)

Kłykciny (brodawki, kurzajki)

Kłykciną, albo brodawką nazywa się ostro odgraniczony, okrągły lub owalny twór naskórkowy wywołany wirusem brodawczaka ludzkiego (human papilloma virus – HPV). Brodawki mogą pojawić się w każdym wieku i niemal w każdym zakamarku ciała i mają postać niewielkich,  różnego kształtu zgrubień i wypukłości. Brodawki są formą łagodnych nowotworów, ale nieostrożne obchodzenie się z nimi może spowodować, że przybiorą postać złośliwą.

Brodawka zbudowana jest ze zrogowaciałej tkanki skórnej, w dotyku może być miękka, lub lekko stwardniała. W zależności od wyglądu, okoliczności powstania oraz umiejscowienia, można wyróżnić kilka ich typów.

Brodawka zwykła

Ze względu na wygląd nazywane są także brodawkami kolczystymi lub kurzajkami. Są to twarde, półkoliste twory (białe, różowe lub koloru skóry, o wyniosłej szorstkiej powierzchni), osiągające rozmiary ziarna fasoli, występujące najczęściej na dłoniach. Zazwyczaj pojawiają się nagle i równie szybko znikają.

Brodawka podeszwowa

Są to stwardnienia warstwy rogowej podeszwy stóp. Brodawki te są ogromnie bolesne, głównie ze względu na swoje umiejscowienie. Wnikają głęboko w skórę, powodując stany zapalne. Wyglądem przypominają nagniotek.

Kłykciny kończyste

Kłykciny powstają zazwyczaj w okolicy narządów płciowych i odbytu. Są to dosyć duże, kalafiorowate narośla, wyrastające mocno ponad powierzchnię skóry.

Brodawki uszypułowate

Tzw. kłykciny uszypułowate lub nitkowate powstają głównie na twarzy u osób w starszym wieku.

Mięczak zakaźny

Są to narośla z wyraźnym zagłębieniem pośrodku, z którego przy ucisku wydobywa się kaszowata treść. Występują głównie u dzieci.

(więcej…)

Cellulitis (pomarańczowa skórka)

Z przyczyn hormonalnych oraz ze względu na specyficzną strukturę tkanki łącznej cellulitis jest głównie schorzeniem kobiecym. Budowa tkanki łącznej, której włókna przebiegają równolegle i skupiają się dookoła większych komórek tłuszczowych, pozwala na znaczne rozciąganie się tej tkanki oraz sprzyja gromadzeniu się wody i tłuszczu. Na zatrzymanie się wody i tłuszczy dodatkowo wpływają żeńskie hormony płciowe. Dlatego przy nieodpowiedniej diecie i braku ruchu komórki tłuszczowe znajdujące się w tkance podskórnej stają się obrzęknięte i twardnieją uciskając przez to na położone wyżej warstwy skóry.

Cellulitis pojawia się najczęściej w okolicy ud, pośladków, bioder i ramion. Objawy stają się szczególnie widoczne, gdy ściśnie się fałd skóry między palcami. Pojawiają się wówczas liczne zmarszczki o charakterystycznym wyglądzie przypominającym skórkę owoców cytrusowych.  Ze względu na występujące początkowo lekkie zaczerwienienie, cellulitis określany jest także często jako “skórka pomarańczowa”.

Objawy cellulitu

– Efekt “pomarańczowej skórki”

– Niekiedy ból przy ściskaniu skóry

– Zmarszczki i fałdy skóry

– Guzkowate zgrubienia, głównie na udach, pośladkach i ramionach

Przyczyny występowania cellulitu

Cellulitis występuje szczególnie u osób z nadmierną ilością podskórnej tkanki tłuszczowej, choć na przypadłość tą cierpią także osoby szczupłe. Przyczyny cellulitisu nie zostały jeszcze dokładnie poznane. Na pewno znaczącą rolę odgrywają w tej chorobie żeńskie hormony płciowe. Cellulitis nie rozwija się bowiem u kobiet przed pokwitaniem i po menopauzie.

(więcej…)

Żółtaki – kępki żółte

Kępki żółte to guzkowate wykwity skórne w kolorze od żółtego do brązowego. Mogą one przyjąć trzy różne postacie. Guzkowe kępki żółte pojawiają się zazwyczaj na łokciach i kolanach. W miejscach tych mogą wystąpić także kępki żółte wysiewne – wypukłe grudki z zagłębienie na szczycie, przypominające wyglądem krater wulkanu. Jednak ten rodzaj kępek żółtych zazwyczaj lokalizuje się na skórze nadgarstków lub kostek. Trzecia postać to plamiste odbarwienia na powierzchniach dłoni i podeszwach stóp. Kępki żółte mogą lokalizować się również w ścięgnach, zwłaszcza w ścięgnie Achillesa.

Kępki żółte zbudowane są głównie z tak zwanych komórek piankowatych i położonych między nimi komórek olbrzymich (komórki olbrzymie Tomtona). Wewnątrz komórek piankowatych gromadzą się cholesterol i tłuszcze oraz ich pochodne.

Jakie są przyczyny kępek żółtych?

Kępki żółte nie stanowią odrębnej jednostki chorobowe. Są one zawsze objawem wrodzonych bądź nabytych zaburzeń przemiany tłuszczów. Kępki żółte guzkowe i wysiewne występują przede wszystkim w cukrzycy i niektórych schorzeniach nerek (nefrozach). Kępki wysiewne mogą pojawiać się także w przypadku zapalenia trzustki i podwyższenia poziomu tłuszczu we krwi, uwarunkowanego spożywaniem nadmiernej ilości alkoholu. Kępki żółte mogą ponadto wystąpić w schorzeniach wątroby i po poważnych zabiegach operacyjnych oraz w ramach wielu zespołów chorobowych określanych mianem ksantomatoz. Należą do nich między innymi: zespół Brooke’a, zespół Teutschländera, a także zespół Lawrence’a.

Jak leczy się kępki żółte?

Leczenie kępek żółtych jest uzależnione od schorzenia pierwotnego, które spowodowało ich wystąpienie. Jedynie wyleczenie rozpoznanego u danego pacjenta zaburzenia przemiany materii może doprowadzić do ustąpienia wykwitów. Pojedyncze kępki żółte dużych rozmiarów można usunąć operacyjnie.

(więcej…)

Kaszaki

Kaszaki należą do grupy łagodnych nowotworów skóry. Medyczna nazwa atheroma pochodzi z języka greckiego i znaczy tyle co jęczmień. Kaszak jest torbielą mającą postać bezbolesnej wypukłości na skórze. Występuje głównie na twarzy, uszach, piersiach, plecach, skórze głowy i na mosznie. Wnętrze kaszaka wypełnia mieszanina łoju i zrogowaciałej substancji.

Występują dwie grupy kaszaków. Do pierwszej grupy należą kaszaki, których powstawanie jest uwarunkowane genetycznie. Drugą grupę tworzą tzw. kaszaki rzekome powstające w wyniku zaczopowania gruczołu łojowego. Kaszaka rzekomego można rozpoznać po zaczopowanym ujściu, które jest wyraźnie widoczne gołym okiem. Po naciśnięciu wydostaje się z niego tłusta substancja o nieprzyjemnym zapachu.

Przyczyny powstawania kaszaków

W przypadku kaszaków prawdziwych przyczyną jest wnikanie w głąb skóry tych komórek, które powinny znajdować się na powierzchni. Proces ten zachodzi podczas rozwoju płodowego i stanowi genetycznie uwarunkowany defekt skórny.

Przyczyną powstawania kaszaków rzekomych jest zaczopowanie ujść gruczołów łojowych. Przypuszcza się, że źródłem takich zmian jest między innymi nieprawidłowa higiena skóry.

Objawy występujące przy kaszakach

Typowe objawy to napięte, elastyczne, półkoliste i bezbolesne uwypuklenie na skórze.

Leczenie kaszaków

Skuteczną metodą leczenia kaszaków, zarówno prawdziwych, jak i rzekomych, jest ich chirurgiczne usunięcie. Po wstrzyknięciu działającego miejscowo środka znieczulającego, lekarz wycina kaszak i zszywa powstałą ranę. Jest to drobny zabieg chirurgiczny przeprowadzany ambulatoryjnie.

(więcej…)