Monthly Archives - Październik 2016

Grzybice skóry

Dermatofity, czyli grzyby skóry u człowieka wykazują wiele podobieństw do swoich krewnych ze świata roślin, spotykanych w lasach i na polach. Zarówno jedne, jaki drugie rozwijają się najchętniej w ciepłym, wilgotnym środowisku. Grzybica skóry dotyczy więc najczęściej przestrzeni między palcami stóp, okolicy pachwin i pach oraz wszelkich zatrzymujących wilgoć zakamarków ciała człowieka. Wydawać się może, ze grzybica woszczynowa, która występuje głównie na owłosionej skórze głowy, oraz figówka należą pod tym względem do wyjątków. Jednak kiedy ogląda się zaatakowane przez nie powierzchnie pod odpowiednim powiększeniem, to widać, że zajęte są miejsca ciepłe i wilgotne, mianowicie mieszki włosowe. Najczęściej spotykanym zakażeniem grzybiczym jest grzybica stóp.

Jak dochodzi do infekcji grzybiczej?

Grzyby skóry, tak zresztą jak ich roślinni krewni, produkują zarodniki. Zarodniki to coś w rodzaju nasionek, które w odpowiednich warunkach mogą przetrwać długie lata, zachowując zdolność do rozwoju.

Istnieje bardzo wiele możliwości zainfekowania się grzybicą. Wiele zależy od środowiska, na jakie napotka grzyb. Zakażeniu sprzyja m.in. nadmierne pocenie się, sytuacje stresowe, niedostateczne wysuszenie skóry po kąpieli. Na infekcje szczególnie narażone są osoby odwiedzające sauny, baseny, obiekty sportowe, korzystające ze środków komunikacji miejskiej oraz przebywające w wielu innych miejscach, gdzie na niewielkiej powierzchni występuje większe skupisko ludzi.
U dzieci grzybica stóp występuje bardzo rzadko, znacznie częstsza jest natomiast pleśniawka, atakująca błonę śluzową jamy ustnej oraz genitalia.

Objawy grzybicy skóry

– Zmiany skórne W miejscach typowych dla zakażeń grzybiczych (np. między palcami stóp).

– Świąd.

– Czerwone plamki o ostrych, łuszczących się brzegach.

Na głowie:

– Łamliwość włosów.

– Skóra głowy pokryta jakby mączką.

– Brązowe lub białe plamki na skórze.

(więcej…)

Gruźlica skóry

Mianem gruźlicy skóry określa się wiele różnych schorzeń, które mają jednak wspólną przyczynę. Spowodowane są one albo infekcją prątkami gruźlicy, albo zatruciem produkowanymi przez nie toksynami.

Przyczyny gruźlicy skóry

Niemal każdy człowiek jest nosicielem prątków gruźlicy. Do zarażenia przeważnie dochodzi w dzieciństwie. Objawy infekcji są podobne do grypy, pozostaje więc zazwyczaj nierozpoznana. Organizm bardzo szybko produkuje przeciwciała, które zapobiegają rozwojowi choroby i rozprzestrzenianiu się bakterii po całym organizmie. Może się jednak zdarzyć, że pewna ilość zdolnych do życia prątków osiądzie w którymś miejscu tworząc otorbione ognisko. Prątki są zdolne przeżyć w takim stanie nawet wiele lat. Jeżeli dojdzie do osłabienia organizmu na skutek innej choroby, torebka stanowiąca siedlisko prątków pęka. Zarazki przedostają się do krwiobiegu oraz układu chłonnego. Wówczas we wszystkich narządach, a także w skórze, mogą powstać nowe ogniska gruźlicze. Około jednej trzeciej przypadków gruźlicy skóry jest właśnie następstwem gruźlicy innych narządów i jest spowodowane osiedleniem się w niej prątków uwolnionych z ognisk. Istotny wpływ na przebieg choroby ma liczba prątków i ogólny stan układu odpornościowego. Im mniejsza odporność organizmu, tym cięższy jest przebieg gruźlicy.

Objawy gruźlicy skóry

– Guzki na skórze twarzy

– Stopniowe zlewanie się guzków

– Tworzenie się łuski

– Rozpad wrzodziejących guzków i powstanie blizn

Jak leczy się gruźlicę skóry?

Początkowo podaje się zazwyczaj kombinację dwóch lub trzech różnych antybiotyków. Są to tzw. tuberkulostatyki, czyli leki hamujące namnażanie się prątków gruźlicy. Łącznie podawanie kilku różnych antybiotyków zapobiega rozwojowi prątków odpornych na któryś z nich. Nawet jeśli dany szczep wykazuje odporność na jeden z leków, to i tak zostanie zwalczony przez pozostałe. Często zdarza się, że skóra pacjenta reaguje na zakażenie gruźlicą nadmiernym rozrostem tkanki. Podaje się wówczas leki zawierające kortyzon, które hamują odczyny alergiczne. Bardzo korzystne działanie ma też leczenie sanatoryjne oraz dieta bogata w białko i witaminy.

(więcej…)

Bezgłos (afonia)

Głos jest jednym z najważniejszych instrumentów umożliwiających komunikację między ludźmi. Można mu więc przypisać wypełnianie jednej z podstawowych funkcji społecznych. Medyczna nazwa określająca osłabienie głosu to fonastenia, zaburzenia głosu to dysfonia, natomiast bezgłos to afonia. Przyczyną zaburzeń głosu jest przede wszystkim przeciążenie strun głosowych, zwłaszcza u osób wykonujących zawody absorbujące głos, na przykład u nauczycieli lub lektorów. U ludzi tych często występuje chrypka, wrażenie kuli w gardle, podrażnienie gardła i szorstki, ochrypły głos. Pacjent musi często chrząkać, a gardło szybko się męczy. Zaburzenia głosu mogą wystąpić również w przypadki nieprawidłowej, osłabionej pracy mięśni krtani, pojawiającej się przy ogólnym osłabieniu organizmu, na przykład w chorobach na tle przemiany materii lub niewydolności serca.

Przyczyną problemów z głosem może być także skurcz szpary głośni towarzyszący przy różnych chorobach dróg oddechowych, na przykład zapaleniu oskrzeli, krzywicy, dławcowi, a także przy schorzeniach natury psychicznej, takich jak depresja, stres lub stany nerwicowe. Zaburzenia głosu mogą również wystąpić przy zmianach lub zaburzeniach w gospodarce hormonalnej organizmu lub być związane ze zmianami nowotworowymi w obrębie krtani, w wyniku których często zachodzi konieczność całkowitego operacyjnego usunięcia całej krtani.

Bezgłos całkowity i trwały

Niektóre zaburzenia prowadzą do całkowitej utraty głosu (afonii) na pewien czas. Do przyczyn afonii należą procesy nowotworowe, porażenie strun głosowych lub stan skurczowy oraz zaburzenia czynnościowe, na przykład w sytuacjach konfliktowych lub pod wpływem bardzo silnego wzruszenia.

Kto może pomóc przy bezgłosie?

Poważne zaburzenia funkcji głosu lub jego trwała utrata mogą dotknąć osobę z każdej grupy wiekowej. U dzieci i młodzieży przyczyną bezgłosu są najczęściej zaburzenia natury psychicznej, natomiast u dorosłych przeważają schorzenia organiczne. W każdym przypadku bezgłosu lub częstego występowania poważnych zaburzeń głosu, należy bezzwłocznie udać się do lekarza.

Laryngolog

Lekarzem kompetentnym w leczeniu chorób gardła, nosa i uszu jest laryngolog. W przypadku zaburzeń głosu spróbuje on przede wszystkim określić ich przyczynę. Jeśli bezgłos, zaburzenia lub osłabienie głosu są uwarunkowane organicznie, wtedy zazwyczaj stosuje się metody operacyjne. W niektórych przypadkach laryngolog może skierować pacjenta do lekarza foniatry lub, gdy przyczyny zaburzeń mają charakter natury psychicznej, zaproponować wizytę u psychoterapeuty. (więcej…)