Monthly Archives - Maj 2017

Ospa wietrzna

Jest to zakaźna choroba wirusowa, którą przechodzi prawie każde dziecko. Wirus ospy wietrznej jest identyczny z wirusem wywołującym u dorosłych półpasiec. Przypuszcza się, że półpasiec jest swego rodzaju „rozbudzoną” ospą wietrzną. Wywołuje go „uśpiony” od czasów dzieciństwa wirus, czekający w osłonkach nerwowych na osłabienie systemu immunologicznego organizmu i wywołujący nową infekcję. Bardzo długo wierzono, że ospa wietrzna jest łagodną odmianą ospy. Dopiero pod koniec XIX wieku stwierdzono, że są to dwie zupełnie niezależne od siebie choroby.

Objawy ospy wietrznej

– Niewielki ból głowy.

– Lekko podwyższona temperatura ciała.

– Małe, czerwone plamki na skórze, przechodzące w pęcherzyki wypełnione płynem. Przyschnięte pęcherzyki pozostawiają na ciele liczne strupki.

Jakie są przyczyny ospy wietrznej?

Wirus choroby jest przenoszony przez bezpośredni kontakt z chorym, w drodze infekcji kropelkowej albo w powietrzu. Stąd też nazwa ospa wietrzna. Szczególnie narażone są dzieci przebywające w szkołach, gdzie ryzyko bezpośredniego kontaktu z chorym znacznie wzrasta, zwłaszcza, że chory może zarażać innych na dwa dni przed pojawieniem się pierwszych objawów.

Jak leczy się ospę wietrzną?

Choroba ta w zasadzie nie wymaga specjalistycznego leczenia.

Co można zrobić samemu?

Dla złagodzenia swędzenia można użyć mieszanki tlenku cynku i wody wapniowej i łagodzących maści. Należy unikać rozdrapywania krostek, ponieważ może to wywołać powtórną infekcję. Gdy dolegliwości staną się wyjątkowo uciążliwe. Lekarz może przepisać lek przeciwhistaminowy, mający działanie łagodzące świąd. Chorzy powinni pozostać w izolacji od osób, które nie przechodziły ospy wietrznej, do czasu aż zagoją się wszystkie krostki. Pod przyschniętymi, ale niezupełnie zagojonymi pęcherzykami ciągle jeszcze mogą znajdować się niebezpieczne dla innych wirusy!

Kiedy należy udać się do lekarza?

W przypadku, gdy świąd staje się wyjątkowo nieznośny, lub gdy dają się zauważyć objawy choroby wtórnej. Bezsenność, bóle głowy, a także torsje mogą być takimi objawami.

Przebieg choroby – ospa wietrzna

Po upływie od 2 do 3 tygodni okresu inkubacji choroby, daje o sobie znać ból głowy oraz gorączka. Następnie na skórze pojawiają się niewielkie, czerwone plamki, które wkrótce przybierają postać pęcherzyków wypełnionych przezroczystym płynem. Plamki te widoczne są zazwyczaj najpierw na tułowiu, w okolicy pachwin i głowy, po czym szybko – w ciągu paru dni – rozprzestrzeniają się na całe ciało. Zdarza się, że pęcherzyki pojawiają się w jamie ustnej, wokół błony śluzowej oczu i genitaliów. Pęcherzyki równie szybko przysychają tworząc na powierzchni skóry ciemne krostki. Na tym etapie pojawia się bardzo nieprzyjemny, nieznośny wręcz świąd. Po upływie tygodnia lub dwóch, wszystkie objawy ustępują, a pacjent powraca do zdrowia.

Czy ospa wietrzna jest chorobą niebezpieczną?

Nie jest to choroba niebezpieczna, zwłaszcza u dzieci. U dorosłych może mieć wprawdzie dłuższy i bardziej uciążliwy przebieg, ale również w tym przypadku nie niesie praktycznie żadnego zagrożenia. Oczywiście istnieje pewne ryzyko wystąpienia chorób wtórnych, np. brak higieny może być powodem infekcji rozdrapywanych ranek. Rzadko występującymi chorobami wtórnymi przy ospie wietrznej są powikłania płuc oraz zapalenie opon mózgowych. Trzeba pamiętać, że rozdrapywanie swędzących ranek może być przyczyną powstawania trwałych blizn.

Jak uniknąć ospy wietrznej?

Dla silnych, dobrze odżywionych dzieci choroba nie stanowi większego zagrożenia. Inaczej jest w przypadku dzieci wątłych, chorowitych oraz ludzi dorosłych, którzy nie przechodzili ospy wietrznej. W obu przypadkach należy unikać kontaktu z chorymi.

Odporność na całe życie

Jeśli przechodziłeś już ospę wietrzną, nie musisz się jej obawiać. Ponieważ jest to raczej niegroźna choroba, szczepienie stosuje się tylko w wyjątkowych sytuacjach. 

Łupież pstry

Łupież pstry pojawia się na skutek zakażenia powierzchniowych warstw skóry przez pewien gatunek grzyba. Najczęściej zdarza się to u osób dorosłych, wykazujących tendencję do nadmiernego pocenia się. Po zakażeniu, zazwyczaj na górnej części tułowia pojawiają się drobne plamy różowawe, żółto lub ciemnobrunatne, z czasem ciemniejące. Można również zaobserwować ich stopniowe zlewanie się w większe przebarwienia. W czasie drapania skóra złuszcza się w postaci drobnych wiórków, ale może też odchodzić całymi płatami.

Objawy łupieżu pstrego

– Okrągłe lub owalne plamy na skórze; żółtawo-brunatne, rzadko czarne

– Łuszczenie się skóry – odpadają drobne łuski lub całe płaty skóry

– Zakażone partie skóry nie opalają się na słońcu

– Możliwe uczucie swędzenia

– Późniejsze przebarwienia skóry na dużych powierzchniach

Jakie są przyczyny łupieżu pstrego?

Chorobę wywołuje grzyb(malassezia furfur), na którego zarodniki można natknąć się właściwie wszędzie, jednak potrzebuje on dogodnych warunków, by móc wniknąć w skórę. Takie możliwości zapewnia mu silnie pocąca si skóra, stąd też wiele przypadków tej choroby można spotkać u osób przebywających w tropikach. Niemniej jednak, w klimacie umiarkowanym łupież pstry pojawia się także dość często.

Jak leczy się łupież pstry?

Miejsca dotknięte przeciera się roztworem spirytusu, zawierającym środki przeciwgrzybicze. Ponadto należy często myć skórę kwaśnym mydłem i starać się zmniejszyć wydzielanie potu.

Co można zrobić samemu?

Czasem wystarczają sposoby domowe,  jak na przykład bardzo mocne i energiczne namydlanie skóry. Pianę należy pozostawić do wyschnięcia na 10 minut, a następnie wyszorować całą powierzchnię ciała szorstką szczotką.

Zabieg ten należy powtarzać wielokrotnie, a ponieważ grzyb wywołujący łupież osadza się tylko na powierzchni zrogowaciałego naskórka, są duże szanse na skuteczne pozbycie się tego pasożyta.

Kiedy należy zgłosić się do lekarza?

Właściwie porada lekarska jest niezbędna w każdym wypadku infekcji skóry, jeżeli nie ustępuje ona samoistnie po kilku dniach. Łupież pstry stanowi raczej problem natury kosmetycznej niż problem medyczny, ale trudno to samemu ocenić i dlatego konsultacja lekarska jest bardzo istotna.

Co zrobi lekarz?

Lekarz zbada pod mikroskopem wycinek zainfekowanej skóry, a ponadto użyje do badania specjalnych promieni świetlnych, pod wpływem których ogniska zapalne przyjmą barwę od złotożółtej do pomarańczowej.

Jeżeli diagnoza potwierdzi łupież pstry, lekarz zapisze roztwory przeciwgrzybicze na bazie spirytusu oraz środki złuszczające. Jeśli rozległość zmian skórnych jest znaczna, stosuje się także środki doustne. Lekarz zaleci także stosowanie specjalnych gatunków mydła z dodatkiem selenu.

Łupież pstry – przebieg choroby

Pod pachami, na klatce piersiowej, brzuchu i na plechach pojawiają się najpierw pojedyncze, chaotycznie rozrzucone łuszczące się plamy i plamki. Są okrągłe lub owalne, żółtawe, ale mogą mieć różne odcienie aż do brunatnego, a nawet czarnego.

Nie leczone, rozprzestrzeniają się, łączą się w grupy i przybierają najróżniejsze kształty. Zaatakowana skóra w nieznacznym stopniu złuszcza się otrębiasto. Podczas drapania jednak odrywają się drobne matowe łuski. Plamy pozornie nie zmieniają kolory pod wpływem słońca, ale po wyleczeniu na skórze zostają jeszcze przez dłuższy czas białawe przebarwienia, które z czasem znikają.

Czy łupież pstry jest niebezpieczny?

Łupież nie jest chorobą niebezpieczną, nie wywołuje nawet złego samopoczucia. Dopiero gdy dochodzi do swędzenia, mogą pojawić się komplikacje. Drapiąc energicznie skórę można uszkodzić jej głębsze partie, a tym samym otworzyć drogę innym, bardziej niebezpiecznym zarazkom.

Jak unikać łupieżu?

– Osoba, która intensywnie się poci i miała już kłopoty z łupieżem, powinna nosić luźną, przewiewną garderobę, która umożliwi odparowanie potu.

– Tkaniny naturalne lepiej nadają się do noszenia niż syntetyczne

– Po każdym wysiłku, który spowodował pocenie, należy bardzo dokładnie umyć ciało

Ważne

Łupież pstry nie jest właściwie zaraźliwy, niemniej jednak nie poleca się wspólnego korzystania z tej samej gąbki lub ręcznika. Bielizna, codziennie zmieniana powinna być wykonana z materiałów nadających się do gotowania.

Odra u dzieci

Jest o bardzo rozpowszechniona wirusowa choroba zakaźna, atakująca zazwyczaj dzieci. Nie dotyczy ona raczej niemowląt w pierwszych czterech miesiącach życia, ponieważ w ich krwi znajdują się jeszcze przeciwciała przekazywane w okresie ciąży z organizmu matki. Odrę przechodzi się tylko raz w życiu. Choroba występuje w formie epidemii o małym zasięgu. W przypadku nieszczepionych dzieci, głownie w wieku do 3 lat, choroba ta niesie ze sobą duże niebezpieczeństwo.

Jakie są przyczyny wystąpienia odry?

Do zakażenia dochodzi przede wszystkim drogą kropelkową (wirus utrzymuje się lepiej w wilgotnym środowisku), ale także przez bezpośredni kontakt, na przykład dotyk, szczególnie w początkowym stadium choroby. Niebezpieczeństwo to dotyczy każdego, kto nie przechodził jeszcze odry, a ma kontakt z chorym.

Objawy odry wieku dziecięcego

– Kaszel i katar

– Gorączka

– Obrzęk ciała

– Czerwonawe plamki widoczne na błonie śluzowej jamy ustnej

– Wysypka na twarzy i całym ciele

(więcej…)

Mukowiscydoza u dzieci

Mukowiscydoza zwana również zwłóknieniem torbielowatym, jest nieuleczalną chorobą dziedziczną, której przyczyną jest zaburzenie przemiany materii. W jej przebiegu gruczoły wydalnicze oraz wydzielania zewnętrznego, produkujące pot, śluz, soki trawienne i inne substancje (głównie gruczoły płuc, oskrzeli oraz trzustka), wytwarzają gęstą, lepką wydzielinę.

Wydzielina zatyka przewody upośledzonych gruczołów, co prowadzi do poważnych zaburzeń w ich funkcjonowaniu, na przykład zaczopowania jelita krętego, niewydolności oddechowej, zakażeń i infekcji, wypadania odbytnicy oraz przewlekłych zaburzeń trawienia, a także zatoru żyły wrotnej i marskości wątroby.

Jakie są przyczyny mukowiscydozy?

Mukowiscydoza jest najczęściej występującą chorobą dziedziczną w Europie, choć jeszcze nie tak dobrze poznaną. Dopiero w 1989 roku zidentyfikowano gen odpowiedzialny za to schorzenie. Okazało się także, że choroba może rozwinąć się tylko u dziecka, które odziedziczy nieprawidłowy gen od każdego z rodziców. Choroba występuje przeciętnie u jednego dziecka na dwa tysiące urodzonych.

Objawy mukowiscydozy

– Zaczopowanie jelita cienkiego i wypadanie odbytnicy

– Przewlekłe zaburzenia trawienia

– Częste infekcje płuc oraz oskrzeli

– Zator żyły wrotnej oraz marskość wątroby

– Niewydolność serca

– Utrata wody i soli mineralnych

– Ewentualnie cukrzyca

(więcej…)