Monthly Archives - Czerwiec 2017

Owrzodzenie żylakowe podudzi

Owrzodzenie żylakowe podudzi powstaje na tle istniejących żylaków i procesów zapalnych w obrębie żył i ich otoczenia. Przyczyną powstawania wrzodów są procesy zapalne skóry i błon śluzowych. Miejsce owrzodzenia jest najczęściej wyraźnie odgraniczone od zdrowej skóry. Liczne, niewielkie, ściśle przylegające do siebie owrzodzenia mogą również zlewać się ze sobą. Dopiero powstałe wrzody posiadają obrzmiałą otoczkę, która ulega spłaszczeniu wraz z procesem gojenia się rany. Owrzodzenia podudzi są oznaką ciężkich zaburzeń krążenia żylnego lub tętniczego w kończynach dolnych.

Objawy owrzodzenia żylakowego podudzi

  • Bóle w kończynie dolnej
  • Potęgowanie się bólu podczas leżenia
  • Ból pojawia się podczas chodzenia i ustępuje po zatrzymaniu się
  • Silne przebarwienia skóry
  • Źle gojące się rany
  • Obrzęki
Jakie są przyczyny owrzodzenia  żylakowego podudzi?

W większości przypadków źródłem choroby są przewlekłe stany zastojów żylnych, towarzyszące żylakom lub będące skutkiem zakrzepicy. Owrzodzenia podudzi mogą być również następstwem takich chorób jak kiła, nadciśnienie, ropne stany zapalne skóry lub nowotwory. Najczęściej powstają one z drobnych, pozornie niegroźnych skaleczeń tkanki podudzia. Rzadziej przyczyną owrzodzeń są zaburzenia krążenia tętniczego.

Jak leczy się owrzodzenia podudzi?

Najważniejszym zabiegiem koniecznym przy owrzodzeniach pochodzenia żylnego jest konsekwentne noszenie opatrunków uciskowych, a później także specjalnych, ściśle przylegających do nóg pończoch. W zastojach żylnych, które doprowadziły do powstania obrzęków podudzi, lekarz przepisuje również środki moczopędne.  Dodatkowym środkiem w leczeniu owrzodzeń podudzi są ćwiczenia pobudzające proces krążenia oraz kąpiele. Można stosować także fizykoterapię. Dalsze metody leczenia zależą od rodzaju choroby pierwotnej.

(więcej…)

Pęcherzyca

Pęcherzyca należy do grupy rzadko występujących chorób skórnych. Na powierzchni skóry, bez wyraźnego, poznanego jak dotąd powodu, powstają pęcherze o wiotkiej pokrywie – często tworzą się najpierw w ustach. Po krótkim czasie pękają i sączy się z nich przezroczysta ciecz. Następnie, w miejscu pęcherzy tworzą się strupy. Najczęściej zapadają na tę chorobę ludzie starsi, mężczyźni są bardziej podatni niż kobiety. Bardzo rzadko na pęcherzycę chorują dzieci. Zazwyczaj choroba atakuje poszczególne partie ciała, w cięższych przypadkach pęcherze mogą rozświecać się na większych powierzchniach.

Objawy pęcherzycy

  • Pęcherze o wiotkiej pokrywie z przezroczystą zawartością
  • Na pozornie zdrowych miejscach skóry, pod wpływem ucisku tworzą się nowe pęcherze
  • Najczęściej choroba zaczyna się od pęcherzy na błonie śluzowej jamy ustnej
  • Po krótkim czasie pęcherze przekształcają się w sączące nadżerki

Jakie są przyczyny pęcherzycy?

Przyczyna choroby nie jest znana, przypuszcza się jednak, że wyzwalają ją takie czynniki jak wirusy, działanie słońca lub leki. Zazwyczaj organizm wytwarza przeciwciała, które działają obronnie wobec zagrażającej choroby. Stanowią one bardzo ważny element systemu immunologicznego człowieka. Tymczasem w trakcie trwania pęcherzycy przeciwciała skierowane są przeciwko substancji międzykomórkowej i w ten sposób atakują własne tkanki i komórki organizmu. Z tego powodu pęcherzyca zaliczana jest do chorób autoimmunologicznych (z autoagresji).

Jak leczy się pęcherzycę?

Nie ma właściwie skutecznej metody usunięcia z organizmu chorego przeciwciał skierowanych przeciwko komórkom nabłonka i naskórka, odpowiedzialnym za powstanie objawów. Leczenie musi objąć cały system immunologiczny. W tym celu stosuje się preparaty kortyzonowe, przyjmowane przez chorego doustnie. Maści kortyzonowe, nanoszone miejscowo, niestety nie działają dość skutecznie. Aby zniwelować uboczne skutki działania kortyzonu, stosuje się również inne leki mające wpływ na działanie systemu odpornościowego. Jeżeli pęcherzyca zaatakuje tylko poszczególne partie skóry, terapia kortyzonowa może przebiegać w warunkach ambulatoryjnych. Chorzy, u których pęcherze rozsiały się na większych obszarach ciała, musza być leczeni w szpitalu, ponieważ w szczególnie ostrych stanach, choroba może okazać się śmiertelna. Aby zapobiec przyklejaniu się skóry do prześcieradła i kołdry po pęknięciu pęcherzy, pacjenta i pościel należy posypać talkiem. Stany zapalne skóry można też złagodzić stosując różne kremy.

Ważne

Każdy pęcherzyk, szczególnie na śluzówce jamy ustnej, musi być zdiagnozowany przez lekarza. Tylko wtedy można liczyć na skuteczną terapię.

Co można zrobić samemu?

Pęcherzycy nie można w żaden sposób zapobiec i nie da się jej samodzielnie wyleczyć.

Kiedy należy zgłosić się do lekarza?

Pojawienie się pęcherzyka na śluzówce jamy ustnej powinno już stanowić powód do wizyty u lekarza. Inne miejsca, w których tworzą się pęcherze, także musi obejrzeć lekarz. Im wcześniej to nastąpi, tym większe są szanse na szybkie wyleczenie. Lekarz pierwszego kontaktu na pewno skieruje chorego na konsultację dermatologiczną. Pęcherzycę można stwierdzić na podstawie badania tkanki lub poprzez wyodrębnienie przeciwciał charakterystycznych dla pęcherzycy z surowicy krwi.

Przebieg choroby

Istnieje kilka odmian choroby: najczęściej występuje pęcherzyca zwykła i brodawkująca, rzadziej rumieniowata i złuszczająca. Przebieg choroby jest przewlekły. Jeżeli stopniowe niszczenie skóry przez własne przeciwciała nie zostanie powstrzymane, to permanentna utrata płynów i infekcje pozbawionej ochrony skóry doprowadzić mogą do poważnych komplikacji.

Wieloletnia terapia kortyzonowa

Głównym zadaniem terapii jest powstrzymanie tworzenia się nowych pęcherzy, a zarazem ochrona skóry przed wyniszczającym działaniem choroby. Preparaty kortyzonowe muszą niestety być przyjmowane przez pacjenta długie lata, choć i tak tylko w niewielu przypadkach udaje się w pełni wyleczyć chorego.

Czy pęcherzyca jest niebezpieczna?

Skóra chroni człowieka przed utratą płynów i infekcjami. Jeżeli choroba zaatakuje większe powierzchnie ciała – może okazać się śmiertelna.

Piegi i bielactwo

Są to liczne, często zgrupowane, brązowe, dobrze odgraniczone plamki leżące na poziomie skóry. Występują pod wpływem słońca, najczęściej na twarzy, dekolcie, przedramionach i grzbietach dłoni. Są częstsze u dzieci i młodzieży. To niegroźne zaburzenie barwnikowe skóry występuje zwłaszcza u osób o jasnych lub rudych włosach.

Co to jest bielactwo?

Jest to nabyte zaburzenie wytwarzania i równomiernego rozłożenia barwnika skóry (melaniny). Bardzo często bielactwo jest mylnie kojarzone z albinizmem. Podstawową różnicą między tymi chorobami jest to, że w przypadku bielactwa zmiany skórne nie występują od urodzenia, lecz pojawiają się w ciągu życia. Albinizm natomiast to zaburzenie uwarunkowane genetycznie, występujące od urodzenia. Zmiany skórne mają postać wyraźnie odgraniczonych, zwykle symetrycznie umiejscowionych, białych plam o zaokrąglonych kształtach. Plamy mogą być maleńkie, wielkości główki od szpilki, ale równie dobrze mogą pokrywać całe niemal ciało. W miejscach występowania plam, również owłosienie ciała nie posiada barwnika.

Objawy

Bielactwo: Białe, różnych rozmiarów plamy na skórze, które mogą się powiększać i zlewać w większe.

Piegi: Brązowożółte plamki różnej wielkości, często zgrupowane, najczęściej na skórze twarzy i grzbiecie rąk.

Jakie są przyczyny bielactwa?

Analiza mikroskopowa białych plam wykazała, że pozbawione są one zupełnie komórek produkujących brązowy barwnik. Dlaczego? Odpowiedź nie jest prosta. Spośród wielu teorii bierze się obecnie pod uwagę możliwość mechanizmów autoimmunologicznych organizmu. Zauważono również, że bielactwo często występuje przy stresie i towarzyszy wystąpieniu innej choroby np. cukrzycy, nadczynności tarczycy, przewlekłemu zapaleniu błony śluzowej żołądka oraz urazom czaszki.

Jak leczy się bielactwo?

Bielactwo jest chorobą nieuleczalną, ale i na szczęście zupełnie niegroźną. Niewielkich rozmiarów plamki można z powodzeniem tuszować kosmetycznie. W tym celu wykorzystuje się barwniki np. karoten. W przypadku umiejscowienia wykwitu bielactwa na skórze głowy owłosionej, odbarwieniu ulega również pasmo włosów rosnących w tym miejscu. (więcej…)

Pokrzywka u dzieci

Pokrzywka jest jedną z form reakcji alergicznej, która wykazuje bardzo charakterystyczne objawy w postaci chorobowych zmian skórnych. Jest to dolegliwość niezwykle uporczywa, gdyż nawet po ustąpieniu objawów może dochodzić do nawrotów. Choremu dokucza przede wszystkim silny, dotkliwy świąd. Typowe zmiany skórne występują w postaci bąbli pokrzywkowych, które pojawić się mogą na skórze dosłownie w ciągu kilku sekund , albo dłużej  – w kilka godzin. Bąble są różnej wielkości – od rozmiaru fasoli do rozmiaru kurzego jaja. Są zazwyczaj czerwone, mogą wystąpić na całym ciele, albo zaatakować tylko pojedynczą część ciała (najczęściej głowę). Bąble tworzą skupiska, lub pojawiają się pojedynczo, wyraźnie odróżniając się od zdrowej skóry. Czasem występują sączące pęcherzyki, które pękając uwalniają tzw. wysięk. Płyn ten zasycha na skórze tworząc strupki. Po upływie 2-3 tygodni, nawet bez leczenia, objawy pokrzywki ustępują nie pozostawiając śladu, aż do następnego rzutu.

Objawy pokrzywki

  • Bąble na skórze
  • Świąd
  • Sączące pęcherzyki (rzadziej niż bąble)

Jakie są przyczyny pokrzywki?

Podobnie jak w przypadku innych alergii, tak i przyczyną pokrzywki są uwarunkowane genetycznie zaburzenia funkcji układu immunologicznego. Organizm wytwarza zbyt dużo przeciwciał jako reakcje na wystąpienie różnego rodzaju czynników. Nie zawsze udaje się stwierdzić, który z tych czynników wywołuje objawy choroby. Mogą to być m. in. ukąszenia owadów, oparzenie pokrzywą. Stąd zresztą nazwa choroby. Przyczyną reakcji alergicznych w postaci pokrzywki mogą być m. in. niektóre składniki znajdujące się w pożywieniu, zaburzenia hormonalne albo zbyt częste podawanie penicyliny oraz sulfonamidów. Organizm może reagować uczuleniem na działanie takich czynników jak ciepło, ucisk, opary (zwłaszcza amoniaku). Źródłem pokrzywki mogą być także reakcje nerwowe.

Jak leczy się pokrzywkę?

Po ustąpieniu objawów pokrzywki można spróbować uodpornić organizm wprowadzając tzw. antygen (czynnik wywołujące alergię). Lekarz stopniowo wstrzykuje coraz większe dawki antygenu, co pobudza działanie tzw. przeciwciał blokujących. Ostre ataki pokrzywki zwalcza się preparatami antyhistaminowymi oraz sterydowymi. (więcej…)

Zespół Kawasaki

Chorobę tę rozpoznał w 1967 roku japoński pediatra Tomisaku Kawasaki. Nie leczona prowadzi do zaburzeń układu krwionośnego u około 20% dzieci. Około 80% przypadków zachorowań dotyczy dzieci poniżej 5 roku życia. Chłopcy chorują dwukrotnie częściej niż dziewczynki. Powyżej 8 roku życia zespół Kawasakiego jest już rzadki, choć zdarza się nawet u osób powyżej 20 roku życia. Choroba jest szczególnie częsta w Japonii i Stanach Zjednoczonych (około 180 przypadków rocznie), w Europie stwierdza się ją rzadziej (np. w Niemczech około 250 zachorowań rocznie).

Objawy zespołu Kawasakiego

– Gorączka trwająca ponad pięć dni

– Wysypka przypominająca wysypkę typową dla odry

– Obrzęk węzłów chłonnych szyjnych

– Język obłożony i pokryty małymi guzkami

– Czerwone, twarde i łuszczące się wewnętrzne powierzchnie dłoni i stóp

– Sucha, popękana błona śluzowa ust

– Wargi czerwone i świecące

Jakie są przyczyny zespołu Kawasakiego?

Uważa się, że choroba ma podłoże infekcyjne, ale nie jest zakaźna. Ponieważ powoduje ona zaburzenia funkcjonowania wielu narządów (atakuje między innymi opony mózgowe, żołądek, jelita i przewód moczowy), określą się ją mianem zespołu. Z powodu dwóch najbardziej charakterystycznych objawów – obrzęku węzłów chłonnych i zmian w błonach śluzowych (między innymi jamy ustnej) zespół Kawasakiego bywa też nazywany śluzowo-skórnym zespołem węzłów chłonnych.

(więcej…)

Zespół hiperkinetyczny u dzieci

O zespole hiperkinetycznym mówimy u dzieci, które mają trudności w koncentracji, łatwo się rozpraszają i irytują, są nadmiernie ruchliwe i niespokojne. Inną nazwą tego zespołu jest hiperaktywność.

Jakie są przyczyny zespołu hiperkinetycznego?

Istnieje wiele przyczyn zespołu hiperkinetycznego. Na początku trzeba się jednak zawsze upewnić, czy zachowanie dziecka nie jest typowe dla jego wieku i nie odpowiada aktywności rówieśników. Wielu rodziców niepokoi się, gdy raz po raz przez dom przechodzi mały huragan, który z trudnością można uciszyć. Szczególnie dzieci pomiędzy 2 a 5 rokiem życia wymagają wiele cierpliwości. Jest to jednak zupełnie normalne, ponieważ dzieci wtedy potrzebują szczególnie dużo ruchu. W tym wieku nie jest również niezwykłe, że maluch najwyżej kilka minut koncentruje się na jednej rzeczy. Jego mózg nie jest jeszcze wystarczająco rozwinięty, aby odbierać tylko jeden bodziec, nie zwracając uwagi na inne. Z doświadczenia wiadomo, że potrafią to dopiero dzieci w wieku szkolnym. Należy pamiętać, że również wśród starszych dzieci występują różne typy zachowania, od bardzo spokojnych i rozważnych po żywiołowe. Nierzadko trudno jest także odróżnić dzieci nadpobudliwe od niegrzecznych. Jeżeli nie ma pewności, czy aktywność dziecka nie jest chorobliwa, a ponadto zbytnio nas irytuje, należy poradzić się specjalisty: psychologa lub lekarza dziecięcego.

Objawy zespołu hiperkinetycznego

  • Dziecko ma trudności z koncentracją
  • Łatwo się rozprasza
  • Bez przerwy jest w ruchu
  • Zachowuje się jak „wiercipięta”
  • Jest nieostrożne
Gdy diagnoza zostanie postawiona

Odbiegająca od normy aktywność i nerwowość dziecka może mieć różne przyczyny. Najczęściej nie jest to spowodowane przez jeden czynnik. Hiperaktywność może bowiem mieć dwa lub kilka źródeł. Oto najważniejsze z nich:

Matka lub ojciec sami są nadpobudliwi i dziecko przejmuje od nich wzorce zachowania.

Wypadek losowy (śmierć, rozwód, ciężka choroba w rodzinie) jest w ten sposób odreagowany, ponieważ dziecko nie wie gdzie ma się zwrócić ze swoim strachem i niepokojem.

Dziecko jest lekko opóźnione w rozwoju. Co prawda, jest już w wieku szkolnym, ale jego nadmierna aktywność jest typowa dla przedszkolaków.

(więcej…)

Zakażenia u noworodków

Noworodki są szczególnie podatne na różnego rodzaju choroby zakaźne. Nie wszystkie bowiem przekazywane przez matkę w okresie ciąży przeciwciała mogły przedostać się przez łożysko, sam noworodek zaczyna je dopiero wytwarzać. Zakażenia wywoływane są głównie przez mikroorganizmy takie jak bakterie, wirusy i grzyby.

Jakie występują rodzaje zakażeń?

Najczęściej występującą u noworodków chorobą jest posocznica. Polega ona na tym, że do krwiobiegu przenikają zarazki pochodzące z ogniska bakterii. Zapalenie spojówek również wywołują bakterie; jeśli jednak dziecko połknie zainfekowaną wydzielinę, często dochodzi do zapalenia płuc. Zapalenie płuc zdarza się także jako samodzielna jednostka chorobowa i zawsze jest bardzo niebezpieczne dla życia dziecka. Poważniejszą formą zapalenia jest rzeżączkowe zapalenie spojówek, w którym szczególnie zagrożona jest rogówka oka. Zapalenie jelita grubego i okrężnicy dotyczy śluzówki jelita o objawia się biegunką. Dochodzi wtedy do wytwarzania gazów, co w skrajnych przypadkach może doprowadzić do przerwania jelita. Zapalenie opon mózgowych dotyka częściej chłopców niż dziewczynki. Niebezpieczne jest również zapalenie pępka, może ono rozszerzyć się na ścianę jamy brzusznej i wywołać posocznicę.

Objawy zakażeń u noworodków

– Apatia, osłabiony odruch ssania

– Wymioty, gorączka

– Duże skoki temperatury

– Blada twarz, woskowy kolor skóry

– Duszności

– Spadek wagi ciała

Jakie są przyczyny zakażeń?

Niezupełnie jeszcze wykształcony system immunologiczny noworodków, nie zapewnia ochrony organizmu przed zarazkami i to właśnie stanowi u dzieci przyczynę większej podatności na zakażenia. Już podczas samego porodu zarazki matki mogą przedostać się na ewentualne skaleczenia czy zadrapania dziecka. Chwilę później zagrożeniem stają się bakterie i wirusy przenoszone przez matkę, lekarza czy personel szpitalny. Możliwe są również zakażenia zainfekowanymi wodami płodowymi lub połkniętą przez dziecko wydzieliną w kanale rodnym.

(więcej…)

Zaburzenia wzrostu

O zaburzeniach wzrostu mówi się wówczas, gdy przyrost długości ciała znacznie odbiega od przyjętej normy. Jeśli odchylenie od normy wynosi ponad 20%, mówi się o zbyt niskim lub zbyt wysokim wzroście. Jeśli jest większe (ponad 40%), chorobę określa się jako karłowatość lub gigantyzm. Karłowatość u dorosłych mężczyzn oznacza wzrost poniżej 130 centymetrów, a u kobiet poniżej 120 centymetrów. Gigantyzm z kolei odnosi się do mężczyzn o wzroście powyżej 200 centymetrów, a w przypadku kobiet powyżej 185 centymetrów.

Dzieci coraz wyższe

Obecnie dzieci i młodzież rozwijają się szybciej niż w poprzednich pokoleniach. Zjawisko takie obserwuje się w krajach uprzemysłowionych od około 100 lat. Przyczyny tak dynamicznego rozwoju nie zostały dokładnie zbadane. Wiadomo jednak, że dzieci miejskie rosną szybciej. Liczba osób mieszkających w miastach stale się zwiększa, dlatego i wysokich dzieci przybywa bardzo szybko.

Jakie są przyczyny zaburzeń wzrostu?

Bardzo często nie udaje się stwierdzić jednej, konkretnej przyczyny zaburzeń wzrostu. U niektórych niskich lub wysokich osób nie występują żadne zmiany chorobowe – proporcje ciała są właściwe, normalnie rozwinięte są narządy płciowe i inteligencja. Także u rodziców tych osób nie wystąpiły żadne zaburzenia wzrostu.

Zbyt niski wzrost

Zdarza się jednak, że zaburzenia wzrostu spowodowane są przez chorobę lub niedobór niektórych składników pokarmowych. Zbyt niski wzrost może mieć m. in. następujące przyczyny:

– Niedożywienie

– Niedostateczne trawienie i wchłanianie pokarmu, na przykład w chorobach jelita

– Niedotlenienie, na przykład w chorobach płuc i wrodzonych wadach serca

– Niedobór witamin i spowodowana tym krzywica

– Ciężkie choroby ogólnoustrojowe, takie jak cukrzyca i schorzenia nerek

– Achondroplazja – dziedziczne zaburzenia wzrostu chrząstek

– Zaburzenia wzrostu kości (dysostozy)

– Zespół Downa

– Brak gruczołów płciowych

– Nowotwory

– Zaburzenia gospodarki fosforanowej

– Zaburzenia czynności przysadki mózgowej

– Schorzenia nadnerczy

– Niedoczynność tarczycy (kretynizm)

(więcej…)

Zaburzenia rozwojowe u dzieci

Najlepsze wyobrażenie o rozwoju małego dziecka daje obserwacja dwóch szybko zmieniających się czynników: wzrostu i wagi. W ciągu pierwszych sześciu miesięcy życia dziecko przybiera na wadze średnio 700 gramów miesięcznie. Pod koniec pierwszego roku powinno osiągnąć  75 cm wzrostu. Podane wartości o jednak średnie statystyczne. Mogą one podlegać znacznym wahaniom u poszczególnych dzieci. Jeśli jednak dziecko prawie wcale nie rośnie i jedynie w minimalnym stopniu przybiera na wadze lub wręcz traci masę ciała, jego rozwój jest z pewnością zaburzony.

Objawy zaburzeń rozwojowych

– Utrata wagi

– Mała waga ciała

– Zaburzenia wzrostu

– Blada cera

– Apatia

– Zaburzenia snu

– Częsty płacz bez wyraźnej przyczyny

– Brak apetytu

– Długotrwałe wymioty

– Nawracające biegunki lub zaparcia

– Częste lub długotrwałe infekcje

– Zahamowanie rozwoju fizycznego lub psychicznego

Obserwacja rozwoju psychicznego

To samo dotyczy psychicznego rozwoju dziecka. W poszczególnych stadiach rozwoju powinno ono nabywać coraz to nowsze umiejętności. Na podstawie badań przeprowadzonych na wielu tysiącach dzieci, przyjęto pewne normy. Dokładnie zmierzono, opisano i ujęto w tabele, kiedy dziecko powinno samodzielnie siadać, raczkować, wstawać, sięgać po przedmioty i je chwytać. Rzadko jednak zdarza się, by rozwój dziecka ściśle pokrywał się z przyjętymi normami. Niewielkie odchylenia są rzeczą normalną i nie powinny wywoływać u rodziców niepokoju. Jeśli jednak dziecko zatrzymuje się na pewnym etapie rozwoju i przestaje nabywać nowe zdolności, jeśli przestaje wykazywać zainteresowanie otaczającym światem i zamyka się w sobie lub jeśli wręcz cofa się w rozwoju i traci umiejętności, które wcześniej nabyło, należy podejrzewać wystąpienie u niego poważnych zaburzeń rozwojowych. Ich przyczyną mogą być uszkodzenia mózgu, głuchota, ślepota lub niedorozwój psychiczny.

(więcej…)