Author - admin

Jak zbudowane jest ludzkie serce i jak działa?

Układ krążenia funkcjonuje sprawnie, kiedy pompa sercowa ma odpowiednio dużą pojemność minutową, a w tętnicach panuje odpowiednio wysokie ciśnienie wymuszające przepływ krwi od serca do tkanek. Ciśnienie tętnicze jest wypadkową pojemności łożyska naczyniowego (oporu naczyniowego) i objętości krwi krążącej. Pojemność minutowa, opór obwodowy i objętość krwi krążącej podlegają wielu mechanizmom regulacyjnym, na ogół powiązanym w pętle wzajemnych sprzężeń zwrotnych.

Serce składa się z dwóch oddzielnych pomp mięśniowych – prawej i lewej. W skład każdej wchodzą przedsionek i komora, oddzielone zastawką. Do każdej z pomp napływa swobodnie krew z odpowiednich żył i wypływa do odpowiedniej tętnicy przez zastawki półksiężycowate, które nie pozwalają na cofanie się krwi do serca.

Lewa komora jest pompą ciśnieniową, a prawa komora – pompą objętościową. Lewa komora bierze udział w opróżnieniu także prawej komory, do której wnętrza wpukla się w czasie skurczu przegroda międzykomorowa.

Serce pompuje krew do łożyska naczyniowego dzięki powtarzającym się cyklom napełniania i opróżniania jam serca – najpierw przedsionków, a następnie komór. Zjawiska zachodzące w sercu od początku jednego skurczu do początku następnego nazywa się cyklem hemodynamicznym serca lub cyklem sercowym, w którym się wyróżnia:

  1. fazę rozkurczu – wtedy zastawki aorty i tętnicy płucnej są zamknięte, a zastawki przedsionkowo-komorowe – otwarte. Krew biernie (zgodnie z gradientem ciśnień) wpływa z żył poprzez przedsionki do komór, początkowo szybko (okres szybkiego napełniania komór), następnie wolniej (okres wolnego napełniania), i wreszcie skurcz przedsionka (załamek P w EKG) czynnie zwiększa objętość krwi w komorach o 10 – 25%. Wzrostowi objętości krwi w komorach towarzyszy niewielki wzrost ciśnienia komorowego i rozciąganie ścian komór, które uruchamia mechanizm Starlinga (p. niżej).
  2. fazę skurczu – wtedy elektryczne pobudzenie komórek sercowych wyzwala skurcz komór (zespół QRS w EKG). Wzrasta ciśnienie w komorach i zamykają się zastawki przedsionkowo-komorowe (I ton serca). Ciśnienie w komorach dalej gwałtownie rośnie przy niezmienionej objętości komór (faza skurczu izowolumetrycznego) i staje się równe ciśnieniu odpowiednio w aorcie i tętnicy płucnej. Po otwarciu zastawek aorty i tętnicy płucnej dochodzi do wyrzutu krwi do aorty i tętnicy płucnej (faza wyrzucania). Następnie komórki sercowe ulegają repolaryzacji (załamek T w EKG), mięsień komór się rozkurcza i ciśnienie w komorach spada aż do wartości poniżej ciśnienia w dużych tętnicach. Po zamknięciu zastawki aorty i tętnicy płucnej (II ton serca) następuje faza rozkurczu izowolumetrycznego. Gdy ciśnienie w komorach spadnie poniżej ciśnienia w przedsionkach, otwierają się zastawki przedsionkowo-komorowe i rozpoczyna się kolejny cykl sercowy.

Przy częstotliwości rytmu serca -70/min cykl sercowy trwa -800 ms, z czego /s przypada na skurcz komór. Przyśpieszenie rytmu serca powoduje głównie skrócenie fazy rozkurczu i względne wydłużenie fazy skurczu, co pogarsza napełnianie komór i wiąże się ze wzrostem oporu kompresyjnego tętnie wieńcowych.

W prawidłowym sercu objętość krwi w lewej komorze na końcu fazy rozkurczu (objętość końcoworozkurczowa) wynosi 110 – 120 ml i maleje pod koniec fazy wyrzutu do 40 – 50 ml (objętość końcowoskurczowa). Objętość krwi pompowanej do aorty w jednym cyklu sercowym (objętość wyrzutowa) wynosi 70 – 80 ml, co stanowi -70% objętości końcoworozkurczowej lewej komory. Ta tzw. frakcja wyrzutowa lewej komory (objętość wyrzutowa/ objętość końcoworozkurczowa x 100%) jest użytecznym klinicznie wskaźnikiem sprawności serca jako pompy.

Serce dorosłego człowieka pompuje 4-5 l krwi na minutę (pojemność minutowa serca; rzut serca), a w czasie intensywnego wysiłku nawet 20-25 l/min. Pojemność minutowa prawidłowego serca zależy od:

  • objętości wyrzutowej – uwarunkowanej kurczliwością mięśnia sercowego i wielkością obciążenia następczego serca
  • częstotliwości rytmu serca.

Kurczliwość to zdolność mięśnia do wywoływania skurczu. Serce człowieka jest zbudowane z -5,5 miliarda poprzecznie prążkowanych komórek mięśnia sercowego (kardiomiocytów). O kurczliwości mięśnia sercowego jako całości decydują:

  • liczba i jakość kardiomiocytów
  • kurczliwość kardiomiocytów
  • mechanizmy elektrofizjologiczne sprawiające, że skurcze pojedynczych kardiomiocytów są rytmiczne, uporządkowane przestrzennie (przedsionki kurczą się przed komorami) i skoordynowane w czasie
  • mechanizmy zapewniające kardiomiocytom energię do skurczu.

Kawa pomaga, czy szkodzi?

W 2011 r. naukowcy stwierdzili, że picie kawy jest powiązane ze spadkiem ryzyka wystąpienia depresji u kobiet, raka prostaty u mężczyzn oraz udaru mózgu u obu płci. Co więcej kawa wykazuje działania ochronne przed chorobą Parkinsona, cukrzycą lub niektórymi typami nowotworów.

Mimo, że zawiera dosłownie tysiące różnych substancji, kofeinę badano bardziej niż jakikolwiek inny składnik. Jednak niektóre doniesienia wskazują, że kawa z kofeiną czy bez kofeiny daje ten sam efekt dla zdrowia, co sugeruje, że jest coś więcej pożytecznego w kawie niż tylko jedna substancja. Te trochę mniej znane substancje uważa się za działające pozytywnie w innych częściach ciała, podczas gdy kofeina dobrze wpływa na mózg.

Kofeina i pozostałe substancje zawarte w kawie wydają się mieć swoje dobre i złe strony ale ogólny wynik może zależeć od tego jak bardzo plusy przebiją minusy spożywania.

Sprawdźmy więc co jest interesującego w kawie:

Kofeina. Kofeina prawdopodobnie ma wiele celów w mózgu, ale jej głównym wydaje się być receptor adenozyny. Część mózgu (narażona na chorobę Parkinsona), znana jako prążkowie, jest ładowana z receptorów adenozyny. Przez dokowanie na nich, kofeina może mieć pewne działania ochronne przed chorobą. Kofeina ma krótkotrwałe negatywne skutki na układ krążenia, podnosi ciśnienie krwi i być może wpływa na sztywnienie tętnic, ale zwykłe spożywanie może nie uaktywniać części z tych czynników.

Cafestol i kahweol. Kawa zawiera oleiste substancje zwane diterpeny; dwa główne typy to cafestol i kahweol. Mogą one mieć działanie przeciwnowotworowe, ale mają też wadę, gdyż zwiększają poziom cholesterolu. Filtry do kawy stanowią pułapkę dla większość tych związków i przez to nie kończą w napoju, który ludzie konsumują.

Antyoksydanty (Przeciwutleniacze). Przeciwutleniacze są substancjami, które pomagają w ochronie wrażliwych tkanek, np. tych wewnątrz naczyń krwionośnych. Kawa zawiera sporo przeciwutleniaczy, w tym jeden potężny o nazwie kwas chlorogenowy.

Witaminy i minerały. Kawa nie jest doskonałym źródłem witamin i minerałów, ale zawiera niewielkie ilości magnezu i potasu.

Sprawdźmy jak działa kawa w odniesieniu do takich chorób jak:

Alzheimer – niektóre wstępne badania wskazują na działanie przeciw płytkom beta-amyloidu, które mogą mieć przyczynową rolę w chorobie Alzheimera.

Rak – badania wskazują na mniejsze ryzyko zachorowalności na: rak trzonu macicy, rak agresywny prostaty, rak piersi – estrogen-receptor negatywny, ale nie na raka przełyku. Przeciw utleniające i przeciwzapalne substancje mogą być odpowiedzialne za działanie przeciwnowotworowe.

Cukrzyca – wpływ na insulinę i poziom cukru we krwi, które definiuje cukrzycę wydaje się być tymczasowy. Regularne stosowanie wiąże się z mniejszym ryzykiem, ale wysokie spożycie (3-6 filiżanek dziennie) wydaje się dawać lepszy efekt. Ochrona może przychodzić wraz ze wzrostem hormonu adiponektyny i innych czynników, które wpływają na insulinę i poziom cukru we krwi.

Atak serca – picie kawy zwiększa niektóre czynniki (homocysteinę) związane z wyższym ryzykiem zachorowalności, ale umiarkowana konsumpcja (1-3 filiżanek dziennie) została powiązana z niewielkim spadkiem ryzyka. Dowody na ewentualny efekt ochronny są bardziej przemawiające w przypadku kobiet.

Choroby wątroby – picie kawy jest związane z niższym poziomem enzymów, które wskazują na uszkodzenie wątroby i stany zapalne. Kawa może usprawnić metody leczenia wirusowego zapalenia wątroby typu C lub wspomóc ochronę przed rakiem wątroby. Cafestol i kahweol, substancje znajdujące się w niefiltrowanej kawie, mogą być odpowiedzialne za dobroczynne efekty dla wątroby.

Parkinson – badania wykazują umiarkowany (25%) spadek ryzyka zachorowania dla pijących kawę (efekt jest mniejszy u kobiet). Naukowcy znaleźli również dowody na aktywizowanie się części mózgu dotkniętych chorobą Parkinsona.

Udar mózgu – umiarkowane spożycie (3-4 filiżanek dziennie) wiąże się z mniejszym ryzykiem zachorowalności, ale szansa na udar może zwiększyć się bezpośrednio po spożyciu, szczególnie wśród rzadkich konsumentów.

Podsumowując:

Jedna kwestia to powiedzieć, że kawa może być dla ciebie dobra, a zupełnie inna to, że jest tak dobra, że picie kawy powinno być zalecane. Niestety nie jest aż tak wspaniale. Wszystkie pozytywne informacje z przeprowadzonych badań i wszystkie z pozoru zdrowe składniki kawy to dobre wieści dla konsumentów. Dlatego pasjonaci “czarnego trunku” mogą teraz odetchnąć, zrelaksować się i delektować smakiem kawy, ale osoby, które jej nie piją, mogą spokojnie znaleźć mnóstwo innych rzeczy do zrobienia, aby pomóc sobie w utrzymaniu dobrego stanu zdrowia.

nieprawidłowe rogowacenie skóry

Nieprawidłowe rogowacenie skóry

Najbardziej zewnętrzna, obumarła warstwa skóry, czyli warstwa rogowa, może podlegać wielu zmianom chorobowym. Jedna z nich jest zaburzeniem rogowacenia skóry polegającym na zgrubieniu warstwy rogowej i tworzeniu się łusek. Istnieje również wiele chorób warstwy rogowej znanych pod wspólną nazwą rybia łuska. Rogowacenie skóry, jest zjawiskiem normalnym wówczas, gdy występuje jako objaw gojenia się skóry po skaleczeniach. Warstwa rozrodcza, w której nieustannie powstają nowe komórki skóry, zostaje tymczasowo wzmocniona, aby mogły szybko nastąpić procesy regeneracyjne. Do niegroźnych, ale za to uciążliwych zaburzeń rogowacenia skóry należy łupież, występujący na skórze głowy i w innych owłosionych rejonach skóry, a także łuszczyca.

Zaburzenia rogowacenia skóry na dłoniach i stopach

Tworzenie się modzeli, czyli nagniotków, na dłoniach i stopach, zwłaszcza u osób pracujących fizycznie, jest naturalną reakcją organizmu. Warstwa rozrodcza tworzy wówczas wyjątkowo twardą i ścisłą warstwę rogową w miejscach narażonych na obciążenia i podrażnienia. Modzele mogą być również skutkiem stanów zapalnych skóry. Chronią one przed uszkodzeniami leżące głębiej warstwy skóry i inne tkanki. Modzelowate zmiany skórne na dłoniach i stopach mogą występować także u kobiet w okresie przekwitania. Zgrubienie warstwy rogowej może być również zjawiskiem dziedzicznym.  Zaburzenie to jest szczególnie nieprzyjemne wówczas, gdy występuje na stopach, gdyż zmiany skórne powodują ból naciskając na głębiej położone warstwy skóry. Modzele i zrogowacenia mogą powstawać w wyniku zniekształcenia stóp. Na przykład płaskostopiu często towarzyszą powodujące ból zaburzenia rogowacenia skóry, a poprawę przynosi jedynie noszenie ortopedycznych wkładek do butów.

Rogowiec dłoni i stóp

Skóra na dłoniach i podeszwach jest twarda, zgrubiała, żółtawa lub niemal brunatna, spękana. Choroba występuje przed 15 rokiem życia i jest dziedziczna.

(więcej…)

reakcje fototoksyczne i fotoalergiczne

Reakcje fototoksyczne i fotoalergiczne

Reakcje fototoksyczne i reakcje fotoalergiczne są spowodowane nadwrażliwością skóry na światło. Dochodzi wówczas do uszkodzeń skóry n skutek działania promieni słonecznych, a zwłaszcza promieni UV-A. Skóra jest zaczerwieniona, silnie swędzi, pojawiają się: obrzęk, plamy barwnikowe oraz pęcherzyki i guzki.

Jakie są przyczyny reakcji fototoksycznych i fotoalergicznych?

Przyczyną reakcji fototoksycznych i fotoalergicznych są różnorakie substancje chemiczne. Ich kontakt ze skórą lub też przyjęcie ich doustnie zwiększa wrażliwość skóry na światło słoneczne. Substancje takie dzieli się na dwie grupy, w zależności od tego, czy wywołują reakcję fototoksyczną, czy fotoalergiczną.

Substancje fototoksyczne

Działanie fototoksyczne mają następujące związki chemiczne: dziegcie i ich pochodne, wiele różnych barwników, a także niektóre leki, na przykład sulfonamidy i tetracykliny. Właściwości fototoksyczne mają także niektóre substancje występujące w roślinach, m. in. kumaryna, związek organiczny zawarty np. w pietruszce, selerze i koperku. Jeśli skóra nie jest wystawiona na działanie promieni słonecznych, kumaryna jest całkowicie nieszkodliwa. W przypadku silnego nasłonecznienia może jednak powodować jej uszkodzenie.

Substancje fotoalergiczne

Reakcje fotoalergiczne wynikają, najprościej mówiąc, z uczulenia na słońce. Także ono wywołane jest przez określone substancje chemiczne. Objawy skórne pojawiają się jednak tylko u osób szczególnie wrażliwych. Do leków wywołujących reakcje fotoalergiczne należą sulfonamidy, leki przeciwcukrzycowe, środki moczopędne zawierające chlorotiazyd, niektóre leki przeciwpsychotyczne i antyhistaminowe, kwas naliksydowy, środek przeczyszczające triacetylodifenolizatyna oraz estrogeny. Przyczyną reakcji fototoksycznych mogą być też rozjaśniacze optyczne w proszkach do prania, niektóre filtry przeciwsłoneczne oraz słodzik cyklamat.

(więcej…)

stłuszczenie wątroby

Stłuszczenie wątroby

Stłuszczenie wątroby to jedna z najczęstszych chorób wątroby w naszej części Europy. Cierpi na nią mniej więcej co czwarty człowiek. Wbrew powszechnym wyobrażeniom jest to choroba stosunkowo niegroźna. Polega na nadmiernym odkładaniu się złogów tłuszczu w komórkach wątroby – hepatocytach. W przypadku, gdy udział odtłuszczonych komórek przekroczy 50%, mówi się o stłuszczeniu wątroby. Stłuszczenie wątroby, podobnie jak wiele chorób serca oraz układu krążenia, także najczęściej jest spowodowane niezdrowym stylem życia, a zwłaszcza złym odżywianiem. Zbyt wysokokaloryczne pożywienie, nieduża ilość ruchu, a także spore ilości wypijanego przy wielu okazjach alkoholu to najczęstsze przyczyny stłuszczenia wątroby. Komórki wątroby to małe laboratoria chemiczne, w których zachodzi najwięcej reakcji w całym organizmie człowieka. Dlatego więc wątroba jest jednym z bardziej obciążonych narządów, uczestniczącym między innymi w przemianie tłuszczów oraz usuwaniu z krwi substancji toksycznych przedostających się do organizmu wraz z pożywieniem.

Objawy stłuszczenia wątroby

  • Stłuszczenie wątroby najczęściej nie powoduje żadnych dolegliwości
  • Czasem może zdarzyć się rozległy ucisk i uczucie przepełnienia w całym organizmie
  • Rzadziej pojawiają się bóle po prawej stronie nadbrzusza, w okolicy wątroby
  • Wyraźne powiększenie wątroby, łatwo wyczuwalne przez lekarza

(więcej…)

Zapalenie pęcherzyka żółciowego

Zapalenie pęcherzyka żółciowego

Jest to choroba wywołana atakiem bakterii, które wnikając do pęcherzyka żółciowego naruszają jego ściany wewnętrzne. Dochodzi wówczas do namnażania się i rozprzestrzeniania szczepów bakteryjnych. Obok silnego bólu, skutkiem zapalenia jest upośledzenie funkcji pęcherzyka żółciowego, czego sygnały widoczne są w postaci zmian obrazu krwi. Zapalenie pęcherzyka żółciowego występuje głównie u osób starszych, częściej atakuje kobiety niż mężczyzn. Ostre zapalenie spowodowane jest przez kamień żółciowy. Stwierdzono również, że zmianom chorobowym tego typu sprzyja nieprawidłowe odżywianie, a przede wszystkim zbyt obfite i tłuste posiłki.

Objawy zapalenia pęcherzyka żółciowego

  • Ból po prawej stronie, w górnej części brzucha
  • Gorączka, nudności, wymioty, złe samopoczucie, jasne zabarwienie kału, a ciemne moczu
  • Czasem występuje kolka

Jakie są przyczyny zapalenia pęcherzyka żółciowego?

Stany zapalne pęcherzyka żółciowego mogą być następstwem procesów zapalnych innych narządów np. żołądka lub dwunastnicy. Jednak najczęstszym źródłem choroby jest zaczopowanie głównego ujścia woreczka przez zalegający kamień żółciowy. Stan ten sprzyja mianowicie rozwojowi bakterii chorobotwórczych.

(więcej…)

Zaburzenia ukrwienia jelit

Aorta brzuszna i jej odgałęzienia zaopatrują w krew ściany brzucha i narządy jamy brzusznej. Utleniona krew tętnicza transportowana jest do jelit tętnicami krezkowymi – dolną i górną, które są odgałęzieniami aorty brzusznej. Odgałęzienia tętnicy krezkowej górnej unaczynniają m. in. jelito cienkie(dwunastnicę, jelito czcze i kręte)i część jelita grubego (jelito ślepe, okrężnicę wstępującą i poprzeczną. Z tętnicy krezkowej dolnej odchodzą natomiast odgałęzienia do okrężnicy poprzecznej, zstępującej i esowatej oraz do odbytnicy. Krew z jelit i pozostałych narządów przewodu pokarmowego odprowadzana jest żyłami prowadzącymi do żyły wrotnej uchodzącej do wątroby. Do zaburzeń krążenia może dochodzić zarówno w żyłach, jak i w tętnicach, przy czym w przypadku jelit znacznie częściej pojawiają się problemy z ukrwieniem tętniczym. Zaburzenia mogą mieć ostry, gwałtowny przebieg lub przyjąć formę przewlekłych dolegliwości.

Objawy zaburzeń ukrwienia jelit

  • Ostry zawał naczyń krezki:
  • Gwałtowne, silne bóle brzucha
  • Zapaść, niepokój
  • Kurcze jelit z oddawaniem krwawego stolca
  • Wymioty

Forma przewlekła:

  • Bóle brzucha po jedzeniu
  • Biegunka
  • Utrata wagi

Jakie są przyczyny zaburzeń ukrwienia jelit?

Najczęstszą przyczyną są zakrzepy i zatory powstające w tętnicach unaczyniających jelita. Do zaburzeń może też dochodzić w wyniku dużego obniżenia przepływu krwi towarzyszącego niektórym chorobom ogólnoustrojowym. Ostre niedokrwienie jelita często występuje u osób z zaawansowaną miażdżycą tętnic, z zapaleniem naczyń krwionośnych, z tzw. niemiarowością zupełną serca lub zastoinową niewydolnością krążenia. Żylne zaburzenia ukrwienia jelit występują najczęściej na skutek pojawienia się skrzepu, będącego zazwyczaj efektem stanów zapalnych różnych odcinków jelit i położonych blisko nich narządów, np. zapalenia wyrostka robaczkowego, uchyłka jelita cienkiego, zapalenia trzustki lub wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Przyczyną skrzepu mogą by również niektóre choroby ogólnoustrojowe.

(więcej…)

Przepuklina brzuszna

Przepuklina brzuszna

Przepukliną określa się każde uwypuklenie otrzewnej, powstałe na skutek wydostania się części jelit z jamy brzusznej przez szczelinę zwaną wrotami przepuklinowymi. Takie osłabienie tkanki łącznej występuje głównie w pachwinach oraz okolicy pępka. Osłabienie tkanki łącznej jest często wrodzone, może być jednak również nabyte – spowodowane przeciążeniem lub zwiotczeniem mięśni i tkanki łącznej w późniejszym wieku. Przepukliny pępkowa i pooperacyjne (najczęściej w następstwie źle zagojonej blizny po wcześniejszych operacjach) stanowią około 20% wszystkich przepuklin. Pozostałych 80% to przepuklina pachwinowa.

Objawy przepukliny brzusznej

  • Początkowo uczucie lekkiego ucisku
  • Narastający ból przy parciu w czasie wypróżniania się wysiłku, kaszlu
  • Zaburzenia czynności jelit
  • Widoczne, odczuwalne i niekiedy bolesne uwypuklenie w miejscu przepukliny

Jakie są przyczyny przepukliny?

U chłopców przepuklina powstaje wtedy, gdy kanał pachwinowy, który odgrywa ważną rolę w życiu płodowym nie zamknął się. W jamie brzusznej powstają mianowicie jądra, które później zstępują do moszny kanałem pachwinowym, który na ogół się zamyka. Przepuklina pachwinowa wrodzona może powstać już w wieku niemowlęcym, albo ujawnić się w drugim, trzecim roku życia. Najliczniejszą grupą ryzyka są jednak starsi mężczyźni. W raz z wiekiem mięśnie – także kanału pachwinowego –stają się coraz słabsze. Wysiłek fizyczny (np. noszenie ciężarów) może prowadzić do osłabienia kanału pachwinowego i powstania przepukliny. U osób w starszym wieku wystarczy często już samo osłabienie tkanki łącznej. Utrzymujące się przez dłuższy czas zaparcia, szczególnie silnie obciążające mięśnie brzucha, mogą przyspieszyć wytworzenie się przepukliny. Wyjątkowo rzadko dochodzi do niej wtedy, gdy w następstwie wypadku nastąpiło pęknięcie tkanki.

(więcej…)

Wrodzone wady narządów jamy brzusznej

Wrodzone wady narządów jamy brzusznej

W jamie brzusznej znajdują się liczne narządy: wątroba, śledziona, żołądek, trzustka, poszczególne odcinki jelit począwszy od jelita cienkiego, przez jelito grube i odbytnicę. Między jelitami przebiega krezka, w której znajdują się naczynia krwionośne zaopatrujące jelito oraz nerwy. Pełni ona również funkcję podtrzymującą. Jamę brzuszną wyściela otrzewna.

Wady wrodzone

Ze względu na mnogość narządów znajdujących się w jamie brzusznej, istnieje również wiele możliwych wad i schorzeń atakujących organy całego odcinka przewodu pokarmowego. Jedną z wad wrodzonych jest zwężenie odźwiernika. Pierwsze objawy u niemowląt pojawiają się w drugim tygodniu życia i charakteryzują się gwałtownymi wymiotami. Najczęściej występując ą wrodzoną wadą narządów jamy brzusznej jest miejscowe wypuklenie jelita cienkiego zwane uchyłkiem Meckela.

Przepukliny ściany jamy brzusznej

Przepukliny jamy brzusznej mogą występować już w wieku niemowlęcym i powodować poważne powikłania, na przykład uwięźnięcie jelita przy przepuklinie pachwinowej. W przeciwieństwie do przepukliny pachwinowej stosunkowo niegroźnym schorzeniem jest przepuklina pępkowa, która w większości przypadków stopniowo zamyka się i goi samoczynnie w okresie pierwszych lat życia dziecka. Do wad wrodzonych narządów jamy brzusznej należy również rozstrzeń jelita grubego (choroba Hirschprunga), czyli trwałe poszerzenie światła narządu. Schorzenie to występuje częściej u chłopców niż u dziewcząt.

(więcej…)