Chore dziecko

Zaburzenia mowy u dzieci

Każde dziecko potrzebuje czasu, aby nabyć i rozwinąć zdolność artykulacji mowy. O zaburzeniach w tym względzie mówimy wtedy, gdy rozwój mowy u dziecka przebiega dużo wolniej niż u jego rówieśników lub maluch popełnia błędy, których nie koryguje w miarę postępu nauki. Błędy w postaci jąkania lub zacinania się są zjawiskiem naturalnym w okresie nabywania umiejętności artykulacji mowy. Problemem stają się wówczas. Gdy nie zanikają w miarę upływu czasu. Jąkanie, które utrzymuje się po szóstym roku życia może przetrwać do wieku dorosłego.

Ważne

Dzieci, u których nie stwierdzono wad słuchu, najczęściej nie mają również problemów z wymową. Rodzice powinni systematycznie poddawać dziecko testowi sprawdzającemu jego słuch np. sprawdzać, czy dziecko słyszy szept lub szelest kartki papieru. Jeśli niemowlak nagle przestaje gaworzyć, należy zwrócić się o poradę do lekarza.

(więcej…)

Wyprysk dziecięcy

Wyprysk dziecięcy, określany czasem jako wyprysk atopowy, to egzema występująca najczęściej u noworodków i niemowląt. Jest to choroba powodująca powierzchowny stan zapalny skóry i objawiająca się zaczerwienieniem, obrzękiem i sączącymi się swędzącymi pęcherzykami oraz łuszczeniem skóry. Egzema występuje początkowo na policzkach, potem rozprzestrzenia się również na czoło i skronie. Może też obejmować owłosione obszary skóry głowy. Tworzą się przy tym swędzące guzki i sączące się pęcherzyki. Na skutek występowania wydzieliny na głowie tworzą się strupki. W wyniku licznych zadrapań, zmiany zapalne mogą przenieść się też na inne obszary skórne ciała, na przykład szyję czy zgięcia kończyn.

Objawy dziecięcego wyprysku

– Zaczerwienienie na policzkach

– Rozprzestrzenianie się egzemy na czoło, skronie i owłosione partie głowy

– Swędzące pęcherzyki

– Powstawanie strupów

Jak powstaje dziecięcy wyprysk?

Wyprysk dziecięcy występuje najczęściej po ukończeniu trzeciego miesiąca życia. Przyczyną schorzenia nie jest jednak, jak często się sądzi, uczulenie na białko mleczne lub nietolerowanie mleka, lecz może stanowić pierwszy objaw świerzbiączki ogniskowej. Według opinii lekarzy, rosnąca liczba zachorowań na tę chorobę jest spowodowana zanieczyszczeniem środowiska. Sączące się rany oraz strupy powstają często nie bezpośrednio w wyniku choroby, lecz tworzą się na skutek podrażnień, wywołanych drapaniem swędzących miejsc.

(więcej…)

Żółtaczka noworodków

Zwykle między trzecim a piątym dniem po urodzeniu skóra przyjmuje żółtawe zabarwienie. Takie zażółcenie jest objawem, który występuje u prawie 80% noworodków. Z reguły ustępuje on samoistnie, najpóźniej po około dwóch tygodniach. Żółtaczka taka nie jest chorobą, lecz stanowi naturalną reakcję organizmu. Dlatego nazywa si ją żółtaczką fizjologiczną. Niekiedy żółtaczka noworodków utrzymuje się dłużej i stanowi nawet zagrożenie życia. Taka postać jest chorobą, zwaną żółtaczką patologiczną.

Jakie są przyczyny żółtaczki noworodków?

Istnieją dwie teorie wyjaśniające przyczynę wystąpienia fizjologicznej żółtaczki noworodków. Tzw. teoria hepatogenna tłumaczy wystąpienie żółtaczki faktem, iż wątroba noworodka nie jest jeszcze w pełni zdolna do pełnienia wszystkich swoich funkcji – na przykład brak enzymu rozkładającego bilirubinę, która jest produktem rozpadu czerwonych krwinek. Enzym ten u zdrowych ludzi przekształca bilirubinę w substancję rozpuszczalną w wodzie, która może być wydalona z moczem. Brak tego enzymu powoduje gromadzenie się bilirubiny. Dostaje się ona do krwi i rozprzestrzenia po całym organizmie zabarwiając tkanki na żółto. W ciągu kilku tygodni wątroba dojrzewa na tyle, że potrafi już rozkładać bilirubinę. Żółte zabarwienie ustępuje. Z kolei zwolennicy teorii hematogennej wychodzą z założenia, iż płód potrzebuje znacznie więcej czerwonych ciałek krwi niż noworodek. Po urodzeniu nadmiar krwinek czerwonych musi zostać rozłożony. Powstają wówczas tak duże ilości bilirubiny, że organizm dziecka nie jest w stanie ich od razu wydalić z moczem. Przyczyny żółtaczki patologicznej są z reguły znacznie poważniejsze. Na przykład u wcześniaków stanowi ona najczęściej oznakę, że wątroba nie dojrzała jeszcze na tyle, by rozkładać bilirubinę. Kolejną przyczyną żółtaczki patologicznej u noworodka może być konflikt serologiczny między matka a płodem w obrębie układu Rh lub układu grupowego AB0. Ponadto żółtaczkę mogą wywołać niektóre choroby zakaźne uszkadzające wątrobę. Należą do nich: toksoplazmoza, wirusowe zapalenie wątroby, cytomegalia oraz listerioza. W niektórych przypadkach żółtaczka spowodowana jest nieprawidłowościami rozwojowymi dróg żółciowych. Nieco rzadziej przyczyną bywają wrodzone choroby krwi i zaburzenia metabolizmu.

Objawy żółtaczki u noworodków

Żółtaczka fizjologiczna:

– Pojawia się między trzecim a piątym dniem życia i szybko samoistnie ustępuje.

– Żółtaczka patologiczna:

– Pojawia się najczęściej już pierwszego dnia, nieleczona rozwija się.

– Konflikt serologiczny

(więcej…)

Świnka u dzieci

Świnka, zwana również nagminnym zapaleniem przyusznic, jest chorobą zakaźną atakującą głównie dzieci w wieku szkolnym. Choroba ujawnia się opuchnięciem ślinianek przyusznych oraz okolic przed i pod płatkami małżowiny usznej. Pierwsze niepokojące symptomy to ból uszu, gardła, gorączka oraz bolesne obrzmienie najpierw jednej, a po około dwóch dniach, drugiej części twarzy, co może być przyczyną bólu przy połykaniu.

Jakie są przyczyny świnki?

Zakażenie następuje drogą kropelkową głownie przez zawierającą wirusy ślinę. Czas inkubacji choroby wynosi 2-3 tygodnie. W tym czasie dochodzi do rozmnożenia się wirusów i zapalenia zaatakowanych gruczołów. Następuje również nagromadzenie wydzieliny i białych krwinek, które tamują przewody odprowadzające gruczołów. Następuje również nagromadzenie wydzieliny i białych krwinek, które tamują przewody odprowadzające gruczołów. Nie u wszystkich chorych występują jednak opisane objawy. Około połowa pacjentów przechodzi świnkę bez widocznych symptomów lub z niewielkim tylko opuchnięciem jednej ze ślinianek przyusznych. We wszystkich przypadkach jednak istnieje groźba zakażenia innej osoby.

Objawy świnki u dzieci

– Gorączka

– Złe samopoczucie

– Ból głowy

– Opuchnięte ślinianki przyuszne

– Ból uszu

– Odstające płatki małżowiny usznej

(więcej…)

Szczepienia niemowląt i dzieci

W przeciwieństwie do leczenia farmakologicznego danej choroby, szczepienie ma zapobiegać jej wystąpieniu. Dzięki niemu organizm uodparnia się na czynnik chorobotwórczy. Dzięki szczepieniom można uzyskać dwa rodzaje uodpornienia, czynne i bierne. Uodpornienie czynne polega na wprowadzeniu do organizmu tak osłabionego czynnika chorobotwórczego, że nie wywołuje on pełno objawowej choroby, pobudza tylko do tworzenia przeciwciał. W przypadku zetknięcia się z właściwą chorobą, zostanie ona zwalczona. Uodpornienie bierne polega na wprowadzeniu do organizmu gotowych przeciwciał. Większość szczepień uodparnia na określony czas, dlatego muszą być one powtarzane w odpowiednich odstępach. Niektóre szczepienia są skuteczne dopiero po podaniu kolejnych dawek.

Ważne

Każda osoba reaguje na szczepienie inaczej. W rzadkich przypadkach mogą wystąpić powikłania poszczepienne. Z tego powodu dziecko należy uważnie obserwować. Jeżeli pojawia się niepokojące objawy, należy się porozumieć z lekarzem.

Jakim chorobom można zapobiegać poprzez szczepienia?

Cały czas są produkowane i testowane nowe szczepionki. Dzięki temu z jednej strony istnieje coraz więcej metod zapobiegania chorobom, z drugiej strony – czynniki chorobotwórcze, np. wirusy grypy, podlegają ciągłym zmianom i wymaga to tworzenia coraz to nowszych szczepionek. W przypadku wirusowego zapalenia wątroby szczepienie przeciw WZW typu B niestety nie zabezpiecza całkowicie przed chorobą, którą może wywołać wirus typu C. natomiast szczepionka przeciw WZW typu A zalecana jest dzieciom i dorosłym, którzy nie przebyli zakażenia tym wirusem.

(więcej…)

Rumień zakaźny

Rumień zakaźny (Erythema infectiosum acutum) jest to niegroźna choroba zakaźna występująca głownie u dzieci, najczęściej między 6 a 15 rokiem życia. Objawem są jasnoczerwone lub sinawe ogniska rumieniowe szerzące się począwszy od twarzy poprzez tułów i pośladki aż po kończyny. Charakterystyczny jest fakt, iż wysypka na twarzy jest ograniczona tylko do policzków i nasady nosa. Symptomy te określa się czasami jako tak zwany wygląd spoliczkowany. Objawom skórnym towarzyszą typowe objawy grypowe i przeziębieniowe – brak apetytu, bóle głowy, katar, osłabienie lub ból mięśni, czasami również niezbyt silne bóle stawów. Często też u pacjenta występuje uczucie rozbicia. Zazwyczaj przez pierwsze dwa dni występuje również niewysoka gorączka. Epidemie rumienia zakaźnego wybuchają raczej sporadycznie, przeważnie w odstępach wielu lat. Do wybuchów choroby dochodzi najczęściej w okresie zimowym i wiosennym w przedszkolach, szkołach i internatach.

Objawy rumienia zakaźnego

– Czerwone plamy pojawiające się przede wszystkim na policzkach i nasadzie nosa

– Następnie jasnoczerwona wysypka na rękach, nogach i pośladkach

– Później środki plam rozjaśniają się i powstają charakterystyczne obręcze

– Uczucie rozbicia

– Czasem niewysoka gorączka

– Niekiedy lekki bóle stawów

Jakie są przyczyny rumienia zakaźnego?

Chorobę wywołuje parwowirus typu B19, przy czym jak dotąd nie jest dokładnie znane działanie wirusa w organizmie człowieka. Rozprzestrzenia się ona przez drogi oddechowe. Wydaje się jednak, że ten rodzaj wirusa nie należy do groźnych, ponieważ choroba ujawnia się u mniejszości zakażonych nim dzieci. (więcej…)

Liszajec dziecięcy

Liszajec to choroba zakaźna skóry występująca głównie u dzieci. Jej charakterystycznym objawem są pęcherzyki wypełnione treścią surowiczo-ropną. Pęcherzyki bardzo szybko otwierają się, a na ich miejscu pojawiają się żółte strupki wydzielające ropną substancję, która zasycha na skórze. Chorobę wywołuj paciorkowce lub gronkowce, istnieje te odmiana mieszana paciorkowcowo-gronkowcowa.

Przyczyny liszajca

Liszajec jest chorobą silnie zakaźną, zwłaszcza w środowisku dziecięcym, powstającą w drodze infekcji bakteryjnej. Bakterie wnikają w skórę przez niewielkie ranki, skaleczenia i ukłucia owadów. Są również przenoszone przez kleszcze i roztocza. Liszajec może także powstać w następstwie innej infekcji, np. zapalenia ucha środkowego. Niekiedy pojawia się jako powikłanie innych chorób skóry, w których w następstwie świądu następuje uszkodzenie skóry.

Liszajec – objawy

Na zaczerwienionej skórze powstają pęcherzyki, które szybko pękają. Ich miejsce zajmują sączące, ropne krostki, które wkrótce przysychają, pozostawiając po sobie żółtawe, miękkie strupki.

Leczenie liszajca

W walce z liszajcem stosuje się maści bakteriobójcze oraz antybiotyk, który można nakładać w formie maści lub plastra bezpośrednio na skórę, albo przyjmować doustnie w postaci tabletek. W ciężkich przypadkach, kiedy zakażenie rozprzestrzenia się na całą skórę, a nie tylko na jej części odsłonięte, zastosowanie antybiotyku jest niezbędne. (więcej…)

Różyczka u dzieci

Pośród chorób dziecięcych różyczka jest jedną z mniej groźnych infekcji wirusowych. Mogą zarazić się nią bardzo łatwo zarówno dzieci, jak i dorośli. Wystarczy kontakt z kaszlącym chorym. Po 10 do 21 dniach okresu inkubacji pojawiają się objawy przeziębienia z uczuciem bolesności za uszami i w okolicy karku. Typowa dla różyczki jest wysypka zaczynająca się za uszami. Są to drobne, płaskie różowo-czerwone plamki, które szybko rozprzestrzeniają się na twarz i szyję. Po kilku dniach wysypka pojawia się także na tułowiu. Gdy zniknie z twarzy pojawia się zazwyczaj na nogach i rękach. Do charakterystycznych objawów różyczki zalicza się również powiększone węzły szyjne i węzły za uszami. Gorączka raczej nie występuje, a jeśli pojawia się, to na początku choroby i nie jest wysoka.

Co jest przyczyną różyczki?

Choroba ta jest wywoływana przez wirus różyczki. Jest bardzo zakaźna i łatwo przenosi się drogą kropelkową. Oznacza to, że nie jest potrzebny bezpośredni kontakt z chorą osobą. Do zakażenia może dojść nawet z odległości jednego metra. Osoba chora może zarażać przez ponad trzy tygodnie – od momentu na krótko przed wystąpieniem pierwszych objawów, aż do siedmiu dni po ich ustąpieniu.

Objawy różyczki u dzieci

– Drobna lub średniej wielkości wysypka, rozpoczynająca się za uszami. Rozprzestrzenia się szybko na twarz, szyję, tułów, ramiona i nogi

– Wysypka jest jaśniejsza niż przy śwince oraz rzadsza i mniej rozprzestrzeniona niż przy szkarlatynie

– Bolesne powiększenie węzłów chłonnych (więcej…)

Przepuklina pępkowa u niemowląt

W momencie gdy noworodek zaczyna samodzielnie oddychać, ustaje proces krążenia w naczyniach krwionośnych pępowiny. Zostaje ona zaciśnięta i przecięta. Po upływie 4-5 dni (może trwać to dłużej albo krócej) resztka odcinka pępowiny odpada. Ryzyko powstania przepukliny pępkowej istnieje wtedy, gdy w ścianie brzuszka niemowlaka da się wyczuć dotykiem przerwę zwaną pierścieniem lub wrotami przepuklinowymi, przez które może uwypuklać się otrzewna lub pętla jelita. Jest to zjawisko występujące u noworodków dosyć często, gdyż tkanka wokół pępka jest jeszcze bardzo delikatna i słaba. Niektóre dzieci przychodzą na świat z widoczną przepukliną,  u innych pojawia się ona w pierwszych tygodniach życia.

Objawy przepukliny pępkowej

– W ścianie brzucha noworodka można wyczuć przerwę zwaną pierścieniem przepuklinowym

– Wypukłość wokół pępka, która powiększa się przy płaczu, wzdęciach i zaparciach

– Wypukłość znika podczas naciskania palcem i słychać przy tym dźwięk przypominający burczenie

Jakie są przyczyny przepukliny pępkowej?

Przyczyną są bardzo słabe jeszcze mięśnie oraz delikatna warstwa tkanki łącznej w okolicy pępka. Nie wytrzymują one obciążenia wywołanego płaczem, kaszlem, krzykiem, wzdęciami i zaparciami. Przepuklina pępkowa może też wystąpić u wieloródek oraz kobiet otyłych – przyczyną jest osłabienie lub nadwyrężenie mięśni.

(więcej…)

Pieluszkowe zapalenie skóry

Skóra noworodka i niemowlęcia jest wyjątkowo wrażliwa i delikatna. Szczególnie dotyczy to obszaru podbrzusza, który od samego urodzenia jest zawijany w pieluchy i narażany na działanie wielu niekorzystnych czynników. Skóra okolicy narządów płciowych, odbytu oraz pachwin jest w stałym kontakcie z potem, moczem oraz kałem. Z wielu więc powodów mogą pojawić się zaczerwienienia, obrzmienie, sączenie, nadżerki, a nawet rany. Schorzenie to jest określane jako pieluszkowe zapalenie skóry, wyprysk pieluszkowy lub odparzenie. W ciężkich przypadkach mogą wystąpić nawet ropnie. Czasami można się spotkać z określeniem amoniakalne zapalenie skóry, ponieważ amoniak znajdujący się w moczu jest odpowiedzialny za powstawanie zmian.

Objawy pieluszkowego zapalenia skóry

– Zaczerwienienie skóry

– Bolesność

– Pojawienie się pęcherzyków i innych zmian skórnych

– Dziecko jest niespokojne

Jakie są przyczyny pieluszkowego zapalenia skóry?

Istnieją dwie podstawowe przyczyny wywołujące pieluszkowe zapalenie skóry. Po pierwsze odparzenia powstają, gdy niemowlę jest przewijane zbyt rzadko, nie jest dokładnie myte, a następnie jego skóra nie zostaje dostatecznie zabezpieczona maścią, olejkiem lub pudrem. W drugim przypadku uszkodzenia skóry powstają w wyniku choroby dziecka, np. biegunki. Kał lub mocz może zawierać duże ilości związków drażniących i w wyniku tego bardzo szybko dochodzi do powstawania odparzeń. Poza tym zdarza się, że skóra dziecka w wyniku choroby jest szczególnie wrażliwa. Niemowlę może być np. uczulone na pieluszki i to powoduje powstanie stanów zapalnych. (więcej…)