choroby oczu

Zaburzenia widzenia

Aby proces widzenia przebiegał prawidłowo, oko musi odebrać wszystkie bodźce optyczne i przekształcić je w impulsy nerwowe, z których następnie mózg tworzy widziany obraz.

W ten skomplikowany proces zaangażowanych jest wiele narządów: rogówka, soczewka, tęczówka, siatkówka ze swoimi komórkami zmysłowymi, ciało szkliste, nerwy wzrokowe i ośrodek wzroku w mózgu.

Każde zaburzenie w którejkolwiek z wyżej wymienionych struktur upośledza proces widzenia. Zaburzenia mogą dotyczyć ostrości wzroku, widzenia barwnego bądź przestrzennego. W najgorszym wypadku może nawet dojść do całkowitej utraty wzroku.

Zaburzenia ostrości wzroku

Najczęstszą przyczyną nieostrości lub zamazania obrazu są zmiany w gałce ocznej lub samym aparacie optycznym oka. Gałka oczna osób z krótkowzrocznością z reguły nie jest okrągła, lecz rozciągnięta. Z kolei u osób dalekowzrocznych jest ona spłaszczona. Zmiana kształtu gałki ocznej powoduje wydłużenie lub skrócenie odległości między soczewką a siatkówką, na którą jest projektowany obraz. Wobec tego obraz ten ulega zniekształceniu. Zniekształcenie obrazu spowodowane zmianą kształtu gałki ocznej można w prosty sposób skorygować za pomocą szkieł kontaktowych lub okularów. Operacja wskazana jest tylko w przypadkach znacznej krótkowzroczności. Nieostrość widzenia może być spowodowana również przez zaburzenia czynności mózgu na przykład przez ataki migreny, lub wynikać z uszkodzenia tkanki mózgowej.

Najczęściej jednak przyczyną są: alkohol, narkotyki oraz niektóre leki. Niekiedy jest nią niewydolność krążenia. Ukrwienie mózgu zmniejsza się, ilość dostarczonego z krwią tlenu oraz substancji odżywczych jest niewystarczająca. Zaburzenia ostrości wzroku występują także wtedy, gdy przez dłuższy czas nie się nie jadło, obniża się bowiem poziom cukru we krwi. Zaburzenia jednak natychmiast ustępują po spożyciu posiłku bogatego w węglowodany.

Widzenie jak przez mgłę

Wraz z wiekiem człowieka zmniejsza się przejrzystość soczewki oraz ciałka szklistego oka. Spowodowane jest to naturalnym procesem zaniku. Przyczyną zmniejszania się przejrzystości mogą być również zaburzenia przemiany materii np. cukrzyca, lub choroby infekcyjne zarówno oczu na przykład zaćma, ja i inne, choćby żółtaczka.

Błyski, zmniejszenie się pola widzenia

Jeśli przy zamkniętych powiekach widzi się błyski, światła, gwiazdy, „zasłonę” lub „chmurki”, powinno się jak najszybciej pójść do lekarza. Objawy te mogą bowiem wskazywać na początek odklejania się siatkówki. Z wizytą u lekarza nie należy zwlekać również w przypadku ograniczenia pola widzenia, gdy wielkość widzianego obrazu zmniejsza się, a jego brzeg wydaje się być przysłonięty czarną zasłoną. (więcej…)

Nadwrażliwość na światło

Nadwrażliwością na światło – inaczej fotofobią – nazywa się nieprzyjemne, czasami wręcz bolesne doznania wzrokowe spowodowane działaniem światła na oczy. Pod jego wpływem odruchowo zmniejsza się szpara powiekowa, co chroni gałkę oczną. Chory mruży oczy i mruga powiekami. Często dochodzi do nadmiernego łzawienia. Nadwrażliwości na światło nie należy mylić z heliofobią – chorobą psychiczną, która powoduje, że pacjent odczuwa silny lęk przed światłem słonecznym. Obie choroby nie mają ze sobą nic wspólnego.

Przyczyny nadwrażliwości na światło

Nadwrażliwość na światło może być wrodzona. Dzieje się tak na przykład w przypadku osób z niedoborem barwnika skóry (albinosów). Istnieje również wiele różnych schorzeń nabytych, które także są związane z nadwrażliwością na światło.

– Schorzenia zewnętrznych części oka

Nadwrażliwość na światło może wystąpić we wszystkich schorzeniach zewnętrznych części oka. Należą do nich ostre i przewlekłe zapalenia spojówek, rogówki, oraz tęczówki oka, owrzodzenia i urazy rogówki, jak również jej nowotwory.

Nadwrażliwość na światło pojawia się także na skutek uszkodzenia oka przez zbyt silne światło. Dzieje się tak chociażby w przypadku spawania lub dłuższego przebywania na stokach wysokogórskich w słoneczną pogodę bez odpowiednich okularów ochronnych. Nadwrażliwość utrzymuje się wówczas stosunkowo długo.

Schorzenia wewnętrznych części oka

Schorzenia wnętrza oka rzadko objawiają się nadwrażliwością na światło, za wyjątkiem ostrych ataków jaskry.

Migrena

Napady migreny, polegające na silnym, jednostronnym bólu głowy wiążą się zazwyczaj z nadwrażliwością na światło, mroczkami przed oczyma i zaburzeniami widzenia.

Akrodynia

Istotą tej rzadkiej choroby wieku dziecięcego jest nadwrażliwość pnia mózgu na niektóre substancje, na przykład rtęć. Jednym z objawów akrodynii jest właśnie nadwrażliwość na światło. Poza tym pojawiają się zaburzenia psychiczne, takie jak nadmierna drażliwość i smutek oraz zmiany chorobowe skóry i błon śluzowych.

Porażenie nerwu okoruchowego

Porażenie trzeciego nerwu czaszkowego (zwanego okoruchowym) objawia się opadaniem powieki górnej, która zasłania gałkę oczną. Oko skierowane jest do dołu i na zewnątrz, a źrenica jest trwale rozszerzona. (więcej…)

Choroby gruczołów łzowych

Narząd łzowy składa się z gruczołu łzowego i dróg łzowych. Gruczoł łzowy umiejscowiony jest w górnej, bocznej części oczodołu, a ujście jego przewodu wyprowadzającego znajduje się w zewnętrznym kąciku oka, w worku spojówkowym. Drogi łzowe mają swoje ujście na brzegach powiek. Poza tym w spojówce oka jest jeszcze kilka mniejszych gruczołów, w których wydzielina zawierająca pewien enzym nawilża rogówkę. W ten sposób oko jest stale oczyszczane i chronione przed ewentualnym zapaleniem. Ruch powieki zapewnia równomierne rozprowadzanie płynu na całej powierzchni oka. Wydzielina odprowadzana jest do nosa przewodem nosowo-łzowym, który ma ujścia w wewnętrznym kąciku oka.

Systemem tym mogą zachwiać najróżniejsze czynniki, które spowodują produkcję zbyt małej lub zbyt dużej ilości cieczy łzowej. Stosunkowo  najczęściej występują zapalenia gruczołów łzowych, raczej rzadko problem łzawienia związany jest z nowotworem.

Objawy choroby gruczołów łzowych

– obrzmienie powieki górnej, bolesne przy zapaleniu, podczas innych chorób przewlekłych nie powoduje bólu

– uczucie tarcia i piasku pod powiekami

– uczucie mokrego oka

Przyczyny choroby gruczołów łzowych

Mniejsza niż normalnie ilość wydzieliny związana bywa z postępującym wiekiem. Ten sam problem mogą wywoływać u kobiet zmiany hormonalne następujące w okresie menopauzy.

Chorobliwe zmniejszanie produkcji łez charakterystyczne jest dla tzw. zespołu Sjogrena. Jest to przewlekła choroba typu reumatycznego, objawiająca się też zmianami w śluzówce oka i jamy ustnej, której bliższe przyczyny nie są znane.

Zwiększenie ilości wydzielanych łez następuje, jak każdy na pewno już sam nieraz to przeżył podczas p0łaczu. Taką samą reakcję wywołuje podrażnienie oka, np. ciałem obcym, krojenie cebuli, zranienie i zadrapanie, silne światło słoneczne lub zimno. Ostry stan zapalny gruczołów łzowych może występować w ramach innych chorób jak nagminne zapalenie przyusznic, szkarlatyna lub grypa. (więcej…)

Dalekowzroczność

Dalekowzroczność (hiperopia, nadwzroczność) jest wadą wzroku. Jej istota polega na tym, że kiedy w zdrowym oku promienie padające równolegle zbiegają się w jednym punkcie na siatkówce; przy dalekowzroczności ogniskują się poza siatkówką. W efekcie obraz znajdujących się w pobliżu przedmiotów jest zawsze niewyraźny.

Starczowzroczność (prezbiopia) jest odmianą dalekowzroczności. W stanie spoczynku oczy starszego człowieka nastawione są na nieskończoną odległość, ale podczas obserwacji rzeczy lub osoby stojącej w pobliżu, wzrok może tak się przystosować do odległości, że obraz jest zupełnie wyraźny.

Zdolność do przystosowania się do odległości, inaczej zwana akomodacją wzroku, z biegiem lat maleje. Mniej więcej około 60. roku życia zanika zupełnie i pojawia się starczowzroczność.

Objawy dalekowzroczności i starczowzroczności

– nieostre widzenie z bliska do około 1 metra

– uczucie zmęczenia oczu

– możliwe bóle głowy na skutek ciągłego dostosowywania się soczewek

Przyczyny dalekowzroczności i starczowzroczności

Do starczowzroczności (czego pierwszym objawem jest zamazywanie się liter przy pisaniu i czytaniu) dochodzi na skutek naturalnego twardnienia soczewki i w konsekwencji do zmniejszania się zakresu akomodacji oka.

Dalekowzroczność spowodowana jest zbyt małym wymiarem przednio – tylnym gałki ocznej oraz zmniejszeniem elastyczności soczewki i zbyt małym jej wypukleniem.

Wzmagające się z wiekiem trudności widzenia z bliska powodują, że punkt bliższy oka stale się oddala. Jest to najbliższy oku punkt, który oko spostrzega wyraźnie. Dla dziesięciolatka będzie ona znajdował się w odległości 10 cm, 45 letni człowiek widzi dokładnie już na odległość 30-35 cm. (więcej…)

Daltonizm

Widmo barw powstaje po przejściu światła słonecznego przez pryzmat. Zakres ten obejmuje barwy od czerwieni do fioletu. Barwa czerwona odpowiada długości fali elektromagnetycznej od 650 do 700 nm, barwa fioletowa około 400nm. Fale krótsze (ultrafiolet) i dłuższe (podczerwień) nie są rozróżniane przez ludzkie oko.

Oko człowieka odbiera fale światła widzialnego w postaci różnych kolorów. Łącząc barwy podstawowe, czyli czerwoną, zieloną i niebieską można otrzymać różnorodne odcienie kolorów. Za odbiór kolorów odpowiedzialne są czopki znajdujące się na siatkówce oka. Czopki skupione są głównie w „dołku środkowym”, obszarze najostrzejszego widzenia. Trzem podstawowym barwom przyporządkowane są trzy rodzaje czopków, które rozpoznają różne długości fal. Widzenie barwne możliwe jest tylko w oświetleniu. Za widzenie w ciemności – tzw. widzenie czarno-białe – odpowiedzialne są pręciki, które rozróżniają jedynie stopień natężenia jasności. Na tym polu ciągle prowadzone są badania naukowe.

Objawy daltonizmu

– zmęczenie oczu pod wpływem barwnych bodźców

– mylne rozpoznawanie barw

Zaburzenia zmysłu widzenia barwnego

U około 8% mężczyzna i 0,4% kobiet w Polsce stwierdzono zaburzenia zdolności odbierania barw. Wyróżnia się upośledzenie rozróżniania barw (dyschromatopsja) oraz ślepotę na barwy (achromatopsja, daltonizm). Testy wykazały, że 4,2% osób ma problemy z rozpoznaniem koloru zielonego, 1,6% barwy czerwonej, 1,5% w ogóle nie rozpoznaje koloru zielonego, a 0,7% czerwonego. Bardzo rzadko natomiast występują zaburzenia rozróżniania barwy niebieskiej i żółtej. Pacjenci z zaburzeniami rozpoznawania barw, posiadają tylko jeden lub dwa rodzaje czopków. Osoby, które w ogóle nie rozróżniają kolorów, nie posiadają żadnych czopków. Barwy odbierają jedynie w postaci różnych odcieni szarości. Osoby, które nie rozróżniają koloru czerwonego i zielonego, z całego zakresu barw rozpoznają jedynie dwa kolory: zakres fal długich jako kolor żółty, a fale krótkie jako kolor niebieski. Kolor czerwony i zielony odbierają jako różne, jasne odcienie barwy żółtej. (więcej…)

Zapalenie spojówek

Spojówka, to cienka przezroczysta, bogato unaczyniona błona śluzowa wyścielająca wewnętrzną powierzchnię powiek, przednią powierzchnię twardówki i gałkę oczną aż do rogówki oka. Zapalenie spojówek to często nie tylko zapalenie samej błony śluzowej, ale także rogówki.

Przyczyny zapalenia spojówek

najczęściej zapalenie spojówek pojawia się z powodu ogólnego podrażnienia, na przykład przez dym, kurz, gorąco, zimno, wiatr, czy światło ultrafioletowe (podczas pobytu w górach, przy silnym nasłonecznieniu oraz przy pracach spawalniczych), jak również pyłki i leki (uczuleniowe zapalenie spojówek) oraz ciała obce w oku. Także silnie chlorowana woda może mocno podrażnić spojówki. U osób wrażliwych często wystarczy już nadmierny wysiłek oczu (długotrwałe czytanie przy złym oświetleniu albo źle dobrane okulary). Dalsze przyczyny to zakażenia spojówek przez bakterie i wirusy, także wirus opryszczki, powodujący grudkowate zapalenie spojówek.

Objawy zapalenia spojówek

– zaczerwienienie oka

– wzmożone łzawienie

– kłucie pod powiekami

– rano sklejone wydzieliną powieki

Zapalenie bakteryjne:

– powiększone węzły chłonne

– złe samopoczucie

– biały wyciek ropny

Zapalenie wirusowe:

– łzawienie i obrzęk

– przezroczysta wydzielina

Leczenie zapalenia spojówek

Zwykłe zapalenie spojówek leczy się kroplami do oczu (niezawierającymi kortyzonu) o działaniu przeciwzapalnym i ściągającym lub maścią do oczu. Przy zapaleniu spojówek wywołanym alergią stosuje się specjalne krople o działaniu odczulającym. W przypadku zapaleń spowodowanych zakażeniem bakteryjnym stosuje się maści do oczu zawierające antybiotyk. Zasadniczo jednak lekarz zawsze powinien stwierdzić, z jakim rodzajem zapalenia spojówek ma do czynienia w danym przypadku.

Kiedy należy zgłosić się do lekarza?

W razie stwierdzenia jednego albo kilku wymienionych objawów należy udać się do okulisty. Tylko on może dokonać właściwego rozpoznania zapalenia oraz zadecydować, jakie leczenie będzie najskuteczniejsze. Zapalenie spojówek wywołane przez bakterie lub wirusy koniecznie musi być leczone przez okulistę, aby uniknąć komplikacji, takich jak bliznowacenie rogówki czy spojówek. (więcej…)

Zaćma

Za tęczówką oka znajduje się soczewka. Zasada jej działania jest taka sama jak w aparacie fotograficznym. Soczewka załamuje światło i w ten sposób na siatkówce powstaje obraz. Jest niezwykle wrażliwym instrumentem optycznym zbudowanym z żywej tkanki, dlatego wszelkie urazy, skaleczenia i stany zapalne mogą powodować jej zmętnienie i pogorszenie zdolności widzenia. Zmętnienie soczewki określane jest mianem zaćmy lub katarakty. Przy zaćmie soczewka traci również elastyczność, która jest odpowiedzialna za ostrość widzenia w bliży i dali.

Przyczyny zaćmy

Najczęstszą przyczyną zmętnienia soczewki są procesy degeneracyjne, starzenia się organizmu. Czasem u osoby w wieku 60 lat soczewka zaczyna mętnieć zarówno na brzegach, jak i pośrodku. Po dziesięciu latach może przyjąć pełną postać zaćmy starczej. Zaćma może być również skutkiem leczenia preparatami sterydowymi, może towarzyszyć cukrzycy, być efektem wtórnym jaskry lub pojawić się pod wpływem silnego radioaktywnego promieniowania oraz patrzenia na źródła światła ultrafioletowego (np. przy spawaniu, w czasie nieprawidłowej obsługi kserokopiarki lub solarium). Wzmożone działanie promieniowania ultrafioletowego w wyniku powstawania tzw. dziury ozonowej dało efekt większego występowania zaćmy u zwierząt.

Przypuszcza się, że w pewnym, choć mniejszym stopniu ofiarami stali się też ludzie. Zaćma może być także uwarunkowana genetycznie lub powstać wskutek infekcji podczas ciąży np. toksoplazmozy. Niektórzy lekarze do czynników zagrożenia zaliczają palenie papierosów, alkoholizm oraz niedobór witamin.

Objawy zaćmy

– stopniowe pogarszanie się zdolności widzenia

– nieostre widzenie, zwłaszcza przy ostrym świetle

– zmętnienie soczewki

– soczewka traci zdolność przestawiania się z dali na bliż i odwrotnie

Leczenie zaćmy

W początkowym stadium postępu zaćmy można podjąć działania, które pozwolą na pewien czas zachować zdolność widzenia Chodzi tu o częstą zmianę i dopasowywanie szkieł optycznych. W późniejszym stadium rozwoju choroby, soczewka zostaje operacyjnie usunięta, a jej funkcja zastąpiona w sposób sztuczny.

Obok noszenia okularów lub soczewek kontaktowych, istnieje możliwość wszczepienia sztucznej soczewki podczas jednej operacji (usunięcie soczewki i wszczepienie sztucznej). Pozwala to uniknąć noszenia grubych i niewygodnych szkieł optycznych.

Co można zrobić samemu?

Soczewka jest niezwykle delikatnym i wrażliwym tworem, który należy chronić przed szkodliwym wpływem silnego promieniowania, Wystąpieniu zaćmy zapobiega również zdrowy tryb życia oraz uprawianie sportu. (więcej…)

Ślepota zmierzchowa

Najważniejszą zdolnością ludzkiego oka jest umiejętność dostosowania się do różnych stopni natężenia światła. Na siatkówce umieszczone są komórki światłoczułe dwojakiego rodzaju – czopki i pręciki.

Czopki odpowiedzialne za widzenie w świetle dziennym, zawierają trzy rodzaje pigmentów wzrokowych (substancje wrażliwe na światło), natomiast pręciki tylko jeden – czerwień wzrokową (rodopsynę). Substancja ta umożliwia widzenie o zmroku i w ciemności. Jeżeli oko nie dysponuje wystarczającą ilością rodopsyny, o zmierzchu i w ciemności zaczyna brakować wzrokowi bystrości, co może prowadzić do całkowitej ślepoty.

Schorzenie to jest nazywane ślepotą zmierzchową, niedowidzeniem zmierzchowym lub popularnie kurzą ślepotą.

Objawy ślepoty zmierzchowej

– początkowo złe widzenie o zmroku i w ciemności

– później pełna ślepota w nocy

– wysychanie skóry i jej rogowacenie w niektórych częściach ciała (ramiona, uda i pośladki, plecy, brzuch)

– skłonność do biegunek

Przyczyny ślepoty zmierzchowej

Czerwień wzrokowa pręcików składa się z ciała białkowego (opsyny) i substancji pokrewnej karotynie i witaminie A (retyniny). Pod wpływem światła rodopsyna na drodze licznych reakcji, w trakcie których powstaje impuls nerwowy, ulega rozkładowi na opsynę i retyninę. Aby bodźce wzrokowe mogły być ponownie odebrane, musi dojść do ponownej regeneracji rodopsyny. Jeżeli występuje brak witaminy A lub jej ilość jest niewystarczająca, ponowne złożenie czerwieni wzrokowej zostaje zahamowane. Dochodzi do ślepoty zmierzchowej.

Niedobór witamin a kurza ślepota

Przyczyny niedoboru witamin są bardzo różne. Ślepota zmierzchowa jest nierzadko uwarunkowana genetycznie, może być także następstwem niewłaściwego odżywiania. Dochodzi do niej również wtedy, kiedy przyswajanie witaminy A jest zakłócone i gdy ma miejsce przewlekły nieżyt żołądka lub przewlekłe schorzenia wątroby. Ślepota zmierzchowa przytrafia się także przy okazji wielu innych chorób oczu.

Leczenie ślepoty zmierzchowej

Ślepotę zmierzchową nie zawsze da się wyleczyć lub ograniczyć. Ogólnie rzecz biorąc leczenie polega jedynie na dostarczeniu organizmowi odpowiedniej dawki witaminy A. Dokonuje się tego za pomocą leczenia podstawowych dolegliwości np. schorzeń żołądkowych lub dzięki preparatom witaminowym. Dostarczenie witaminy A czy prowitaminy karotyny działa często zaskakująco szybko. (więcej…)

Schorzenia tęczówki

Tęczówka jest błoną gałki ocznej położoną po zewnętrznej stronie soczewki. W przeciwieństwie do twardówki i płynów oka, tęczówka jest zabarwiona i nie przepuszcza światła. W środku tęczówki znajduje się źrenica, okrągły otwór otoczony mikroskopijnej wielkości mięśniami. Mięśnie te, składające się na tęczówkę, kurcząc się i rozkurczając zmniejszają lub zwiększają średnicę źrenicy.

Regulują ilość światła docierającego do komórek światłoczułych. Źrenica zwęża się, by zapobiec ich uszkodzeniu przez nadmiar światła lub rozszerza, gdy światło jest słabe. Tęczówka zapewnia też odpowiednią głębię ostrości obrazu: im mniejsza średnica źrenicy, tym większa część obrazu widziana jest ostro. Na dostosowanie się do panujących warunków oświetleniowych (akomodację0 źrenica potrzebuje około 0,2 sekundy. Jednak wskutek wad wrodzonych oraz przebytych chorób może dojść do upośledzenia czynności tęczówki: zaburzenia akomodacji, uszkodzenia tkanki tęczówki i jej zaniku lub powstawania w niej dodatkowych otworów.

Objawy schorzeń tęczówki

– słaba ostrość wzroku

– ból oczu

– zamglony obraz

– silne łzawienie

– nadwrażliwość na światło

Przyczyny schorzeń tęczówki

Wyróżnia się dwie główne przyczyny schorzeń tęczówki, mianowicie stany zapalne oraz wady wrodzone. Zapalenie tęczówki występuje zazwyczaj w bardzo późnym wieku; poniżej 60-70 roku życia należy do rzadkości. Powodem zapalenia tęczówki są zazwyczaj schorzenia z kręgu chorób reumatycznych, taki jak: zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, zapalenie stawów, zespół Reitera, gorączka reumatyczna i inne choroby zapalne mogące atakować również tęczówkę. Zapalenie tęczówki wywołują ponadto urazy oraz oparzenia substancjami żrącymi. Zdarza się też, że stany zapalne rozprzestrzeniając się zajmują tęczówkę.

Do dziedzicznych wad wrodzonych należy brak tęczówki, powstawanie w niej dodatkowych otworów i występowanie zaburzeń akomodacji.

Leczenie schorzeń tęczówki

Ponieważ stany zapalne tęczówki są z reguły spowodowane występowaniem innej choroby pierwotnej, w ich leczeniu na plan pierwszy wysuwa się właśnie wykrycie i zwalczenie choroby ukrytej. Objawy ze strony tęczówki ustępują wówczas same. (więcej…)

Schorzenia siatkówki

Siatkówka zbudowana jest z części światłoczułej oraz tzw. części ślepej. Zadanie siatkówki polega na odbieraniu impulsów świetlnych i przekształcanie ich w impulsy nerwowe. Źródłem schorzeń siatkówki są stany zapalne, urazy mechaniczne oraz choroby naczyń krwionośnych siatkówki. Zdarzają się również rozdarcia i odklejenia siatkówki.

Przyczyny schorzeń siatkówki

Najczęstszą przyczyną są stany zapalne i choroby wewnętrzne organizmu. Przy krótkowzroczności następuje zniekształcenie gałki ocznej, co może doprowadzić do rozdarcia siatkówki. Ponadto na siatkówce mogą powstawać zmiany nowotworowe.

Objawy schorzeń siatkówki

– zaburzenia wzroku

– błyski świetlne

– niedowidzenie zmierzchowe

– nagła utrata zdolności widzenia jednego oka

– bóle oka

– zmiany w zewnętrznym wyglądzie oka, zmętnienie, rozszerzenie źrenic

Kiedy należy zgłosić się do lekarza?

Jeśli wystąpią jakiekolwiek zaburzenia wzroku lub zmiany w zewnętrznym wyglądzie oka. Podobnie trzeba postąpić, gdy nagle przed oczami zaczynają się pojawiać jakby świetlne błyski.

Przebieg schorzeń siatkówki

Obrzęk siatkówki jest najczęściej skutkiem wstrząśnienia mózgu. Występuje wtedy zmętnienie widzenia w postaci jakby mlecznej przesłony, zdolność widzenia pozostaje ograniczona przez kilka dni. Schorzenie to nie wymaga specjalnej terapii, gdyż ustępuje po wyleczeniu wstrząsu mózgu.

Przewlekły obrzęk siatkówki towarzyszy rozmaitym chorobom wewnętrznym organizmu np. cukrzycy lub nadciśnieniu. Obrzęk zwykle znika po skutecznym wyleczeniu choroby pierwotnej. (więcej…)