Jak zbudowane jest ludzkie serce i jak działa?

Układ krążenia funkcjonuje sprawnie, kiedy pompa sercowa ma odpowiednio dużą pojemność minutową, a w tętnicach panuje odpowiednio wysokie ciśnienie wymuszające przepływ krwi od serca do tkanek. Ciśnienie tętnicze jest wypadkową pojemności łożyska naczyniowego (oporu naczyniowego) i objętości krwi krążącej. Pojemność minutowa, opór obwodowy i objętość krwi krążącej podlegają wielu mechanizmom regulacyjnym, na ogół powiązanym w pętle wzajemnych sprzężeń zwrotnych.

Serce składa się z dwóch oddzielnych pomp mięśniowych – prawej i lewej. W skład każdej wchodzą przedsionek i komora, oddzielone zastawką. Do każdej z pomp napływa swobodnie krew z odpowiednich żył i wypływa do odpowiedniej tętnicy przez zastawki półksiężycowate, które nie pozwalają na cofanie się krwi do serca.

Lewa komora jest pompą ciśnieniową, a prawa komora – pompą objętościową. Lewa komora bierze udział w opróżnieniu także prawej komory, do której wnętrza wpukla się w czasie skurczu przegroda międzykomorowa.

Serce pompuje krew do łożyska naczyniowego dzięki powtarzającym się cyklom napełniania i opróżniania jam serca – najpierw przedsionków, a następnie komór. Zjawiska zachodzące w sercu od początku jednego skurczu do początku następnego nazywa się cyklem hemodynamicznym serca lub cyklem sercowym, w którym się wyróżnia:

  1. fazę rozkurczu – wtedy zastawki aorty i tętnicy płucnej są zamknięte, a zastawki przedsionkowo-komorowe – otwarte. Krew biernie (zgodnie z gradientem ciśnień) wpływa z żył poprzez przedsionki do komór, początkowo szybko (okres szybkiego napełniania komór), następnie wolniej (okres wolnego napełniania), i wreszcie skurcz przedsionka (załamek P w EKG) czynnie zwiększa objętość krwi w komorach o 10 – 25%. Wzrostowi objętości krwi w komorach towarzyszy niewielki wzrost ciśnienia komorowego i rozciąganie ścian komór, które uruchamia mechanizm Starlinga (p. niżej).
  2. fazę skurczu – wtedy elektryczne pobudzenie komórek sercowych wyzwala skurcz komór (zespół QRS w EKG). Wzrasta ciśnienie w komorach i zamykają się zastawki przedsionkowo-komorowe (I ton serca). Ciśnienie w komorach dalej gwałtownie rośnie przy niezmienionej objętości komór (faza skurczu izowolumetrycznego) i staje się równe ciśnieniu odpowiednio w aorcie i tętnicy płucnej. Po otwarciu zastawek aorty i tętnicy płucnej dochodzi do wyrzutu krwi do aorty i tętnicy płucnej (faza wyrzucania). Następnie komórki sercowe ulegają repolaryzacji (załamek T w EKG), mięsień komór się rozkurcza i ciśnienie w komorach spada aż do wartości poniżej ciśnienia w dużych tętnicach. Po zamknięciu zastawki aorty i tętnicy płucnej (II ton serca) następuje faza rozkurczu izowolumetrycznego. Gdy ciśnienie w komorach spadnie poniżej ciśnienia w przedsionkach, otwierają się zastawki przedsionkowo-komorowe i rozpoczyna się kolejny cykl sercowy.

Przy częstotliwości rytmu serca -70/min cykl sercowy trwa -800 ms, z czego /s przypada na skurcz komór. Przyśpieszenie rytmu serca powoduje głównie skrócenie fazy rozkurczu i względne wydłużenie fazy skurczu, co pogarsza napełnianie komór i wiąże się ze wzrostem oporu kompresyjnego tętnie wieńcowych.

W prawidłowym sercu objętość krwi w lewej komorze na końcu fazy rozkurczu (objętość końcoworozkurczowa) wynosi 110 – 120 ml i maleje pod koniec fazy wyrzutu do 40 – 50 ml (objętość końcowoskurczowa). Objętość krwi pompowanej do aorty w jednym cyklu sercowym (objętość wyrzutowa) wynosi 70 – 80 ml, co stanowi -70% objętości końcoworozkurczowej lewej komory. Ta tzw. frakcja wyrzutowa lewej komory (objętość wyrzutowa/ objętość końcoworozkurczowa x 100%) jest użytecznym klinicznie wskaźnikiem sprawności serca jako pompy.

Serce dorosłego człowieka pompuje 4-5 l krwi na minutę (pojemność minutowa serca; rzut serca), a w czasie intensywnego wysiłku nawet 20-25 l/min. Pojemność minutowa prawidłowego serca zależy od:

  • objętości wyrzutowej – uwarunkowanej kurczliwością mięśnia sercowego i wielkością obciążenia następczego serca
  • częstotliwości rytmu serca.

Kurczliwość to zdolność mięśnia do wywoływania skurczu. Serce człowieka jest zbudowane z -5,5 miliarda poprzecznie prążkowanych komórek mięśnia sercowego (kardiomiocytów). O kurczliwości mięśnia sercowego jako całości decydują:

  • liczba i jakość kardiomiocytów
  • kurczliwość kardiomiocytów
  • mechanizmy elektrofizjologiczne sprawiające, że skurcze pojedynczych kardiomiocytów są rytmiczne, uporządkowane przestrzennie (przedsionki kurczą się przed komorami) i skoordynowane w czasie
  • mechanizmy zapewniające kardiomiocytom energię do skurczu.

Posocznica

Posocznica to infekcja bakteryjna rozprzestrzeniająca się drogami układu krwionośnego, postać najczęściej spotykana w zakażeniach gronkowcowych i paciorkowcowych, potocznie zwana w niektórych regionach Polski zakażeniem krwi. Z miejscowego ogniska zapalnego zarazki przedostają się do dróg limfatycznych oraz sąsiednich węzłów chłonnych. jeśli węzły chłonne nie unieszkodliwią bakterii, wówczas te trafiają do układu krwionośnego. Bakterie atakują poszczególne organy tworząc nowe ogniska zapalne np. w płucach, nerkach, sercu, szpiku kostnym oraz skórze. Ogniska te stają się źródłem wysiewu kolejnych porcji zarazków.

Bakterie mogą przedostać się bezpośrednio do krwi np. podczas operacji lub w wyniku skaleczenia. Posocznica jest chorobą śmiertelnie niebezpieczną.

Przyczyny posocznicy

Drobnoustroje wysiewają się do krwi z określonego ogniska zapalnego. Ryzyko wystąpienia posocznicy zwiększają wszystkie choroby, które osłabiają układ immunologiczny człowieka. Są to choroby zakaźne, alkoholizm, mnogie urazy, białaczka, zespół niedoboru przeciwciał, terapia cytostatyczna (zwalczanie raka). Niestety w większości przypadków do zakażenia dochodzi w szpitalach na salach intensywnej terapii. Tak jest w 75% zachorowań. Umieralność jest wysoka.

Objawy posocznicy

– Gorączka.

– Dreszcze.

– Powiększenie węzłów chłonnych.

– Czerwona pręga.

– Przyspieszony puls.

– Przyspieszony oddech.

Leczenie posocznicy

Podstawę rozpoznania posocznicy stanowi posiew krwi w celu określenia rodzaju bakterii. Pierwszym krokiem jest zastosowanie antybiotyków. Początkowo jest to swego rodzaju terapia “w ciemno”, gdyż dopiero po wykonaniu analiz, które trwają kilka dni, można zidentyfikować rodzaj bakterii i zastosować odpowiedni antybiotyk zwalczający konkretny typ bakterii. Czasem choremu przetacza się krew i osocze. (więcej…)

Zawał serca

Aby serce mogło pracować w sposób prawidłowy, potrzebna jest odpowiednia ilość tlenu, który dostarczany jest za pośrednictwem naczyń wieńcowych. Jeśli tlen jest dostarczany w mniejszej ilości, lub jego dopływ zostanie przerwany – w wyniku zamknięcia tętnicy wieńcowej – dochodzi do zawału serca.

Jak można uchronić się przed zawałem serca?

Znaczną część odpowiedzialności za wystąpienie zawału serca ponosi sam chory. Czynnikami zwiększającymi ryzyko zawału są na przykład:

– niewłaściwa dieta, zawierająca zbyt duże ilości tłuszczów, cukru i soli,

– długotrwały stres,

– palenie tytoniu i picie zbyt dużych ilości alkoholu,

– wysokie ciśnienie krwi.

Zawał serca – przyczyny

Do zawału serca może dojść całkiem niespodziewanie nawet u osoby, która dotychczas uważała się za zupełnie zdrową, ponieważ prowadzą do niego procesy trwające przeważnie kilka lat. Średnica naczyń wieńcowych mięśnia sercowego zmniejsza się na skutek osadzania na ich ściankach substancji białkowych i tłuszczu, przede wszystkim cholesterolu oraz trój glicerydów. Taki stan powoduje długotrwałe niedokrwienie mięśnia sercowego. Zapotrzebowanie serca na tlen jest także większe w momentach zwiększonego wysiłku fizycznego lub nagłego, silnego stresu.

Zapchane naczynia wieńcowe nie są w stanie dostarczyć na czas dostatecznej ilości tlenu, co prowadzi do zawału.

Przyczyną zawału może być również niespodziewane zablokowanie tętnicy zakrzepem, który powstaje w następstwie zmian miażdżycowych. Zmiany te nie muszą być jedynym powodem zawału, zdarza się, aczkolwiek rzadko, że zawał spowodowany jest skurczem tętnicy.

(więcej…)

Pierwsza pomoc przy zawale serca

Pierwsza pomoc przy zawale

Osobie dotkniętej zawałem należy jak najszybciej podać lekarstwo uśmierzające ból, po czym niezwłocznie przewieźć do szpitala. W szpitalu, na oddziale intensywnej terapii zostaną natychmiast zastosowane środki mające na celu ratowanie życia.

Ważne przy zawale serca

W przypadku wystąpienia zawału należy działać bardzo szybko. Gdyby osoby z objawami zawału natychmiast zorientowały się, w jak poważnym stanie się znajdują i od razu wezwały pogotowie, liczba uratowanych pacjentów byłaby znacznie wyższa.

Kiedy należy wezwać lekarza?

W przypadku wystąpienia ostrego bólu w okolicach serca lub jakiegokolwiek z wyżej wymienionych objawów należy natychmiast i bez wahania wezwać pogotowie ratunkowe – zawał to choroba bezpośrednio zagrażająca życiu.

Jakie kroki podejmie lekarz podczas zawału serca?

Lekarz przede wszystkim zaaplikuje lekarstwa uśmierzające ból w okolicach serca.  W razie uczucia strachu poda również środki uspokajające. W odróżnieniu od innych chorób serca, w przypadku zawału powinny zostać podane lekarstwa takie jak np. nitrogliceryna. Ważne jest jak najszybsze dostarczenie tlenu za pomocą maski tlenowej. (więcej…)

Dusznica bolesna

Ból wieńcowy jest objawem choroby niedokrwienia serca, czyli choroby wieńcowej. Łacińska nazwa angina pectoris oznacza w dosłownym tłumaczeniu „zaciskanie, duszenie klatki piersiowej”. Inną nazwą tego bólu w klatce piersiowej jest dusznica bolesna. Ból powstaje podczas wysiłku fizycznego lub stanu napięcia psychicznego, a wywołuje go brak tlenu w mięśniu sercowym. Bolesny skurcz pojawia się w okolicy mostka i promieniuje w kierunku ramion, szyi, a czasem również brzucha.

Chory ma uczucie zaciskania w klatce piersiowej, powstające najczęściej pod wpływem silnego strachu.

Przebieg dusznicy bolesnej / bólu wieńcowego

Dusznica bolesna jest chorobą towarzyszącą pacjentowi do końca życia. Dolegliwości można jedynie złagodzić przyjmując odpowiednie leki.

Czy dusznica to choroba niebezpieczna?

Pojawienie się bólów wieńcowych jest zawsze niepokojące i jest ważnym sygnałem, że serce nie otrzymuje wystarczającej ilości tlenu. Jeżeli bolesny skurcz nie ustąpi, mimo zastosowania leku i przyjęcia pozycji sprzyjającej rozluźnieniu, istnieje zagrożenie wystąpienia zawału serca.

Jak zapobiegać dusznicy bolesnej?

Najlepszym sposobem jest prowadzenie zdrowego trybu życia oraz właściwe odżywianie się. Należy unikać alkoholu a w miarę możliwości również pośpiechu i stresu.

Przyczyny i objawy dusznicy bolesnej / bólu wieńcowego

Przyczyny: Naczynia wieńcowe zaopatrują mięsień sercowy w tlen. Jeżeli dojdzie do ich zwężenia np. wskutek zwapnienia tętnic do serca nie dotrze potrzebna ilość tlenu.

Inną rzadką przyczyną dusznicy bolesnej może być uszkodzenie zastawek serca.

Objawy: ból promieniujący w kierunku ramion, szyi i brzucha, duszność, uczucie „zaciskania” klatki piersiowej, niepokój.

Leczenie dusznicy bolesnej

Stosuje się różne metody leczenia w zależności od częstotliwości i nasilenia ataków. W przypadku ataku, chory przyjmuje tabletkę nitrogliceryny, która powoduje rozszerzenie naczyń krwionośnych; w ciągu kilku minut ból ustępuje. Osoby cierpiące z powodu częstych ataków muszą zażywać dodatkowo inne preparaty o przedłużonym działaniu.

W ciężkich przypadkach dusznicy niezbędna może okazać się operacja, podczas której wytwarza się przepływ omijające zwężenie. Polega ona na przeniesieniu wycinka tętnicy z innej części ciała i takim umiejscowieniu go w sercu, aby krew mogła swobodnie przepływać omijając niedrożną tętnicę.

Co można zrobić samemu?

Należy pamiętać, że palenie tytoniu i spożywanie dużej ilości tłuszczów, przyspiesza powstawanie miażdżycy tętnic. Palenie papierosów powoduje ponadto tak zwany kurcz naczyń krwionośnych. Należy również dostarczać organizmowi regularnej, ale umiarkowanej porcji ruchu, ponieważ nadmierny wysiłek może być w takiej sytuacji niebezpieczny. Osoby mające skłonności do ataków dusznicy bolesnej, powinny zapobiegawczo przyjmować preparaty nitroglicerynowe.

Kiedy należy udać się do lekarza?

Wizyta u lekarza jest konieczna, gdy wystąpią niepokojące objawy, mogące wskazywać na chorobę wieńcową. Podobnie należy postąpić w wypadku, gdy ataki choroby nasilają się, tzn. stają się silniejsze i częstsze oraz gdy występują bóle spoczynkowe.

Jeżeli atak trwa dłużej niż kwadrans, trzeba wezwać Pogotowie Ratunkowe, ponieważ istnieje groźba zawału serca.

Jak postąpi lekarz?

Lekarz zbada sprawność serca i układu oddechowego. Badanie EKG pozwoli dokładniej zanalizować pracę serca. Lekarz zaleci również wykonanie zdjęcia rentgenowskiego serca i płuc, pobranie próbek krwi oraz pomiar jej ciśnienia.

UWAGA!

Przedłużający się atak dusznicy bolesnej niesie ze sobą zagrożenie wystąpienia zawału serca. Jeżeli trwa dłużej niż 15 minut i nie ustępuje po przyjęciu tabletki z nitrogliceryną, należy wezwać lekarza.

Kołatanie serca

W normalnych warunkach człowiek nie odczuwa bicia serca. Tylko przy bardzo dużym wysiłku fizycznym, przy nagłym przestrachu lub zdenerwowaniu, przy określonych zaburzeniach rytmu, czynność serca staje się odczuwalna. Powodem tego jest szybsze i silniejsze kurczenie się mięśnia sercowego. Czujemy to jako kołatanie (palpitacje) serca. Pojawienie się szybkiej czynności serca bez żadnej z wyżej wymienionych przyczyn jest najczęściej oznaką niegroźnych zaburzeń. W ten sposób mogą się jednak objawić też poważne choroby serca.

Przyczyny kołatania serca

Kołatanie serca może mieć różne przyczyny. Do najważniejszych należą:

Tzw. nerwica serca

Choroba ta ma podłoże nerwicowe i czasami jest określana jako fobia lub dystonia neuro–wegetatywna. Kołatanie serca pojawia się napadowo i trwa od 5 minut do godziny. Odczuwa się wtedy silny lęk i często podwyższa  się także ciśnienie tętnicze. Może również wystąpić ból w lewej połowie klatki piersiowej i duszność. Nerwica serca jest jedną z najczęściej występujących chorób psychosomatycznych. Nie jest to niebezpieczna dolegliwość. Jeżeli odpowiednio wcześnie rozpocznie się psychoterapię, choroba na ogół ustępuje.

Zespół hiperkinetyczny

Również ta dolegliwość objawia się kołataniem serca i jest właściwie niegroźna. Hiperkinetyczny oznacza dosłownie „zbyt ruchliwy”. W zespole hiperkinetycznego serca, serce pracuje szybciej niż jest to potrzebne. Najczęściej dolegliwość ta występuje u młodych mężczyzn, którzy oprócz tego mają zupełnie zdrowe serce. Nie ustalono jeszcze konkretnej przyczyny zespołu hiperkinetycznego. Na ogół objawy ustępują po pewnym czasie samoistnie. (więcej…)

Kardiomiopatia

Serce jest mięśniem wielkości mniej więcej zaciśniętej pięści. Struktura tego mięśnia różni się jednak od innych mięśni organizmu ludzkiego. Włókna mięśnia sercowego są ze sobą posplatane, a błony komórkowe wykazują wyjątkowo dużą przepuszczalność. Dlatego też impulsy, które generują skurcz serca, mogą się bardzo łatwo rozprzestrzeniać.

Dzięki swojej budowie serce nie potrzebuje impulsów nerwowych, by mogło bić. Posiada własny rytm, który powstaje automatycznie i pobudza pracę serca.

Objawy chorób mięśnia sercowego:

– brak tchu,

– bóle w klatce piersiowej,

– łatwe męczenie się,

– kołatanie serca,

– silny lęk

Serce jest wrażliwe na niedobór tlenu. Podczas gdy inne mięśnie potrafią podczas wysiłku lepiej wykorzystać zawarty w krwi tlen i magazynować go, mięsień sercowy potrzebuje zwiększenia ukrwienia. Nawet niewielkie niedobory tlenu stosunkowo łatwo powodują jego uszkodzenie.

Najczęstsze choroby mięśnia serca

Pod pojęciem schorzeń mięśnia sercowego (kardiomiopatii) rozumie się takie choroby, które prowadzą do pogrubienia mięśnia sercowego (kardiomiopatia przerostowa), osłabienia i zmniejszenia grubości (kardiomiopatia rozstrzeniowa) lub spadku jego elastyczności i stwardnienia (kardiomiopatia restrykcyjna).

Kardiomiopatia przerostowa

Przyczyną kardiomiopatii przerostowej są z reguły zapalenia lub nadmierne przeciążenie serca. Jednak schorzenie to może być również dziedziczne. Niekiedy także serce ulega przerostowi, jeśli jest zbyt długo i zbyt mocno obciążone. Dzieje się tak na przykład w przypadku wyczynowego uprawiania niektórych sportów lub długotrwałej ciężkiej pracy fizycznej.

Niedobór tlenu

Rozwojowi kardiomiopatii przerostowej sprzyja współistnienie chorób układu krążenia i naczyń krwionośnych oraz wad serca, na przykład wady zastawek. Teoretycznie sam przerost mięśnia sercowego nie powinien być szkodliwy – wzmacniałby tylko jego siłę. Problem polega jednak na tym, że powiększanie się włókien mięśniowych nie idzie w parze z rozrostem naczyń wieńcowych. Naczynia okazują się za małe w stosunku to potrzeb przerośniętego serca, nie są w stanie dostarczyć wystarczającej ilości krwi, a co z tym idzie – tlenu. Dlatego też przerośnięty mięsień sercowy jest stale niedotleniony.

Powoduje to symptomy podobne do objawów choroby wieńcowej: uczucie ucisku w klatce piersiowej, brak tchu, kołatanie serca i tępy, rozlany ból promieniujący do szyi, brody, pleców i ramion. (więcej…)

Zapalenie mięśnia serca

Do zapalenia mięśnia sercowego może dojść w wyniku uogólnionego zakażenia bakteryjnego bądź też może ono pojawić się jako samodzielna choroba. Rozróżnia się dwa rodzaje zapalenia mięśnia sercowego: zapalenie ogniskowe i uogólnione. Stosunkowo często występują lżejsze formy ogniskowego zapalenia mięśnia sercowego, nie dające wyraźnych objawów lub o słabo nasilonych symptomach. Stąd przypadki te zwykle pozostają niewykryte. Nie pozostawiają też żadnych negatywnych skutków i nie powodują powikłań.

W cięższych przypadkach w miejscu ogniska zapalnego tworzy się blizna. Zbliznowaciała tkanka ma mniejszą zdolność do przewodzenia impulsów, mogą więc pojawić się zaburzenia rytmu serca. Blizny mogą być również przyczyną osłabienia pracy mięśnia sercowego, prowadzącego do niewydolności serca. Początkowo organizm stosuje różne mechanizmy wyrównawcze, np. przerost mięśnia (pogrubienie jego włókien). Pozwala to przynajmniej przez jakiś czas utrzymać pracę serca na odpowiednim poziomie.

Przyczyny zapalenia mięśnia serca

Znanych jest wiele różnych stanów chorobowych wywołujących zapalenie mięśnia serca. Należą do nich np. stany zapalne innych narządów. Zapalenia te mogą przerzucić się na serce. Dawniej jedną z najczęstszych przyczyn zapalenia była gorączka reumatyczna. Dzisiaj jednak należy ona już do rzadkości. Większe znaczenie mają za to infekcje bakteryjne i wirusowe, na przykład zapalenie migdałków, błonica, szkarlatyna, grypa, toksoplazmoza oraz włośnica. Dlatego też w przypadku zachorowania na którąkolwiek z tych chorób, niezmiernie istotne jest ścisłe przestrzeganie nakazu leżenia w łóżku. Pozwala to bowiem zapobiec przedostaniu się drobnoustrojów chorobotwórczych do serca.

Innymi przyczynami zapalenia mięśnia serca mogą być odczyny alergiczne oraz choroba Boecka, zaliczana do schorzeń auto immunologicznych.

Objawy zapalenia mięśnia sercowego:

– szybkie, nierówne bicie serca,

– bóle w klatce piersiowej,

– brak tchu,

– łatwe męczenie się,

– niepokój

Leczenie zapalenia mięśnia serca

Podstawową zasadą w leczeniu zapalenia serca jest bardzo oszczędny tryb życia. Pacjent powinien więc leżeć w łóżku do momentu ustąpienia zapalenia lub choroby, która je wywołała. W żadnym wypadku nie wolno mu wykonywać większych wysiłków fizycznych, także w okresie tuż po przebytej chorobie. Pozwala to uniknąć nadmiernego wysiłku serca i utajonego zapalenia mięśnia sercowego.

Środki te niejednokrotnie wystarczają, aby zapalenie cofnęło się samoistnie i bez powikłań. Jeśli przyczyną jest infekcja bakteryjna, konieczne może być podanie antybiotyków. Jeśli natomiast zapalenie wynika z działania toksyn bakteryjnych, pacjentowi podaje się odtrutkę w postaci tzw. antytoksyny. (więcej…)

Gorączka reumatyczna

Gorączka reumatyczna jest powikłaniem bakteryjnej infekcji paciorkowcowej górnych dróg oddechowych. Choroba ta ma wiele postaci klinicznych, gdyż może uszkadzać jednocześnie wiele organów. Do głównych objawów należy wędrujące zapalenie stawów (polyarthritis), uszkodzenie centralnego układu nerwowego, objawiające się pląsawicą (chorea minor), a także zapalenie serca (carditis pericaditis). Na chorobę tę najczęściej zapadają dzieci oraz młodzież w wieku szkolnym. Natomiast u osób dorosłych gorączka reumatyczna występuje rzadko.

Przyczyny gorączki reumatycznej

Wystąpienie choroby poprzedzone jest zakażeniem paciorkowcem grupy A. Niejasna jest przyczyna pojawienia się objawów gorączki reumatycznej. Jednak wykazano, że pewne znaczenie może mieć niedożywienie, złe warunki higieniczne w nadmiernie zagęszczonych mieszkaniach, gdyż choroba ta występuje przede wszystkim w krajach o niskich dochodach ludności.

Objawy gorączki reumatycznej

– gorączka,

– guzki podskórne,

– wysypka,

– zapalenie stawów (bóle kolan, zaczerwienienie, nadmierne ocieplenie i obrzęk),

– pląsawica (nagłe, bezcelowe ruchy i grymasy twarzy),

– zapalenie serca (bóle w klatce piersiowej i niewydolność serca)

Leczenie gorączki reumatycznej

Podstawą leczenia gorączki reumatycznej jest ograniczenie wysiłków fizycznych poprzez leżenie w łóżku. Podawanie konkretnych leków zależy od postaci klinicznej oraz występujących objawów. W przypadku łagodnego zapalenia stawów wystarczająca jest na przykład kodeina lub inne środki przeciwbólowe.

Ostre zapalenie mięśnia sercowego próbuje się stłumić salicylanami (np. aspiryną). W ciężkich przypadkach, szczególnie przy pojawieniu się niewydolności serca, konieczne jest podanie kortykosterydów.

W przypadku pojawienia się pląsawicy, żaden lek nie daje trwałej poprawy. Bardzo gwałtowne ruchy można wyciszyć za pomocą barbituranów lub leków uspokajających. Ogniska infekcji bakteryjnej usuwa się przez zastosowanie antybiotyków (penicyliny).

Co można zrobić samemu?

Wystąpieniu gorączki reumatycznej można zapobiec przez odpowiednie leczenie zakażeń paciorkowcowych. (więcej…)

Nadciśnienie tętnicze

W przypadku osoby dorosłej uważa się, że ciśnienie tętnicze jest podwyższone, gdy podczas co najmniej 3 pomiarów wykonywanych w ciągu dwóch dni jego wartość jest wyższa niż 140/90 mm Hg (milimetrów słupa rtęci). Wartości te zostały określone przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) we współpracy z Komitetem Nadciśnienia w 1993 roku. Jak widać, ważne są zarówno wartości ciśnienia skurczowego, jak i rozkurczowego. Z nadciśnieniem granicznym ma się do czynienia, gdy ciśnienie skurczowe wynosi 140-160 i/lub rozkurczowe 90-95. Jest ono najbliższe prawidłowemu ciśnieniu. O nadciśnieniu łagodnym mówi się wówczas, gdy ciśnienie skurczowy wynosi od 140 do 180 mm Hg i/lub rozkurczowe 90-105.

Nadciśnienie uważa się za umiarkowane lub ciężkie, gdy ciśnienie skurczowe ma wartość powyżej 180 mm Hg i/lub rozkurczowe powyżej 105.

Objawy nadciśnienia tętniczego

Początkowo najczęściej nie występują żadne dolegliwości. Później pojawiają się następujące objawy:

– ból głowy

– krwawienie z nosa

– zawroty głowy

– nudności

– zaburzenia widzenia

– niepokój

– drgawki

– bóle w klatce piersiowej

– niewydolność serca

Jakie są przyczyny nadciśnienia tętniczego?

O nadciśnieniu pierwotnym lub samoistnym mówi się wówczas, gdy nie jest znana przyczyna jego występowania. Obecnie wiadomo, że wzrost wartości ciśnienia tętniczego może powodować bardzo wiele czynników. Zalicza się do nich nadwagę, nadmiar soli w pożywieniu, spożywanie alkoholu i kawy, palenie papierosów, brak wysiłku fizycznego, stres, hałas, obecność ołowiu we krwi, skłonności dziedziczne i wiele różnych leków. Im węższe i mniej elastyczne stają się tętnice, tym wyższe jest ciśnienie. (więcej…)