Układ krążenia

Choroba kesonowa

Keson jest urządzeniem stosowanym w pracach na dnie zbiorników wodnych i przez nurków. Zbudowany ze stali, ma najczęściej kształt dzwonu. Sprężone w jego górnej części powietrze wypiera wodę. Nagłe zwiększenie ciśnienia atmosferycznego lub nagłe przejście od wysokiego ciśnienia do normalnego powoduje tzw. chorobę kesonową. Przypadki zachorowań na tę chorobę są coraz częstsze, ponieważ wzrasta popularność nurkowania amatorskiego.

Pierwsze objawy choroby kesonowej zaczynają się bólem stawów około 24 godzin po nurkowaniu. Może nawet dochodzić do utraty przytomności już w trakcie wynurzania się. Natężenie dolegliwości jest zależne od głębokości i szybkości wynurzania.

Objawy choroby kesonowej:

– wzrost ciśnienia w uszach, zawroty głowy

– bóle w okolicach stawów

– swędzenie

– wysypki skórne

– zmęczenie

– duszności

– słabość lub bezwład kończyn

– krwawienie z nosa i uszu

– paraliż

– ogólne oszołomienie, aż do utraty świadomości

Przyczyny choroby kesonowej

Aby zrozumieć, jak powstaje choroba kesonowa, należy uświadomić sobie pewne fizyczne właściwości. Wyobraźmy sobie zbiornik wody o głębokości 10 metrów. Panujące na tej głębokości ciśnienie jest dokładnie dwa razy większe od ciśnienia powierzchniowego (1 atmosfera). Na głębokości 20 metrów ciśnienie wzrasta już do 3 atmosfer. To mniej więcej tyle ile wynosi ciśnienie w oponach samochodu osobowego. Weźmy dla przykładu piłkę, w której znajdują się 2 litry niesprężonego powietrza i zanurzmy ją na głębokość 20 metrów w wodzie.

Piłka zostanie poddana takiemu silnemu ciśnieniu, że skurczy się, uzyskując tylko jedną czwartą swej poprzedniej objętości. Wówczas 2 litry powietrza zawartego w piłce zostaną sprężone do objętości 0,5 litra. (więcej…)

Hemoroidy

Około połowa dorosłych Europejczyków zapada na hemoroidy. Hemoroidy są to żylakopodobne twory, zwane także guzkami krwawniczymi, powstające w obrębie naczyń krwionośnych w dolnej części odbytnicy oraz w obrębie odbytu. Nazwa choroby wywodzi się z języka greckiego i znaczy tyle co „krwotok”.

Rozróżnia się hemoroidy zewnętrzne – powstające po zewnętrznej stronie mięśnia zwieracza odbytu oraz hemoroidy wewnętrzne – tworzące się pod błoną śluzową odbytnicy.

Przyczyny powstawania hemoroidów

W obrębie ujścia jelita naczynia krwionośne nie wytrzymują często dużego nacisku i w przypadku zbytniego przeciążenia wykazują skłonność do rozszerzania się. Istotną rolę odgrywa przy tym wrodzona delikatność tkanek. Nadmierny ucisk na naczynia krwionośne ma miejsce w przypadku wystąpienia zaparć, marskości wątroby, a także podczas ciąży i porodu. Oprócz tego przyczyną nadmiernego ucisku na okolicę brzucha jest uporczywy kaszel występujący w przewlekłym zapaleniu oskrzeli lub u nałogowych palaczy. Także osoby prowadzące siedzący tryb życia narażone są na hemoroidy.

Objawy powstawania hemoroidów

– powtarzające się lekkie krwawienia przy oddawaniu stolca – widoczne w muszli klozetowej lub na papierze toaletowym,

– występujący niekiedy ból przy wypróżnianiu się, promieniujący w kierunku górnego odcinka odbytnicy,

– uczucie pieczenia w okolicy odbytu podczas oddawania stolca,

– uczucie wilgotności i swędzenia odbytu pojawiające się szczególnie po wypróżnieniu i nocą.

Leczenie hemoroidów

Ścisła opieka lekarska często nie jest konieczna. Chory może zastosować czopki jako środek znieczulający i rozkurczający. Jeśli jednak ma się jakiekolwiek wątpliwości, powinno się odwiedzić lekarza – najlepiej specjalistę (proktologa).

Co można zrobić samemu?

W łagodnych przypadkach hemoroidów wystarczy zażywać dużo ruchu i stosować odpowiednią dietę, która wspomaga prawidłowe funkcjonowanie jelita, głównie dzięki regularnemu wypróżnianiu się. Nie powinno się jeść obfitych pokarmów zawierających dużo tłuszczu, ani spożywać alkoholu. Aby przyspieszyć proces leczenia i złagodzić dolegliwości można zastosować szereg preparatów dostępnych w aptece bez recepty.

Kiedy należy zgłosić się do lekarza?

Wizyta u lekarza jest wskazana, gdy dolegliwości się nasilają i występuje ból oraz wzmożone krwawienie. Lekarz oceni stopień zaawansowania choroby i zbada przyczynę jej powstania. (więcej…)

Hipotonia

Hipotonia czyli niedociśnienie, (a popularnie – niskie ciśnienie) krwi oznacza, że górna tzw. skurczowa wartość ciśnienia tętniczego krwi u danego pacjenta wynosi poniżej 100-110 mmHh (milimetrów słupa rtęci). Skurczowa wartość ciśnienia tętniczego krwi jest to maksymalne ciśnienie, jakie osiąga krew w aorcie pod koniec fazy skurczu lewej komory serca.

Hipotonia sama w sobie nie jest chorobą. Tylko niektórzy pacjenci cierpią z powodu niezwykle przykrych dolegliwości. Większość natomiast od czasu do czasu odczuwa pogorszenie samopoczucia, zmęczenie oraz zawroty głowy. Pacjenci skarżą się również na nieprzyjemne wrażenie czarnych plamek przed oczami oraz uczucie bliskie utracie przytomności.

Wyjątkową postacią obniżonego ciśnienia tętniczego krwi jest tzw. podciśnienie ortostatyczne. Dolegliwość ta polega na nagłym spadku ciśnienia w momencie gwałtownego wyprostowania się lub podnoszenia z pozycji leżącej.

Objawy hipotonii

– uczucie zmęczenia

– zawroty głowy

– czarne plamki przed oczami

– skłonność do utraty przytomności

Przyczyny hipotonii

Wartość ciśnienia tętniczego krwi zależy od ilości krwi, którą serce wypompowuje za każdym uderzeniem, oraz od oporu, na jaki krew natrafia w tętnicach. Im mniej krwi wyrzuca serce, tym niższe jest jej ciśnienie. U niektórych osób serce wprawdzie wyrzuca mniej krwi przy jednorazowym skurczu, ale za to wykazuje wyższą częstotliwość uderzeń na minutę. Dzięki temu do organizmu trafia tyle samo krwi, co u osób z normalnym ciśnieniem.

W przypadku podciśnienia ortostatycznego, w momencie szybkiej zmiany pozycji ciała, krew gwałtownie przemieszcza się w dół. Zmniejsza się ilość krwi w głowie i stąd uczucie zawrotów.

Niskie ciśnienie krwi mają również chorzy cierpiący z powodu pewnych zaburzeń hormonalnych lub niewydolności serca, pacjenci pozostający w łóżku przez dłuższy czas, a także osoby po utracie większej ilości krwi. Obecność żylaków powoduje, że krew gromadzi się w kończynach dolnych, co także może być przyczyną niskiego ciśnienia krwi.

Leczenie hipotonii

Jeśli obniżone ciśnienie krwi nie jest źródłem większych dolegliwości, nie jest również konieczne specjalistyczne leczenie. Bardzo rzadko stosuje się środki farmakologiczne podwyższające ciśnienie krwi. Poleca się natomiast dużo ruchu, naprzemienny zimny i ciepły prysznic (całego ciała albo tylko podudzi), który łagodzi zawroty głowy i usuwa uczucie zmęczenia. Jeżeli natomiast niskie ciśnienie krwi ma podłoże chorobowe, należy oczywiście rozpocząć leczenie. (więcej…)

Słoniowacizna

Słoniowacizna jest pojęciem zbiorczym dla chorób odznaczających się zaburzeniami w przepływie chłonki lub inaczej limfy. Nazwa choroby jest jednoznaczna i w obrazowy sposób oddaje wrażenie, jakie na obserwatorze może wywrzeć osoba cierpiąca na to schorzenie. Słoniowacizna atakuje przede wszystkim kończyny dolne i górne.

Dochodzi wtedy do olbrzymich obrzęków rąk i nóg, które na samym początku choroby można jeszcze zmniejszyć. Niestety, z upływem lat, obrzmienia twardnieją i na tym etapie nie można już cofnąć objawów choroby.

Słoniowacizna objawy

Objawy słoniowacizny to powstające obrzęki i zgrubienia skórne powstające wskutek zastoju limfy (chłonki) na rękach, nogach i innych częściach ciała. Obrzęki kończyn dolnych świadczą z reguły o chorobie serca lub o problemach z układem krążenia. Tego rodzaju objawy nie mają nic wspólnego ze słoniowacizną.

Jeżeli obrzęki rąk i nóg pojawią się po pobycie w tropikach, konieczna jest wizyta u lekarza, któremu należy powiedzieć o przebiegu odbytej podróży. Informacje te mogą stanowić istotną wskazówkę służącą postawieniu właściwej diagnozy.

Słoniowacizna przyczyny

U około jednej piątek pacjentów słabość naczyń limfatycznych jest wrodzona. U zdrowych ludzi naczynia limfatyczne na zasadzie systemu drenażu transportują płyny ustrojowe do serca. Jeśli z jakichś powodów są one uszkodzone i niedrożne, płyny gromadzą się w miejscu, w którym pojawia się obrzęk.

Jednak słoniowacizna wrodzona nie ujawnia się zaraz po przyjściu dziecka na świat. Może natomiast uaktywnić się nawet po 35. roku życia.

W większości przypadków to inna choroba prowadzi do całkowitego zamknięcia naczyń limfatycznych. Na ogół dotyczy to uporczywych i długotrwałych chorób zakaźnych jak róża przyranna (erisipelas traumaticum), opryszczka zwyczajna na ustach (herpes simplex), trąd oraz tak zwana filarioza, która jest chorobą tropikalną.

W niektórych przypadkach za zniszczenie naczyń limfatycznych odpowiedzialny jest nowotwór. Do zastoju limfy może dojść również po przeprowadzanych operacjach. (więcej…)