Choroby skóry

nieprawidłowe rogowacenie skóry

Nieprawidłowe rogowacenie skóry

Najbardziej zewnętrzna, obumarła warstwa skóry, czyli warstwa rogowa, może podlegać wielu zmianom chorobowym. Jedna z nich jest zaburzeniem rogowacenia skóry polegającym na zgrubieniu warstwy rogowej i tworzeniu się łusek. Istnieje również wiele chorób warstwy rogowej znanych pod wspólną nazwą rybia łuska. Rogowacenie skóry, jest zjawiskiem normalnym wówczas, gdy występuje jako objaw gojenia się skóry po skaleczeniach. Warstwa rozrodcza, w której nieustannie powstają nowe komórki skóry, zostaje tymczasowo wzmocniona, aby mogły szybko nastąpić procesy regeneracyjne. Do niegroźnych, ale za to uciążliwych zaburzeń rogowacenia skóry należy łupież, występujący na skórze głowy i w innych owłosionych rejonach skóry, a także łuszczyca.

Zaburzenia rogowacenia skóry na dłoniach i stopach

Tworzenie się modzeli, czyli nagniotków, na dłoniach i stopach, zwłaszcza u osób pracujących fizycznie, jest naturalną reakcją organizmu. Warstwa rozrodcza tworzy wówczas wyjątkowo twardą i ścisłą warstwę rogową w miejscach narażonych na obciążenia i podrażnienia. Modzele mogą być również skutkiem stanów zapalnych skóry. Chronią one przed uszkodzeniami leżące głębiej warstwy skóry i inne tkanki. Modzelowate zmiany skórne na dłoniach i stopach mogą występować także u kobiet w okresie przekwitania. Zgrubienie warstwy rogowej może być również zjawiskiem dziedzicznym.  Zaburzenie to jest szczególnie nieprzyjemne wówczas, gdy występuje na stopach, gdyż zmiany skórne powodują ból naciskając na głębiej położone warstwy skóry. Modzele i zrogowacenia mogą powstawać w wyniku zniekształcenia stóp. Na przykład płaskostopiu często towarzyszą powodujące ból zaburzenia rogowacenia skóry, a poprawę przynosi jedynie noszenie ortopedycznych wkładek do butów.

Rogowiec dłoni i stóp

Skóra na dłoniach i podeszwach jest twarda, zgrubiała, żółtawa lub niemal brunatna, spękana. Choroba występuje przed 15 rokiem życia i jest dziedziczna.

(więcej…)

reakcje fototoksyczne i fotoalergiczne

Reakcje fototoksyczne i fotoalergiczne

Reakcje fototoksyczne i reakcje fotoalergiczne są spowodowane nadwrażliwością skóry na światło. Dochodzi wówczas do uszkodzeń skóry n skutek działania promieni słonecznych, a zwłaszcza promieni UV-A. Skóra jest zaczerwieniona, silnie swędzi, pojawiają się: obrzęk, plamy barwnikowe oraz pęcherzyki i guzki.

Jakie są przyczyny reakcji fototoksycznych i fotoalergicznych?

Przyczyną reakcji fototoksycznych i fotoalergicznych są różnorakie substancje chemiczne. Ich kontakt ze skórą lub też przyjęcie ich doustnie zwiększa wrażliwość skóry na światło słoneczne. Substancje takie dzieli się na dwie grupy, w zależności od tego, czy wywołują reakcję fototoksyczną, czy fotoalergiczną.

Substancje fototoksyczne

Działanie fototoksyczne mają następujące związki chemiczne: dziegcie i ich pochodne, wiele różnych barwników, a także niektóre leki, na przykład sulfonamidy i tetracykliny. Właściwości fototoksyczne mają także niektóre substancje występujące w roślinach, m. in. kumaryna, związek organiczny zawarty np. w pietruszce, selerze i koperku. Jeśli skóra nie jest wystawiona na działanie promieni słonecznych, kumaryna jest całkowicie nieszkodliwa. W przypadku silnego nasłonecznienia może jednak powodować jej uszkodzenie.

Substancje fotoalergiczne

Reakcje fotoalergiczne wynikają, najprościej mówiąc, z uczulenia na słońce. Także ono wywołane jest przez określone substancje chemiczne. Objawy skórne pojawiają się jednak tylko u osób szczególnie wrażliwych. Do leków wywołujących reakcje fotoalergiczne należą sulfonamidy, leki przeciwcukrzycowe, środki moczopędne zawierające chlorotiazyd, niektóre leki przeciwpsychotyczne i antyhistaminowe, kwas naliksydowy, środek przeczyszczające triacetylodifenolizatyna oraz estrogeny. Przyczyną reakcji fototoksycznych mogą być też rozjaśniacze optyczne w proszkach do prania, niektóre filtry przeciwsłoneczne oraz słodzik cyklamat.

(więcej…)

Naczyniaki

Naczyniaki są czerwonawymi zmianami na skórze lub błonie śluzowej. Mogą przypominać znamiona barwne lub mieć bardziej skomplikowany kształt. Te łagodne nowotwory są dość częste. Powstają w różnym wieku. Na przykład naczyniaki mózgu objawiają są już u dzieci, a powstają jeszcze w życiu płodowym. Nieprawidłowo wykształcone tętnice i żyły mogą obejmować znaczną część mózgu. Często powodują one zagrożenie krwotokiem, a nawet prawdopodobieństwo zgonu chorego. Dla noworodków zagrożenie stanowią naczyniaki limfatyczne – jeśli rozrastają się w tkankach miękkich szyi lub  klatki piersiowej, to mogą zaburzać funkcje oddechowe. W pierwszych latach życia występują naczyniaki, które tworzą się na powiekach lub w ich okolicy z naczyń krwionośnych bądź chłonnych. Nie są one groźne, często cofają się samoistnie.

Objawy naczyniaków

Naczyniaki mogą różnie wyglądać. Barwa sięga od jasnoczerwonej do sinej. Mogą one wystawać ponad poziom skóry lub być płaskie. Naczyniaki różnią się także rozmiarami – mogą być maleńkimi kropkami, przypominającymi główkę szpilki, lub pokrywać znaczną powierzchnię ciała.

Rodzaje naczyniaków

Najczęstsze naczyniaki to znamiona naczyniowe, które w większość i występują od urodzenia lub pojawiają się u małych dzieci. Istnieje ich kilka podstawowych rodzajów:

Ponad powierzchnię skóry wynoszą się naczyniaki jamiste. Ten typ powstaje z reguły w większych naczyniach krwionośnych. Naczyniaki jamiste mogą być stosunkowo duże. Tworzą się pod skórą lub błoną. Są miękkie, a stosowanie ucisku powoduje, że zanikają.

Naczyniaki płaskie, które niekiedy są lekko wypukłe, pojawiają się na twarzy lub karku dziecka. Z czasem się powiększają i wymagają leczenia, chociaż niekiedy cofają się samoistnie.

Naczyniaki gwiaździste są częste, zarówno  małych, jak i u starszych dzieci. Są jasnoczerwone, w części środkowej znajduje się tętniczka, od której promieniście rozchodzą się naczynia włosowate przypominające nóżki pająka. Dlatego naczyniaki gwiaździste często są określane jako pajączki skórne.

(więcej…)

Liszaj czerwony płaski

Liszaj jest to ogólne określenie chorób skóry o przebiegu ostrym lub przewlekłym, charakteryzujących się obecnością małych, płaskich, swędzących grudek, występujących pojedynczo lub w grupach. W wypadku wystąpienia liszaja czerwonego płaskiego, u chorego pojawiają się płaskie, wieloboczne, lśniące grudki, wielkości główki pinezki, barwy jasnoczerwonej, czerwonosinej lub czerwonobrunatnej. Mogą się zlewać (tworzą wówczas układy linijne, obrączkowate). Grudki są często (w przypadku błon śluzowych) pokryte siateczką białych smug lub kropek. Wysypka pojawia się najczęściej po stronie zginaczy przedramion, w okolicy nadgarstków oraz na podudziach. Zmiany skórne mogą objąć swoim zasięgiem także błony śluzowe policzków, język, wargi i genitalia. Czasem wysypka pokrywa cale ciało.

Objawy liszaja czerwonego płaskiego

  • Silny świąd

Błyszczące płaskie grudki o barwie czerwonawej, fioletowe aż po brązowawą z białymi pasmami lub punktami, występujące zwłaszcza po stronie zginaczy przedramion, w okolicy nadgarstków, genitaliów i w jamie ustnej.

Jakie są przyczyny liszaja czerwonego płaskiego?

Przyczyny choroby nie zostały dotychczas dokładnie poznane, ale wiadomo, iż podobną wysypkę wywołują niektóre leki, np. arsen, bizmut i złoto oraz wywoływacze filmów barwnych. Wysypka może towarzyszyć innych chorobom skóry i narządów. Czynnikiem wywołującym liszaj może być nawet stres. U dzieci liszaj czerwony płaski występuje rzadko.

Jak leczy się liszaj czerwony płaski?

W wielu przypadkach liszaj goi się samoczynnie, ale równie często ma ciężki przebieg. Trudność w leczeniu polega głównie na tym, że nie znając przyczyny choroby, można leczyć jedynie jej objawy. Pacjenci otrzymują zazwyczaj lek antyhistaminowy, który łagodzi swędzenie wysypki. Jeżeli wysypka ma ograniczony zasięg, wówczas co trzy tygodnie lekarz wstrzykuje specjalny środek (zawiesina triamcinolonu połączona z roztworem soli fizjologicznej). Skórę można także smarować maścią, kremem lub płynnym roztworem zawierającym kortykosterydy.

(więcej…)

Owrzodzenie żylakowe podudzi

Owrzodzenie żylakowe podudzi powstaje na tle istniejących żylaków i procesów zapalnych w obrębie żył i ich otoczenia. Przyczyną powstawania wrzodów są procesy zapalne skóry i błon śluzowych. Miejsce owrzodzenia jest najczęściej wyraźnie odgraniczone od zdrowej skóry. Liczne, niewielkie, ściśle przylegające do siebie owrzodzenia mogą również zlewać się ze sobą. Dopiero powstałe wrzody posiadają obrzmiałą otoczkę, która ulega spłaszczeniu wraz z procesem gojenia się rany. Owrzodzenia podudzi są oznaką ciężkich zaburzeń krążenia żylnego lub tętniczego w kończynach dolnych.

Objawy owrzodzenia żylakowego podudzi

  • Bóle w kończynie dolnej
  • Potęgowanie się bólu podczas leżenia
  • Ból pojawia się podczas chodzenia i ustępuje po zatrzymaniu się
  • Silne przebarwienia skóry
  • Źle gojące się rany
  • Obrzęki
Jakie są przyczyny owrzodzenia  żylakowego podudzi?

W większości przypadków źródłem choroby są przewlekłe stany zastojów żylnych, towarzyszące żylakom lub będące skutkiem zakrzepicy. Owrzodzenia podudzi mogą być również następstwem takich chorób jak kiła, nadciśnienie, ropne stany zapalne skóry lub nowotwory. Najczęściej powstają one z drobnych, pozornie niegroźnych skaleczeń tkanki podudzia. Rzadziej przyczyną owrzodzeń są zaburzenia krążenia tętniczego.

Jak leczy się owrzodzenia podudzi?

Najważniejszym zabiegiem koniecznym przy owrzodzeniach pochodzenia żylnego jest konsekwentne noszenie opatrunków uciskowych, a później także specjalnych, ściśle przylegających do nóg pończoch. W zastojach żylnych, które doprowadziły do powstania obrzęków podudzi, lekarz przepisuje również środki moczopędne.  Dodatkowym środkiem w leczeniu owrzodzeń podudzi są ćwiczenia pobudzające proces krążenia oraz kąpiele. Można stosować także fizykoterapię. Dalsze metody leczenia zależą od rodzaju choroby pierwotnej.

(więcej…)

Pęcherzyca

Pęcherzyca należy do grupy rzadko występujących chorób skórnych. Na powierzchni skóry, bez wyraźnego, poznanego jak dotąd powodu, powstają pęcherze o wiotkiej pokrywie – często tworzą się najpierw w ustach. Po krótkim czasie pękają i sączy się z nich przezroczysta ciecz. Następnie, w miejscu pęcherzy tworzą się strupy. Najczęściej zapadają na tę chorobę ludzie starsi, mężczyźni są bardziej podatni niż kobiety. Bardzo rzadko na pęcherzycę chorują dzieci. Zazwyczaj choroba atakuje poszczególne partie ciała, w cięższych przypadkach pęcherze mogą rozświecać się na większych powierzchniach.

Objawy pęcherzycy

  • Pęcherze o wiotkiej pokrywie z przezroczystą zawartością
  • Na pozornie zdrowych miejscach skóry, pod wpływem ucisku tworzą się nowe pęcherze
  • Najczęściej choroba zaczyna się od pęcherzy na błonie śluzowej jamy ustnej
  • Po krótkim czasie pęcherze przekształcają się w sączące nadżerki

Jakie są przyczyny pęcherzycy?

Przyczyna choroby nie jest znana, przypuszcza się jednak, że wyzwalają ją takie czynniki jak wirusy, działanie słońca lub leki. Zazwyczaj organizm wytwarza przeciwciała, które działają obronnie wobec zagrażającej choroby. Stanowią one bardzo ważny element systemu immunologicznego człowieka. Tymczasem w trakcie trwania pęcherzycy przeciwciała skierowane są przeciwko substancji międzykomórkowej i w ten sposób atakują własne tkanki i komórki organizmu. Z tego powodu pęcherzyca zaliczana jest do chorób autoimmunologicznych (z autoagresji).

Jak leczy się pęcherzycę?

Nie ma właściwie skutecznej metody usunięcia z organizmu chorego przeciwciał skierowanych przeciwko komórkom nabłonka i naskórka, odpowiedzialnym za powstanie objawów. Leczenie musi objąć cały system immunologiczny. W tym celu stosuje się preparaty kortyzonowe, przyjmowane przez chorego doustnie. Maści kortyzonowe, nanoszone miejscowo, niestety nie działają dość skutecznie. Aby zniwelować uboczne skutki działania kortyzonu, stosuje się również inne leki mające wpływ na działanie systemu odpornościowego. Jeżeli pęcherzyca zaatakuje tylko poszczególne partie skóry, terapia kortyzonowa może przebiegać w warunkach ambulatoryjnych. Chorzy, u których pęcherze rozsiały się na większych obszarach ciała, musza być leczeni w szpitalu, ponieważ w szczególnie ostrych stanach, choroba może okazać się śmiertelna. Aby zapobiec przyklejaniu się skóry do prześcieradła i kołdry po pęknięciu pęcherzy, pacjenta i pościel należy posypać talkiem. Stany zapalne skóry można też złagodzić stosując różne kremy.

Ważne

Każdy pęcherzyk, szczególnie na śluzówce jamy ustnej, musi być zdiagnozowany przez lekarza. Tylko wtedy można liczyć na skuteczną terapię.

Co można zrobić samemu?

Pęcherzycy nie można w żaden sposób zapobiec i nie da się jej samodzielnie wyleczyć.

Kiedy należy zgłosić się do lekarza?

Pojawienie się pęcherzyka na śluzówce jamy ustnej powinno już stanowić powód do wizyty u lekarza. Inne miejsca, w których tworzą się pęcherze, także musi obejrzeć lekarz. Im wcześniej to nastąpi, tym większe są szanse na szybkie wyleczenie. Lekarz pierwszego kontaktu na pewno skieruje chorego na konsultację dermatologiczną. Pęcherzycę można stwierdzić na podstawie badania tkanki lub poprzez wyodrębnienie przeciwciał charakterystycznych dla pęcherzycy z surowicy krwi.

Przebieg choroby

Istnieje kilka odmian choroby: najczęściej występuje pęcherzyca zwykła i brodawkująca, rzadziej rumieniowata i złuszczająca. Przebieg choroby jest przewlekły. Jeżeli stopniowe niszczenie skóry przez własne przeciwciała nie zostanie powstrzymane, to permanentna utrata płynów i infekcje pozbawionej ochrony skóry doprowadzić mogą do poważnych komplikacji.

Wieloletnia terapia kortyzonowa

Głównym zadaniem terapii jest powstrzymanie tworzenia się nowych pęcherzy, a zarazem ochrona skóry przed wyniszczającym działaniem choroby. Preparaty kortyzonowe muszą niestety być przyjmowane przez pacjenta długie lata, choć i tak tylko w niewielu przypadkach udaje się w pełni wyleczyć chorego.

Czy pęcherzyca jest niebezpieczna?

Skóra chroni człowieka przed utratą płynów i infekcjami. Jeżeli choroba zaatakuje większe powierzchnie ciała – może okazać się śmiertelna.

Piegi i bielactwo

Są to liczne, często zgrupowane, brązowe, dobrze odgraniczone plamki leżące na poziomie skóry. Występują pod wpływem słońca, najczęściej na twarzy, dekolcie, przedramionach i grzbietach dłoni. Są częstsze u dzieci i młodzieży. To niegroźne zaburzenie barwnikowe skóry występuje zwłaszcza u osób o jasnych lub rudych włosach.

Co to jest bielactwo?

Jest to nabyte zaburzenie wytwarzania i równomiernego rozłożenia barwnika skóry (melaniny). Bardzo często bielactwo jest mylnie kojarzone z albinizmem. Podstawową różnicą między tymi chorobami jest to, że w przypadku bielactwa zmiany skórne nie występują od urodzenia, lecz pojawiają się w ciągu życia. Albinizm natomiast to zaburzenie uwarunkowane genetycznie, występujące od urodzenia. Zmiany skórne mają postać wyraźnie odgraniczonych, zwykle symetrycznie umiejscowionych, białych plam o zaokrąglonych kształtach. Plamy mogą być maleńkie, wielkości główki od szpilki, ale równie dobrze mogą pokrywać całe niemal ciało. W miejscach występowania plam, również owłosienie ciała nie posiada barwnika.

Objawy

Bielactwo: Białe, różnych rozmiarów plamy na skórze, które mogą się powiększać i zlewać w większe.

Piegi: Brązowożółte plamki różnej wielkości, często zgrupowane, najczęściej na skórze twarzy i grzbiecie rąk.

Jakie są przyczyny bielactwa?

Analiza mikroskopowa białych plam wykazała, że pozbawione są one zupełnie komórek produkujących brązowy barwnik. Dlaczego? Odpowiedź nie jest prosta. Spośród wielu teorii bierze się obecnie pod uwagę możliwość mechanizmów autoimmunologicznych organizmu. Zauważono również, że bielactwo często występuje przy stresie i towarzyszy wystąpieniu innej choroby np. cukrzycy, nadczynności tarczycy, przewlekłemu zapaleniu błony śluzowej żołądka oraz urazom czaszki.

Jak leczy się bielactwo?

Bielactwo jest chorobą nieuleczalną, ale i na szczęście zupełnie niegroźną. Niewielkich rozmiarów plamki można z powodzeniem tuszować kosmetycznie. W tym celu wykorzystuje się barwniki np. karoten. W przypadku umiejscowienia wykwitu bielactwa na skórze głowy owłosionej, odbarwieniu ulega również pasmo włosów rosnących w tym miejscu. (więcej…)

Ospa wietrzna

Jest to zakaźna choroba wirusowa, którą przechodzi prawie każde dziecko. Wirus ospy wietrznej jest identyczny z wirusem wywołującym u dorosłych półpasiec. Przypuszcza się, że półpasiec jest swego rodzaju „rozbudzoną” ospą wietrzną. Wywołuje go „uśpiony” od czasów dzieciństwa wirus, czekający w osłonkach nerwowych na osłabienie systemu immunologicznego organizmu i wywołujący nową infekcję. Bardzo długo wierzono, że ospa wietrzna jest łagodną odmianą ospy. Dopiero pod koniec XIX wieku stwierdzono, że są to dwie zupełnie niezależne od siebie choroby.

Objawy ospy wietrznej

– Niewielki ból głowy.

– Lekko podwyższona temperatura ciała.

– Małe, czerwone plamki na skórze, przechodzące w pęcherzyki wypełnione płynem. Przyschnięte pęcherzyki pozostawiają na ciele liczne strupki.

Jakie są przyczyny ospy wietrznej?

Wirus choroby jest przenoszony przez bezpośredni kontakt z chorym, w drodze infekcji kropelkowej albo w powietrzu. Stąd też nazwa ospa wietrzna. Szczególnie narażone są dzieci przebywające w szkołach, gdzie ryzyko bezpośredniego kontaktu z chorym znacznie wzrasta, zwłaszcza, że chory może zarażać innych na dwa dni przed pojawieniem się pierwszych objawów.

Jak leczy się ospę wietrzną?

Choroba ta w zasadzie nie wymaga specjalistycznego leczenia.

Co można zrobić samemu?

Dla złagodzenia swędzenia można użyć mieszanki tlenku cynku i wody wapniowej i łagodzących maści. Należy unikać rozdrapywania krostek, ponieważ może to wywołać powtórną infekcję. Gdy dolegliwości staną się wyjątkowo uciążliwe. Lekarz może przepisać lek przeciwhistaminowy, mający działanie łagodzące świąd. Chorzy powinni pozostać w izolacji od osób, które nie przechodziły ospy wietrznej, do czasu aż zagoją się wszystkie krostki. Pod przyschniętymi, ale niezupełnie zagojonymi pęcherzykami ciągle jeszcze mogą znajdować się niebezpieczne dla innych wirusy!

Kiedy należy udać się do lekarza?

W przypadku, gdy świąd staje się wyjątkowo nieznośny, lub gdy dają się zauważyć objawy choroby wtórnej. Bezsenność, bóle głowy, a także torsje mogą być takimi objawami.

Przebieg choroby – ospa wietrzna

Po upływie od 2 do 3 tygodni okresu inkubacji choroby, daje o sobie znać ból głowy oraz gorączka. Następnie na skórze pojawiają się niewielkie, czerwone plamki, które wkrótce przybierają postać pęcherzyków wypełnionych przezroczystym płynem. Plamki te widoczne są zazwyczaj najpierw na tułowiu, w okolicy pachwin i głowy, po czym szybko – w ciągu paru dni – rozprzestrzeniają się na całe ciało. Zdarza się, że pęcherzyki pojawiają się w jamie ustnej, wokół błony śluzowej oczu i genitaliów. Pęcherzyki równie szybko przysychają tworząc na powierzchni skóry ciemne krostki. Na tym etapie pojawia się bardzo nieprzyjemny, nieznośny wręcz świąd. Po upływie tygodnia lub dwóch, wszystkie objawy ustępują, a pacjent powraca do zdrowia.

Czy ospa wietrzna jest chorobą niebezpieczną?

Nie jest to choroba niebezpieczna, zwłaszcza u dzieci. U dorosłych może mieć wprawdzie dłuższy i bardziej uciążliwy przebieg, ale również w tym przypadku nie niesie praktycznie żadnego zagrożenia. Oczywiście istnieje pewne ryzyko wystąpienia chorób wtórnych, np. brak higieny może być powodem infekcji rozdrapywanych ranek. Rzadko występującymi chorobami wtórnymi przy ospie wietrznej są powikłania płuc oraz zapalenie opon mózgowych. Trzeba pamiętać, że rozdrapywanie swędzących ranek może być przyczyną powstawania trwałych blizn.

Jak uniknąć ospy wietrznej?

Dla silnych, dobrze odżywionych dzieci choroba nie stanowi większego zagrożenia. Inaczej jest w przypadku dzieci wątłych, chorowitych oraz ludzi dorosłych, którzy nie przechodzili ospy wietrznej. W obu przypadkach należy unikać kontaktu z chorymi.

Odporność na całe życie

Jeśli przechodziłeś już ospę wietrzną, nie musisz się jej obawiać. Ponieważ jest to raczej niegroźna choroba, szczepienie stosuje się tylko w wyjątkowych sytuacjach. 

Łupież pstry

Łupież pstry pojawia się na skutek zakażenia powierzchniowych warstw skóry przez pewien gatunek grzyba. Najczęściej zdarza się to u osób dorosłych, wykazujących tendencję do nadmiernego pocenia się. Po zakażeniu, zazwyczaj na górnej części tułowia pojawiają się drobne plamy różowawe, żółto lub ciemnobrunatne, z czasem ciemniejące. Można również zaobserwować ich stopniowe zlewanie się w większe przebarwienia. W czasie drapania skóra złuszcza się w postaci drobnych wiórków, ale może też odchodzić całymi płatami.

Objawy łupieżu pstrego

– Okrągłe lub owalne plamy na skórze; żółtawo-brunatne, rzadko czarne

– Łuszczenie się skóry – odpadają drobne łuski lub całe płaty skóry

– Zakażone partie skóry nie opalają się na słońcu

– Możliwe uczucie swędzenia

– Późniejsze przebarwienia skóry na dużych powierzchniach

Jakie są przyczyny łupieżu pstrego?

Chorobę wywołuje grzyb(malassezia furfur), na którego zarodniki można natknąć się właściwie wszędzie, jednak potrzebuje on dogodnych warunków, by móc wniknąć w skórę. Takie możliwości zapewnia mu silnie pocąca si skóra, stąd też wiele przypadków tej choroby można spotkać u osób przebywających w tropikach. Niemniej jednak, w klimacie umiarkowanym łupież pstry pojawia się także dość często.

Jak leczy się łupież pstry?

Miejsca dotknięte przeciera się roztworem spirytusu, zawierającym środki przeciwgrzybicze. Ponadto należy często myć skórę kwaśnym mydłem i starać się zmniejszyć wydzielanie potu.

Co można zrobić samemu?

Czasem wystarczają sposoby domowe,  jak na przykład bardzo mocne i energiczne namydlanie skóry. Pianę należy pozostawić do wyschnięcia na 10 minut, a następnie wyszorować całą powierzchnię ciała szorstką szczotką.

Zabieg ten należy powtarzać wielokrotnie, a ponieważ grzyb wywołujący łupież osadza się tylko na powierzchni zrogowaciałego naskórka, są duże szanse na skuteczne pozbycie się tego pasożyta.

Kiedy należy zgłosić się do lekarza?

Właściwie porada lekarska jest niezbędna w każdym wypadku infekcji skóry, jeżeli nie ustępuje ona samoistnie po kilku dniach. Łupież pstry stanowi raczej problem natury kosmetycznej niż problem medyczny, ale trudno to samemu ocenić i dlatego konsultacja lekarska jest bardzo istotna.

Co zrobi lekarz?

Lekarz zbada pod mikroskopem wycinek zainfekowanej skóry, a ponadto użyje do badania specjalnych promieni świetlnych, pod wpływem których ogniska zapalne przyjmą barwę od złotożółtej do pomarańczowej.

Jeżeli diagnoza potwierdzi łupież pstry, lekarz zapisze roztwory przeciwgrzybicze na bazie spirytusu oraz środki złuszczające. Jeśli rozległość zmian skórnych jest znaczna, stosuje się także środki doustne. Lekarz zaleci także stosowanie specjalnych gatunków mydła z dodatkiem selenu.

Łupież pstry – przebieg choroby

Pod pachami, na klatce piersiowej, brzuchu i na plechach pojawiają się najpierw pojedyncze, chaotycznie rozrzucone łuszczące się plamy i plamki. Są okrągłe lub owalne, żółtawe, ale mogą mieć różne odcienie aż do brunatnego, a nawet czarnego.

Nie leczone, rozprzestrzeniają się, łączą się w grupy i przybierają najróżniejsze kształty. Zaatakowana skóra w nieznacznym stopniu złuszcza się otrębiasto. Podczas drapania jednak odrywają się drobne matowe łuski. Plamy pozornie nie zmieniają kolory pod wpływem słońca, ale po wyleczeniu na skórze zostają jeszcze przez dłuższy czas białawe przebarwienia, które z czasem znikają.

Czy łupież pstry jest niebezpieczny?

Łupież nie jest chorobą niebezpieczną, nie wywołuje nawet złego samopoczucia. Dopiero gdy dochodzi do swędzenia, mogą pojawić się komplikacje. Drapiąc energicznie skórę można uszkodzić jej głębsze partie, a tym samym otworzyć drogę innym, bardziej niebezpiecznym zarazkom.

Jak unikać łupieżu?

– Osoba, która intensywnie się poci i miała już kłopoty z łupieżem, powinna nosić luźną, przewiewną garderobę, która umożliwi odparowanie potu.

– Tkaniny naturalne lepiej nadają się do noszenia niż syntetyczne

– Po każdym wysiłku, który spowodował pocenie, należy bardzo dokładnie umyć ciało

Ważne

Łupież pstry nie jest właściwie zaraźliwy, niemniej jednak nie poleca się wspólnego korzystania z tej samej gąbki lub ręcznika. Bielizna, codziennie zmieniana powinna być wykonana z materiałów nadających się do gotowania.