Gdzie szukać pomocy

Reumatyzm – gdzie szukać pomocy?

Choroba społeczna numer jeden

Reumatyzm to nazwa ogólna odnosząca się aż do około 450 różnych chorób. Jak oceniają eksperci, co trzeci człowiek jest zagrożony którąś z chorób reumatycznych. W krajach wysoko uprzemysłowionych reumatyzm uchodzi za chorobę społeczną numer jeden. Na zachorowanie szczególnie podatne są kobiety między 40. a 60. rokiem życia; stanowią one prawie trzy czwarte wszystkich chorych. Chorzy na reumatyzm cierpią z powodu bólów wywołanych przez uszkodzenia narządów ruchu. Choroba może zaatakować kości, stawy, więzadła, mięśnie, ścięgna albo nerwy.

Brak uniwersalnych metod leczenia

Nie ma jednej gotowej recepty na leczenie reumatyzmu. Aby daną chorobę wyleczyć lub złagodzić jej przebieg, konieczne jest postępowanie dostosowane do konkretnej postaci schorzenia. Szczególnie ważne jest, by zaufać lekarzowi i zastosowanym przez niego metodom terapii. Leczenie wymaga od pacjenta wiele cierpliwości. Jeżeli chory, rozczarowany brakiem szybko odczuwalnej poprawy, ciągle zmienia lekarzy albo wypróbowuje po kolei wszystkie możliwości leczenia, sam odbiera sobie szansę jeśli nie na trwałe wyleczenie, to przynajmniej na pozbycie się dolegliwości w najbliższym czasie. Jeśli wątpi się w skuteczność metody leczenia i w możliwość powrotu do zdrowia, to można przecież jeszcze porozmawiać z innymi dotkniętymi tą samą chorobą, chociaż nie zawsze są oni osobami właściwymi i uprawionymi do wydawania sądów. (więcej…)

Podejrzenie raka

W słowniku języka polskiego można znaleźć następującą, krótką i suchą definicję pojęcia raka: „choroba będąca wynikiem pojawienia się w organizmie nieprawidłowych, zmutowanych komórek i zastępowaniu nimi zdrowych komórek; najczęściej daje ona przerzuty drogami limfatycznymi; nowotwór złośliwy (…) Niektórzy porównują wyraźny wzrost zachorowań na choroby nowotworowe na świecie z dawno wygasłymi epidemiami, np. dżumy czy cholery, z tą różnicą, że w przypadku raka nie mamy do czynienia z żadnym wirusem lub bakterią, które można zidentyfikować i zwalczać. Lekarze i naukowcy podobnie jak i we wcześniejszych przypadkach chorób śmiertelnych, szukają oczywiście sposobu na opanowanie raka, ale rzeczywiście stoją tym razem przed trudniejszym zadaniem.  Właściwie każda komórka ludzkiego organizmu może stać się komórką rakową i każdy człowiek może zachorować, szczególnie gdy należy do tzw. grup ryzyka. Z drugiej jednak strony organizm człowieka dysponuje systemem immunologicznym, dzięki któremu może się bronić.

Ważne

Kobiety po 40 roku życia powinny regularnie, co dwa lata, a później, po ukończeniu lat 50 raz do roku, przeprowadzać badania cytologiczne oraz badania mammograficzne w celu wczesnego wykrycia zmian nowotworowych. (więcej…)

Podejrzenie zarażenia wirusem HIV

W jaki sposób można zarazić wirusem HIV?

W 1981 roku stwierdzono u kilku osób obecność AIDS czyli zespołu obniżonej odporności organizmu. Początkowo uważano,  iż choroba ta dotyczy wyłącznie osób z pewnych kręgów społecznych, głównie prostytutek i homoseksualistów. Dalsze badania wykazały, że wirusem HIV może zarazić się każdy, chociaż możliwości zakażenia jest naprawdę niewiele. Aby ograniczyć niepotrzebne obawy i strach przed kontaktami z ludźmi chorymi na AIDS, rozpoczęto szeroko zakrojoną kampanię rozpowszechniającą wiedzę na temat choroby i możliwych dróg zakażenia.

Ważne

Jeśli istnieje podejrzenie że podczas przygodnego kontaktu seksualnego, mogło dojść do zakażenia, nie trzeba tego ukrywać przed swoim stałym partnerem. A już z pewnością nie wolno odbywać stosunków intymnych bez użycia prezerwatywy, aż do momentu otrzymania wyników testu na obecność przeciwciał HIV, które organizm wytwarza od momentu zakażenia.

(więcej…)

Padaczka – gdzie szukać pomocy?

Padaczka, zwana również epilepsją, to choroba objawiająca się nagłymi napadami drgawek, utratą przytomności i toczeniem piany z ust. Ten zespół objawów występuje w wyniku nadmiernego wyładowania komórek nerwowych. Padaczka nie jest chorobą psychiczną. Przyczyną padaczki mogą być choroby na tle zaburzeń przemiany materii, zaburzeń hormonalnych lub centralnego układu nerwowego oraz choroby i urazy mózgu. W większości przypadków (70%) nie można rozpoznać właściwej przyczyny choroby i określa się ją jako padaczkę samoistną. Epilepsję leczy się farmakologicznie lub, jeśli jej powodem są nowotwory albo krwiaki, operacyjnie. Celem leczenia jest wyeliminowanie źródła ataków lub przynajmniej ich złagodzenie. Padaczka jest chorą, która może wystąpić u każdego, w każdym wieku (chociaż częściej u dzieci) i dotyczy około 1% populacji. Pojedyncze ataki, nie klasyfikujące się jeszcze jako choroba, występują o wiele częściej. Nie są znane metody zapobiegania tej chorobie.

Objawy padaczki, epilepsji

  • Utrata przytomności
  • „Sztywno” utkwione spojrzenie
  • Niebieskawy odcień skóry
  • Zatrzymanie oddychania
  • Odchylenie głowy do tyłu
  • Toczenie piany z ust
  • Odgłosy przypominające chrapanie
  • Nietrzymanie moczu
  • Napięcie mięśni
  • Po ataku – zmęczenie i podrażnienie

(więcej…)

Opieka nad osobą po zawale serca

Po pobycie na oddziale kardiologicznym w szpitalu, pacjent staje wobec wielu problemów i pytań dotyczących przyszłości: „Czy będzie zdrowy?, Jak teraz będzie wyglądało jego życie?, Co mu wolno, a co jest zabronione? Jak zachowa się rodzina, przyjaciele, koledzy z pracy?” Pacjenci puszczający szpital dostają wprawdzie instrukcję dalszego postępowania, wiele jednak spraw napawa ich niepokojem: w ucieczce przed niebezpiecznym dla serca stresem chory po zawale napotyka na kolejny stres, związany z najbliższymi dniami po wyjściu ze szpitala. Chcąc zaoszczędzić pacjentom tego rodzaju przeżyć, niektóre kliniki kardiologiczne mają dla zawałowców przygotowany program wg tzw. modelu rehabilitacji kompleksowej, w której wykorzystuje się różnorakie nowoczesne techniki oraz wiedzę i doświadczenie specjalistów z wielu dziedzin. Nacisk kładzie się naturalnie na rehabilitację fizyczną, której celem jest dostosowanie pracy serca i krążenia do nowych warunków. W trakcie rehabilitacji pacjent otrzymuje także leki, zestawy ćwiczeń fizycznych i relaksacyjnych, oraz uczestniczy w rozmowach z psychologiem na temat radzenia sobie ze stresem i wysiłkiem w „nowym życiu”.

(więcej…)

Opieka nad osobą po udarze mózgu

Do udaru mózgu dochodzi w wyniku zablokowania dopływu krwi do pewnej części mózgu, prowadzącego do martwicy tkanki mózgowej. Przyczyną są najczęściej zmiany naczyniowe: zakrzepy, zatory i krwotoki śródmózgowe oraz podpajęczynówkowe. U chorych nagle dochodzi do zaburzeń świadomości, a na całym ciele występuje zimny pot. Pojawia się też coraz silniejsza dusznica, zawroty głowy, zaburzenia widzenia oraz paraliż, który najczęściej występuje po jednej stronie ciała. W przypadku wystąpienia takich objawów należy natychmiast wezwać pogotowie.

Informacje

Informacji o możliwościach opieki nad pacjentem po udarze mózgu w ambulatorium lub klinice oraz możliwościach rehabilitacji poszpitalnej należy szukać w:

  • Kasach Chorych
  • Wydziałach Pomocy Społecznej w urzędach gminnych
  • Wydziałach Zdrowia w urzędach gminnych
  • Oddziałach Caritas i Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej

(więcej…)

Stwardnienie rozsiane – gdzie szukać pomocy

Stwardnienie rozsiane, w skrócie SM, jest chorobą neurologiczną centralnego układu nerwowego. Atakuje ona mielinę, która otacza włókna nerwowe w mózgu i rdzeniu kręgowym, odgrywającą ważną rolę w przewodzeniu impulsów nerwowych przez włókna nerwowe w mózgu i rdzeniu kręgowym, odgrywającą ważną rolę w przewodzeniu impulsów nerwowych przez włókna nerwowe. W zaatakowanych miejscach powstają blizny lub stwardnienia. Demielinizacja może następować w różnych miejscach układu nerwowego, dlatego choroba może przyjmować różne postaci, w zależności od tego, które z objawów neurologicznych wystąpią. Najbardziej typowymi objawami są: zapalenie pozagałkowe nerwu wzrokowego, oczopląs, podwójne widzenie, osłabienie wzroku, niezborność ruchów, zaburzenia oddawania moczu, i stolca, kurczowy niedowład kończyn, chwiejność emocjonalna, wyczerpanie psychiczne, skłonność do depresji, zaburzenia mowy i drżenie rąk. Choroba przybiera różne formy. W niespełna 10% przypadków objawy są słabe, z czasem nasilają się nieznacznie i ustępują na długi czas; remisje takie, czyli okresy między atakami (rzutami) mogą być nawet wieloletnie. U niektórych chorych zaostrzenia są znacznie częstsze, mają miejsce nawet co kilka tygodni, a samopoczucie potrafi się zmieniać z dnia na dzień. Choroba może wówczas postępować szybko i doprowadzić do zgonu już po kilku miesiącach. Jednak około 30% chorych unika pogarszania się stanu – choroba nie przyjmuje formy postępującej. Poza tym choroba nie jest śmiertelna i przeciętny okres życia jest prawie równie długi jak u osób, które nie chorują na SM. Chorzy na SM nie są też bardziej podatni na choroby niż przeciętny człowiek. Sm pojawia się zazwyczaj między 20 a 40 rokiem życia (dwie trzecie przypadków) i występuje trzy razy częściej u kobiet niż u mężczyzn. Choroba jest charakterystyczna dla strefy umiarkowanej, a Polska znajduje się w obszarze dużego zagrożenia. Przyczyny choroby nie zostały  do tej pory zidentyfikowane, ale podejrzewa się, że dochodzi do reakcji autoimmunologicznej, być może wywołanej przez utajony wirus.

(więcej…)

Opieka nad chorym na raka

Zazwyczaj chorzy na raka mają niewiele czasu na oswojenie się z chorobą. Postawienie diagnozy dzieli od przeprowadzenia operacji na ogół parę dni, najwyżej tygodni. Nowotwór złośliwy musi zostać możliwie szybko zoperowany, jednak pacjent nie powinien niczego przyspieszać i denerwować się terminem operacji. Może natomiast zastanowić się nad wyborem odpowiedniego szpitala i lekarza. Specjaliści z reguły polecają duże szpitale państwowe. I mimo, że opieka w nich nie jest może szczególnie ciepła i serdeczna, to jednak pomoc medyczna stoi na naprawdę wysokim poziomie. Przede wszystkim ze względu na dostęp szpitala do najbardziej nowoczesnych i skutecznych metod leczenia oraz urządzeń medycznych.

Ważne

Dla powodzenia rekonwalescencji chorego na raka niezbędna jest zmiana jego przyzwyczajeń, przestawienie się na pełnowartościową żywność, zażywanie ruchu i wykształcenie umiejętności odprężania się. Niektórzy pacjenci muszą dopiero nauczyć się traktować serio swoje ciało i duszę. Jeśli ktoś napotka na trudności w „nowym” życiu, może zawsze skorzystać z porady psychologa.

(więcej…)