Narządy płciowe

Impotencja

Wyróżnia się dwa rodzaje impotencji: niemożność zapłodnienia żeńskiej komórki jajowej oraz brak erekcji u mężczyzny. Osłabienie erekcji oraz problemy z przedwczesnym wytryskiem występują na tle zaburzeń o podłożu fizycznym lub psychicznym.

Choroba cywilizacyjna

We wszystkich krajach rośnie liczba mężczyzn, którzy skarżą się na problemy z potencją. Wpływ na potencję mają niekorzystne czynniki zewnętrzne, takie jak warunki pracy i skażenie środowiska. Z medycznego punktu widzenia, leczenie impotencji nie jest łatwe, gdyż w grę wchodzą zarówno przyczyny natury fizycznej, jak i psychicznej.

Przyczyny impotencji

Istnieje cały szereg przyczyn, które mogą być źródłem problemów z potencją u mężczyzny. Badania wykazały, że niedobór męskich hormonów prawie nigdy nie powoduje impotencji u zdrowego mężczyzny. Źródłem choroby może być natomiast: cukrzyca, zaburzenia przemiany materii, zaburzenia gruczołów wydzielania – szczególnie podwzgórza i przysadki, ale także tarczycy i nadnerczy, alkoholizm oraz zapalenie moszny.

Źródło męskiej impotencji tkwić może również w psychice pacjenta, który zrażony jednym niepowodzeniem z męskością obawia się następnych.

Objawy impotencji

– zaburzenia erekcji (penis nie sztywnieje)

– przedwczesny wytrysk

– brak wytrysku

Leczenie impotencji

O erekcji decyduje cały szereg czynników wynikających zarówno z uwarunkować fizycznych jak i psychicznych. Z tego względu leczenie impotencji jest problemem dosyć skomplikowanym i niełatwym. Celem usprawnienia zdolności odbywania stosunku przez mężczyznę stosuje się różnego rodzaju metody.

Jedną z nich jest wszczepienie w prącie protezy z tworzywa sztucznego oraz ulepszenie jej przez zastosowanie „stawu” umożliwiającego jej przemieszczanie się z pozycji zwisającej do pozycji erektywnej. (więcej…)

Niepłodność u mężczyzn

Niepłodność jest to częściowy lub całkowity brak zdolności do wytwarzania żywych lub zdrowych gamet. Podejrzenie niepłodności pojawia się wówczas, gdy po roku regularnego współżycia bez stosowania środków antykoncepcyjnych kobieta nie zachodzi w ciążę.

Statystyki wykazują, że około 15% par małżeńskich jest bezdzietnych z powodu niepłodności jednego z partnerów.

Przyczyny niepłodności u mężczyzn

– nie dochodzi do produkcji plemników

– występuje niedorozwój plemników

– ilość plemników jest zbyt mała, niewystarczająca do zapłodnienia

– plemniki są słabe i mało ruchliwe

Przyczyny zaburzeń tego typu mogą mieć podłoże natury fizycznej, na przykład wyczerpanie i przemęczenie związane ze stresem, słabe ukrwienie jąder i najądrzy. Problemy z ukrwieniem pojawiają się często po przebyciu świnki lub gruźlicy jąder i najądrzy. Inny źródłem męskiej niepłodności mogą być zaburzenia hormonalne.

Niepłodność może być także wynikiem pewnych chorób związanych z zaburzeniami produkcji hormonów. Jeśli przysadka mózgowa nie produkuje dostatecznej ilości hormonów, wówczas dochodzi do upośledzenia komórek nasiennych, które nie osiągając w pełni dojrzałości, nie mogą również spełniać swojej funkcji. Czasem oznaką tego typu zaburzeń u mężczyzn jest bardzo słaby zarost na twarzy.

Przyczyną niepłodności u mężczyzn może być również kontakt z chemikaliami oraz szkodliwy wpływ promieni radioaktywnych, które uszkadzają plemniki.

Niepłodność u mężczyzn

W tym wypadku ryzyko stanowią:

– dłuższy pobyt na dużych wysokościach górskich, w wysokich temperaturach

– kontakt z chemikaliami w miejscu pracy

– nadużywanie alkoholu oraz leków

Należy również pamiętać o tym, że w niektórych przypadkach przyczyny niepłodności mają podłoże psychiczne. Zdarza się, że ktoś bardzo chce mieć dziecko, a jednocześnie ma ogromne obawy i odczuwa strach przed wyzwaniami związanymi z nową sytuacją życiową. Organizm uruchamia wtedy mechanizmy obronne, tzn. ogranicza produkcję spermy lub produkuje plemniki niezdolne do zapłodnienia. (więcej…)

Pochwica

Pochwica oznacza mimowolny skurcz mięśni pochwy. Skurcz mięśni pochwy i miednicy może być reakcją na bodźce odbierane podczas prób wejścia do pochwy i wystąpić w czasie stosunku lub badania ginekologicznego.

Przyczyny pochwicy

Przyczyny pochwicy tkwią z reguły w psychice pacjentki. Reakcje takie stwierdza się u kobiet, które na przykład nie akceptują swojej kobiecości lub mają negatywny stosunek do seksualności swojego ciała. Źródłem takich reakcji mogą być bolesne przeżycia z przeszłości, na przykład gwałt lub negatywne doświadczenia związane z pierwszymi kontaktami seksualnymi. Pewną rolę odgrywać mogą również obawy przed niepożądaną ciążą, zwłaszcza jeśli kobieta ma za sobą poronienie lub ciężki poród. Po porodzie niektóre kobiety obawiają się, że rana po nacięciu krocza mogłaby się odnowić podczas stosunku. Pochwica może występować również wtedy, gdy kobieta nie akceptuje swojego partnera lub związek przeżywa kryzys. Także w i harmonijnie przebiegającym związku dwojga ludzi u kobiety mogą wystąpić reakcje mimowolnych skurczów pochwy podczas stosunku. Przyczyna problemu tkwi wówczas w obawie przed możliwością niesprawdzenia się w kontaktach intymnych tak może być np. u młodych kobiet, które dopiero rozpoczynają życie seksualne. U starszych pacjentek źródłem może być długo niespełnione pragnienie posiadania potomstwa.

Objawy pochwicy

– strach przed odbywaniem stosunków seksualnych

– niechęć na samą myśl o akcie płciowym

– przy próbach wprowadzenia członka do pochwy następuje skurcz mięśni pochwy i miednicy

Leczenie pochwicy

Przyczyny pochwicy powstają na tle zaburzeń psychicznych, tak więc najważniejszą rolę w leczeniu choroby odgrywa psychoterapia. W niektórych przypadkach pomocna okazuje się już sama rozmowa lekarza z obojgiem partnerów i wyjaśnienie przyczyn niepożądanych reakcji organizmu. Psychoterapię uzupełniają specjalne ćwiczenia fizyczne.

Czy można coś zrobić samemu?

Przede wszystkim trzeba odpowiedzieć na pytanie, co może wywoływać wspomniane reakcje organizmu. Jeśli w związku dochodzi do sytuacji konfliktowych, to prawdopodobnie one są właściwą przyczyną problemów w życiu seksualnym. Otwarta rozmowa z partnerem pomoże wyeliminować przyczynę choroby. (więcej…)

Obniżenie i wypadanie macicy

Macica położona jest pośrodku, wewnątrzotrzewnowo w miednicy małej. W tym prawidłowym położeniu utrzymuje ją tak zwany aparat wieszadłowy, składający się z różnego rodzaju więzadeł oraz aparat podporowy, który stanowią mięśnie dna miednicy małej, czyli przepona moczowo – płciowa i miednicza. Aparaty te m.in. przeciwdziałają naciskowi narządów wewnętrznych. W wypadku, gdy z jakiś przyczyn dojdzie do uszkodzenia tych aparatów, macica zostaje wysunięta do pochwy. Jest to najczęstsze przemieszczenie się macicy.

W skrajnych przypadkach narząd ten może obniżyć się tak bardzo, że zostaje wysunięty na zewnątrz przez pochwę. W wyniku obniżenia macicy zazwyczaj zostaje też uszkodzony pęcherz i odbytnica. Kobiety cierpiące na obniżenie macicy odczuwają często parcie na mocz połączone z niekontrolowanym oddawaniem moczu raz zaburzeniami oddawania stolca. Nierzadko zaburzeniu temu towarzyszą tez bóle krzyża. W przypadku, gdy szyjka macicy wystaje poza pochwę, mówi się o wypadnięciu macicy.

Objawy obniżenia i wypadnięcia macicy

– uczucie ucisku w podbrzuszu

– bóle krzyża

– częste parcie na mocz

– nietrzymanie moczu

– stany zapalne pęcherza i szyjki macicy

– zaparcie przedłużające się krwawienia miesięczne

Przyczyny obniżenia macicy

Przemieszczanie się narządów wewnętrznych może nastąpić na przykład na skutek osłabienia podtrzymujących je mięśni lub więzadeł, przeciwdziałających sile ciążenia. Macica, z powodu swego umiejscowienia, jest narządem bardzo nisko położonym w miednicy, jest wyjątkowo narażona na skutki działania siły ciężkości. Zarówno zwiększone ciśnienie w jamie brzusznej, jak i osłabienie oraz uszkodzenia przepony miednicy mogą być przyczyną obniżenia się macicy. Dlatego też wszystkie czynniki, wpływające na podwyższenie ciśnienia w jamie brzusznej, mogą pośrednio przyczynić się do obniżenia a nawet do wypadnięcia macicy. Częstymi przyczynami obniżenia macicy są również: ciężka praca fizyczna, nadwaga, szybko następujące po sobie ciąże, a także porody z powikłaniami. Schorzenie to występuje również często u kobiet po okresie menopauzy, kiedy tkanki podtrzymujące macicę stają się zazwyczaj cienkie i słabe.

Leczenie obniżenia macicy

To, jaką metodę leczenie zastosuje lekarz, zależy między innymi od wieku kobiety i stopnia nasilenia tej patologii (więcej…)

Poród przedwczesny

Za wcześniaki uważa się noworodki, których waga urodzeniowa nie przekracza 2500 g lub te, których poród nastąpił po 28 oraz przed 38 tygodniem ciąży. Długości ciała nie bierze się w tym wypadku pod uwagę, ponieważ uwarunkowana jest ona różnymi czynnikami W zależności od wagi wcześniaki dzieli się jeszcze na te, których ciężar ciała waha się między 1250 a 2500 gramów, oraz takie, które ważą mniej niż 1250 gramów.

Przyczyny przedwczesnego porodu

Przyczyna około połowy przedwczesnych porodów jest nieznana, często jednak określa się ją jako tzw. cechę rodzinną. Kobiety pochodzące z takich rodzin muszą liczyć się z ryzykiem urodzenia wcześniaka. Przedwczesny poród dotyczy również kobiet ciężarnych poniżej 18 roku życia. Wcześniej rodzą się też tzw. dzieci niechciane. Poród przedwczesny może być również spowodowany ciężkimi chorobami ciężarnej, jak kiła, gruźlica, toksoplazmoza, zatrucia ciążowe. Przyczyną mogą być również zaburzenia hormonalne, np. nadczynność tarczycy i niedoczynność przysadki albo choroby macicy, np. mięśniaki lub stany zapalne. Wypadki, ciężka praca fizyczna, stres, spożywanie alkoholu i palenie papierosów podczas ciąży praz choroby płodu to również częste przyczyny przedwczesnych porodów.

W jaki sposób unikać porodu przedwczesnego?

Najpewniejszą metodą zapobiegawczą są stałe wizyty kontrolne u lekarza podczas całej ciąży. Jeżeli rozpozna on przedwczesne oznaki porodu, jest szansa aby temu zapobiec. Dla kobiety ciężarnej oznacza to z reguły, że czas do właściwego terminy będzie musiała spędzić w pozycji leżącej. Jeżeli nastąpiło otwarcie szyjki macicy, lekarze zszywają ją. Szwy zdejmuje się dopiero na krótko przed terminem.

Jak postępuje się podczas porodu przedwczesnego?

Po pierwsze, podejmuje się wszelkie próby wstrzymania przedwczesnej akcji porodowej i utrzymania dziecka w łonie matki. Jeśli jednak poród rozpocznie się, rodząca przyjmuje kilka zastrzyków sterydowych, które wpływają na rozwój płuc dziecka. Natychmiast po porodzie noworodek zostaje umieszczony w inkubatorze, w którym panują sztucznie stworzone warunki, umożliwiające mu przeżycie i dalszy rozwój.

Co można zrobić samemu?

Ciężarne powinny przede wszystkim zrezygnować z picia alkoholu i palenia papierosów. Kobiety nie objęte ryzykiem przedwczesnego porodu powinny być również poinformowane o najbliższym szpitalu, w którym znajduje się oddział dla wcześniaków. (więcej…)

Poronienie

O poronieniu mówi się, gdy ciąża kończy się przed 16 tygodniem. Poród pomiędzy 16 a 28 tygodniem to poród niewczesny, między 28 a 36 tygodniem to poród przedwczesny. Dzieci, które urodzą się później, to noworodki donoszone. Noworodki przychodzące na świat do 22 tygodnia ciąży mają pewne szanse na przeżycie. Większość przypadków poronień ma miejsce w 7 tygodniu ciąży. Poronienie rozpoczyna się krwawieniem z dróg rodnych albo brunatnymi upławami. Obok poronienia samoistnego, czyli takiego, które nie następuje pod wpływem działania czynników z zewnątrz istnieje sztuczne poronienie, czyli celowe przerwanie ciąży w drodze zabiegu aborcji lub wywołane działaniem leków. W naszych szerokościach geograficznych, poronienie samoistne następuje w przypadku co dziesiątej ciąży. Objawem jest krwotok oraz silny ból w podbrzuszu i okolicy krzyżowej. Płód jest zazwyczaj mocno zniekształcony lub w ogóle nie do stwierdzenia. Wielu lekarzy jest zdania, że poronienie samoistne jest aborcją inicjowaną niejako przez sam organizm, w przypadkach dużych defektów płodu.

Objawy poronienia

– skurczowe bóle w podbrzuszu i okolicy krzyżowej, przypominające objawy miesiączki

– krwawienia z dróg rodnych w pierwszych 16 tygodniach ciąży

Przyczyny poronień

Zadziwiający jest fakt, że zdrowa ciąża jest w stanie przetrwać nawet wpływ skrajnie negatywnych czynników działających z zewnątrz, np. w wyniku wypadku drogowego. Nie ma dotąd całkowicie jasnej odpowiedzi na pytanie, czy przyczyną poronienia mogą być silne przeżycia psychiczne i stresujące sytuacje. Pewne jest natomiast, że może do tego doprowadzić nadużywanie alkoholu i nikotyny w czasie ciąży. Bardzo niebezpieczne są choroby zakaźne, zwłaszcza infekcje wirusowe u ciężarnej. Są to: różyczka, żółtaczka, świnka, cytomegalia i inne choroby. Procesom poronnym sprzyjają również choroby polegające na zaburzeniach przemiany materii u kobiety np. cukrzyca lub pewne postaci przewlekłego zapalenia nerek. Nie bez znaczenia są także zaburzenia hormonalne oraz defekty budowy anatomicznej np. zniekształcenia macicy, źle wykształcone łożysko, wypadanie macicy oraz dużych rozmiarów mięśniaki. (więcej…)

Aborcja

Poronienie sztuczne jest to celowe przerwanie ciąży. Określa się je też mianem porodu niewczesnego (jeśli nastąpi między 16 a 28 tygodniem) lub porodu przedwczesnego (jeśli zabieg nastąpi między 28 a 36 tygodniem ciąży).

Kiedy i gdzie przeprowadza się aborcję?

Z medycznego punktu widzenia zabieg jest tym mniej ryzykowny, im wcześniej zostanie przeprowadzony. Od drugiego trymestru ciąży aborcja wiąże się z ogromnym bólem i większym ryzykiem wystąpienia powikłań. Sztucznego poronienia dokonuje się w warunkach szpitalnych, chociaż w mniej skomplikowanych przypadkach zabieg może zostać zakwalifikowany nawet jako laboratoryjny.

Jak przeprowadza się sztuczne poronienie?

Najpierw stosuje się środki wywołujące bóle porodowe, które powodują rozszerzenie kanału szyjki macicy. Następnie usuwa się błonę śluzową macicy i zagnieżdżony w niej płód. W tym celu wykorzystuje się następujące metody:

Odsysanie

Przez rozszerzony kanał szyjki macicy wprowadza się do macicy kaniulę i za pomocą pompy próżniowej odsysa się zawartość. Zastosowanie tej metody jest możliwe około12 tygodnia ciąży. Jest to sposób najprostszy i najbezpieczniejszy. Zabieg trwa około 5 minut

Wyłyżeczkowanie (wyskrobanie)

Metodę tę stosuje się najczęściej pomiędzy 12 a 15 tygodniem ciąży, jakkolwiek nierzadko przeprowadza się go wcześniej. Płód oraz śluzówkę macicy usuwa się za pomocą instrumentu przypominającego łyżeczkę (skrobaczkę). Zabiegu często się dokonuje w znieczuleniu ogólnym.

Inne metody

Po upływie 15 tygodnia ciąży sztuczne poronienie wywołuje się środkami powodującymi bóle porodowe i skurcze, w wyniku czego płód zostaje wydalony. Od momentu podania do worka owodniowego prostaglandyny do rozpoczęcia się akcji porodowej może upłynąć nawet doba. Po porodzie konieczne jest wyłyżeczkowanie jamy macicy, aby pozostałe w niej resztki nie stały się przyczyną zakażenia. Pacjentka musi pozostać w szpitalu jeszcze przez kilka dni. (więcej…)

Wady żeńskich narządów płciowych

Wewnętrzne żeńskie narządy płciowe to jajniki, jajowody, macica i pochwa, zewnętrzne natomiast to wzgórek łonowy, przedsionek pochwy, łechtaczka i wargi sromowe. O wadach żeńskich narządów płciowych mówimy wtedy, gdy:

– następuje ich brak lub zatrzymanie rozwoju (aplazja)

– ujścia wewnętrznych narządów płciowych są zarośnięte (atrezja)

– narządy płciowe wykształciły się podwójnie

– cewka moczowa lub odbyt posiadają nieprawidłowe ujście

Objawy wad żeńskich narządów płciowych

Genetycznie uwarunkowane wady żeńskich zewnętrznych narządów płciowych można bardzo łatwo zauważyć. W przypadku wad ukrytych mogą wystąpić następujące objawy:

– bóle w podbrzuszu

– dolegliwości menstruacyjne

– nudności, bóle głowy

– przy atrezji błony dziewiczej, ataki kolki podczas menstruacji

– niepłodność

Przyczyny wad żeńskich narządów płciowych

Jajowody, macica i górna część pochwy, wykształcają się z przewodów Mullera powstających w czwartym tygodniu rozwoju płodowego. Wady tych narządów występują wtedy, gdy dochodzi do zatrzymania ich rozwoju lub procesu inwolucji przewodów Mullera. Rzadziej wady narządów płciowych powstają w wieku dziecięcym lub dojrzałym wskutek chorób zakaźnych.

Leczenie wad żeńskich narządów płciowych

Sposobów leczenia i korygowania wad żeńskich narządów płciowych zależy głównie od rodzaju defektu. (więcej…)

Torbiele jajników

Mianem torbieli w medycynie określa się jedno- lub wielokomorowe, otorbione jamy o workowatym kształcie, wypełnione płynem o różnej gęstości: od rzadkiego po gęsty. Torbiele nie są nowotworami, nie powstają bowiem na skutek niekontrolowanych podziałów komórek. Torbiele jajników tworzą się przede wszystkim w pęcherzykach jajnikowych lub w ciałkach żółtych. Torbiele ciałek żółtych rozwijają się prawie wyłącznie w okresie ciąży. W niewielkie torbiele przekształca się znaczna część pęcherzyków tzw. zespołu policystycznych jajników. Zaburza to całkowicie czynność tych narządów. Zespół policystycznych jajników bardzo często rozwija się już u dziewczynek w okresie pokwitania. Jego przyczyny nie zostały jeszcze do końca poznane. Prawdopodobnie wpływ mają różne czynniki; choroba często towarzyszy otyłości.

Objawy torbieli jajników

– torbiele pęcherzyków jajnikowych i ciałka żółtego przebiegają bezobjawowo

Objawy policystycznych jajników

– brak miesiączki

– niepłodność

– męskie owłosienie ciała

– ewentualnie otyłość

Przyczyny torbieli jajników

Torbiele pęcherzyków jajnikowych mogą powstać, gdy podczas cyklu miesięcznego nie nastąpi jajeczkowanie. Natomiast torbiel ciałka żółtego rozwija się wówczas, gdy w początkowym okresie ciąży w ciałku żółtym nagromadzi się płyn lub krew.

Leczenie torbieli jajników

Torbiele pęcherzyków jajnikowych nie wymagają leczenia. Po jednym, dwóch cyklach miesięcznych ustępują one samoistnie. Pacjentki powinny regularnie mierzyć rano temperaturę ciała i co cztery do ośmiu tygodni zgłaszać się do ginekologa na badanie kontrolne. Torbiele ciałka żółtego powstają w początkowym okresie ciąży i również zazwyczaj samoistnie ustępują w drugim trymestrze ciąży. Leczenie konieczne jest jedynie wtedy, gdy dojdzie do powikłań, takich jak pęknięcie torbieli. W leczeniu zespołu policystycznych jajników sprawdził się lek o nazwie Clomiphen. U prawie 90 % leczonych nim kobiet liczne, drobne torbiele charakterystyczne dla tego zespołu ustępują, a jajniki podejmują swoją naturalną czynność. (więcej…)

Sztuczne zapłodnienie

Zapłodnienie to połączenie matczynej komórki jajowej i ojcowskiego plemnika prowadzące do powstania zarodka nowego organizmu. W normalnym przypadku zapłodnienie następuje w trakcie stosunku płciowego między kobietą a mężczyzną. Po wytrysku plemniki przedostają się do macicy i stamtąd wędrują dalej, do jajowodów. Tutaj napotykają na komórki jajowe i z reguły jedna z nich zostaje zapłodniona przez jeden plemnik. Zapłodnione jajo wędruje potem do jamy macicy i zagnieżdża się w jej błonie śluzowej. Tutaj następuje rozwój zarodka. U niektórych par nie może, z różnych powodów dojść do zapłodnienia na tej drodze. W takich okolicznościach istnieją dwie możliwości sztucznego zapłodnienia:

Przy sztucznym zapłodnieniu nasieniem dawcy (inseminacja), sperma zostaje wprowadzona instrumentem do pochwy lub macicy. Sperma pochodzi albo od męża (inseminacja homologiczna), albo od dawcy obcego (inseminacja heterologiczna). Warunkiem takiego zapłodnienia jest oczywiście płodność kobiety.

Zapłodnienie in – vitro jest natomiast metodą zapłodnienia pozaustrojowego. Dokonuje się ono poza organizmem, najczęściej w szklanej próbówce (stąd nazwa). Powstały zarodek przenoszony jest następnie jamy macicy.

Kiedy można zastosować sztuczne zapłodnienie?

Sztuczne zapłodnienie przeprowadza się w wypadkach, kiedy normalne zapłodnienie – w organizmie kobiety – nie jest możliwe, a kobieta chciałaby mimo wszystko mieć dziecko. Jedną z przyczyn niemożności naturalnego zapłodnienia jest zaburzenie funkcji jajowodu: jajowód może być zrośnięty po przebytym zapaleniu, albo po prostu go nie ma. W takich przypadkach plemniki nie mogą zapłodnić komórki jajowej. Inną przyczyną niemożności zapłodnienia drogą naturalną jest nadmierna kwasota pochwy lub obecność tam nienaturalnie gęstego śluzu, przez który plemniki nie mogą przeniknąć. Śluz może także zawierać przeciwciała, które niszczą plemniki. Inseminacji dokonuje się przede wszystkim w przypadku obniżonej płodności mężczyzny. Wynikać może ona z niedostatecznej ilości płynu nasiennego, zbyt niskiej liczby plemników, albo z powodu wrodzonych lub nabytych wad anatomicznych prącia. (więcej…)