Układ oddechowy

Krup, dławiec rzekomy (błonica krtani)

Dławiec, dławiec rzekomy oraz ostre zapalenie nagłośni są chorobami dróg oddechowych, określanymi wspólną nazwą zespołu dławca. Dławiec (zwany także krupem lub błonicą krtani), będący błonicznym zapaleniem gardła lub krtani, jest obecnie bardzo rzadko występującą chorobą.

Natomiast dławiec rzekomy, zwany także zakaźnym, jest zapaleniem krtani występującym wyłącznie u dzieci i jest następstwem infekcji dróg oddechowych. Objawia się obrzękiem gardła i krtani oraz dusznością. Ataki duszności pojawiają się głównie nocą. Dziecku nagle zaczyna brakować powietrza, wzmaga się uczucie strachu, powodując jeszcze większe problemy z oddychaniem. Występuje przy tym charakterystyczny świszczący oddech (świst krtaniowy). Poza tym bardzo uciążliwy dla chorego jest nasilający się, suchy kaszel.

Dławiec rzekomy występuje u dzieci do 5 roku życia, przy czym częściej u chłopców niż u dziewczynek. W wieku późniejszym nagłośnia oraz gardło są już wystarczająco tak duże, że ich obrzęk nie powoduje gwałtownych ataków duszności.

Jakie są przyczyny zespołu dławca?

Dławiec rzekomy w postaci ostrej występuje najczęściej wraz z wirusowym zapaleniem dróg oddechowych. Bezpośrednią przyczyną postaci spastycznej może być natomiast obrzęk błony śluzowej krtani na tle alergicznym. Dolegliwości pogłębiają dodatkowo drażniące substancje znajdujące się w powietrzu. Rosnącą zachorowalność na tę chorobę lekarze łączą z coraz większym zanieczyszczeniem powietrza, ale i ta teoria nie jest do końca potwierdzona.

Objawy błonicy krtani

– Suchy, “szczekający” kaszel.

– Obrzęk błony śluzowej krtani.

– Duszność.

– Świszczący odgłos w czasie wdechu i wydechu.

– Chrypka.

– Niepokój oraz uczucie strachu.

dławiec rzekomy błonica

W przypadku dławca rzekomego dochodzi do obrzęku dróg oddechowych.

Jak leczy się dławiec oraz dławiec rzekomy?

Jeśli przyczyną choroby jest nadwrażliwość alergiczna organizmu, wówczas pacjent przyjmuje preparaty antyhistaminowe. Są to leki tłumiące reakcje alergiczne. W ciężkich przypadkach lekarz przepisuje preparaty sterydowe, natomiast ze stanami lękowymi wywołanymi dusznością walczy się za pomocą środków uspokajających. (więcej…)

Zespół upośledzenia odporności

Około 40% białek rozpuszczonych w osoczu krwi to tzw. globuliny. Tworzą one kilka frakcji. Jedna z nich – frakcja gammaglobulin, nazywanych też immunoglobulinami, odgrywa kluczową rolę w układzie odpornościowym organizmu. Gammoglobuliny podzielono na pięć  podgrup, które pełnią różne zadania . Białka te ,produkowane przez układ chłonny, zawierają praktycznie wszystkie ciała odpornościowe (przeciwciała), służące do zwalczania obcych komórek oraz substancji. Dlatego też na podstawie ich stężenia w osoczu ocenia się stan odporności organizmu. Aby odporność organizmu była wystarczająco duża, konieczne jest odpowiednio wysokie stężenie gammoglobulin w osoczu. Jeżeli ich liczba maleje, zmniejsza się także wydajność układu odpornościowego organizmu. Taki obraz chorobowy określa się jako zespół upośledzenia odporności. W skrajnych jego przypadkach, produkcja gammoglobulin ustaje całkowicie.

Zespół upośledzenia odporności – objawy

– Podatność na infekcje.

– Ogólne osłabienie.

Zespół upośledzenia odporności – przyczyny

Zespół upośledzenia odporności może być spowodowany znaczną utratą białek, na przykład w enteropatii wysiękowej (przebiegającej silną biegunką), lub być wynikiem rozszerzenia się naczyń chłonnych. Również utrata dużej ilości krwi może prowadzić do rozwoju choroby. Znacznie rzadsze są przypadki dziedzicznych postaci zespołu upośledzenia odporności, które występują wyłącznie u chłopców. Rozróżnia się ich wiele o różnej ciężkości przebiegu schorzenia. Niekiedy konieczne jest leczenie pacjenta do końca jego życia. Inna postać zespołu upośledzenia odporności występuje u małych dzieci w wieku 306 miesięcy. Ich układ odpornościowy dojrzewa dłużej niż przeciętnie , dlatego też chore niemowlęta są przez pewien czas nieodporne na infekcje i zakażenia. Rokowania są jednak bardzo dobre , prawie 100% dzieci powraca do zdrowia.

W przypadku zaniku lub nieprawidłowego wykształcenia się układu odpornościowego, produkcja globulin jest często w ogóle niemożliwa. W tych rzadkich wypadkach dziecko umiera w ciągu pierwszego roku życia, gdyż zupełnie pozbawione jest odporności.

Zespół upośledzenia odporności – leczenie

Dopóki Obecnie w większości przypadków możliwe jest uzupełnienie brakujących immunoglobulin przez podanie ich w formie leku, Białka te uzyskuje się z ludzkiego osocza, a następnie rozdziela na poszczególne frakcje. Dzięki można wyodrębnić i podawać choremu tylko te frakcje, których mu brakuje.

W niektórych rodzajach wrodzonych zespołów upośledzenia odporności podawanie immunoglobulin pobudza organizm do wytwarzania własnych. W przypadku ciężkiego upośledzenia odporności, konieczne jest odizolowanie chorego, najczęściej dziecka, od otoczenia. (więcej…)

Zatorowość płucna

Zatorowość płucna, jak sama nazwa wskazuje, polega na wystąpieniu zatoru, którego skutkiem jest nagłe zatkanie światła tętnic płucnych. Szybkość i nasilenie pierwszych objawów choroby zależy przede wszystkim od tego, do których rejonów płuc przestanie dopływać krew. Typowym objawem zatorowości płucnej jest nagłe wystąpienie duszności, szybkie oddychanie, przyśpieszone bicie serca i nadmierna potliwość. Chory jest niespokojny, odczuwa silny lęk. Często skarży się na ból w klatce piersiowej zlokalizowany po jednej stronie. Ból ten może promieniować również do ramion, pleców oraz brzucha.

Zatorowość płucna przyczyny

Najczęściej zamknięcie tętnic płucnych jest spowodowane skrzeplinami, które powstają w wyniku procesu krzepnięcia krwi na ścianach naczyń krwionośnych. Szczególnie często dzieje się to w żyłach nóg i miednicy, rzadziej w prawej połowie serca. W przypadku, gdy dojdzie do urwania się zakrzepu, poprzez układ krwionośny może on zostać przetransportowany do płuc. Zatory tworzą się przede wszystkim u pacjentów unieruchomionych przez dłuższy czas, szczególnie po zabiegach operacyjnych lub po ciężkich urazach. Choroba ta występuje też często u osób z niewydolnością krążenia. Materiałem, z którego najczęściej tworzy się zator, jest skrzeplina, rzadziej tłuszcz, powietrze czy ciała obce w organizmie.

Zatorowość płucna objawy

– Duszność.

– Przyśpieszony oddech.

– Wzmożona potliwość.

– Przyśpieszone bicie serca.

– Gwałtowne uczucie lęku.

– Sinica skóry oraz śluzówek.

– Jednostronny ból w klatce piersiowej promieniujący do ramion, pleców, lub nadbrzusza.

– Objawy wstrząsu.

Zatorowość płucna leczenie

Zatorowość płucna wymaga natychmiastowego podjęcia leczenia. Przede wszystkim należy zapobiec tworzeniu się następnych zatorów. W tym celu pacjentowi podaje się środki przeciwzakrzepowe (heparynę). Czas trwania leczenia takimi środkami zależy od przyczyny zatorowości płucnej. Jeżeli jest ona wynikiem przewlekłej choroby, wiążącej się z dużym ryzykiem wielokrotnego występowania zakrzepów, to w pewnych przypadkach konieczne jest nawet długotrwałe podawanie takich leków.

Co można zrobić samemu?

Najczęściej przyczyną powstawania zakrzepów jest brak ruchu. Dotyczy więc ona nie tylko osób przewlekle i obłożnie chorych, ale także tych, którzy z reguły zażywają mało ruchu, na przykład ze względu na siedzący charakter pracy. Profilaktyka sprowadza się wówczas na przykład do częstszego chodzenia, jazdy na rowerze, pływania, biegania oraz innych ćwiczeń fizycznych, które wzmacniają mięśnie kończyn dolnych. (więcej…)

Rozstrzenie oskrzeli

Odchodzące od tchawicy oskrzela są błoniastymi woreczkami. Przylegają one do otaczających je pierścieniowatych chrząstek, które nadają właściwy kształt i zapewniają drożność oskrzeli. Małe mięśnie są odpowiedzialne za to, aby oskrzela po silnym wydech wróciły do swojej pierwotnej wielkości. W następstwie różnych chorób, a także wskutek wad wrodzonych, oskrzela mogą tworzyć mniejsze lub większe rozszerzenia o wrzecionowatym, walcowatym lub woreczkowatym kształcie. Rozszerzenie takie to tzw. rozstrzenie (l.mn. rozstrzenia) oskrzeli. Zaburzenie pozwala zidentyfikować specyficzny obraz choroby –  występuje kaszel, któremu towarzyszą: wydzielanie krwawej i najczęściej cuchnącej plwociny, ataki gorączki, skłonność do nieżytu oskrzeli, zapaleń, gromadzenie się ropy w płucach, co w efekcie prowadzi do postępującego zaburzenia pracy płuc i serca. Rozstrzenia nie ulegają samoistnemu wyleczeniu.

Rozstrzenie oskrzeli przyczyny

Choroba występuje zarówno u dzieci, jak i u dorosłych, nic nie wiadomo o jej dziedziczności. Może powstać w wyniku infekcji wirusowej lub być skutkiem innych deformacji płuc lub polipów w jamie nosowej. Występuje u niemowląt i małych dzieci z wrodzoną chorobą gruczołów wydzielania zewnętrznego – mukowiscydozą. Przyczyną postaci nabytej choroby mogą być, oprócz ciał obcych i rozwijających się nowotworów, praktycznie wszystkie zapalenia i choroby górnych i dolnych dróg oddechowych: zapalenie zatok przynosowych, polipy, nieżyt oskrzeli, gruźlica i pylica płuc oraz infekcje, takie jak odra, grypa czy przeziębienie. Rozstrzenie jest przy tym przeważnie następstwem zwiększonego wysiłku przy odkrztuszaniu wydzieliny, kaszlu lub wydmuchiwaniu nosa i przez to zwiększonego ciśnienia powietrza w oskrzelach. Rozstrzenie oskrzeli jest szczególnie groźne, gdy ściany większej tętniczki oskrzelowej zostały już osłabione przez ognisko zapalne. Zdarza się tak na przykład na skutek przewlekłego zapalenia oskrzeli u osób, które od wielu lat palą papierosy. Nieżyt dróg oddechowych powoduje u nich kaszel i wykrztuszanie wydzieliny. Śluz gromadzi się w takiej ilości, że rozpycha oskrzela, powodując powstawanie rozstrzeni. Ich ściany są cienkie i słabe, gdyż w tych miejscach dochodzi do zaniku mięśni odpowiedzialnych za kurczenie się i rozkurczanie oskrzeli.

Rozstrzenie oskrzeli objawy

– Kaszel.

– Plwocina

– Odkrztuszanie krwią.

– Zmęczenie.

– Ataki gorączki.

– Duszności.

Rozstrzenie oskrzeli leczenie

Rozstrzenie oskrzeli nie może samo zaniknąć. Leczenie jest ukierunkowane przede wszystkim na zlikwidowanie objawów choroby. Najczęściej zapisuje się antybiotyki i lekarstwa przeciwzapalne, aby powstrzymać rozwijającą się chorobę. W przypadku ciężkich uszkodzeń z często występującą gorączką konieczna nawet może być operacja.

Co można zrobić samemu?

Ta choroba może być leczona jedynie przez specjalistę. Można jednak zapobiegawczo wzmocnić siły obronne organizmu. Sprzyja temu korzystanie z sauny, uprawianie sportów i częste przebywanie na świeżym powietrzu. (więcej…)

Przewlekłe zapalenie oskrzeli

Pod tą nazwą rozumiemy długotrwałe podrażnienie, a następnie uszkodzenie błony śluzowej oskrzeli, czyli rozgałęzień tchawicy. Na końcu najdrobniejszych oskrzeli (oskrzelików) znajdują się pęcherzyki płucne. W nich następuje wymiana gazowa pomiędzy wdychanym powietrzem a układem krążenia. Organizm przyjmuje tlen, a wydala dwutlenek węgla. Na powierzchni błony śluzowej oskrzeli znajdują się drobne włoski (rzęski). Poprzez ciągłe poruszanie się usuwają one z dróg oddechowych kurz i inne ciała obce. Zbyt gęsta wydzielina lub palenie papierosów uszkadza lub uniemożliwia ruch rzęsek, pozbawiając organizm tego ważnego mechanizmu.

Przewlekłe zapalenie oskrzeli przyczyny

Najważniejszą przyczyną jest wieloletnie palenie papierosów. Mamy wtedy do czynienia z tak zwanym nieżytem palacza. W zależności od skuteczności oczyszczania oskrzeli przez organizm, palący papierosy mogą zapaść na tę chorobę już po kilku latach nałogu, albo dopiero po 20-tu latach. Drugim powodem jest zanieczyszczenie powietrza. Choroba ta może być również skutkiem np. gruźlicy płuc lub astmy. Chłodne i wilgotne zimowe powietrze może nasilić dolegliwości, nie jest jednak przyczyną choroby.

Przewlekłe zapalenie oskrzeli objawy

– Kaszel trwający miesiącami.

– Wykrztuszanie wydzieliny najpierw przezroczystej, następnie gęstej, a w ciężkich przypadkach ropnej.

– Czasami lekko podwyższona temperatura.

– Pojawienie się rzężeń przy oddychaniu.

– Duszność.

Przewlekłe zapalenie oskrzeli leczenie

Na początku stosuje się środki wykrztuśne, które mają spowodować upłynnienie wydzieliny. Podaje się leki rozszerzające oskrzela, które ułatwiają pacjentowi oddychanie. W niektórych przypadkach stosuje się antybiotyki. Przy bardzo wzmożonej produkcji wydzieliny można ją odsysać. Skuteczne SA również inhalacje oraz gimnastyka oddechowa. Do polepszenia stanu pacjenta przyczynia się kuracja klimatyczna. (więcej…)

Pylica płuc

Pylica płuc – choroba niegdyś mocno rozpowszechniona, jest niebezpieczna również w dzisiejszych czasach. Występuje głównie u osób, które z racji wykonywanego zawodu, są narażone na wdychanie kurzu i pyłów w miejscu pracy. Wdychany pył dostaje się bowiem do płuc, gdzie osadza się niszcząc niezwykle delikatną tkankę.

Pylica płuc przyczyny

W zależności od rodzaju wdychanego pyłu, można wyróżnić kilka postaci pylicy płuc. U górników na przykład wdychanie pyłu węglowego wywołuje tzw. pylicę węglową (łac. anthracosis), u pracowników przemysłu żelaznego, zwłaszcza u szlifierzy metali- tzw. pylicę rdzewną (łac. ferrosis). Wyjątkowo niebezpieczna jest krzemica płuc oraz pylica u osób zatrudnionych w kopalnictwie kruszcowym (rudnym), w przemyśle ceramicznym i porcelanowym. Występuje wówczas charakterystyczne szare zabarwienie płuc. Inne postaci pylicy płuc to azbestoza u osób mających do czynienia z azbestem, pylica tytoniowa u pracowników przemysłu tytoniowego oraz wiele innych postaci wywołanych działaniem wapna, mąki, drewna i filcu.

Pylica płuc objawy

– Kaszel z plwociną.

– Zapalenie oskrzeli.

– Duszności.

– Rozedma płuc.

– Osłabienie pracy serca.

Pylica płuc leczenie

Nie ma konkretnej metody leczenia poszczególnych postaci pylicy płuc. Chorym podaje się – tak jak przy zapaleniu oskrzeli- środki wykrztuśne, rozrzedzające śluz oraz pobudzające jego wydzielanie. W zaawansowanym stadium choroby może wystąpić osłabienie pracy serca i wtedy stosuje się odpowiednie leki. Pacjent powinien jak najdłużej przebywać na świeżym powietrzu. Z tym zaleceniem wiąże się zazwyczaj konieczność zmiany rodzaju wykonywanej pracy.

Co można zrobić samemu?

Pylicy płuc można i trzeba zapobiegać. Dotyczy to oczywiście osób, które są narażone na wdychanie różnego rodzaju pyłów. Osoby te powinny nosić specjalną maskę ochronną i używać jej zawsze w miejscu pracy, nawet gdy jest to uciążliwy sposób zapobiegania chorobie. (więcej…)

Płuco wstrząsowe

Płuco wstrząsowe to medyczne określenie stanu chorobowego, w którym dochodzi do gwałtownego obrzęku zdrowych dotychczas płuc bez współistniejącego schorzenia serca. W świetle pęcherzyków płucnych oraz w przegrodach między pęcherzykowych gromadzi się płyn, który zaburza prawidłową wentylacje płuc. Całe fragmenty płuc są wyłączone z normalnej czynności – ich pęcherzyki zapadają się i nie mogą wypełnić się powietrzem oddechowym (niedodma).

Płuco wstrząsowe przyczyny

Płuco wstrząsowe rozwija się najczęściej – jak sama nazwa wskazuje – u pacjentów we wstrząsie. Spadek ciśnienia krwi powoduje zmniejszenie lub całkowity zanik przepływu krwi przez naczynia włosowate płuc. Naczynia kurczą się, a ich ścianki ulegają uszkodzeniu i stają się przepuszczalne dla płynów. W ten sposób osocze wydostaje się na zewnątrz naczyń i gromadzi się w tkance płucnej. Określa się go mianem płynu przesiękowego lub przesięku. Uszkodzeniu ulegają nie tylko same naczynia krwionośne płuc, ale także niedokrwiona tkanka płucna. U zdrowego człowieka pewien rodzaj komórek ściany pęcherzyków płucnych produkuje tzw. surfaktant – substancję zmniejszającą napięcie powierzchniowe i zapobiegającą zapadaniu się pęcherzyków. Na skutek niedokrwienia czynność tych komórek ulega zaburzeniu, a produkcja surfaktantu ustaje. Pęcherzyki płucne zapadają się i nie są w stanie wypełniać się wdychanym powietrzem. Przy wstrząsie dochodzi również do krzepnięcia krwi wewnątrz naczyń krwionośnych, a tworzące się w ich świetle mikrozakrzepy dodatkowo upośledzają ukrwienie. Współwystępowanie wymienionych czynników: obrzęku, niedodmy i mikrozakrzepów – powoduje stopniowe zaburzenie czynności coraz większych obszarów płuc.

Płuco wstrząsowe objawy

– stopniowo nasilające się duszności

– przyśpieszony oddech

– niedotlenienie

– skąpomocz

– śpiączka.

Płuco wstrząsowe leczenie

Pacjentowi z płucem wstrząsowym należy przede wszystkim zapewnić odpowiedni dopływ tlenu. Wykonuje się to stosując oddech wspomagany sztucznie – do płuc specjalnymi urządzeniami wtłaczane jest pod ciśnieniem powietrze. Sztuczny oddech należy rozpocząć tak szybko, jak tylko jest to możliwe. Zapobiega on powstawaniu obrzęków i niedodmy oraz rozszerzaniu się stanu chorobowego na dalsze obszary płuc. Pacjent otrzymuje też zazwyczaj wysokie dawki kortykosterydów. Hormony te wykazują bardzo silne działanie przeciwzapalne, uszczelniają również ściany naczyń krwionośnych, zapobiegając gromadzeniu się osocza w tkance płucnej postaci przesięku.

Wspomaganie krążenia

Równocześnie ze wspomaganiem oddechu konieczne jest wsparcie układu krążenia. Podaje się leki pobudzające krążenie i dodatkowo uzupełnia się objętość krążącej w krwioobiegu krwi przetaczając duże ilości płynów. Z drugiej jednak strony konieczne jest równoczesne podawanie środków moczopędnych, które odwadniają organizm i powodują zmniejszanie się w nim – w tym również i w płucach – obrzęków.

Kiedy należy zgłosić się do lekarza?

Płuco wstrząsowe rozwija się na wskutek wstrząsu stanowiąc jego powikłanie. Zazwyczaj więc pacjent znajduje się już w szpitalu, gdzie ma zapewnioną odpowiednią opiekę i leczenie. (więcej…)

Gruźlica płuc

Gruźlica płuc, zwana również dawniej suchotami lub tuberkulozą, stanowi najczęstszą postać gruźlicy. Gruźlica jest choroba zakaźną, najczęściej wywołaną przez prątki gruźlicy (Mycobacterium tuberculosis), które w 1882r. wykrył niemiecki bakteriolog Robert Koch (1843-1910). Dlatego bakterie te powszechnie określa się jego nazwiskiem (prątki Kocha). Z czasem stwierdzono, iż przyczyną choroby mogą być także inne drobnoustroje, chociaż głównie wywołują ją prątki gruźlicy.

Gruźlica płuc przyczyny

Prątki gruźlicy rozsiewają się drogą kropelkową. Zarazić się można od chorych prątkujących, którzy wykasłują prątki ze swoich dróg oddechowych. Prątki wraz z powietrzem oddechowym przedostają się do oskrzeli i płuc, gdzie po upływie kilku tygodni wywołują odczyn zapalny. W miejscu tym powstaje ognisko chorobowe zwane ogniskiem pierwotnym. Bardzo często prątki atakują również węzły chłonne wnęki płuc, które obrzmiewają.

Ognisko pierwotne i obrzęk węzłów chłonnych określa się mianem zespołu pierwotnego, a tę fazę choroby-gruźlicą pierwotną. Gruźlica pierwotna najczęściej ogóle nie zostaje zauważona przez chorego. Przeważnie przebiega bezobjawowo, bardzo rzadko pojawiają się oznaki przypominające dolegliwości wywołane przez grypę – podwyższona temperatura ciała i złe samopoczucie. Organizm sam aktywnie zwalcza chorobę, a zmiany związane z zespołem pierwotnym ustępują samoistnie po kilku tygodniach.

Niekiedy jednak w takich zaleczonych ogniskach pozostają żywe bakterie, które mogą przetrwać w formie utajonej nawet kilkadziesiąt lat. Jeśli w tym czasie dojdzie do innego schorzenia atakującego płuca lub zmniejszającego ogólną odporność organizmu, prątki mogą się uaktywnić. Wydostają się wówczas z ogniska pierwotnego i rozsiewają się w calych płucach wyrządzając duże szkody. Stan taki określa się mianem gruźlicy wtórnej. Bardzo często jest ona inicjowana przez powtórne zakażenie prątkami gruźlicy.

Gruźlica płuc objawy

Gruźlica pierwotna:

– Niewielka gorączka

– Złe samopoczucie

Gruźlica wtórna:

– Trudności z oddychaniem

– Krwioplucie, krwotoki z dróg oddechowych

Gruźlica płuc leczenie

  Gruźlicę płuc leczy się za pomocą leków zwanych tuberkulostatykami. Są to substancje hamujące rozwój prątków gruźlicy. Z reguły nie wywołują one żadnych niepożądanych skutków ubocznych, a pacjent dobrze znosi leczenie. Leki przeciwgruźlicze przyjmuje się najczęściej w postaci tabletek. Leczenie farmakologiczne trwa zazwyczaj dwa lata. Początkowo niezbędne bywają pobyty w szpitalu. W pierwszym okresie leczenia pacjent przyjmuje trzy lub cztery różne środki naraz, co zapobiega uodpornieniu się prątków na któryś z nich. Od około czwartego miesiąca wystarczą już dwa leki, a po siódmym miesiącu leczenia podaje się już tylko jeden. Na skuteczność kuracji znacznie wpływa regularne przyjmowanie przepisanych leków i stosowanie się do zaleceń lekarza. (więcej…)

Zwłóknienie płuc

Jest to zwiększenie się ilości tkanki łącznej płuc. Proces ten zachodzi w tkance śródmiąższowej (interstitium), między pęcherzykami płucnymi (alveoli). Istnieje wiele rodzajów zwłóknienia płuc o odmiennych przyczynach. Wyróżnia się zwłóknienie ogniskowe (zmianom podlegają niewielkie obszary płuc) oraz zwłóknienie śródmiąższowe rozlane, obejmujące znaczne obszary. Zwłóknienie ogniskowe zazwyczaj wywołuje objawy dopiero po upływie wielu lat, natomiast w zwłóknieniu śródmiąższowym rozlanym symptomy choroby pojawiają się bardzo szybko.

Zwłóknienie płuc przyczyny

Najczęściej występującą postacią zwłóknienia płuc jest pylica krzemowa płuc. Przyczyną choroby jest wdychanie, zazwyczaj w pracy, rozdrobnionego i docierającego do płuc pyłu kwarcowego lub pyłu zawierającego krzemiany, na przykład azbestu. Pył po przedostaniu się do płuc tworzy w kontakcie z wodą kwas krzemowy, który powoduje rozrastanie się tkanki łącznej w przestrzeni między pęcherzykami płucnymi. Szczególnie narażone na wdychanie pyłów kwarcowych lub krzemianowych są osoby pracujące w hutnictwie, przy produkcji materiałów ściernych i ich eksploatacji, przy produkcji azbestu, a także przy piaskowaniu wykonywanym na sucho. Ogniskowe zwłóknienie płuc towarzyszy także sarkoidozie, nazywanej chorobą Besniera-Boecka-Schaumanna, która oprócz płuc należą również węzły chłonne i skórę. Do innych przyczyn ogniskowego zwłóknienia płuc należą reakcje uczuleniowe oraz marskość, które wywołują patologiczne zmiany w strukturze tkanki płuc.

Za podobne zmiany odpowiedzialne są także choroby autoimmunizacyjne polegające na tworzeniu przez organizm przeciwciał przeciw własnej tkance. Jeszcze innym powodem ogniskowego zwłóknienia płuc są stany zapalne. W przypadku śródmiąższowego rozlanego zwłóknienia płuc, bardzo często nie jest w ogóle możliwe określenie przyczyny choroby. Prawdopodobnie występuje wówczas cały zespół czynników powodujących zmiany patologiczne tkanki płucnej.

Zwłóknienie płuc objawy

– Kaszel.

– Szybki, płytki oddech.

– Duszności.

– Sine zabarwienie skóry (sinica).

– Skłonność do zapalenia oskrzeli.

– Niewydolność serca.

Zwłóknienie płuc leczenie

Zwłóknienie rozlane i ciężkie przypadki zwłóknienia ogniskowego leczy się głównie za pomocą preparatów kortyzonowych, cytostatyków oraz leków immunosupresyjnych (immunosupresory hamują reakcje układu immunologicznego). W razie wystąpienia stanów zapalnych stosuje się dodatkowo antybiotyki. Terapia tlenowa oraz leki nasercowe odciążają układ krążenia i serce, a ćwiczenia oddechowe wspomagają terapię farmakologiczną. W lżejszych przypadkach możliwe jest leczenie ambulatoryjne, co wymaga od pacjenta regularnego zgłaszania się do lekarza. (więcej…)

Zapalenie opłucnej

Zarówno ściany klatki piersiowej, płuca jak i otwory jamy opłucnej są otoczone cienkimi powłokami opłucnej (pleura), która dzieli się na opłucną i opłucną ścienną, która z kolei składa się z opłucnej żebrowej, przeponowej i śródpiersiowej. Przy wdechu płuca rozszerzają się, jednocześnie podnosi się klatka piersiowa, przy wydechu dzieje się odwrotnie. Powierzchnia płuc, pokryta opłucną płucną, ślizga się przy tym na wewnętrznej ścianie jamy opłucnej, wyścielonej opłucną żebrową, spełniająca funkcję ochronną, dzięki czemu nie dochodzi do uszkodzenia płuc. Pomiędzy bardzo cienkimi powłokami opłucnej, w wąskich przestrzeniach jamy opłucnowej, odbywa się cyrkulacja płynu zawierającego białko. Od 10 do 20 ml tego płynu wystarcza dla całej opłucnej.

Dwa rodzaje zapalenia opłucnej

Zapalenie opłucnej jest najczęściej następstwem przebycia innych chorób. Wyróżnia się dwie formy zapalenia opłucnej (pleuritis) – suchą i wysiękową. W suchej postaci zapalenia opłucnej dochodzi do zaniku płynu opłucnego. Schorzenie jest bardzo bolesne, gdyż powłoki opłucnej ocierają się o siebie w trakcie oddychania. Ból pojawia się przy każdym oddechu. Występuje gorączka oraz kaszel. Postać wysiękowa przeciwnie, często nie powoduje dolegliwości. W takim przypadku wprawdzie również następuje zapalenie opłucnej, płyn opłucnowy jest jednak nadal obecny (wysięk opłucnowy). Zawiera on dużo białka. Może być z domieszką krwi, jeśli jego zbieranie się powodują zmiany nowotworowe, a jeśli dojdzie do powikłań w postaci ropniaka opłucnej, płyn będzie zawierał ropę. Do zbierania płynu między częściami opłucnej może także dojść przy niewydolności serca. Zapalenie wysiękowe jest często poprzedzone zapaleniem suchym. Powikłaniem zapalenia wysiękowego może być zwłóknienie opłucnej, niekiedy o dużym zasięgu, inicjujące nawet podobne procesy w płucach.

Zapalenie opłucnej objawy

– Bóle przy oddychaniu w klatce piersiowej, plecach i w bokach.

– Uczucie ucisku w obszarze klatki piersiowej oraz bóle barków.

Zapalenie opłucnej przyczyny

Zapalenie opłucnej rzadko powstaje samoistnie, bez podłoża chorobowego. Wywołać je może wiele chorób o podłożu bakteryjnym, niekiedy wirusowym. Zapalenie opłucnej często jest następstwem przewlekłego przeziębienia. Do zapalenia opłucnej mogą przyczynić się także: zapalenie płuc, gruźlica płuc, zapalenie trzustki lub innych części nadbrzusza oraz zawał serca

W rzadkich przypadkach do choroby tej może doprowadzić reumatoidalne zapalenie stawów. Do zapalenia opłucnej dosyć często dochodzi wskutek wypadków z uderzeniem w klatkę piersiową, a zwłaszcza przy złamaniu żeber.

Zapalenie opłucnej leczenie

Leczenie zapalenia opłucnej może być skuteczne jedynie wówczas, gdy rozpoznana i wyleczona zostanie choroba pierwotna. Jednak jej rozpoznanie może być nieraz trudne. Zawsze, kiedy między warstwami opłucnej zbierze się płyn, lekarz nakłuje odpowiednie miejsce cienką igłą, aby pobrać próbkę płynu, który zostanie zbadany i może dostarczyć wskazówek co do podłoża choroby. W zależności od rodzaju choroby pierwotnej, stosuje się antybiotyki, środki przeciwgruźlicze, lekarstwa odwadniające, a także kortyzon.

Konieczne może być ( w przypadku zapalenia wysiękowego) ściąganie nagromadzonego płynu – nawet stałe, jeśli rozwinął się ropniak. Niekiedy trzeba wykonać zabieg operacyjny. (więcej…)