Badania prenatalne w życiu kobiet

W krajach wysoko rozwiniętych wykonanie badań prenatalnych przysługuje każdej kobiecie ciężarnej. Choć w Polsce NFZ finansuje je wyłącznie paniom posiadającym wyraźne wskazania do ich przeprowadzenia, to tak naprawdę powinny one być standardem. Większość dzieci z Zespołem Downa rodzą przecież kobiety młode, bez jakichkolwiek obciążeń genetycznych. Badania prenatalne umożliwiają zdiagnozowanie wielu poważnych schorzeń, a część z nich można z kolei leczyć jeszcze na etapie prenatalnym. Zwykle nie wykazują one jednak nic niepokojącego, co znacznie uspokaja ciężarną i pozwala jej cieszyć się z oczekiwania na upragnione dziecko.

Przesiewowe badania prenatalne

Do głównych testów przesiewowych zalicza się test Pappa. W wielu krajach badanie to stanowi podstawowy element opieki medycznej nad kobietą spodziewającą się dziecka. Badanie wykonuje się pomiędzy 10 a 14 tygodniem ciąży, bez względu na wiek pacjentki. Głównym celem analizy jest wykrycie zagrożenia zespołem Downa, Edwardsa i Patau. W badaniu wykorzystuje się krew przyszłej matki, gdzie dokonuje się oceny markerów powiązanych z powyższymi chorobami. Sprawdza się także przezierność karkową za pomocą badania ultrasonograficznego. Nieprawidłowy wynik badania wskazuje na konieczność wykonania dodatkowych analiz za pomocą diagnostycznych metod.

Testy podwójny i potrójny to kolejna grupa badań przesiewowych, które pozwalają na wykrycie we wczesnym stadium chorób pochodzenia genetycznego. Skierowane są przede wszystkim do pacjentek wysokiego ryzyka, czyli tych, które w swoich rodzinach posiadały już przypadki chorób genetycznych. Test podwójny wykonuje się pomiędzy 11 a 13 tygodniem ciąży. Do badania pobierana jest krew pacjentki, która następnie poddawana jest analizie biochemicznej. Składową całego procesu jest także wywiad lekarski oraz badanie USG. W czasie badania można stwierdzić ryzyko wystąpienia zespołu Downa oraz zespołu Edwardsa. Test potrójny, przeprowadzany według podobnych reguł jak test podwójny, umożliwia wykrycie zagrożeń genetycznych w postaci zespołu Downa i Edwardsa, ale także chorób centralnego układu nerwowego. Test potrójny przeprowadza się pomiędzy 14 a 20 tygodniem ciąży.

??????????????????

Nowością na rynku badań prenatalnych pojawił się przesiewowy test NIFTY, który wykorzystuje najnowsze osiągnięcia w dziedzinie analizy genetycznej. Dzięki Sekwencjonowaniu Nowej Generacji możliwe jest wykrycie tzw. trisomii chromosomów 21, 18 i 13, powodujących zespoły Downa, Edwardsa i Patau. Test można przeprowadzać w dość szerokim okresie czasowym, od 12 do nawet 24 tygodnia ciąży, pobierając krew pacjentki. Metoda została sprawdzona w wielu badaniach walidacyjnych, zyskując każdego miesiąca kolejne grupy pacjentów.

Diagnostyczne badania prenatalne

Nieodłącznym elementem przesiewowych badań prenatalnych jest diagnostyczny odpowiednik. Trzeba o nim wspomnieć choćby dlatego, że tego rodzaju badania przeprowadza się w momencie wykrycia nieprawidłowości podczas opisanych wyżej analiz. Do głównych badań diagnostycznych zaliczamy biopsję kosmówki, amniopunkcję oraz kordocentezę. Biopsja kosmówki polega na pobraniu fragmentu kosmówki przy udziale aparatu ultrasonograficznego. Z kosmówki wyodrębnia się materiał DNA, który niesie informacje związane z ewentualnymi chorobami. Badanie przeprowadza się pomiędzy 11 a 14 tygodniem ciąży. Amniopunkcja z kolei przeprowadzana jest pomiędzy 13 a 19 tygodniem ciąży. Do badania wykorzystuje się płyn owodniowy w którym rozwija się dziecko.

Kordocentezę przeprowadza się zwykle około 18 tygodnia ciąży. Badanie zaliczane jest do najtrudniejszych z technicznego punktu widzenia. Lekarz wykonujący zabieg pobiera próbkę krwi pępowinowej, która poddawana jest dalszej analizie. Do zabiegu używa się długiej i cienkiej igły. Z uwagi na cenny materiał, analiza pobranych próbek dostarcza wielu informacji pozwalających ustalić ewentualne choroby.

Więcej informacji o NIFTY znajdziesz tutaj…

Choroby podskórnej tkanki tłuszczowej

Choroby podskórnej tkanki tłuszczowej to w ogólnym znaczeniu zapalenia tkanki leżącej pod warstwa naskórka oraz skóry właściwej, która umożliwia przesuwanie się skóry i jest łącznikiem między skórą a mięśniami i kośćcem. Tkanka tłuszczowa podskórna zbudowana jest z komórek tłuszczowych otoczonych delikatnym rusztowaniem z włókien kolagenowych, które dzielą ją na niewielkie płaciki. Między włóknami przechodzą drobne naczynia krwionośne zaopatrujące powierzchnię ciała w krew.

U zdrowego człowieka tłuszcz, zgromadzony w komórkach tłuszczowych, nie wydobywa się na zewnątrz. Jeśli jednak, np. na skutek uszkodzenia komórki tłuszczowej, tłuszcz przedostanie się do przestrzeni miedzykomórkowej, wywołuje reakcję zapalna. Zapalenie przebiega z wytworzeniem guzków zwanych ziarniniakami, które prowadza do zbliznowacenia tkanki podskórnej.

Guzki te mogą łączyć się ze sobą. Mogą także tworzyć się przetoki z wydobywajacą się na zewnątrz krwawą lub białawą wydzieliną. Najczęściej obok jednego ziarniniaka powstają kolejne i proces chorobowy rozszerza się.

Czasami w chorobach podskórnej tkanki tłuszczowej powstają nie kuliste ziarniniaki, a płaskie, twarde guzowate wypukłości. Po wyleczeniu pozostawiają one często wklęsłe nisze. Zapalenie rozprzestrzenia się w postaci długich pasm lub też promieniście.

Zmiany chorobowe pojawiają się najczęściej na kończynach, tułowiu, brodzie i policzkach. Jednak mogą również wystąpić na pozostałych częściach ciała.

Objawy chorób podskórnej tkanki tłuszczowej

– Zaczerwienienie, ocieplenie i zmiany zapalne skóry.

– Guzkowate stwardnienia.

– Bliznowacenie.

– Niszowate zagłębienia na skórze.

– Niekiedy dolegliwości stawowe i gorączka.

tkanka tłuszczowa

W chorobach podskórnej tkanki tłuszczowej powstają w niej guzkowate zgrubienia. Komórki zmysłowe, reagujące na ciepło, dotyk, ból i ucisk, nie są w stanie funkcjonować w obszarach zmienionych zapalnie.

Przyczyny chorób podskórnej tkanki tłuszczowej

Przyczyną powstawania guzków mogą być urazy, zastrzyki z kortyzonu, insuliny lub też z leków rozpuszczonych w substancjach oleistych, a także niektóre zabiegi kosmetyczne.

Powstanie przetok z zaczerwienieniem skóry, tworzeniem guzków i bliznowaceniem zdarza się również w schorzeniach trzustki. Dotyczy to zwłaszcza starszych mężczyzn, a zmiany występują głównie w okolicy pępka oraz na plecach.

Czasem nie udaje się jednak znaleźć konkretnej przyczyny choroby. U młodych kobiet dochodzi np. dość często do nawrotowego zapalenia tkanki, któremu towarzyszy gorączka, ogólne pogorszenie się samopoczucia i powstanie guzków. Czynniki wywołujące to schorzenie nie są znane.

Z kolei u noworodków, kilka po urodzeniu, może pojawić się zapalenie płatków tkanki podskórnej, któremu także towarzyszy tworzenie się guzków. Dawniej sądzono, iż jest ono wynikiem mechanicznego drażnienia powierzchni ciała dziecka podczas porodu, jednak obecnie nie zostało to stwierdzone. Choroba ta nie wymaga na szczęście żadnego leczenia i ustępuje zazwyczaj samoistnie, bez śladów. (więcej…)

Choroby gruczołów potowych

Gruczoły potowe – są to gruczoły cewkowe o kłębkowej części wydzielniczej i spiralnym przewodzie wyprowadzającym. Gruczoły potowe są usytuowane na pograniczu skóry i tkanki podskórnej. Wyróżnia się gruczoły potowe ekrynowe i apokrynowe. Gruczoły potowe ekrynowe występują na całej skórze, mają ujścia na jej powierzchni i wydzielają pot, który w 99% składa się z wody.

Gruczoły potowe apokrynowe są większe i rozpoczynają funkcjonowanie po okresię dojrzewania. Są rozmieszczone w okolicach pach, narządów płciowych, odbytu, brodawek sutkowych i powiek.

Gruczoły apokrynowe nie biorą udziału w termoregulacji organizmu. Ich zadaniem jest kształtowanie charakterystycznego dla danego człowieka zapachu, wydzielają one gęstą, mleczną substancje, która rozkłada się na powierzchni skóry.

Jakie funkcje spełniają gruczoły potowe?

Pot spełnia trzy ważne funkcje. Pierwsza z nich to termoregulacja organizmu, która jest niezbędna do utrzymywania stałej temperatury ciała, wynoszącej około 37°C. Gruczoły potowe ekrynowe stale wydzielają niewielkie ilości potu, który natychmiast się ulatnia. Wysoka temperatura otoczenia, praca fizyczna, choroba, stres i zbyt obfite odżywianie się sprawiają, że temperatura ciała wzrasta. Wówczas ekrynowe gruczoły potowe produkują więcej potu, który chłodzi powierzchnie ciała, pośrednio krew i w efekcie powoduje spadek temperatury.

Kolejnym zadaniem potu jest uwalnianie organizmu z niektórych substancji. Pot zawiera bowiem chlorek sociowy, mocznik, lotne kwasy karboksylowe i cholesterol. Oprócz tego pot chroni skórę przed atakiem zarazków chorobotwórczych, Wytwarzając na jej powierzchni tzw. kwaśny płaszcz ochronny.

Objawy chorób gruczołów potowych

– Silne pocenie się całego ciała lub miejscowe (hyperhydrosis).

– Zmniejszone wydzielanie potu, także podczas wykonywania pracy fizycznej (hypohydrosis)

– Brak wydzielania potu (anhydrosis).

– Rozgrzanie ciała.

– Ropnie, zwłaszcza pod pachami.

– Pęcherzyki wielkości prosa zamykające ujścia gruczołów potowych.

Jakie istnieją choroby gruczołów potowych?

(więcej…)

Nieprawidłowości w uzębieniu

Nieprawidłowości uzębienia należą do dużej grupy anomalii związanych z jego kształtem i czynnościami. Wyróżnia się pełne nieprawidłowości uzębienia i nieprawidłowości zgryzowe. W pierwszym przypadku poszczególne zęby lub grupy zębów nie znajdują się w prawidłowym, łukowatym położeniu w szczęce. Natomiast jeśli chodzi o nieprawidłowości zgryzowe, to górna i dolna szczęka są przesunięte względem siebie. Najczęściej dochodzi jednak do jednoczesnego występowania obu tych przypadłości.

Jakie są przyczyny nieprawidłowości uzębienia?

Nieprawidłowości uzębienia powstają najczęściej w dzieciństwie. Częste przyczyny to: ssanie palców, a także przygryzanie warg i języka. Również zbyt długi okres używania smoczka i buteleczek oraz – rzadziej – wczesna utrata zębów mlecznych prowadzą do powstania nieprawidłowości uzębienia. Na rozwój uzębienia wpływają też czynniki dziedziczne.

Nieprawidłowości mogą wystąpić już w uzębieniu mlecznym, częściej jednak pojawiają się w uzębieniu stałym. Właśnie podczas rozwoju stałych zębów dochodzi do wielu przemieszczeń i przesunięć. Na tym etapie ssanie kciuka bardzo często przeszkadza w prawidłowym rozwoju uzębienia dziecka. Także rozwój zębów mądrości może prowadzić do powstania nieprawidłowości uzębienia, dzieje się tak na skutek braku miejsca w łuku szczękowym.aparat ortodontyczny

Objawy nieprawidłowego uzębienia

– Odchylenie uzębienia od prawidłowego stanu

– Nachodzenie się zębów na siebie.

– Przerwy między zębami

– Otwarty zgryz.

Jak leczy się nieprawidłowości uzębienia?

Nieprawidłowości uzębienia są korygowane za pomocą odpowiednio dopasowanych płytek lub klamer. W dzieciństwie są to najczęściej aparaty, które można zdjąć. (więcej…)

Kurcz (zwężenie) odźwiernika

Odźwiernikiem nazywa się mięsień w kształcie pierścienia, który zamyka ujście żołądka. Nazwa pochodzi od funkcji, jaką ten mięsień spełnia. Polega ona na zamykaniu żołądka do momentu, aż pokarm zostanie dostatecznie strawiony. Wtedy odźwiernik otwiera się i zawartość żołądka przesuwa się do dwunastnicy, gdzie kontynuowany jest proces trawienny.

Kurcz, inaczej zwężenie odźwiernika, następuje w wyniku przerostu i włóknienia tego mięśnia. Powoduje to, że pokarm z żołądka nie może przesunąć się do dwunastnicy. Przerostowe zwężenie odźwiernika jest częstsze u chłopców. U niemowlaków (zazwyczaj po pierwszych trzech tygodniach życia, chociaż choroba ta może pojawić się także między piątym dniem a piątym miesiącem życia) występują tzw. chlustające wymioty, ponieważ żołądek jest przepełniony. Daremne próby żołądka, mające na celu przepchnięcie pokarmu przez odźwiernik, można zaobserwować jako fale perystaltyczne w okolicy nadbrzusza (tzw. stawianie się żołądka). Z powodu spadania masy ciała noworodki mają cierpiący i starczy wyraz twarzy.

Przyczyny zwężenia odźwiernika

Dotychczas nie zdołano ustalić, dlaczego u niektórych noworodków w trzech pierwszych tygodniach życia dochodzi do przerostu i kurczowego zaciśnięcia mięśnia odźwiernika. Istnieją jednak podstawy do podejrzenia, że do wystąpienia choroby przyczyniają się skłonności rodzinne.

Objawy kurczu odźwiernika

– Chlustające wymioty.

– Żyłki krwi w wymiocinach.

– Zaburzenia rozwoju.

– Cierpiący wyraz twarzy i wygląd starego człowieka.

– Zapadnięte oczy.

– Drażliwość.

– Wychudzenie.

– Widoczne ruchy perystaltyczne w okolicy żołądka.

kurcz odźwiernika zwężenie

Jak leczy się kurcz odźwiernika?

Często przerostowe zwężenie odźwiernika rozpoznaje się późno, gdy choroba doprowadziła dziecko do stanu zagrażającego jego życiu. Leczenie rozpoczyna się od dożylnego uzupełnienia płynów i elektrolitów. W ciężkich przypadkach zwężony odźwiernik rozszerza się operacyjnie. Ponieważ choroba najczęściej zanika samoistnie po trzecim miesiącu życia, w lżejszych przypadkach próbuje się stosować leki oraz wysokie ułożenie dziecka. (więcej…)

Kolka pępkowa

Nagle pojawiające się silne bóle brzucha w okolicy pępka u dzieci, szczególnie w okresie między 3 a 10 rokiem życia, określane są jako kolki pępkowe. Na początku napadu dziecko zgina się w pół, płacze, poci się i wykazuje wszystkie objawy silnych dolegliwości bólowych. Po kilku minutach, a nawet kilkunastu sekundach atak bólowy mija. Z reguły dziecko szybko czuje się lepiej i nie wykazuje żadnych, innych objawów chorobowych.

Jakie są przyczyny kolki pępkowej?

Ból powstaje, gdyż mięśnie gładkie elita grubego kurczą się gwałtownie. Nagły skurcz mięśni jest reakcją organizmu dziecka na sytuacje stresowe, np. lęk przed przedszkolem lub konflikt z rodzicami. Czasami bóle te pojawiają się przy zaburzeniach funkcji przewodu pokarmowego lub przy infekcjach.

Objawy kolki pępkowej u dzieci

– Bladość i płacz.

– Silne bóle brzucha.

– Zginanie się w pół.

– Nudności i wymioty.

kolka pępkowa

Kiedy twoje dziecko ma silne bóle brzucha i zgina się w pół, często jest to objawem kolki pępkowej.

Jak leczy się kolkę jelitową?

Rodzice nie powinni popadać w panikę, ale z troską i spokojem zaopiekować się dzieckiem, pocieszać je i zapewniać, ze bóle niedługo miną. jeżeli dziecko ma skłonności do powtarzających się kolek, rodzice mogą poprosić lekarza o środki rozkurczowe.

Niektórym dzieciom pomaga naklejenia plasterka w okolicy pępka. Z punktu widzenia medycznego nie ma to żadnego sensu, ale daje dziecku poczucie, że bolące miejsce jest dobrze opatrzone. (więcej…)

Koklusz (krztusiec) u dzieci

Koklusz to ostra bakteryjna choroba zakaźna, na która zapadają głównie dzieci. Typowym jej objawem są ciężkie, spazmatyczne napady kaszlu. Noworodki nie posiadają jeszcze przeciwciał przeciwko kokluszowi. Ponieważ właśnie w tym wieku choroba ta może prowadzić do poważnych komplikacji, niemowlę które mimo szczepień zachorowało na koklusz musi bezwzględnie pozostawać pod opieką lekarską. Osoba, która przebyła koklusz, nabywa odporności na całe życie.

Jakie są przyczyny kokluszu?

Czynnikiem chorobotwórczym jest bakteria Bordetella pertussis, która pasożytuje na błonach śluzowych narządu oddechowego, powodując zapalenie nieżytowe. Przenoszenie odbywa się najczęściej drogą kropelkową. Z powodu wysokiej zaraźliwości do zachorowania dochodzi zwykle już przy pierwszym kontakcie z czynnikiem chorobotwórczym.

Objawy kokluszu (krztuśca)

– Podwyższona temperatura.

W 1 i 2 tygodniu:

– Niecharakterystyczny kaszel i zapalenie błony śluzowej.

W 3 i 4 tygodniu:

– Typowy przerywany napadowy kaszel z dusznościami i utrudnionym oddechem, często kończący się wymiotami.

– Obrzęk twarzy.

– Często uszkodzenie błony śluzowej i naderwanie więzadełka języka.

koklusz krztusiec

Wykres przedstawia typowe fazy kokluszu.

Jak leczy się koklusz?

Jeżeli u zarażonego dziecka nie wystąpiła gorączka, nie powinno ono pozostawać w łóżku, lecz przebywać na świeżym powietrzu. Z uwagi na niebezpieczeństwo zarażania należy jednak unikać ogólnie dostępnych placów zabaw. (więcej…)

Guz Wilmsa (Nephroblastoma)

Guz Wilmsa, nazwany tak od nazwiska niemieckiego chirurga Maxa Wilmsa (1867-1918), jest najczęstszym guzem nerek występującym w wieku dziecięcym. Przeważnie jest to duża, miękka zmiana, mogąca składać się z wielu torbieli. Powstaje ona z tkanki embrionalnej i naciekając niszczy miąższ zaatakowanej nerki, rozsuwając go na boki.

Jakie są przyczyny powstawania guza Wilmsa?

Guz Wilmsa powstaje z trzech różnych rodzajów tkanek, które występują w różnych proporcjach. W nowotworze można znaleźć wszystkie komórki, które powstają w trakcie embrionalnego rozwoju nerki oraz tkankę łączną i nabłonkową. Dzieje się tak, ponieważ dopiero w trakcie rozwoju dziecka poszczególne grupy komórek e nerkach oddzielają się i zaczynają spełniać różne funkcje. Proces ten trwa jeszcze przez kilka lat po urodzeniu. Guz Wilmsa występuje szczególnie często u dzieci z wadami wrodzonymi.

Objawy przy guzie Wilmsa

– Powiększenie nerki wyczuwalne przy badaniu brzucha.

– Postępujące osłabienie.

– Spadek wagi ciała.

– Uszkodzenie funkcji innych narządów.

guz wilmsa

Guz Wilmsa jest złośliwym nowotworem występującym u dzieci. Początkowo uszkadza on tylko tkankę zaatakowanej nerki.

Jak leczy się guz Wilmsa?

Podobnie jak w przypadku innych nowotworów, istnieją trzy metody terapeutyczne: leczenie operacyjne, chemioterapia oraz naświetlania. Pierwszym etapem jest operacyjne usuniecie guza oraz ewentualnych przerzutów. Tego typu leczenia nie można w żadnym przypadku pominąć. Natomiast niektóre dzieci poniżej drugiego roku życia mogą uniknąć naświetlania promieniami radioaktywnymi, mającego na celu zniszczenie pozostałych komórek nowotworowych. Zastosowanie cytostatyków w ramach chemioterapii zależy od dalszego przebiegu choroby oraz ogólnego stanu zdrowia dziecka.

(więcej…)

Gorączka trzydniowa

Gorączka trzydniowa, zwana potocznie trzydniówką, jest chorobą zakaźną, która atakuje niemal wyłącznie dzieci w wieku od 0,5 do 3 lat. Dorośli zapadają na nią bardzo rzadko. Pierwszym objawem jest gwałtowny atak wysokiej gorączki przekraczającej nierzadko 40°C.

Gorączka utrzymuje się przez pełne trzy dni, po czym czwartego dnia nagle ustępuje. Pod koniec choroby na ciele, głównie na tułowiu, rzadziej na twarzy, pojawia się wysypka w postaci jasnoczerwonych plamek, które znikają, nie zostawiając przebarwień, po upływie jednego lub dwóch dni.

Gorączka trzydniowa jest chorobą stosunkowo łagodną i zazwyczaj nie pozostawia po sobie żadnych trwałych następstw, a jednorazowy atak zapewnia już dożywotnią odporność na tę chorobę.

Przyczyny gorączki trzydniowej

Przyczyny choroby nie zostały do końca wyjaśnione. Z całą pewnością można jednak stwierdzić, że źródłem zakażenia jest wirus Exanthema subitum, który atakuje skórę oraz układ nerwowy u dzieci.

Objawy gorączki trzydniowej

– Wysoka gorączka utrzymująca się pełne trzy dni.

– Gwałtowny spadek temperatury czwartego dnia.

– Wysypka pojawiająca się czwartego dnia.

gorączka trzydniowa

Po ustąpieniu gorączki pojawia się wysypka w postaci jasnoczerwonych krostek, widocznych na całym niemal ciele. Wysypka znika bardzo szybko.

Jak leczy się gorączkę trzydniową?

Tak naprawdę nie istnieje skuteczna metoda leczenia gorączki trzydniowej. Można jedynie złagodzić nieco jej objawy. Przy bardzo wysokiej gorączce lekarz przepisze odpowiednie leki obniżające temperaturę. Natomiast drgawki gorączkowe można złagodzić stosując zimne okłady i podając leki przeciwdrgawkowe.

Czy można coś zrobić samemu?

W stanach gorączkowych dziecko powinno wypijać duże ilości płynów. jeśli oprócz wysokiej temperatury nie występują żadne dodatkowe dolegliwości, nie ma potrzeby stosować leków przeciwgorączkowych. (więcej…)

Gorączka reumatyczna u dzieci

Gorączka reumatyczna ma wiele postaci klinicznych. Do typowych objawów choroby, poza gorączką, należy wędrujące zapalenie wielostawowe (polyarthrirtis). Rzadziej schorzenie to powoduje uszkodzenie centralnego układu nerwowego lub objawia się pląsawica (chorea minor). jeszcze inną postacią choroby est zapalenie serca (carditis, pericarditis). Objawy te mogą występować jednocześnie lub w różnych kombinacjach.

W niektórych przypadkach pojawiają się zmiany skórne pod postacią bolesnych guzków, występujących w tkance podskórnej, lub wysypki o charakterze rumienia granicznego. Wykwity te są bezbolesne, czasami trwają krócej niż jeden dzień. Najczęściej chorują dzieci i młodzież w wieku szkolnym. W Europie Środkowej choroba ta występuje stosunkowo rzadko.

Jakie są przyczyny gorączki reumatycznej?

Gorączkę reumatyczną wywołują zawsze powikłania pa przebytej infekcji paciorkowcowej w obrębie górnych dróg oddechowych, na przykład po zapaleniu migdałków podniebiennych czy anginie. W ostatnich latach odnotowano też sporadyczne przypadki zachorowań wywołanych przez nowe szczepy streptokoków. Do wystąpienia gorączki reumatycznej dochodzi w wyniku nieprawidłowej reakcji układu odpornościowego.

Objawy ogólne gorączki reumatycznej

– Gorączka, osłabienie, wzmożona potliwość.

– Senność.

– Guzki podskórne.

– Nagłe pojawienie się choroby.

Przy zapaleniu wielostawowym:

– Bolesność i wrażliwość stawów, czasami również ich obrzęk.

Przy pląsawicy:

– Szybkie i bezcelowe, mimowolne ruchy.

– Grymasy twarzy.

Przy zapaleniu serca:

– Bóle w klatce piersiowej.

– Niewydolność serca.

gorączka reumatyczna paciorkowiec

Czynnikiem wywołującym gorączkę reumatyczną jest zawsze zainfekowanie paciorkowcem górnych dróg oddechowych, np. angina.

Jak leczy się gorączkę reumatyczną?

Najczęściej choroba stosunkowo łatwo poddaje się leczeniu i nie pozostawia trwałych następstw. Aby zwalczyć w organizmie dziecka wszystkie bakterie paciorkowcowe, na początku podaje się antybiotyk. Inne metody leczenia zależą od postaci choroby, która występuje. Zazwyczaj stosuje się leki obniżające gorączkę i, w przypadku pojawienia się zapalenia stawów, leki przeciwzapalne. (więcej…)