Tag - bladość

Zaburzenia rozwojowe u dzieci

Najlepsze wyobrażenie o rozwoju małego dziecka daje obserwacja dwóch szybko zmieniających się czynników: wzrostu i wagi. W ciągu pierwszych sześciu miesięcy życia dziecko przybiera na wadze średnio 700 gramów miesięcznie. Pod koniec pierwszego roku powinno osiągnąć  75 cm wzrostu. Podane wartości o jednak średnie statystyczne. Mogą one podlegać znacznym wahaniom u poszczególnych dzieci. Jeśli jednak dziecko prawie wcale nie rośnie i jedynie w minimalnym stopniu przybiera na wadze lub wręcz traci masę ciała, jego rozwój jest z pewnością zaburzony.

Objawy zaburzeń rozwojowych

– Utrata wagi

– Mała waga ciała

– Zaburzenia wzrostu

– Blada cera

– Apatia

– Zaburzenia snu

– Częsty płacz bez wyraźnej przyczyny

– Brak apetytu

– Długotrwałe wymioty

– Nawracające biegunki lub zaparcia

– Częste lub długotrwałe infekcje

– Zahamowanie rozwoju fizycznego lub psychicznego

Obserwacja rozwoju psychicznego

To samo dotyczy psychicznego rozwoju dziecka. W poszczególnych stadiach rozwoju powinno ono nabywać coraz to nowsze umiejętności. Na podstawie badań przeprowadzonych na wielu tysiącach dzieci, przyjęto pewne normy. Dokładnie zmierzono, opisano i ujęto w tabele, kiedy dziecko powinno samodzielnie siadać, raczkować, wstawać, sięgać po przedmioty i je chwytać. Rzadko jednak zdarza się, by rozwój dziecka ściśle pokrywał się z przyjętymi normami. Niewielkie odchylenia są rzeczą normalną i nie powinny wywoływać u rodziców niepokoju. Jeśli jednak dziecko zatrzymuje się na pewnym etapie rozwoju i przestaje nabywać nowe zdolności, jeśli przestaje wykazywać zainteresowanie otaczającym światem i zamyka się w sobie lub jeśli wręcz cofa się w rozwoju i traci umiejętności, które wcześniej nabyło, należy podejrzewać wystąpienie u niego poważnych zaburzeń rozwojowych. Ich przyczyną mogą być uszkodzenia mózgu, głuchota, ślepota lub niedorozwój psychiczny.

(więcej…)

Krótka utrata przytomności

Krótkotrwała utrata świadomości to stan wynikający z niedokrwienia mózgu, który często może być poprzedzony zawrotami głowy i niekiedy zaburzeniami widzenia. Stan ten wiąże się z wyłączeniem wszystkich procesów psychicznych, jak myślenie, odczuwanie, rozumienie, itp. Dodatkowym objawem jest spadek napięcia mięśni, przy czym najważniejsze funkcje życiowe, jak przemiana materii, oddychanie i praca serca zostają utrzymane. Po odzyskaniu przytomności człowiek nie pamięta nic z przebiegu zdarzenia. Rodzaj utraty świadomości, spowodowany zaburzeniami układu krążenia, których czas trwania nie przekracza mniej więcej jednej minuty, nazywany jest omdleniem.

Jakie są objawy krótkiej utraty przytomności?

– bladość

– silne pocenie

– mdłości

– spadek napięcia mięśni

– upadek

– brak reakcji na bodźce, brak możliwości porozumiewania się

– późniejsza luka w pamięci w przypadku omdlenia

Jakie są przyczyny krótkotrwałej utraty przytomności?

Do utraty przytomności dochodzi wtedy, gdy następuje gwałtowne zmniejszenie dopływu krwi do mózgu. Powodem może być wyraźny spadek ciśnienia krwi, np. pod wpływem nagłego, ostrego bólu lub silnych emocji. Dochodzi wówczas do nadmiernego pobudzenia nerwu błędnego, co pociąga za sobą zwolnienie czynności serca i rozszerzenie naczyń w jamie brzusznej, do której przemieszcza się znaczna część krwi. Po ustąpieniu tego zaburzenia, świadomość powraca.

Przyczyny omdlenia mogą być bardzo różne, np. wskutek szybkiego wstania z pozycji leżącej (niedociśnienie ortostatyczne), utraty dużej ilości krwi, choroby układu naczyniowego, dolegliwości związanych z sercem (przy arytmii, częstoskurczu, napadowym migotaniu przedsionków). Czynnikami wywołującymi omdlenia mogą być ponadto infekcje z wysoką gorączką oraz zatrucia, np. tlenkiem węgla.

Utrata świadomości przy napadzie epilepsji lub innych napadach drgawek nie jest omdleniem.

Urazy głowy

Bezpośrednie, gwałtowne oddziaływanie na mózg oraz niektóre choroby mózgu mogą również prowadzić do utraty świadomości. (więcej…)

Niewydolność serca

Niektóre choroby powodują spadek wydajności pracy serca. Stan taki określa się mianem niewydolności serca. Nie jest to samodzielna jednostka chorobowa, lecz następstwo innych zaburzeń. Przy niewydolności serce nie jest w stanie wtłoczyć do tętnic ilości krwi niezbędnej dla prawidłowej przemiany materii. Nie potrafi też pobrać odpowiedniej ilości krwi z żył.

Istotą niewydolności serca jest wystąpienie co najmniej jednego spośród trzech następujących zjawisk:

– W czasie wysiłku akcja serca jest zbyt wolna w stosunku do potrzeb.

– Serce nie jest w stanie pobrać z żył odpowiednio dużej ilości krwi i wypełnić nią swoich komór.

– Ilość krwi wypompowywanej z serca do tętnic jest niewystarczająca.

Objawy niewydolności serca

– duszność

– przyspieszona akcja serca

– obrzęki

– niezdolność do wysiłku

– bladość

– zimne poty

– dreszcze

Rodzaje niewydolności serca

Niewydolność może dotyczyć obu albo tylko jednej komory serca. W drugim przypadku mówi się odpowiednio o niewydolności lewo- lub prawo-komorowej.

Niewydolność serca może być ostra (na przykład w zawale mięśnia sercowego) lub przewlekła. Jeśli wydolność serca jest na tyle mała, że ujawnia się nawet bez wysiłku fizycznego, wówczas określa się ją jako tzw. niewydolność spoczynkową. Jeśli cechy niewydolności uwidaczniają się tylko podczas wysiłku, na przykład podczas wchodzenia po schodach czy spaceru w takim przypadku ma się do czynienia z tzw. niewydolnością wysiłkową.

Przyczyny niewydolności serca

Zazwyczaj trudno jest wskazać jedną, konkretną przyczynę niewydolności serca. Jest ona raczej wynikiem wielu różnych, wspólnie występujących uszkodzeń serca. Jednak dość dobrze znane są te poszczególne przyczyny.

Przykładowo w przebiegu zakażeń bakteryjnych lub wirusowych serce mogą uszkodzić toksyny drobnoustrojów. Także schorzenia naczyń wieńcowych prowadzą często to niewydolności. Najczęstszą przyczyną jest jednak przeciążenie serca na skutek zniszczenia poszczególnych włókien mięśniowych, co ma miejsce w zawale mięśnia sercowego. (więcej…)