Tag - ból brzucha

Endometrioza

Endometrioza to choroba kobieca, której polska nazwa brzmi gruczolistość macicy. Nazwa medyczna pochodzi od łacińskiego słowa endometrium, oznaczającego błonę śluzową macicy. Przy endometriozie błona śluzowa macicy znajduje się tylko nie tylko na wewnętrznych ścianach macicy, ale również w miejscach, gdzie znajdować się nie powinna. Są to m.in. jajniki, jajowody, pochwa a nawet jama brzuszna.

Błona śluzowa macicy złuszcza się  i zostaje wydalana podczas menstruacji, po czym się odbudowuje. Hormony sterujące tym procesem wpływają również na endometrium znajdujące się poza obszarem macicy, sprawiając, że także ono zaczyna krwawić. Z czasem tworzą się jamy (torbiele) wypełniające się krwią, która powoli wycieka.

Endometrioza występuje tylko u kobiet w czasie rozrodczym – zazwyczaj między 30 a 40 rokiem życia. W zależności od umiejscowienia tej „ponadplanowej” błony śluzowej, występują różne objawy. Endometriozie towarzyszą zazwyczaj zaburzenia menstruacji, niekiedy problemy z oddawaniem moczu. Czasem występują ślady krwi w moczu. Błona śluzowa macicy rozrastająca się w jelitach może powodować zaparcia lub biegunki. Endometrioza może być również przyczyną niepłodności.

Endometrioza objawy

– ból w podbrzuszu – zazwyczaj podczas menstruacji

–  zaburzenia menstruacyjne – bolesne i obfite krwawienia

– niepłodność

– niekiedy ślady krwi w moczu, zatwardzenia, biegunki, skurcze, parcie na mocz

– ból w czasie stosunku

Endometrioza przyczyny

Do dzisiaj nie są dobrze znane przyczyny choroby. Przypuszcza się, że krew lub limfa wypłukuje z macicy komórki błony śluzowej, które następnie zagnieżdżają się w innych miejscach. Możliwe jest również, że komórki te wędrują przez jajniki i jajowody. Podejrzewa się również, że endometrioza jest wynikiem nieprawidłowości powstałych w czasie tworzenia się narządów płciowych.  Zaobserwowano, że kobiety, które w młodym wieku urodziły kilkoro dzieci rzadko zapadają na endometriozę.

Endometrioza leczenie

Leczenie nie jest konieczne, dopóki kobieta nie odczuwa dolegliwości. Wystarczą systematyczne badania oraz obserwacja ewentualnych objawów. Jeżeli natomiast wystąpią poważniejsze dolegliwości, stosuje się terapię hormonalną; niekiedy zabieg usunięcia torbieli; tylko w sporadycznych przypadkach konieczne jest usuniecie całego narządu rodnego. (więcej…)

Ostre bóle brzucha

Ból brzucha jest jedną z dolegliwości, na które najczęściej uskarżają się pacjenci. Zwykle pojawia się nagle i ma ostry przebieg. W wielu przypadkach przyczyną bólu brzucha jest podwyższone ciśnienie w narządach jamistych brzucha, zwłaszcza w jelicie. Ból może być także skutkiem napięcia torebki narządu lub intensywnych skurczów mięśni – ten ostatni określa się mianem bólu trzewnego.

Ból trzewny ma najczęściej postać kolki. Pacjenci odczuwają go zazwyczaj w pobliżu środkowej linii brzucha, ale często nie potrafią go dokładnie umiejscowić. Dolegliwość trochę ustępuje, gdy pacjent spokojnie spaceruje.

Ostremu bólowi brzucha często towarzyszy niepokój, wymioty i silne pocenie się. Typowa u dzieci jest kolka jelitowa w postaci ostrego, kłującego bólu w lewym podżebrzu, występująca po długotrwałym biegu.

Oprócz bólu trzewnego istnieje także ból somatyczny spowodowany podrażnieniem ściany jamy brzusznej. jest to ból ciągły, tępy, który trochę ustępuje, gdy pacjent odpoczywa.

Jakie są przyczyny ostrego bólu brzucha?

W jamie brzusznej jest wiele narządów, których choroby lub zaburzenia pracy mogą powodować ostre bóle. Należą do nich żołądek, jelito cienkie i grube, trzustka, pęcherzyk żółciowy, a także jajniki i jajowody.

Bóle często towarzyszą wzdęciom, czyli kolce gazowej.

Obwód brzucha powiększa się wówczas na skutek nadmiernego wytwarzania się gazów w elitach lub zaburzeń ruchów perystalicznych jelit (tzw. kolka pępkowa).

U starszych dzieci wzdęcia mogą być efektem załamania się jelita, np. wskutek siedzenia w ławce w pozycji pochylonej. Wzdęcia wymagają konsultacji lekarskiej. Diagnoza pozwala wykluczyć niedrożność czy zapalenie otrzewnej.

Zapalenie wyrostka robaczkowego

Ból w okolicy jamy brzusznej występuje przy ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego. W typowym przypadku ból pojawia się najpierw w nadbrzuszu, później przemieszcza się do prawego podbrzusza, gdzie znajduje się wyrostek robaczkowy. Chorobie towarzyszą nudności, wymioty i gorączka.

Ból brzucha występuje również przy zapaleniu trzustki, często wywołanym nadużywaniem alkoholu. Także przy zapaleniu pęcherzyka żółciowego i w przypadku kamieni żółciowych.

Przepuklina pachwinowa

Przepuklinie pachwinowej może towarzyszyć bardzo silny ból brzucha, gdy zawartość jamy brzusznej uwięźnie w worku mosznowym. Przyczyną bólu brzucha może być także stan zapalny uchyłka jelita grubego. Ból jest zazwyczaj umiejscowiony po lewej stronie.

(więcej…)

Przewlekłe bóle brzucha

O przewlekłych bólach brzucha mówi się wówczas, gdy dolegliwości te utrzymują się długo lub tez wielokrotnie się powtarzają (nawracające bóle brzucha).

Przyczyną długotrwałych lub powracających bólów brzucha mogą być choroby narządów wewnętrznych, np. żołądka, jelita cienkiego, jelita grubego, trzustki i pęcherzyka żółciowego.

Jednak u ponad połowy pacjentów cierpiących na przewlekłe bóle brzucha występują tzw. zaburzenia czynnościowe. Są to dolegliwości bez podłoża chorobowego i jakichkolwiek zmian narządowych.

Przyczyny przewlekłych bólów brzucha

To, jakie zaburzenia czynnościowe bądź organiczne są odpowiedzialne za długotrwałe bóle brzucha, musi stwierdzić lekarz. Najczęściej przyczyny zaburzeń są związane z następującymi narządami:

Jelito grube

Spośród dolegliwości o charakterze czynnościowych szczególnie częsty jest tzw. zespół drażliwego jelita, czyli zaburzenie funkcji jelita grubego. Choroba występuje pod wieloma nazwami. Czasami bywa określana jako spastyczne zapalenie okrężnicy. Nazwa ta nie odzwierciedla prawdziwych przyczyn schorzenia, które nie ma natury zapalnej. U podstaw zespołu drażliwego jelita grubego leżą zaburzenia kurczliwości nie tylko samego jelita grubego, ale też innych części przewodu pokarmowego.

Na zespół ten uskarżają się przede wszystkim kobiety od 25 do 50 lat. Objawia się on bólami skurczowymi, rozlanymi lub zlokalizowanymi w lewym lub prawym dole biodrowym, podżebrzach, podbrzuszu i lędźwiach. Chory cierpi też na występujące na przemian biegunki i zaparcia. Często pojawiają się masywne, bolesne wzdęcia. Ból zmniejsza się zazwyczaj po oddaniu stolca.

U większości pacjentów stwierdza się szczególne obciążenie psychiczne. Wielu z nich przez szereg lat nadużywało ponadto środków przeczyszczających. Zauważono też, że choroba jest pospolita w społeczeństwach wysoko rozwiniętych, ze względu na powszechne stosowane diety ubogo resztkowej, zawierającej mało włókien roślinnych. Typowy dla zespołu jelita drażliwego jest brak stwierdzalnych zmian chorobowych, z wyjątkiem jedynie zaburzenia wydzielania i motoryki jelita grubego.

Żołądek i dwunastnica

Innymi częstymi przyczynami przewlekłych bólów brzucha są schorzenia śluzówki żołądka i dwunastnicy. Ich stopień zaawansowania może być różny: od niewielkich zmian zapalnych po wrzody. Często występuje nadprodukcja soku żołądkowego z jednoczesnym niedoborem czynników ochronnych śluzówki.

Charakterystyczne dla wrzodów jest naprzemienne występowanie nasileń objawów i okresów bez objawowych, zależnie m.in. od pory roku. Stopniowo nasilający się ból lokalizuje się najczęściej w nadbrzuszu. Zanika on zazwyczaj po spożyciu posiłku. Z reguły nie towarzyszą mu nudności ani zmniejszony apetyt.

Pęcherzyk żółciowy

Odmiennie objawiają się choroby pęcherzyka żółciowego. Obserwuje się tu ścisły związek między wystąpieniem objawów a spożyciem określonych, zazwyczaj tłustych potraw. Jedzenie nie łagodzi, lecz zaostrza dolegliwości. Bólom tym często towarzyszą nudności. (więcej…)

Zespół napięcia przedmiesiączkowego

Jako zespół napięcia przedmiesiączkowego określa się dolegliwości, które pojawiają się na kilka dni przed początkiem miesiączki: może to być obrzęk nóg albo twarzy, zmęczenie, ból głowy, przygnębienie, a także drażliwość, nadmierna nerwowość, bezsenność oraz ból w dole brzucha. Wyniki badań wskazują, że około 80% kobiet w wieku rozrodczym cierpi na te niedomagania, przy czym ich zakres na szczęście nie zawsze jest równie duży. Tylko u niektórych występują poważniejsze objawy, takie jak ataki płaczu, panika, wybuchy złości a nawet myśli samobójcze.

Przyczyny napięcia przedmiesiączkowego

Przyczyny występowania wymienionych wcześniej dolegliwości upatruje się w cyklicznych wahaniach poziomu pewnych hormonów we krwi kobiety w ciągu całego cyklu miesięcznego. Cyklem płodności precyzyjnie sterują takie hormony jak estrogen, progesteron, czy LH – hormon, który stymuluje owulację i luteinizację, czy przemianę w jajniku pęcherzyka Graafa w ciałko żółte. Hormony wywierają także wpływ na przebieg menstruacji i procesu jajeczkowania. Przypuszcza także, że przyczyną ZNP jest niedobór niektórych pierwiastków np. kołatanie serca i nagły apetyt – szczególnie na czekoladę – spowodowane są niedoborem magnezu. Wyniki badań przemian cyklicznych neurotransmiterów w mózgu pozwalają podejrzewać, że i one mają wpływ na występowanie ZNP.

Objawy zespołu napięcia przedmiesiączkowego

– obrzęk twarzy i nóg w wyniku zatrzymania wody w organizmie

– ból i obrzmienie piersi

– wzdęcie brzucha

– bóle albo uczucie ucisku w podbrzuszu

– zmiany nastroju, drażliwość, przygnębienie

– bezsenność

– bóle głowy

– nudności (więcej…)

Nadwaga

O nadwadze mówimy wówczas, gdy masa ciała przekracza od 10 do 20% wagę przeciętną dla określonej grupy wiekowej. Na bardzo ogólnych zasadach przeciętną wagę ciała dla zdrowego, dorosłego człowieka oblicza się odejmując od wzrostu w centymetrach liczbę 100.

Czyli przy wzroście 160cm przeciętna waga powinna wynosić 60kg. Najbardziej korzystna dla organizmu człowieka jest tzw. waga idealna (wzorzec Broca). Jest ona niższa od wagi przeciętnej o około 10-15%. Czyli odnośnie naszego przykładu idealna waga dla osoby mierzącej 160cm to 51-54kg.

Innym sposobem obliczania jest indeks BMI. Masę ciała dzieli się przez wzrost i podnosi do kwadratu. Prawidłowa waga mieści się wtedy w granicach 20-24,9. Indeks powyżej 30 oznacza już otyłość.

W ustalaniu właściwej wagi ciała bierze się pod uwagę także inne czynniki – na przykład różnice w ciężarze mężczyzn i kobiet, a także grubość kości.

O nadwadze świadczą, oprócz objawów zewnętrznych, pewne symptomy, których nie wolno lekceważyć. Są to m.in. szybkie męczenie się, duszności, krótki oddech oraz wypieki na twarzy, szczególnie intensywne podczas wysiłku fizycznego. Skutkiem nadwagi są bóle krzyża, nóg oraz nadmierne pocenie się.

Do innych symptomów należą zaburzenia pracy serca oraz układu krążenia, który musi pracować na zwiększonych obrotach. Osoby z nadwagą skarżyć się mogą na zaburzenia trawienne, szczególnie zaparcia oraz odczuwają zwiększone łaknienie. Osobie otyłej każdy niemal wysiłek sprawia dużo trudności i powoduje szybkie męczenie się.

Jakie są przyczyny nadwagi i otyłości?

Wprawdzie naukowcy odkryli ostatni i poszukują teraz u człowieka tzw. genu otyłości, odpowiedzialnego za produkcję hamującej apetyt leptyny, badania naukowe nie potwierdzają faktu, iż otyłość jest przypadłością dziedziczną. Tylko w 10% przypadków przyczyną nadmiernego tycia są zaburzenia czynności gruczołów wewnętrznych. Ale generalnie stwierdzić można, iż z nadwagą i otyłością wiąże się przede wszystkim kwestia wychowania oraz nastawienia człowieka do życia.

Zmuszanie do jedzenia

Winę za otyłość u dzieci ponoszą często sami rodzice. Dziecko jest uporczywie nakłaniane do jedzenia i słyszy stale: „talerz ma być pusty”. Maluch musi spełnić nakaz, nawet gdy nie jest głodny. Wynikiem tego jest niechęć dziecka do jedzenia albo wręcz odwrotnie – co powoduje otyłość. Lekarze stwierdzają przypadki otyłości już u trzy- i czteroletnich dzieci.

Niechęć do jedzenia

W wielu rodzinach wyznaczona jest konkretna pora i godzina, o której zasiada się do stołu. Dzieci potrzebują często czegoś ponadto. Zaspokajają więc uczucie głodu odczuwane pomiędzy posiłkami, jedząc kaloryczne bomby w postaci słodyczy, czekoladek i ciasteczek. W ten oto sposób bardzo szybko potwierdzają się prognozy lekarzy. Należałoby więc zwrócić uwagę, co dziecko jada pomiędzy posiłkami, i zapewnić mu jakąś lekką przekąskę, zamiast garści słodyczy i czekoladek.

Łakomstwo

U młodzieży w wieku dojrzewania oraz osób dorosłych przyczyną otyłości są zbyt obfite posiłki główne oraz podjadanie pomiędzy nimi, np. spory kawałek ciasta na deser.

Brak ruchu

Zbyt obfitym posiłkom towarzyszy zazwyczaj brak ruchu. Ciężka fizyczna praca to w naszych czasach już głównie zadanie maszyn. Większość prac wykonuje się w pozycji siedzącej, przed komputerem lub za biurkiem. Człowiek powoli staje się wygodny, ociężały i przyzwyczaja się do takiego trybu życia. Na uprawianie sportu i gimnastyki nie wszystkich stać, nawet czasowo. Stąd też późniejsze kłopoty z nadwagą i jej skutkami.

Zmartwienia

Wiele osób próbuje niejako „przełknąć” swoje problemy osobiste, szczególnie te długotrwałe (kłopoty rodzinne, zawodowe, samotność), pocieszając się smacznymi kąskami. Takie działanie może bardzo szybko stać się przyzwyczajeniem i przyczyną otyłości.

Dlaczego tak trudno się odchudzić?

Osoby otyłe często nie zdają sobie sprawy z powagi problemu. Swoją tuszę uważają za stan normalny, do którego przywykli przez lata, ulegając złym nawykom żywieniowym. Osoby takie nierzadko zaniedbują troskę o swój organizm, a z czasem nawet przestają przywiązywać wagę do wyglądu.

Otyłość a większe zagrożenie cukrzycą

Osoby otyłe żyją niebezpiecznie. Około 70-80% cukrzyków jeszcze przed chorobą cierpiało na nadwagę. Co prawda cukrzyca jest chorobą dziedziczną ale jej ujawnienie się zależy w znacznej mierze od innych czynników, do których właśnie należy nadwaga.

Jak zapobiec otyłości

– zmniejszyć porcje posiłków głównych

– unikać podjadania pomiędzy posiłkami

– utrzymywać odpowiednią dietę

– wzmocnić samodyscyplinę

– zadbać o więcej ruchu

Krew w stolcu

Ślady krwi w stolcu biorą się z krwawień w przewodzie pokarmowym. Jeśli krew stolcu jest żywoczerwona, oznacza to, że pochodzi z dolnego odcinka przewodu pokarmowego. Jej barwa staje się tym ciemniejsza, im wyżej w przewodzie pokarmowym znajduje się krwawiące miejsce. Jeśli krew dostaje się do przewodu pokarmowego na wysokości jelita cienkiego, w stolcu będzie miała kolor czarny jak smoła – powstają tak zwane stolce smoliste. Czarny kolor krwi powstaje w wyniku wymieszania się jej z sokiem żołądkowym.  W niektórych chorobach krew tak dobrze miesza się z kałem, ropą lub śluzem, że nie udaje się jej rozpoznać gołym okiem. Mówi się wówczas o występowaniu krwi utajonej. Choć jej nie widać, można ją wykryć stosując specjalne badanie chemiczne kału.

Należy pamiętać, że nawet niewielkie, ale długotrwałe krwawienie z przewodu pokarmowego powoduje w sumie utratę dużej ilości krwi. Może to doprowadzić do niedokrwistości (anemii) z niedoboru żelaza.

Jakie są przyczyny obecności krwi w stolcu?

Jeśli występowanie krwi w stolcu utrzymuje się przez dłuższy czas, należy zgłosić się do lekarza. Jest to bowiem prawie zawsze objaw poważnej choroby. Obecność krwi w stolcu może być spowodowana licznymi schorzeniami, takimi jak:

Dur brzuszny

W przypadku powikłanego przebiegu tej choroby, w śluzówce jelita powstają głębokie owrzodzenia. Charakterystyczna dla duru brzusznego biegunka stale drażni ścianę jelita powodując krwawienie owrzodzeń.

Czerwonka bakteryjna

Jest to choroba wywołana przez bakterie, występująca szczególnie często w ciepłych krajach. Zmiany mające charakter zapalno-nieżytowy obejmują jelito grube, gdzie dochodzi do poważnych uszkodzeń błony śluzowej. Powstają liczne, krwawiące owrzodzenia. Pacjent cierpi z powodu silnych, kurczowych bólów brzucha. Wypróżnienie jest bolesne i bardzo częste – do kilkudziesięciu na dobę. W stolcu występuje domieszka krwi, śluzu i ropy.

Czerwionka pełzakowa

Jest to schorzenie wywołane przez pierwotniaka – pełzaka Czerwionki. Pasożytuje on w ścianie jelita grubego, co powoduje powstawanie głębokich owrzodzeń. Choroba objawia się bólami brzucha, męczącymi parciami i biegunką ze śluzowo-krwistym stolcem.

Skazy krwotoczne

O skazie krwotocznej mówi się, gdy dochodzi do zmniejszenia krzepliwości krwi. Przyczyny mogą być różne. U osób z tą chorobą często pojawia się krew w stolcu, gdyż nawet najmniejsze skaleczenie błony śluzowej przewodu pokarmowego prowadzi do długotrwałych krwawień. Nie tworzą się bowiem skrzepy, które mogłyby je zatamować. (więcej…)

Wady dróg moczowych

Drogi moczowe biorą swój początek w miedniczkach nerkowych, a nich zakończenie stanowi cewka moczowa. Między tymi punktami znajdują się moczowody, które odprowadzają mocz z nerek do pęcherza, jak również sam pęcherz moczowy.

Wady moczowodów

Ponieważ moczowody wychodzą z kielichów nerkowych, wady ich budowy są ściśle związane z wadami nerek.

Jeżeli po którejś ze stron znajdzie się tak zwana podwójna miedniczka nerkowa, siłą rzeczy rozwinie się również trzeci, dodatkowy moczowód. Jeżeli z kolei brakuje jednej nerki, nie będzie również istniał drugi moczowód. Najczęściej równolegle z podwójną miedniczką nerkową w organizmie uwidacznia się tak zwany uchyłek moczowodu, tj. balonikowate wgłobienie moczowodów pęcherzu moczowym. Poza tym mogą występować zwężenia, ślepe uchyłki i wadliwe ujścia moczowodu, np. do cewki moczowej lub do pęcherzyka nasiennego.

Objawy wad dróg moczowych

– powtarzające się infekcje dróg moczowych

– bóle brzucha i okolicy lędźwiowej pleców

– gorączka

– zaburzenia rozwojowe

– zaburzenia oddawania moczu

Wady pęcherza moczowego

We wczesnych stadiach rozwoju człowieka zauważalne jest połączenie między pęcherzem a pępkiem. W przypadku nieprawidłowego wczesnego rozwoju tego przewodu, określanego w medycynie mianem „urchaus” (moczownik), może dojść do jego rozdęcia i wypełnienia płynem. Zjawisko to określane jest jako przetoka pęcherzowo– pępkowa.

Uchyłki ściany pęcherza moczowego, są z reguły nieszkodliwe.

Najpoważniejszą wadą w budowie dróg moczowych jest rozszczep (niezarośnięcie) pęcherza.

Wada ta dotyczy nie tylko samego pęcherza, ale także ściany jamy brzusznej, miednicy – zbudowanej z tkanki kostnej – oraz cewki moczowej.

Wszystkie wymienione narządy nie rozwinęły się w tym przypadku całkowicie i nie uległy zamknięciu od strony przedniej.

Jest to poważna wada rozwoju, jeżeli pozostanie niewyleczona, człowiek najczęściej umiera. (więcej…)