Tag - ból głowy

Świnka u dzieci

Świnka, zwana również nagminnym zapaleniem przyusznic, jest chorobą zakaźną atakującą głównie dzieci w wieku szkolnym. Choroba ujawnia się opuchnięciem ślinianek przyusznych oraz okolic przed i pod płatkami małżowiny usznej. Pierwsze niepokojące symptomy to ból uszu, gardła, gorączka oraz bolesne obrzmienie najpierw jednej, a po około dwóch dniach, drugiej części twarzy, co może być przyczyną bólu przy połykaniu.

Jakie są przyczyny świnki?

Zakażenie następuje drogą kropelkową głownie przez zawierającą wirusy ślinę. Czas inkubacji choroby wynosi 2-3 tygodnie. W tym czasie dochodzi do rozmnożenia się wirusów i zapalenia zaatakowanych gruczołów. Następuje również nagromadzenie wydzieliny i białych krwinek, które tamują przewody odprowadzające gruczołów. Następuje również nagromadzenie wydzieliny i białych krwinek, które tamują przewody odprowadzające gruczołów. Nie u wszystkich chorych występują jednak opisane objawy. Około połowa pacjentów przechodzi świnkę bez widocznych symptomów lub z niewielkim tylko opuchnięciem jednej ze ślinianek przyusznych. We wszystkich przypadkach jednak istnieje groźba zakażenia innej osoby.

Objawy świnki u dzieci

– Gorączka

– Złe samopoczucie

– Ból głowy

– Opuchnięte ślinianki przyuszne

– Ból uszu

– Odstające płatki małżowiny usznej

(więcej…)

Ospa wietrzna

Jest to zakaźna choroba wirusowa, którą przechodzi prawie każde dziecko. Wirus ospy wietrznej jest identyczny z wirusem wywołującym u dorosłych półpasiec. Przypuszcza się, że półpasiec jest swego rodzaju „rozbudzoną” ospą wietrzną. Wywołuje go „uśpiony” od czasów dzieciństwa wirus, czekający w osłonkach nerwowych na osłabienie systemu immunologicznego organizmu i wywołujący nową infekcję. Bardzo długo wierzono, że ospa wietrzna jest łagodną odmianą ospy. Dopiero pod koniec XIX wieku stwierdzono, że są to dwie zupełnie niezależne od siebie choroby.

Objawy ospy wietrznej

– Niewielki ból głowy.

– Lekko podwyższona temperatura ciała.

– Małe, czerwone plamki na skórze, przechodzące w pęcherzyki wypełnione płynem. Przyschnięte pęcherzyki pozostawiają na ciele liczne strupki.

Jakie są przyczyny ospy wietrznej?

Wirus choroby jest przenoszony przez bezpośredni kontakt z chorym, w drodze infekcji kropelkowej albo w powietrzu. Stąd też nazwa ospa wietrzna. Szczególnie narażone są dzieci przebywające w szkołach, gdzie ryzyko bezpośredniego kontaktu z chorym znacznie wzrasta, zwłaszcza, że chory może zarażać innych na dwa dni przed pojawieniem się pierwszych objawów.

Jak leczy się ospę wietrzną?

Choroba ta w zasadzie nie wymaga specjalistycznego leczenia.

Co można zrobić samemu?

Dla złagodzenia swędzenia można użyć mieszanki tlenku cynku i wody wapniowej i łagodzących maści. Należy unikać rozdrapywania krostek, ponieważ może to wywołać powtórną infekcję. Gdy dolegliwości staną się wyjątkowo uciążliwe. Lekarz może przepisać lek przeciwhistaminowy, mający działanie łagodzące świąd. Chorzy powinni pozostać w izolacji od osób, które nie przechodziły ospy wietrznej, do czasu aż zagoją się wszystkie krostki. Pod przyschniętymi, ale niezupełnie zagojonymi pęcherzykami ciągle jeszcze mogą znajdować się niebezpieczne dla innych wirusy!

Kiedy należy udać się do lekarza?

W przypadku, gdy świąd staje się wyjątkowo nieznośny, lub gdy dają się zauważyć objawy choroby wtórnej. Bezsenność, bóle głowy, a także torsje mogą być takimi objawami.

Przebieg choroby – ospa wietrzna

Po upływie od 2 do 3 tygodni okresu inkubacji choroby, daje o sobie znać ból głowy oraz gorączka. Następnie na skórze pojawiają się niewielkie, czerwone plamki, które wkrótce przybierają postać pęcherzyków wypełnionych przezroczystym płynem. Plamki te widoczne są zazwyczaj najpierw na tułowiu, w okolicy pachwin i głowy, po czym szybko – w ciągu paru dni – rozprzestrzeniają się na całe ciało. Zdarza się, że pęcherzyki pojawiają się w jamie ustnej, wokół błony śluzowej oczu i genitaliów. Pęcherzyki równie szybko przysychają tworząc na powierzchni skóry ciemne krostki. Na tym etapie pojawia się bardzo nieprzyjemny, nieznośny wręcz świąd. Po upływie tygodnia lub dwóch, wszystkie objawy ustępują, a pacjent powraca do zdrowia.

Czy ospa wietrzna jest chorobą niebezpieczną?

Nie jest to choroba niebezpieczna, zwłaszcza u dzieci. U dorosłych może mieć wprawdzie dłuższy i bardziej uciążliwy przebieg, ale również w tym przypadku nie niesie praktycznie żadnego zagrożenia. Oczywiście istnieje pewne ryzyko wystąpienia chorób wtórnych, np. brak higieny może być powodem infekcji rozdrapywanych ranek. Rzadko występującymi chorobami wtórnymi przy ospie wietrznej są powikłania płuc oraz zapalenie opon mózgowych. Trzeba pamiętać, że rozdrapywanie swędzących ranek może być przyczyną powstawania trwałych blizn.

Jak uniknąć ospy wietrznej?

Dla silnych, dobrze odżywionych dzieci choroba nie stanowi większego zagrożenia. Inaczej jest w przypadku dzieci wątłych, chorowitych oraz ludzi dorosłych, którzy nie przechodzili ospy wietrznej. W obu przypadkach należy unikać kontaktu z chorymi.

Odporność na całe życie

Jeśli przechodziłeś już ospę wietrzną, nie musisz się jej obawiać. Ponieważ jest to raczej niegroźna choroba, szczepienie stosuje się tylko w wyjątkowych sytuacjach. 

Zawroty głowy

Zawroty głowy są to zaburzenia równowagi, spowodowane różnicą miedzy wrażeniami wzrokowymi a czuciem mięśniowym. Dolegliwość ta może mieć różne natężenie. W lżejszych przypadkach jest to uczucie niepewności przy podnoszeniu się z miejsca,

w cięższych pacjent ma wrażenie jakby obraz wirował mu przed oczami. W opisach medycznych spotyka się m.in. następujące określenia: zawroty głowy z wrażeniem wirowania, zawroty pochodzenia błędnikowego, mechanicznego, móżdżkowego, lateropuls czyli chorobowy objaw zbaczania lub padania na bok. Wspomina się o objawach przypominających uczucie upojenia albo oszołomienia. Zawrotom głowy mogą towarzyszyć nudności, wymioty oraz utrata równowagi. Uczucie strachu pogłębia jeszcze ten stan, a w poważniejszych przypadkach może dochodzić do wystąpienia fal potu, utraty przytomności oraz zapaści.

Zawroty głowy nie muszą mieć podłoża chorobowego. Są dość powszechną dolegliwością, często związaną z chwilowym obniżeniem ciśnienia krwi, nierzadko też towarzyszącą infekcjom wirusowym. Mogą być jednak niepokojącym objawem, znamionującym zaburzenia narządu słuchu wzroku, układu nerwowego lub funkcji mózgu.

Jakie są przyczyny zawrotów głowy?

Choroba Meniera

Ataki zawrotów głowy, połączone z uczuciem szumu w uszach, przytępieniem słuchu i nudnościami, mogą wskazywać na chorobę ucha wewnętrznego zwaną chorobą Meniera.

Schorzenia błędnika

Spośród schorzeń powodujących zawroty głowy można wymienić również zapalenie neuronu przedsionkowego (neuroniris vesribularis) – raczej rzadko spotykaną chorobę, wywołaną zapaleniem nerwów ucha wewnętrznego – przy czym zawroty głowy są często jedynym symptomem choroby. W jej przypadku stosuje się środki niwelujące lub przynajmniej łagodzące niepożądane objawy. Nie jest konieczne leczenie specjalistyczne, choroba mija niejako sama. Na jej ustąpienie można jednak czekać nawet kilka miesięcy.

Ortostatyczne zawroty głowy

Ten rodzaj dolegliwości pojawia się podczas podnoszenia się z pozycji siedzącej lub leżącej. Po wyprostowaniu się na chwilę robi się czarno przed oczami, co jest wywołane nagłym przemieszczeniem się krwi w organizmie. Wszystko jednak bardzo szybko wraca do normy.

Podciśnienie ortosraryczne może być spowodowane przyjmowaniem leków obniżających ciśnienie krwi. (więcej…)

Zespół napięcia przedmiesiączkowego

Jako zespół napięcia przedmiesiączkowego określa się dolegliwości, które pojawiają się na kilka dni przed początkiem miesiączki: może to być obrzęk nóg albo twarzy, zmęczenie, ból głowy, przygnębienie, a także drażliwość, nadmierna nerwowość, bezsenność oraz ból w dole brzucha. Wyniki badań wskazują, że około 80% kobiet w wieku rozrodczym cierpi na te niedomagania, przy czym ich zakres na szczęście nie zawsze jest równie duży. Tylko u niektórych występują poważniejsze objawy, takie jak ataki płaczu, panika, wybuchy złości a nawet myśli samobójcze.

Przyczyny napięcia przedmiesiączkowego

Przyczyny występowania wymienionych wcześniej dolegliwości upatruje się w cyklicznych wahaniach poziomu pewnych hormonów we krwi kobiety w ciągu całego cyklu miesięcznego. Cyklem płodności precyzyjnie sterują takie hormony jak estrogen, progesteron, czy LH – hormon, który stymuluje owulację i luteinizację, czy przemianę w jajniku pęcherzyka Graafa w ciałko żółte. Hormony wywierają także wpływ na przebieg menstruacji i procesu jajeczkowania. Przypuszcza także, że przyczyną ZNP jest niedobór niektórych pierwiastków np. kołatanie serca i nagły apetyt – szczególnie na czekoladę – spowodowane są niedoborem magnezu. Wyniki badań przemian cyklicznych neurotransmiterów w mózgu pozwalają podejrzewać, że i one mają wpływ na występowanie ZNP.

Objawy zespołu napięcia przedmiesiączkowego

– obrzęk twarzy i nóg w wyniku zatrzymania wody w organizmie

– ból i obrzmienie piersi

– wzdęcie brzucha

– bóle albo uczucie ucisku w podbrzuszu

– zmiany nastroju, drażliwość, przygnębienie

– bezsenność

– bóle głowy

– nudności (więcej…)

Nadwrażliwość na światło

Nadwrażliwością na światło – inaczej fotofobią – nazywa się nieprzyjemne, czasami wręcz bolesne doznania wzrokowe spowodowane działaniem światła na oczy. Pod jego wpływem odruchowo zmniejsza się szpara powiekowa, co chroni gałkę oczną. Chory mruży oczy i mruga powiekami. Często dochodzi do nadmiernego łzawienia. Nadwrażliwości na światło nie należy mylić z heliofobią – chorobą psychiczną, która powoduje, że pacjent odczuwa silny lęk przed światłem słonecznym. Obie choroby nie mają ze sobą nic wspólnego.

Przyczyny nadwrażliwości na światło

Nadwrażliwość na światło może być wrodzona. Dzieje się tak na przykład w przypadku osób z niedoborem barwnika skóry (albinosów). Istnieje również wiele różnych schorzeń nabytych, które także są związane z nadwrażliwością na światło.

– Schorzenia zewnętrznych części oka

Nadwrażliwość na światło może wystąpić we wszystkich schorzeniach zewnętrznych części oka. Należą do nich ostre i przewlekłe zapalenia spojówek, rogówki, oraz tęczówki oka, owrzodzenia i urazy rogówki, jak również jej nowotwory.

Nadwrażliwość na światło pojawia się także na skutek uszkodzenia oka przez zbyt silne światło. Dzieje się tak chociażby w przypadku spawania lub dłuższego przebywania na stokach wysokogórskich w słoneczną pogodę bez odpowiednich okularów ochronnych. Nadwrażliwość utrzymuje się wówczas stosunkowo długo.

Schorzenia wewnętrznych części oka

Schorzenia wnętrza oka rzadko objawiają się nadwrażliwością na światło, za wyjątkiem ostrych ataków jaskry.

Migrena

Napady migreny, polegające na silnym, jednostronnym bólu głowy wiążą się zazwyczaj z nadwrażliwością na światło, mroczkami przed oczyma i zaburzeniami widzenia.

Akrodynia

Istotą tej rzadkiej choroby wieku dziecięcego jest nadwrażliwość pnia mózgu na niektóre substancje, na przykład rtęć. Jednym z objawów akrodynii jest właśnie nadwrażliwość na światło. Poza tym pojawiają się zaburzenia psychiczne, takie jak nadmierna drażliwość i smutek oraz zmiany chorobowe skóry i błon śluzowych.

Porażenie nerwu okoruchowego

Porażenie trzeciego nerwu czaszkowego (zwanego okoruchowym) objawia się opadaniem powieki górnej, która zasłania gałkę oczną. Oko skierowane jest do dołu i na zewnątrz, a źrenica jest trwale rozszerzona. (więcej…)

Krew w moczu

Mocz u zdrowego człowieka jest przejrzysty oraz ma żółty, słomkowy kolor. Ślady krwi można w nim stwierdzić na podstawie czerwonawych lub czarnych domieszek. Czasami przy silnym krwawieniu cały mocz może mieć kolor czerwonawy lub nawet czarny. W pewnych okolicznościach krew w moczu jest niezauważalna i wykrywa się ją dopiero w badaniu laboratoryjnym. Przyczyną czerwonej barwy moczu mogą być też leki.

Przyczyny występowania krwi w moczu

Krew w moczu jest zawsze bardzo niepokojącym objawem, mającym różne przyczyny.

Zapalenie nerek i miedniczek nerkowych

Przy zapaleniu nerek często są zainfekowane miedniczki nerkowe i odwrotnie. Obie choroby występują częściej u kobiet niż u mężczyzn. Na schorzenia te są narażone przede wszystkim kobiety w ciąży.

Przyczyną obu chorób jest zakażenie bakteryjne, któremu najczęściej towarzyszy gorączka, dreszcze, ból głowy, wymioty, a także bóle o charakterze kolki w okolicy zmienionej nerki. Bóle mogą promieniować do pachwiny lub nawet do ramienia. Często pojawia się krew w moczu oraz ropomocz. Leczenie zapalenia nerek i miedniczek nerkowych polega głównie na stosowaniu antybiotyków celowanych (zgodnie z wynikami posiewu), a także piciu płynów w dużych ilościach.

Zapalenie pęcherza moczowego

Zapalenie to najczęściej objawia się częstym, naglącym parciem na mocz oraz bolesny i piekącym jego oddawaniem. Również ta choroba występuje częściej u kobiet niż u mężczyzn, co wynika z różnicy w budowie anatomicznej dróg moczowych (krótsza cewka moczowa u kobiet ułatwia wniknięcie bakterii z zewnątrz).

Przy bardzo ciężkim przebiegu, w moczu jest widoczna nie tylko krew, ale także fragmenty błony śluzowej pęcherza moczowego. Leczenie polega na podawaniu dużej ilości płynów oraz środków rozkurczowych. W ciężkich przypadkach konieczne jest stosowanie antybiotyku.

Kamica nerek i pęcherza moczowego

Częstą przyczyną krwiomoczu jest także kamica narządów moczowych. Szczególnie kamienie przemieszczające się w drogach moczowych mogą spowodować krwawienie, którego objawem jest krwiomocz. U większości pacjentów chorobie towarzyszą bardzo silne bóle, kolka, gorączka oraz wymioty. (więcej…)

Nadciśnienie tętnicze

W przypadku osoby dorosłej uważa się, że ciśnienie tętnicze jest podwyższone, gdy podczas co najmniej 3 pomiarów wykonywanych w ciągu dwóch dni jego wartość jest wyższa niż 140/90 mm Hg (milimetrów słupa rtęci). Wartości te zostały określone przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) we współpracy z Komitetem Nadciśnienia w 1993 roku. Jak widać, ważne są zarówno wartości ciśnienia skurczowego, jak i rozkurczowego. Z nadciśnieniem granicznym ma się do czynienia, gdy ciśnienie skurczowe wynosi 140-160 i/lub rozkurczowe 90-95. Jest ono najbliższe prawidłowemu ciśnieniu. O nadciśnieniu łagodnym mówi się wówczas, gdy ciśnienie skurczowy wynosi od 140 do 180 mm Hg i/lub rozkurczowe 90-105.

Nadciśnienie uważa się za umiarkowane lub ciężkie, gdy ciśnienie skurczowe ma wartość powyżej 180 mm Hg i/lub rozkurczowe powyżej 105.

Objawy nadciśnienia tętniczego

Początkowo najczęściej nie występują żadne dolegliwości. Później pojawiają się następujące objawy:

– ból głowy

– krwawienie z nosa

– zawroty głowy

– nudności

– zaburzenia widzenia

– niepokój

– drgawki

– bóle w klatce piersiowej

– niewydolność serca

Jakie są przyczyny nadciśnienia tętniczego?

O nadciśnieniu pierwotnym lub samoistnym mówi się wówczas, gdy nie jest znana przyczyna jego występowania. Obecnie wiadomo, że wzrost wartości ciśnienia tętniczego może powodować bardzo wiele czynników. Zalicza się do nich nadwagę, nadmiar soli w pożywieniu, spożywanie alkoholu i kawy, palenie papierosów, brak wysiłku fizycznego, stres, hałas, obecność ołowiu we krwi, skłonności dziedziczne i wiele różnych leków. Im węższe i mniej elastyczne stają się tętnice, tym wyższe jest ciśnienie. (więcej…)

Zapalenie kłębuszków nerkowych

Każda nerka posiada liczne ciała nerkowe zwane kłębuszkami, w których zachodzą właściwe procesy filtracyjne. Kłębuszki nerkowe przypominają mikroskopijnej wielkości pory „odsączające” z krwioobiegu razem z wodą głównie cząsteczki soli oraz produkty rozpadu białka np. mocznik, kwas moczowy, kreatynę i kreatyninę.

Kłębkowe zapalenie nerek jest to ostra lub przewlekła choroba z ogniskowym lub rozlanym odczynem zapalnym w kłębuszkach nerkowych. Zapalenie kłębuszków jest obok odmiedniczkowego zapalenia nerek najczęstszą przyczyną niewydolności nerek.

Objawy zapalenia kłębuszków nerkowych

– rozbicie, osłabienie

– oddawanie małych ilości moczu

– ciemne zabarwienie moczu

– bóle głowy i nerek

– nudności

– zaburzenia widzenia

– drgawki

Przyczyny zapalenia kłębuszków nerkowych

Zapalenie kłębuszków nerkowych może występować jako powikłanie innych chorób np., zapalenia migdałków, płonicy lub próchnicy. Źródłem zapalenia jest najczęściej zakażenie dróg oddechowych paciorkowcami.

Po dwóch lub trzech tygodniach od pozornego wyleczenia wymienionych chorób, powstaje stan zapalny kłębuszków nerkowych. Nagromadzone w nerkach tzw. komórki immunologiczne, które unieszkodliwiły paciorkowce, podrażniają naczynia krwionośne nerki i wywołują zapalenie.

Zapalenie kłębuszków nerkowych występuje głównie u dzieci między 3. a 16. rokiem życie, ale atakuje również dorosłych.

Leczenie zapalenia kłębuszków nerkowych

Zaburzenia funkcji nerek i gromadzenie się soli w organizmie powodują nadciśnienie. Pacjent musi wówczas przestrzegać diety niskosolnej. Czasem konieczna jest również dieta niskobiałkowa, gdyż z powodu białkomoczu dochodzi do zaczopowania kanalików nerkowych.

Antybiotyki

Ze względu na obniżoną wydolność nerek, w ostrej fazie choroby można wypijać tylko ograniczoną i kontrolowaną przez lekarza ilość płynów. Tak samo regulowana jest ilość podawanej soli. Pacjent musi pozostać w łóżku. W ciężkich przypadkach leczenie może trwać nawet kilka tygodni, ale rokowanie jest dobre. Chory otrzymuje zazwyczaj penicylinę lub inne antybiotyki, które podaje się zapobiegawczo także wtedy, gdy nie doszło jeszcze do bakteryjnego zapalenia nerek. (więcej…)

Wady żeńskich narządów płciowych

Wewnętrzne żeńskie narządy płciowe to jajniki, jajowody, macica i pochwa, zewnętrzne natomiast to wzgórek łonowy, przedsionek pochwy, łechtaczka i wargi sromowe. O wadach żeńskich narządów płciowych mówimy wtedy, gdy:

– następuje ich brak lub zatrzymanie rozwoju (aplazja)

– ujścia wewnętrznych narządów płciowych są zarośnięte (atrezja)

– narządy płciowe wykształciły się podwójnie

– cewka moczowa lub odbyt posiadają nieprawidłowe ujście

Objawy wad żeńskich narządów płciowych

Genetycznie uwarunkowane wady żeńskich zewnętrznych narządów płciowych można bardzo łatwo zauważyć. W przypadku wad ukrytych mogą wystąpić następujące objawy:

– bóle w podbrzuszu

– dolegliwości menstruacyjne

– nudności, bóle głowy

– przy atrezji błony dziewiczej, ataki kolki podczas menstruacji

– niepłodność

Przyczyny wad żeńskich narządów płciowych

Jajowody, macica i górna część pochwy, wykształcają się z przewodów Mullera powstających w czwartym tygodniu rozwoju płodowego. Wady tych narządów występują wtedy, gdy dochodzi do zatrzymania ich rozwoju lub procesu inwolucji przewodów Mullera. Rzadziej wady narządów płciowych powstają w wieku dziecięcym lub dojrzałym wskutek chorób zakaźnych.

Leczenie wad żeńskich narządów płciowych

Sposobów leczenia i korygowania wad żeńskich narządów płciowych zależy głównie od rodzaju defektu. (więcej…)

Choroby nerwu wzrokowego

Nerw wzrokowy (nerw czaszkowy II) przewodzi bodźce wzrokowe z oka do ośrodka wzroku, znajdującym się w tylnym płacie kory mózgowej. Zakończenie nerwu w gałce ocznej nosi nazwę tarczy nerwu wzrokowego, to właśnie tutaj znajduje się powszechnie znana „ślepa plamka”. Okulista ogląda tarczę nerwu wzrokowego za pomocą specjalnego urządzenia zwanego oftalmoskopem. U zdrowego człowieka tarcza nerwu wzrokowego jest pionowym, owalnym tworem o średnicy około jednego milimetra. Niezmieniona chorobowo ma kolor bladoróżowy lub jasnoczerwony i jest wyraźnie odgraniczona od otoczenia. W odległości 3,5 do 5,5 cm od tarczy nerwu wzrokowego, na wysokości przysadki mózgowej, znajduje się skrzyżowanie włókien nerwu wzrokowego. Schorzenia nerwu wzrokowego mogą dotyczyć zarówno jego części znajdującej się wewnątrz gałki ocznej, jak tez części pozagałkowej.

Objawy choroby nerwu wzrokowego

– zmniejszenie ostrości wzroku

– przejściowa utrata wzroku

– ograniczenie pola widzenia

– ból głowy

– ślepota

Przyczyny chorób nerwu wzrokowego

Choroby nerwu wzrokowego mogą być wywołane przez wiele różnych czynników.

Obrzęk zastoinowy

Obrzęk zastoinowy tarczy nerwu wzrokowego to szklisty obrzęk tarczy bez objawów zapalenia> może wystąpić jednostronnie lub obejmować obie gałki oczne. Pierwsze objawy obrzęku zastoinowego tarczy nerwu wzrokowego to przejściowe okresy utraty wzroku. Obrzęk tarczy zastoinowej ustępuje bez śladu, jeśli odpowiednio szybko usunie się jego przyczynę. W przeciwnym razie dochodzi do zaniku (atrofii) nerwu wzrokowego i trwałej utraty wzroku.

Obrzęk zastoinowy może być spowodowany np. obecnością guzów lub ropni mózgu, wzrostem ciśnienia płynu mózgowo – rdzeniowego (np. w przypadku wodogłowia, zapalenia mózgu i opon mózgowych) oraz wrodzonymi wadami budowy czaszki.  Obustronny obrzęk zastoinowy tarczy nerwu wzrokowego pojawia się niekiedy w niedokrwistości, białaczce i nowotworach przysadki mózgowej. Jednostronny obrzęk zastoinowy jest najczęściej wywołany urazem oka bądź też dochodzi do niego w wyniku powikłania operacji okulistycznych.

Zapalenie nerwu wzrokowego

Stan zapalny może rozwinąć się zarówno w części wewnątrzgałkowej (zapalenie tarczy nerwu wzrokowego), jak i pozagałkowej nerwu wzrokowego (pozagałkowe zapalenie nerwu wzrokowego). Zapalenia te bardzo szybko dają wyraźne objawy: ostrość widzenia spada (aż do całkowitej ślepoty), natomiast pole widzenia ulega zawężeniu. Pozagałkowemu zapaleniu nerwu wzrokowego towarzyszą zazwyczaj bóle głowy, które nasilają się podczas poruszania gałką oczną. Inne objawy to: zaburzenia widzenia barwnego (czerwień – zieleń), plamki przed oczyma, widzenie podwójne oraz drganie oka. O ile zapalenie tarczy nerwu wzrokowego jest dla okulisty łatwe do rozpoznania na podstawie zmiany jej wyglądu, o tyle w zapaleniu pozagałkowym, wygląda tarczy ulega zmianie dopiero po upływie trzech tygodni. (więcej…)