Tag - ból oka

Nadwrażliwość na światło

Nadwrażliwością na światło – inaczej fotofobią – nazywa się nieprzyjemne, czasami wręcz bolesne doznania wzrokowe spowodowane działaniem światła na oczy. Pod jego wpływem odruchowo zmniejsza się szpara powiekowa, co chroni gałkę oczną. Chory mruży oczy i mruga powiekami. Często dochodzi do nadmiernego łzawienia. Nadwrażliwości na światło nie należy mylić z heliofobią – chorobą psychiczną, która powoduje, że pacjent odczuwa silny lęk przed światłem słonecznym. Obie choroby nie mają ze sobą nic wspólnego.

Przyczyny nadwrażliwości na światło

Nadwrażliwość na światło może być wrodzona. Dzieje się tak na przykład w przypadku osób z niedoborem barwnika skóry (albinosów). Istnieje również wiele różnych schorzeń nabytych, które także są związane z nadwrażliwością na światło.

– Schorzenia zewnętrznych części oka

Nadwrażliwość na światło może wystąpić we wszystkich schorzeniach zewnętrznych części oka. Należą do nich ostre i przewlekłe zapalenia spojówek, rogówki, oraz tęczówki oka, owrzodzenia i urazy rogówki, jak również jej nowotwory.

Nadwrażliwość na światło pojawia się także na skutek uszkodzenia oka przez zbyt silne światło. Dzieje się tak chociażby w przypadku spawania lub dłuższego przebywania na stokach wysokogórskich w słoneczną pogodę bez odpowiednich okularów ochronnych. Nadwrażliwość utrzymuje się wówczas stosunkowo długo.

Schorzenia wewnętrznych części oka

Schorzenia wnętrza oka rzadko objawiają się nadwrażliwością na światło, za wyjątkiem ostrych ataków jaskry.

Migrena

Napady migreny, polegające na silnym, jednostronnym bólu głowy wiążą się zazwyczaj z nadwrażliwością na światło, mroczkami przed oczyma i zaburzeniami widzenia.

Akrodynia

Istotą tej rzadkiej choroby wieku dziecięcego jest nadwrażliwość pnia mózgu na niektóre substancje, na przykład rtęć. Jednym z objawów akrodynii jest właśnie nadwrażliwość na światło. Poza tym pojawiają się zaburzenia psychiczne, takie jak nadmierna drażliwość i smutek oraz zmiany chorobowe skóry i błon śluzowych.

Porażenie nerwu okoruchowego

Porażenie trzeciego nerwu czaszkowego (zwanego okoruchowym) objawia się opadaniem powieki górnej, która zasłania gałkę oczną. Oko skierowane jest do dołu i na zewnątrz, a źrenica jest trwale rozszerzona. (więcej…)

Choroby gruczołów łzowych

Narząd łzowy składa się z gruczołu łzowego i dróg łzowych. Gruczoł łzowy umiejscowiony jest w górnej, bocznej części oczodołu, a ujście jego przewodu wyprowadzającego znajduje się w zewnętrznym kąciku oka, w worku spojówkowym. Drogi łzowe mają swoje ujście na brzegach powiek. Poza tym w spojówce oka jest jeszcze kilka mniejszych gruczołów, w których wydzielina zawierająca pewien enzym nawilża rogówkę. W ten sposób oko jest stale oczyszczane i chronione przed ewentualnym zapaleniem. Ruch powieki zapewnia równomierne rozprowadzanie płynu na całej powierzchni oka. Wydzielina odprowadzana jest do nosa przewodem nosowo-łzowym, który ma ujścia w wewnętrznym kąciku oka.

Systemem tym mogą zachwiać najróżniejsze czynniki, które spowodują produkcję zbyt małej lub zbyt dużej ilości cieczy łzowej. Stosunkowo  najczęściej występują zapalenia gruczołów łzowych, raczej rzadko problem łzawienia związany jest z nowotworem.

Objawy choroby gruczołów łzowych

– obrzmienie powieki górnej, bolesne przy zapaleniu, podczas innych chorób przewlekłych nie powoduje bólu

– uczucie tarcia i piasku pod powiekami

– uczucie mokrego oka

Przyczyny choroby gruczołów łzowych

Mniejsza niż normalnie ilość wydzieliny związana bywa z postępującym wiekiem. Ten sam problem mogą wywoływać u kobiet zmiany hormonalne następujące w okresie menopauzy.

Chorobliwe zmniejszanie produkcji łez charakterystyczne jest dla tzw. zespołu Sjogrena. Jest to przewlekła choroba typu reumatycznego, objawiająca się też zmianami w śluzówce oka i jamy ustnej, której bliższe przyczyny nie są znane.

Zwiększenie ilości wydzielanych łez następuje, jak każdy na pewno już sam nieraz to przeżył podczas p0łaczu. Taką samą reakcję wywołuje podrażnienie oka, np. ciałem obcym, krojenie cebuli, zranienie i zadrapanie, silne światło słoneczne lub zimno. Ostry stan zapalny gruczołów łzowych może występować w ramach innych chorób jak nagminne zapalenie przyusznic, szkarlatyna lub grypa. (więcej…)

Zaćma

Za tęczówką oka znajduje się soczewka. Zasada jej działania jest taka sama jak w aparacie fotograficznym. Soczewka załamuje światło i w ten sposób na siatkówce powstaje obraz. Jest niezwykle wrażliwym instrumentem optycznym zbudowanym z żywej tkanki, dlatego wszelkie urazy, skaleczenia i stany zapalne mogą powodować jej zmętnienie i pogorszenie zdolności widzenia. Zmętnienie soczewki określane jest mianem zaćmy lub katarakty. Przy zaćmie soczewka traci również elastyczność, która jest odpowiedzialna za ostrość widzenia w bliży i dali.

Przyczyny zaćmy

Najczęstszą przyczyną zmętnienia soczewki są procesy degeneracyjne, starzenia się organizmu. Czasem u osoby w wieku 60 lat soczewka zaczyna mętnieć zarówno na brzegach, jak i pośrodku. Po dziesięciu latach może przyjąć pełną postać zaćmy starczej. Zaćma może być również skutkiem leczenia preparatami sterydowymi, może towarzyszyć cukrzycy, być efektem wtórnym jaskry lub pojawić się pod wpływem silnego radioaktywnego promieniowania oraz patrzenia na źródła światła ultrafioletowego (np. przy spawaniu, w czasie nieprawidłowej obsługi kserokopiarki lub solarium). Wzmożone działanie promieniowania ultrafioletowego w wyniku powstawania tzw. dziury ozonowej dało efekt większego występowania zaćmy u zwierząt.

Przypuszcza się, że w pewnym, choć mniejszym stopniu ofiarami stali się też ludzie. Zaćma może być także uwarunkowana genetycznie lub powstać wskutek infekcji podczas ciąży np. toksoplazmozy. Niektórzy lekarze do czynników zagrożenia zaliczają palenie papierosów, alkoholizm oraz niedobór witamin.

Objawy zaćmy

– stopniowe pogarszanie się zdolności widzenia

– nieostre widzenie, zwłaszcza przy ostrym świetle

– zmętnienie soczewki

– soczewka traci zdolność przestawiania się z dali na bliż i odwrotnie

Leczenie zaćmy

W początkowym stadium postępu zaćmy można podjąć działania, które pozwolą na pewien czas zachować zdolność widzenia Chodzi tu o częstą zmianę i dopasowywanie szkieł optycznych. W późniejszym stadium rozwoju choroby, soczewka zostaje operacyjnie usunięta, a jej funkcja zastąpiona w sposób sztuczny.

Obok noszenia okularów lub soczewek kontaktowych, istnieje możliwość wszczepienia sztucznej soczewki podczas jednej operacji (usunięcie soczewki i wszczepienie sztucznej). Pozwala to uniknąć noszenia grubych i niewygodnych szkieł optycznych.

Co można zrobić samemu?

Soczewka jest niezwykle delikatnym i wrażliwym tworem, który należy chronić przed szkodliwym wpływem silnego promieniowania, Wystąpieniu zaćmy zapobiega również zdrowy tryb życia oraz uprawianie sportu. (więcej…)

Schorzenia tęczówki

Tęczówka jest błoną gałki ocznej położoną po zewnętrznej stronie soczewki. W przeciwieństwie do twardówki i płynów oka, tęczówka jest zabarwiona i nie przepuszcza światła. W środku tęczówki znajduje się źrenica, okrągły otwór otoczony mikroskopijnej wielkości mięśniami. Mięśnie te, składające się na tęczówkę, kurcząc się i rozkurczając zmniejszają lub zwiększają średnicę źrenicy.

Regulują ilość światła docierającego do komórek światłoczułych. Źrenica zwęża się, by zapobiec ich uszkodzeniu przez nadmiar światła lub rozszerza, gdy światło jest słabe. Tęczówka zapewnia też odpowiednią głębię ostrości obrazu: im mniejsza średnica źrenicy, tym większa część obrazu widziana jest ostro. Na dostosowanie się do panujących warunków oświetleniowych (akomodację0 źrenica potrzebuje około 0,2 sekundy. Jednak wskutek wad wrodzonych oraz przebytych chorób może dojść do upośledzenia czynności tęczówki: zaburzenia akomodacji, uszkodzenia tkanki tęczówki i jej zaniku lub powstawania w niej dodatkowych otworów.

Objawy schorzeń tęczówki

– słaba ostrość wzroku

– ból oczu

– zamglony obraz

– silne łzawienie

– nadwrażliwość na światło

Przyczyny schorzeń tęczówki

Wyróżnia się dwie główne przyczyny schorzeń tęczówki, mianowicie stany zapalne oraz wady wrodzone. Zapalenie tęczówki występuje zazwyczaj w bardzo późnym wieku; poniżej 60-70 roku życia należy do rzadkości. Powodem zapalenia tęczówki są zazwyczaj schorzenia z kręgu chorób reumatycznych, taki jak: zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, zapalenie stawów, zespół Reitera, gorączka reumatyczna i inne choroby zapalne mogące atakować również tęczówkę. Zapalenie tęczówki wywołują ponadto urazy oraz oparzenia substancjami żrącymi. Zdarza się też, że stany zapalne rozprzestrzeniając się zajmują tęczówkę.

Do dziedzicznych wad wrodzonych należy brak tęczówki, powstawanie w niej dodatkowych otworów i występowanie zaburzeń akomodacji.

Leczenie schorzeń tęczówki

Ponieważ stany zapalne tęczówki są z reguły spowodowane występowaniem innej choroby pierwotnej, w ich leczeniu na plan pierwszy wysuwa się właśnie wykrycie i zwalczenie choroby ukrytej. Objawy ze strony tęczówki ustępują wówczas same. (więcej…)

Schorzenia siatkówki

Siatkówka zbudowana jest z części światłoczułej oraz tzw. części ślepej. Zadanie siatkówki polega na odbieraniu impulsów świetlnych i przekształcanie ich w impulsy nerwowe. Źródłem schorzeń siatkówki są stany zapalne, urazy mechaniczne oraz choroby naczyń krwionośnych siatkówki. Zdarzają się również rozdarcia i odklejenia siatkówki.

Przyczyny schorzeń siatkówki

Najczęstszą przyczyną są stany zapalne i choroby wewnętrzne organizmu. Przy krótkowzroczności następuje zniekształcenie gałki ocznej, co może doprowadzić do rozdarcia siatkówki. Ponadto na siatkówce mogą powstawać zmiany nowotworowe.

Objawy schorzeń siatkówki

– zaburzenia wzroku

– błyski świetlne

– niedowidzenie zmierzchowe

– nagła utrata zdolności widzenia jednego oka

– bóle oka

– zmiany w zewnętrznym wyglądzie oka, zmętnienie, rozszerzenie źrenic

Kiedy należy zgłosić się do lekarza?

Jeśli wystąpią jakiekolwiek zaburzenia wzroku lub zmiany w zewnętrznym wyglądzie oka. Podobnie trzeba postąpić, gdy nagle przed oczami zaczynają się pojawiać jakby świetlne błyski.

Przebieg schorzeń siatkówki

Obrzęk siatkówki jest najczęściej skutkiem wstrząśnienia mózgu. Występuje wtedy zmętnienie widzenia w postaci jakby mlecznej przesłony, zdolność widzenia pozostaje ograniczona przez kilka dni. Schorzenie to nie wymaga specjalnej terapii, gdyż ustępuje po wyleczeniu wstrząsu mózgu.

Przewlekły obrzęk siatkówki towarzyszy rozmaitym chorobom wewnętrznym organizmu np. cukrzycy lub nadciśnieniu. Obrzęk zwykle znika po skutecznym wyleczeniu choroby pierwotnej. (więcej…)