Tag - ból

Zapalenie pęcherza moczowego

Chodzi tu ściśle o zapalenie błony śluzowej pęcherza moczowego – najczęstszy przypadek infekcji dróg moczowych. Choroba może mieć formę przewlekłą lub ostrą. Przyczyną stanów przewlekłych jest niedostateczna lub przeciwnie, przesadna higiena narządów płciowych. U kobiet (u których generalnie choroba ta występuje częściej), zapalenie pęcherza moczowego może występować w powiązaniu z zapaleniem narządów rodnych oraz mieć swoją przyczynę w urazach związanych z porodem, czy stosunkiem płciowym.

U mężczyzn, u których dłuższa i węższa niż u kobiet cewka moczowa lepiej chroni pęcherz przed dostępem bakterii, chorobę może wywołać powiększenie gruczołu krokowego (prostaty), który utrudnia odpływ zalegającego moczu.

Zapalenie pęcherza moczowego przyczyny

Chorobę wywołują bakterie, które dostają się do cewki moczowej, a następnie do pęcherza moczowego, gdzie atakują jego błonę śluzową wywołując stan zapalny. Przyczyną zapalenia dróg moczowych są także infekcje wirusowe i grzybicze.

Zapalenie pęcherza moczowego objawy

– bolesny częstomocz

– nagłe parcie na pęcherz

– uczucie pieczenia podczas oddawania moczu i po

– zmętnienie moczu, który może być zabarwiony krwią i wydzielać nieprzyjemną woń

– czasem gorączka

Zapalenie pęcherza moczowego leczenie

Zazwyczaj stosuje się antybiotyki. W zależności od przypadku są to antybiotyki o szerokim lub wąskim zakresie działania. Te pierwsze zabijają różne typy bakterii, ale mają również trudne do przewidzenia działania uboczne. W przypadku silnych infekcji lekarz zapisuje najpierw antybiotyki o szerokim spektrum działania, a po analizie wyników laboratoryjnych, chory przyjmuje antybiotyki o działaniu wybiórczym. Przy lekkiej infekcji stosuje się antybiotyki, które zabijają najczęściej występujące bakterie. Leki te bardzo rzadko wykazują negatywne działania uboczne. (więcej…)

Wysypki skórne

Wysypki to ogólne pojęcie przyjęte dla pojawiających się na skórze plam, krost, wyprysków lub pęcherzy. Tego typu zmiany skórne mogą być ograniczone tylko do pewnych obszarów, jak i występować na całej powierzchni skóry. Często zdarza się, że wysypce, zwłaszcza niektórym jej rodzajom, towarzyszy świąd.

Wysypki nie stanowią zazwyczaj choroby samej w sobie, lecz pojawiają się przeważnie jako jeden z objawów innych schorzeń czy chorób. Przyjmują różne postaci – od oddzielonych od siebie, wyraźnie zaznaczonych plamek, do większych, zachodzących na siebie przebarwień skóry.

Najbardziej znany typ wysypki charakteryzuje się niewielkimi, grudkowatymi, zaróżowionymi nierównościami na powierzchni skóry, które można wyczuć pod palcami. Wśród wysypek wilgotnych rozróżnia się te o charakterze drobnych pęcherzyków oraz te, które wytwarzają duże pęcherze wypełnione przezroczystym osoczem.

Jakie są przyczyny wysypek?

Wysypki często pojawiają się jako objaw niektórych chorób zakaźnych jak: odra, ospa, szkarlatyna, dur plamisty, różyczka, gorączka trzydniowa, tyfus czy syfilis. Można je bez trudu rozpoznać po charakterystycznych formach zmian skórnych. Często też zdarza się, że wysypka pojawia się w trakcie lub tuż po spadku gorączki towarzyszącej chorobie.

Inną, bardzo częstą przyczynę wysypek stanowią reakcje alergiczne organizmu. Dochodzi do nich zarówno na skutek bezpośredniego kontaktu skóry z alergenem,  również pojawiają się jako odpowiedź systemu immunologicznego na wchłonięte alergeny wziewne i pokarmowe. Stosunkowo często organizm ludzki reaguje alergicznie na przykład na określone produkty spożywcze oraz na lekarstwa.

Czerwono zabarwione punkciki lub plamki często powiększają się, ponieważ naczynia włosowate rozszerzają się i wypełniają się większą niż normalnie ilością krwi. Pęcherzyki powstają wtedy, gdy pod skórą zbiera się osocze lub limfa.

Jak leczy się wysypki?

Zazwyczaj proces leczenia koncentruje się na zwalczaniu zaburzenia, wywołującego wysypkę. W przypadkach, w których przyczyna pozostaje niewyjaśniona lub przy bardzo silnych dolegliwościach, lekarz przepisuje pacjentowi lek łagodzący świąd, działający przeciwalergicznie i przeciwzapalnie. Doświadczony specjalista jest na ogół w stanie rozpoznać rodzaj schorzenia po dokładnym obejrzeniu miejsc objętych wysypką. jeżeli okaże się, że zmiany skórne powstały jako reakcja alergiczna organizmu, należy przeprowadzić testy alergologiczne. W zależności od wyników lekarz przepisze odpowiednie maści i leki antyhistaminowe. W wypadku, gdy wysypka ma charakter zapalny, pacjent w cięższym stanie przyjmuje leki sterydowe.

Zlikwidowanie wysypki jako objawu towarzyszącego infekcjom lub innym chorobom jest zazwyczaj drugorzędnym celem w stosunku do leczenia choroby podstawowej. (więcej…)

Ostre bóle brzucha

Ból brzucha jest jedną z dolegliwości, na które najczęściej uskarżają się pacjenci. Zwykle pojawia się nagle i ma ostry przebieg. W wielu przypadkach przyczyną bólu brzucha jest podwyższone ciśnienie w narządach jamistych brzucha, zwłaszcza w jelicie. Ból może być także skutkiem napięcia torebki narządu lub intensywnych skurczów mięśni – ten ostatni określa się mianem bólu trzewnego.

Ból trzewny ma najczęściej postać kolki. Pacjenci odczuwają go zazwyczaj w pobliżu środkowej linii brzucha, ale często nie potrafią go dokładnie umiejscowić. Dolegliwość trochę ustępuje, gdy pacjent spokojnie spaceruje.

Ostremu bólowi brzucha często towarzyszy niepokój, wymioty i silne pocenie się. Typowa u dzieci jest kolka jelitowa w postaci ostrego, kłującego bólu w lewym podżebrzu, występująca po długotrwałym biegu.

Oprócz bólu trzewnego istnieje także ból somatyczny spowodowany podrażnieniem ściany jamy brzusznej. jest to ból ciągły, tępy, który trochę ustępuje, gdy pacjent odpoczywa.

Jakie są przyczyny ostrego bólu brzucha?

W jamie brzusznej jest wiele narządów, których choroby lub zaburzenia pracy mogą powodować ostre bóle. Należą do nich żołądek, jelito cienkie i grube, trzustka, pęcherzyk żółciowy, a także jajniki i jajowody.

Bóle często towarzyszą wzdęciom, czyli kolce gazowej.

Obwód brzucha powiększa się wówczas na skutek nadmiernego wytwarzania się gazów w elitach lub zaburzeń ruchów perystalicznych jelit (tzw. kolka pępkowa).

U starszych dzieci wzdęcia mogą być efektem załamania się jelita, np. wskutek siedzenia w ławce w pozycji pochylonej. Wzdęcia wymagają konsultacji lekarskiej. Diagnoza pozwala wykluczyć niedrożność czy zapalenie otrzewnej.

Zapalenie wyrostka robaczkowego

Ból w okolicy jamy brzusznej występuje przy ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego. W typowym przypadku ból pojawia się najpierw w nadbrzuszu, później przemieszcza się do prawego podbrzusza, gdzie znajduje się wyrostek robaczkowy. Chorobie towarzyszą nudności, wymioty i gorączka.

Ból brzucha występuje również przy zapaleniu trzustki, często wywołanym nadużywaniem alkoholu. Także przy zapaleniu pęcherzyka żółciowego i w przypadku kamieni żółciowych.

Przepuklina pachwinowa

Przepuklinie pachwinowej może towarzyszyć bardzo silny ból brzucha, gdy zawartość jamy brzusznej uwięźnie w worku mosznowym. Przyczyną bólu brzucha może być także stan zapalny uchyłka jelita grubego. Ból jest zazwyczaj umiejscowiony po lewej stronie.

(więcej…)

Obrzęki

Obrzęki, nazywane również puchliną tkankową, są skutkiem występowania płynów z naczyń krwionośnych lub limfatycznych i gromadzenia się ich w otaczającej tkance. W skład tych płynów wchodzi głównie woda, w minimalnej ilości białko oraz inne składniki komórkowe.

Obrzęki mogą atakować każdą niemal część ciała. Najczęściej występują bezbolesne obrzęki w obrębie skóry, błon śluzowych lub tkanki łącznej.

Znacznie bardziej niebezpieczne są obrzęki w tzw. jamach ciała zwłaszcza w tak ważnych narządach jak płuca, serce lub mózg. Obrzęk powoduje zachwianie ich podstawowych funkcji.

Jakie są przyczyny obrzęków?

Przyczyną obrzęków mogą być m.in. urazy mechaniczne, skaleczenia, uderzenia lub użądlenia przez owady.

Częściej jednak źródłem obrzęków są zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej organizmu. Brak pewnych soli lub białek we krwi wywołuje mianowicie zmianę jej właściwości chemicznych. Wprawdzie naczyńka włosowate tętnicze zaopatrują tkankę w krew i płyny organiczne, ale z kolei naczynka kapilarne żylne nie są w stanie odprowadzić z powrotem wystarczającej ilości płynów. Również naczynia limfatyczne nie odwadniają tkanki jak należy. Skutkiem takiego procesu są uszkodzenia narządów oraz obrzęki, najczęściej powiek oraz partii skóry w obrębie bioder.

Brak soli i białek w organizmie wywołuje objaw obrzęku brzucha u dzieci w krajach głodujących. W naszych szerokościach geograficznych głód raczej nie jest przyczyną obrzęków, częściej są to zaburzenia funkcji nerek lub wątroby, a u kobiet zaburzenia gospodarki hormonalnej. Jednak w przeważającej większości przypadków źródłem obrzęków są zaburzenia krążeniowe i zastoje krwi wywołane zawałami, osłabieniem pracy serca, zapaleniem naczyń krwionośnych lub żylakami. Gromadzenie się i blokada odpływu płynów powoduje obrzęk chorych partii.

Charakterystyczną oznaką obrzęku jest zagłębienie pozostające przez pewien czas po uciśnięciu obrzmiałej skóry. Natomiast obrzęki powstałe w wyniku zakrzepicy pojawiają się poniżej zaczopowania żyły, są bolesne i nie poddają się uciskowi palców. W okolicy obrzęków występuje także niekiedy zaczerwienienie skóry.

Spośród pacjentów cierpiących z powodu obrzęków 80% stanowią kobiety. Największe niebezpieczeństwo dotyczy sytuacji, gdy z powodu osłabienia serca powstaje obrzęk w płucach, który zaburza funkcje oddechowe.

Równie groźne są obrzęki jamy brzusznej powstające zazwyczaj wskutek chorób nerek, wątroby lub płuc. Przy tego rodzaju dolegliwościach z leczeniem nie wolno zwlekać.

Jak leczy się obrzęki?

Wstępna diagnoza powstaje na podstawie badań rentgenowskich, USG, osłuchania, badania dotykiem, prześledzenia historii choroby oraz wywiadu z pacjentem. Bardziej precyzyjną diagnozę można postawić po wykonaniu analizy krwi i moczu. (więcej…)

Parcie na stolec

Parcie na stolec to ciągła potrzeba wypróżnienia, której często towarzyszy ból brzucha. Parcie wywołane jest przez skurcz mięśni odbytu.

Często zdarza się, ze mimo gwałtownie odczuwanej potrzeby, wypróżnienie jest bardzo niewielkie albo nie ma go wcale. Nierzadko parcie na stolec występuje razem z silną biegunką.

Przyczyny parcia na stolec

Oprócz lekkich i przejściowych infekcji jelitowych, te bardzo nieprzyjemne objawy mogą towarzyszyć różnym, niekiedy bardzo poważnym, chorobom. Parcie na stolec nie występuje jednak praktycznie nigdy jako jedyny objaw choroby.

Zapalenie odbytu

W przypadku zapalenia dolnego odcinka jelita, odbytu, chory cierpi na bóle, biegunkę oraz odczuwa silne parcie na stolec. Typowe jest przy tym mimowolne wydalanie śluzu, krwi i wydzieliny ropnej.

Zapalenie odbytu może być mieć wielorakie przyczyny, niekiedy poważne, ale też może być spowodowane na przykład uszkodzeniami błony śluzowej jelit na skutek lewatywy. Takie zapalenia zwykle szybko mijają.

Zarówno stałe zażywanie środków przeczyszczających, jak i jednorazowe zażycie bardzo silnego środka, może być przyczyną zapalenia odbytu.

Inną częstą przyczyną są nieleczone odpowiednio hemoroidy wewnętrzne.

Ameboza i Czerwonka

W naszych szerokościach geograficznych występują tylko lżejsze formy biegunki bakteryjnej. Wywołane są przez pałeczki czerwonki shighella. Źródłem zakażenia są przeważnie ścieki i kał.

Przy ciężkiej infekcji jelitowej dochodzi na początku do ostrych biegunek. Gdy jelita są opróżnione, pozostaje bolesne parcie na stolec, przy którym wydalone zostaje trochę krwawego śluzu, zmieszanego czasem z ropną wydzieliną. Chory musi wypróżniać się 20 do 40 razy dziennie. W lżejszych przypadkach czerwonka nie da się odróżnić od zwykłej biegunki. Bolesne parcie na stolec w takim wypadku występuje rzadko.

Nowotwory jelita

Parcie na stolec może też być objawem nowotworu jelita lub odbytnicy. Przy nowotworach odbytnicy parciu na stolec, najczęściej bardzo bolesnemu, towarzyszą krwawo-śluzowe wypróżnienia. Przy nowotworach jelita grubego objawem jest parcie na stolec, ale najczęściej bez następującego po nim wypróżnienia. Nowotwory niezłośliwe (polipy) najczęściej nie powodują dolegliwości. (więcej…)

Nagłe parcie na pęcherz

Nagłym parciem na pęcherz lub przymusem oddawania moczu nazywa się nagła potrzebę opróżnienia pęcherza. Prawidłowo działający pęcherz może utrzymać od 150 do 500 mililitrów płynu. jest jednak w stanie znacznie się rozciągnąć, mieszcząc nawet około 1 litra moczu. Naturalna potrzeba oddania moczu pojawia się wówczas, gdy pęcherz jest wypełniony w dwóch trzecich objętości.

Oddawanie moczu następuje odruchowo – jest sterowane przez różne nerwy. Zdrowi ludzie potrafią jednak powstrzymywać się od oddawania moczu, kontrolując pracę dolnych mięśni zwierających pęcherza. Dzieci zyskują zdolność świadomego oddawania moczu w czwartym roku życia. O chorobie można mówić wówczas, gdy odczuwa się parcie na pęcherz, który nie jest dostatecznie wypełniony, a także wtedy, gdy mimo odczuwanego parcia na pęcherz wydala się niewystarczającą ilość płynu lub długo nie oddaje się moczu wcale.

W takich wypadkach parcie na pęcherz pozostaje także po oddaniu moczu, lub krótko potem znów się pojawia. Parciu na pęcherz często towarzyszy nietrzymanie moczu, który chory oddaje mimowolnie.

Nagłe parcie na pęcherz – przyczyny

Chorobliwe parcie na pęcherz pojawia się w przypadku chorób pęcherza moczowego i cewki moczowej, wskutek zwężenia cewki moczowej, zewnętrznego nacisku na pęcherz, a także przy zaburzeniach hormonalnych i schorzeniach neurologicznych.

Schorzenia pęcherza i cewki moczowej

Infekcje należą, zwłaszcza u dziewcząt i kobiet, do częstych schorzeń dróg moczowych. Powodują one parcie na pęcherz, częste oddawanie moczu – także w nocy – oraz pieczenie i bóle towarzyszące oddawaniu moczu.

Dolegliwości te są najczęściej wywoływane przez bakterie pochodzące z końcowych odcinków układu pokarmowego – z jelita grubego i odbytu. Mogą też być przekazywane podczas współżycia płciowego. Do zakażenia dróg moczowych mogą prowadzić również inne infekcje, na przykład bilharcjoza – rzadka w naszej części świata choroba pasożytnicza.

Zwężenia odprowadzających dróg moczowych

Nagłe parcie na pęcherz może wynikać ze zwężenia dróg moczowych. Dzieje się tak między innymi w przypadku niedrożności mechanicznej na przykład gdy w cewce moczowej zalegają wydalane kamienie, które mogą ją nawet zatkać. Parcie na pęcherz powodują również procesy nadmiernego namnażania się komórek (narośl, nowotwory pęcherza i cewki moczowej). Niekiedy zdarza się, ze zwężenie cewki moczowej jest wrodzone lub powstaje w wyniku wypadku.

Ucisk na drogi moczowe

Dolegliwość powoduje powiększenie gruczołu prostaty, częste u starszych mężczyzn. Prostata otacza cewkę moczowa. Kiedy jest powiększona, uciska cewkę ograniczając odpływ moczu. Także nowotwory i zrosty blizn w małych naczyniach, powstające po operacji, mogą powodować ucisk i wywoływać parcie na pęcherz. Takie same objawy występują przy wypadnięciu macicy. (więcej…)

Zgaga

Zgaga to uczucie palenia lub pieczenia w przełyku. Zgaga występuje wtedy, gdy nie domyka się wpust żołądka do przełyku.

Objawia się najczęściej bólem za dolna częścią mostka, który czasem wznosi się przełykiem aż do nasady języka.

Zdrowy człowiek może odczuwać takie dolegliwości po bardzo obfitym posiłku szczególnie, jeśli był on zbyt słodki, tłusty lub za kwaśny, czyli wtedy, gdy żołądek ma „kłopoty” z jego strawieniem. Także niektóre leki, używki oraz podnoszenie ciężarów w pozycji schylonej może wywołać zgagę.

Skłonność do zgagi zwiększa się także przy nadkwaśności soków żołądkowych lub przy nadprodukcji kwasu solnego, który wprawdzie nie uszkadza żołądka, ale wywołuje bóle w przełyku.

Zdarza się też, że żołądek wytwarza za małą ilość kwasu żołądkowego i wtedy dochodzi w nim do procesów fermentacyjnych na skutek, których powstaje kwas octowy, mlekowy i propiolowy. Jeśli wywołają one zgagę, można dla uśmierzenia bólu użyć roztworu sody oczyszczonej. Gdyby to nie pomogło, trzeba wziąć pod uwagę inna przyczynę bólu, a może nią być na przykład kamica pęcherzyka żółciowego.

Różne przyczyny zgagi

Zgagę wywołują różne czynniki, które wskazywać mogą na poważniejsze dolegliwości.

Nerwica żołądka

Dość często zdarza się, że osoby o słabszej konstrukcji żołądka reagują zgagą na różne, czasem błahe sytuacje. Odczuwają np. ból po zbyt pospiesznym jedzeniu, niedokładnym gryzieniu i żuciu, po ataku gniewu lub kiedy przeżywają stres.

Początki kłopotów żołądkowych

Brak łaknienia, uczucie ucisku i przeciążenia w okolicach żołądka, bóle wątroby, mdłości i wymioty to pierwsze oznaki choroby żołądka. Często towarzyszy im zgaga.

Zapalenie błony śluzowej żołądka

Jest to powszechnie występująca przypadłość, charakteryzująca się całym Wachlarzem objawów. Jeśli spowodowana jest niedokwaśnością, to zgaga będzie jednym z wielu objawów towarzyszących, jak na przykład uczucie pełności, wzdęcia, trudności z trawieniem ciężkich potraw, skurcze żołądka.

Choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy

Zgaga może być również objawem wskazującym na wrzody żołądka i dwunastnicy. Poza ciągłym bólem w nadbrzuszu, organizm reaguje ze zwiększoną wrażliwością na niektóre potrawy. Na liście odrzucanych przez żołądek produktów znajdują się szczególnie te, które pobudzają wydzielanie kwasów żołądkowych, a więc pieczenie, tłuste dania z patelni, ostre przyprawy, kwaśne wina, czarna kawa i wysokoprocentowy alkohol. (więcej…)

Przewlekłe bóle brzucha

O przewlekłych bólach brzucha mówi się wówczas, gdy dolegliwości te utrzymują się długo lub tez wielokrotnie się powtarzają (nawracające bóle brzucha).

Przyczyną długotrwałych lub powracających bólów brzucha mogą być choroby narządów wewnętrznych, np. żołądka, jelita cienkiego, jelita grubego, trzustki i pęcherzyka żółciowego.

Jednak u ponad połowy pacjentów cierpiących na przewlekłe bóle brzucha występują tzw. zaburzenia czynnościowe. Są to dolegliwości bez podłoża chorobowego i jakichkolwiek zmian narządowych.

Przyczyny przewlekłych bólów brzucha

To, jakie zaburzenia czynnościowe bądź organiczne są odpowiedzialne za długotrwałe bóle brzucha, musi stwierdzić lekarz. Najczęściej przyczyny zaburzeń są związane z następującymi narządami:

Jelito grube

Spośród dolegliwości o charakterze czynnościowych szczególnie częsty jest tzw. zespół drażliwego jelita, czyli zaburzenie funkcji jelita grubego. Choroba występuje pod wieloma nazwami. Czasami bywa określana jako spastyczne zapalenie okrężnicy. Nazwa ta nie odzwierciedla prawdziwych przyczyn schorzenia, które nie ma natury zapalnej. U podstaw zespołu drażliwego jelita grubego leżą zaburzenia kurczliwości nie tylko samego jelita grubego, ale też innych części przewodu pokarmowego.

Na zespół ten uskarżają się przede wszystkim kobiety od 25 do 50 lat. Objawia się on bólami skurczowymi, rozlanymi lub zlokalizowanymi w lewym lub prawym dole biodrowym, podżebrzach, podbrzuszu i lędźwiach. Chory cierpi też na występujące na przemian biegunki i zaparcia. Często pojawiają się masywne, bolesne wzdęcia. Ból zmniejsza się zazwyczaj po oddaniu stolca.

U większości pacjentów stwierdza się szczególne obciążenie psychiczne. Wielu z nich przez szereg lat nadużywało ponadto środków przeczyszczających. Zauważono też, że choroba jest pospolita w społeczeństwach wysoko rozwiniętych, ze względu na powszechne stosowane diety ubogo resztkowej, zawierającej mało włókien roślinnych. Typowy dla zespołu jelita drażliwego jest brak stwierdzalnych zmian chorobowych, z wyjątkiem jedynie zaburzenia wydzielania i motoryki jelita grubego.

Żołądek i dwunastnica

Innymi częstymi przyczynami przewlekłych bólów brzucha są schorzenia śluzówki żołądka i dwunastnicy. Ich stopień zaawansowania może być różny: od niewielkich zmian zapalnych po wrzody. Często występuje nadprodukcja soku żołądkowego z jednoczesnym niedoborem czynników ochronnych śluzówki.

Charakterystyczne dla wrzodów jest naprzemienne występowanie nasileń objawów i okresów bez objawowych, zależnie m.in. od pory roku. Stopniowo nasilający się ból lokalizuje się najczęściej w nadbrzuszu. Zanika on zazwyczaj po spożyciu posiłku. Z reguły nie towarzyszą mu nudności ani zmniejszony apetyt.

Pęcherzyk żółciowy

Odmiennie objawiają się choroby pęcherzyka żółciowego. Obserwuje się tu ścisły związek między wystąpieniem objawów a spożyciem określonych, zazwyczaj tłustych potraw. Jedzenie nie łagodzi, lecz zaostrza dolegliwości. Bólom tym często towarzyszą nudności. (więcej…)

Zapalenie gruczołu piersiowego

Zapalenie gruczołu piersiowego, czyli zapalenie sutka, występuje w postaci ostrej u kobiet zaraz po porodzie, a także u kobiet od około trzydziestego roku życia w postaci przewlekłej.

Przyczyny zapalenia gruczołu piersiowego

Zapalenie sutka u kobiet karmiących jest wywołane przez bakterie gronkowca. W szpitalach położniczych są one przenoszone przez personel lub zakażone narzędzia. Bakterie te dostają się na błonę śluzową jamy ustnej noworodka. Podczas karmienia są przenoszone na sutki matki. Następnie poprzez niewielkie ranki przenikają do wnętrza piersi. Jeśli pierś nie jest opróżniana z mleka, które zalega w pęcherzykach i przewodach mlecznych, to do gruczołu może nie docierać oksytocyna – hormon regulujący skurcz komórek mięśniowych otaczających przewody mleczne. Dochodzi wówczas do pogłębienia się zastoju. Nieodprowadzone mleko staje się pożywką dla bakterii.

Na przewlekłe zapalenie piersi cierpią kobiety po trzydziestym roku życia. W wyniku procesów starzenia się, przewody mleczne rozszerzają się i zbiera się w nich martwy materiał komórkowy oraz wydzielina. Jeżeli ta wydzielina zostanie zakażona i przedostanie się do tkanki łącznej, to w okolicy przewodów mlecznych dochodzi do stanów zapalnych i tworzenia się torbieli, ropni oraz przetok.

Objawy ostrego zapalenia gruczołu piersiowego

– ból i uczucie twardości w piersiach

– zaczerwienienie

– powiększenie węzłów chłonnych

– gorączka

– dreszcze

Objawy przewlekłego zapalenia gruczołu piersiowego

– ból w obu piersiach

– wodnista wydzielina z brodawek

Leczenie zapalenia gruczołu piersiowego

Celem leczenia tego typu zapalenia u kobiet po porodzie jest ograniczenie wydzielania mleka oraz ułatwienie jego wydalania. Osiąga się to w różny sposób, na przykład przez ciepłe i zimne okłady, podnoszenie piersi oraz stosowanie leków zmniejszających wydzielanie mleka. Jeżeli choroba nie ustępuje, podaje się antybiotyki. W przypadku ropni wykonuje się ciepłe okłady oraz nacinanie. Przewlekłe zapalenie gruczołu piersiowego leczy się za pomocą leków przeciwzapalnych oraz antybiotyków. Torbiele i ropnie, które nie zanikają samoistnie, są usuwane operacyjnie. (więcej…)

Antykoncepcja dla mężczyzn

Podczas gdy kobieta ma różne możliwości zapobiegania niepożądanej ciąży, mężczyźnie pozostaje tylko jedna alternatywa: używanie prezerwatyw albo sterylizacja. Istnieje co prawda jeszcze trzecia możliwość, tzw. stosunek przerywany, ale jest to metoda stanowczo odradzana i niepewna, która wpłynie także bardzo niekorzystnie na komfort kontaktów intymnych.

Od wielu lat mówi się o pigułce antykoncepcyjnej dla mężczyzn, ale jak dotąd nie udało się stworzyć odpowiedniego preparatu, który bez działań ubocznych mógłby powstrzymać produkcję plemników.

Odpowiedzialność dotyczy obojga partnerów

Zarówno decyzja o posiadaniu dziecka, jak i kwestia zapobiegania niepożądanej ciąży dotyczy w równym stopniu mężczyzny i kobiety. Kobieta z pewnością nie powinna pozostawać sama z problemem antykoncepcji. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy organizm nie toleruje pigułki, a kobieta z pewnych przyczyn nie może albo nie chce stosować innych metod.

Prezerwatywa

Prezerwatywa to bardzo prosty w zastosowaniu i szybki środek antykoncepcyjny dla mężczyzn. Jest łatwo dostępny i wbrew panującym przesądom nie tłumi doznań erotycznych, a oprócz tego chroni oboje partnerów przed chorobami zakaźnymi.

Nie bez znaczenia jest fakt, że prezerwatywa w żaden sposób nie upośledza zdolności rozrodczych mężczyzny.

Pełnia doznań erotycznych

Nadal jeszcze panuje pogląd, że prezerwatywa wpływa niekorzystnie na komfort kontaktów seksualnych. Obecnie jednak dostępne są na rynku prezerwatywy bardzo cienkie i elastyczne, a jednocześnie testowane elektronicznie pod względem wytrzymałości i odporności na pęknięcia.

Gdzie można kupić prezerwatywy?

Są one dostępne zarówno w supermarketach, drogeriach, jak i aptekach. W tych ostatnich można również uzyskać pomoc w wyborze odpowiedniego rodzaju. (więcej…)