Tag - choroba serca

Kołatanie serca

W normalnych warunkach człowiek nie odczuwa bicia serca. Tylko przy bardzo dużym wysiłku fizycznym, przy nagłym przestrachu lub zdenerwowaniu, przy określonych zaburzeniach rytmu, czynność serca staje się odczuwalna. Powodem tego jest szybsze i silniejsze kurczenie się mięśnia sercowego. Czujemy to jako kołatanie (palpitacje) serca. Pojawienie się szybkiej czynności serca bez żadnej z wyżej wymienionych przyczyn jest najczęściej oznaką niegroźnych zaburzeń. W ten sposób mogą się jednak objawić też poważne choroby serca.

Przyczyny kołatania serca

Kołatanie serca może mieć różne przyczyny. Do najważniejszych należą:

Tzw. nerwica serca

Choroba ta ma podłoże nerwicowe i czasami jest określana jako fobia lub dystonia neuro–wegetatywna. Kołatanie serca pojawia się napadowo i trwa od 5 minut do godziny. Odczuwa się wtedy silny lęk i często podwyższa  się także ciśnienie tętnicze. Może również wystąpić ból w lewej połowie klatki piersiowej i duszność. Nerwica serca jest jedną z najczęściej występujących chorób psychosomatycznych. Nie jest to niebezpieczna dolegliwość. Jeżeli odpowiednio wcześnie rozpocznie się psychoterapię, choroba na ogół ustępuje.

Zespół hiperkinetyczny

Również ta dolegliwość objawia się kołataniem serca i jest właściwie niegroźna. Hiperkinetyczny oznacza dosłownie „zbyt ruchliwy”. W zespole hiperkinetycznego serca, serce pracuje szybciej niż jest to potrzebne. Najczęściej dolegliwość ta występuje u młodych mężczyzn, którzy oprócz tego mają zupełnie zdrowe serce. Nie ustalono jeszcze konkretnej przyczyny zespołu hiperkinetycznego. Na ogół objawy ustępują po pewnym czasie samoistnie. (więcej…)

Kardiomiopatia

Serce jest mięśniem wielkości mniej więcej zaciśniętej pięści. Struktura tego mięśnia różni się jednak od innych mięśni organizmu ludzkiego. Włókna mięśnia sercowego są ze sobą posplatane, a błony komórkowe wykazują wyjątkowo dużą przepuszczalność. Dlatego też impulsy, które generują skurcz serca, mogą się bardzo łatwo rozprzestrzeniać.

Dzięki swojej budowie serce nie potrzebuje impulsów nerwowych, by mogło bić. Posiada własny rytm, który powstaje automatycznie i pobudza pracę serca.

Objawy chorób mięśnia sercowego:

– brak tchu,

– bóle w klatce piersiowej,

– łatwe męczenie się,

– kołatanie serca,

– silny lęk

Serce jest wrażliwe na niedobór tlenu. Podczas gdy inne mięśnie potrafią podczas wysiłku lepiej wykorzystać zawarty w krwi tlen i magazynować go, mięsień sercowy potrzebuje zwiększenia ukrwienia. Nawet niewielkie niedobory tlenu stosunkowo łatwo powodują jego uszkodzenie.

Najczęstsze choroby mięśnia serca

Pod pojęciem schorzeń mięśnia sercowego (kardiomiopatii) rozumie się takie choroby, które prowadzą do pogrubienia mięśnia sercowego (kardiomiopatia przerostowa), osłabienia i zmniejszenia grubości (kardiomiopatia rozstrzeniowa) lub spadku jego elastyczności i stwardnienia (kardiomiopatia restrykcyjna).

Kardiomiopatia przerostowa

Przyczyną kardiomiopatii przerostowej są z reguły zapalenia lub nadmierne przeciążenie serca. Jednak schorzenie to może być również dziedziczne. Niekiedy także serce ulega przerostowi, jeśli jest zbyt długo i zbyt mocno obciążone. Dzieje się tak na przykład w przypadku wyczynowego uprawiania niektórych sportów lub długotrwałej ciężkiej pracy fizycznej.

Niedobór tlenu

Rozwojowi kardiomiopatii przerostowej sprzyja współistnienie chorób układu krążenia i naczyń krwionośnych oraz wad serca, na przykład wady zastawek. Teoretycznie sam przerost mięśnia sercowego nie powinien być szkodliwy – wzmacniałby tylko jego siłę. Problem polega jednak na tym, że powiększanie się włókien mięśniowych nie idzie w parze z rozrostem naczyń wieńcowych. Naczynia okazują się za małe w stosunku to potrzeb przerośniętego serca, nie są w stanie dostarczyć wystarczającej ilości krwi, a co z tym idzie – tlenu. Dlatego też przerośnięty mięsień sercowy jest stale niedotleniony.

Powoduje to symptomy podobne do objawów choroby wieńcowej: uczucie ucisku w klatce piersiowej, brak tchu, kołatanie serca i tępy, rozlany ból promieniujący do szyi, brody, pleców i ramion. (więcej…)

Nadciśnienie tętnicze

W przypadku osoby dorosłej uważa się, że ciśnienie tętnicze jest podwyższone, gdy podczas co najmniej 3 pomiarów wykonywanych w ciągu dwóch dni jego wartość jest wyższa niż 140/90 mm Hg (milimetrów słupa rtęci). Wartości te zostały określone przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) we współpracy z Komitetem Nadciśnienia w 1993 roku. Jak widać, ważne są zarówno wartości ciśnienia skurczowego, jak i rozkurczowego. Z nadciśnieniem granicznym ma się do czynienia, gdy ciśnienie skurczowe wynosi 140-160 i/lub rozkurczowe 90-95. Jest ono najbliższe prawidłowemu ciśnieniu. O nadciśnieniu łagodnym mówi się wówczas, gdy ciśnienie skurczowy wynosi od 140 do 180 mm Hg i/lub rozkurczowe 90-105.

Nadciśnienie uważa się za umiarkowane lub ciężkie, gdy ciśnienie skurczowe ma wartość powyżej 180 mm Hg i/lub rozkurczowe powyżej 105.

Objawy nadciśnienia tętniczego

Początkowo najczęściej nie występują żadne dolegliwości. Później pojawiają się następujące objawy:

– ból głowy

– krwawienie z nosa

– zawroty głowy

– nudności

– zaburzenia widzenia

– niepokój

– drgawki

– bóle w klatce piersiowej

– niewydolność serca

Jakie są przyczyny nadciśnienia tętniczego?

O nadciśnieniu pierwotnym lub samoistnym mówi się wówczas, gdy nie jest znana przyczyna jego występowania. Obecnie wiadomo, że wzrost wartości ciśnienia tętniczego może powodować bardzo wiele czynników. Zalicza się do nich nadwagę, nadmiar soli w pożywieniu, spożywanie alkoholu i kawy, palenie papierosów, brak wysiłku fizycznego, stres, hałas, obecność ołowiu we krwi, skłonności dziedziczne i wiele różnych leków. Im węższe i mniej elastyczne stają się tętnice, tym wyższe jest ciśnienie. (więcej…)

Słoniowacizna

Słoniowacizna jest pojęciem zbiorczym dla chorób odznaczających się zaburzeniami w przepływie chłonki lub inaczej limfy. Nazwa choroby jest jednoznaczna i w obrazowy sposób oddaje wrażenie, jakie na obserwatorze może wywrzeć osoba cierpiąca na to schorzenie. Słoniowacizna atakuje przede wszystkim kończyny dolne i górne.

Dochodzi wtedy do olbrzymich obrzęków rąk i nóg, które na samym początku choroby można jeszcze zmniejszyć. Niestety, z upływem lat, obrzmienia twardnieją i na tym etapie nie można już cofnąć objawów choroby.

Słoniowacizna objawy

Objawy słoniowacizny to powstające obrzęki i zgrubienia skórne powstające wskutek zastoju limfy (chłonki) na rękach, nogach i innych częściach ciała. Obrzęki kończyn dolnych świadczą z reguły o chorobie serca lub o problemach z układem krążenia. Tego rodzaju objawy nie mają nic wspólnego ze słoniowacizną.

Jeżeli obrzęki rąk i nóg pojawią się po pobycie w tropikach, konieczna jest wizyta u lekarza, któremu należy powiedzieć o przebiegu odbytej podróży. Informacje te mogą stanowić istotną wskazówkę służącą postawieniu właściwej diagnozy.

Słoniowacizna przyczyny

U około jednej piątek pacjentów słabość naczyń limfatycznych jest wrodzona. U zdrowych ludzi naczynia limfatyczne na zasadzie systemu drenażu transportują płyny ustrojowe do serca. Jeśli z jakichś powodów są one uszkodzone i niedrożne, płyny gromadzą się w miejscu, w którym pojawia się obrzęk.

Jednak słoniowacizna wrodzona nie ujawnia się zaraz po przyjściu dziecka na świat. Może natomiast uaktywnić się nawet po 35. roku życia.

W większości przypadków to inna choroba prowadzi do całkowitego zamknięcia naczyń limfatycznych. Na ogół dotyczy to uporczywych i długotrwałych chorób zakaźnych jak róża przyranna (erisipelas traumaticum), opryszczka zwyczajna na ustach (herpes simplex), trąd oraz tak zwana filarioza, która jest chorobą tropikalną.

W niektórych przypadkach za zniszczenie naczyń limfatycznych odpowiedzialny jest nowotwór. Do zastoju limfy może dojść również po przeprowadzanych operacjach. (więcej…)