Tag - cukrzyca

Mukowiscydoza u dzieci

Mukowiscydoza zwana również zwłóknieniem torbielowatym, jest nieuleczalną chorobą dziedziczną, której przyczyną jest zaburzenie przemiany materii. W jej przebiegu gruczoły wydalnicze oraz wydzielania zewnętrznego, produkujące pot, śluz, soki trawienne i inne substancje (głównie gruczoły płuc, oskrzeli oraz trzustka), wytwarzają gęstą, lepką wydzielinę.

Wydzielina zatyka przewody upośledzonych gruczołów, co prowadzi do poważnych zaburzeń w ich funkcjonowaniu, na przykład zaczopowania jelita krętego, niewydolności oddechowej, zakażeń i infekcji, wypadania odbytnicy oraz przewlekłych zaburzeń trawienia, a także zatoru żyły wrotnej i marskości wątroby.

Jakie są przyczyny mukowiscydozy?

Mukowiscydoza jest najczęściej występującą chorobą dziedziczną w Europie, choć jeszcze nie tak dobrze poznaną. Dopiero w 1989 roku zidentyfikowano gen odpowiedzialny za to schorzenie. Okazało się także, że choroba może rozwinąć się tylko u dziecka, które odziedziczy nieprawidłowy gen od każdego z rodziców. Choroba występuje przeciętnie u jednego dziecka na dwa tysiące urodzonych.

Objawy mukowiscydozy

– Zaczopowanie jelita cienkiego i wypadanie odbytnicy

– Przewlekłe zaburzenia trawienia

– Częste infekcje płuc oraz oskrzeli

– Zator żyły wrotnej oraz marskość wątroby

– Niewydolność serca

– Utrata wody i soli mineralnych

– Ewentualnie cukrzyca

(więcej…)

Hiperglikemia i hipoglikemia

Hiperglikemia jest podstawowym objawem cukrzycy. To zaburzenie przemiany materii polega na występowaniu podwyższonego poziomu cukru we krwi. Hipoglikemia z kolei to obniżone stężenie glukozy we krwi.

Przyczyną hiperglikemii jest niewystarczająca ilość wydzielanej przez trzustkę hormonu insuliny, jej zupełny brak lub wzmożone zapotrzebowanie organizmu na insulinę, tzw. insulinoodporność.

Głównym zadaniem insuliny jest transportowanie cukru prostego (glukozy), powstałego w wyniku rozkładu węglowodanów, z krwi do mięśni, gdzie jest on następnie zużywany jako materiał energetyczny. Jeżeli trzustka nie wydziela insuliny, konieczne jest podanie jej z zewnątrz, w postaci zastrzyku. W przypadku, gdy wydzielanie jest ograniczone, należy je pobudzać za pomocą leków. Ponieważ poziom cukru we krwi pacjenta często się zmienia, lekarz musi dostosować leczenie indywidualnie do każdego pacjenta. W tym celu obserwuje się poziom cukru we krwi przez dłuższy czas, aby na tej podstawie ustalić odpowiednia dawkę insuliny.

Mimo przestrzegania odpowiedniej diety, u diabetyka mogą wystąpić zaburzenia poziomu cukru. Dlatego ważne jest zarówno spożywanie posiłków we właściwych porach, jaki dokładne odmierzanie dawek wstrzykiwanej insuliny. Hiperglikemię mogą powodować niektóre inne choroby wewnętrzne, a także nadmierna zawartość cukru w pokarmie i przemęczenie fizyczne.

Udzielanie pierwszej pomocy osobie chorej na cukrzycę

Osoby, które cierpią na cukrzycę już od wczesnej młodości, przeważnie dobrze znają objawy zarówno hiper-, jaki hipoglikemii i potrafią same odpowiednio zareagować. Wielu diabetyków, którzy zachorowali dopiero w podeszłym wieku, nie zdaje sobie sprawy z istoty swojej choroby. Takim osobom trudno jest przyzwyczaić się do ograniczeń, jakie nakłada na nie cukrzyca, i zagrożeń, jakie niosą na przykład zaburzenia poziomu cukru.

Następujące objawy mogą świadczyć o występowaniu niezdiagnozowanej i nieleczonej cukrzycy:

– Szybkie męczenie się i apatia;

– Wzmożone pragnienie;

– Nienaturalnie duża ilość wydalanego moczu;

– Nagły głód lub brak apetytu;

– Powolna utrata przytomności.

Osoba udzielająca pierwszej pomocy cukrzykowi nie jest w stanie samodzielnie pomóc choremu, który do tej pory się nie leczył. jej głównym zadaniem jest jak najszybsze wezwanie lekarza. Do czasu jego przybycia powinno się podtrzymywać funkcje życiowe chorego, który przy nagłym niedoborze cukru powinien szybko zjeść wysokokaloryczny posiłek, a od razu na przykład słodycze. Jeżeli straci on przytomność, powinno się go ułożyć w pozycji bocznej bezpiecznej.

Nagłe stany zagrożenia życia przy hiperglikemii i hipoglikemii

Zagrożenie dla życia cukrzyka stanowi przekroczenie wartości krytycznych poziomu cukru we krwi. Sytuacja taka ma miejsce zarówno przy bardzo wysokim poziomie cukru we krwi i jest określana jako śpiączka cukrzycowa (hiperglikemia), jak i przy bardzo niskim poziomie cukru (śpiączka hipoglikemiczna). (więcej…)

Cukrzyca u dzieci

W Polsce jest ponad milion diabetyków (chorych na cukrzycę) a ocenia się, że kolejny milion osób choruje nie wiedząc o tym. Liczba chorych ciągle wzrasta.

Cukrzyca oznacza niemałe ryzyko dla serca i układu krążenia. Dlatego diabetycy powinni dostosować tryb życia do zaleceń lekarzy i zrobić wszystko, żeby ryzyko to było jak najmniejsze.

Ważne jest wczesne rozpoznanie

Wielu ludzi choruje na cukrzycę nie będąc tego świadomym. Tymczasem dla wczesnego rozpoznania choroby wystarczy prosty test paskowy. Po zanurzeniu odpowiedniego paska w moczu można stwierdzić, czy cierpi się na cukrzycę.

Test paskowy można kupić w aptece albo otrzymać od lekarza. Od czasu do czasu kasy chorych i zespoły opieki zdrowotnej urządzają dni walki z cukrzyca. Wtedy można bezpłatnie zbadać poziom cukru we krwi.

Żyć z chorobą

Jeżeli lekarz stwierdzi cukrzycę, chory musi zmienić swoje przyzwyczajenia żywieniowe. U dorosłych choroba przebiega stosunkowo łagodnie – właściwie należy głównie przestrzegać diety – u dzieci jednak wiąże się m.in. z przyjmowaniem zastrzyków, ścisłym przestrzeganiem i korygowaniem diety i kontrolowaniem ilości podawanej insuliny. Diabetycy miewają często

Infekcje dziąseł i zębów, drobne rany i otarcia skóry trudno się goja. Muszą ponadto wykonywać regularnie ćwiczenia fizyczne. Sposób i ilość przyjmowanego pożywienia podlegają regułom:

– Jedzenie trzeba ograniczać tak, żeby nie przytyć.

– Zamiast trzech obfitych posiłków należy jeść raczej mniej, za to sześć do siedmiu razy dziennie.

– W diecie nie może znaleźć się cukier. Uważać trzeba także na cukier zawarty w takich produktach jak jogurty, dżemy, napoje.

– Należy dokładnie kontrolować zawartość tłuszczu w pożywieniu.

– Ilość pożywienia trzeba ustalać według planu, korzystać z wagi i starannie odważać składniki.

Problemy socjalne

Chorzy na cukrzycę często mają poczucie, że są ze swoją chorobą pozostawieni sami sobie, a niezbędną samokontrole odczuwają, jako znaczne obciążenie. Dorośli dają się namówić na zjedzenie czegoś niedozwolonego, ponieważ nie mają odwagi mówić otwarcie o chorobie. Dla dzieci „inność” ich diety jest szczególnie ciężka do zniesienia. (więcej…)