Tag - drgawki

Letarg (śmierć pozorna)

Pod pojęciem letargu, czyli śmierci pozornej, rozumie się głęboki, podobny do śpiączki sen, który jest następstwem upośledzenia pracy podstawowych dla życia narządów. Letarg  charakteryzuje się: utratą oddechu, a także pozornym zanikiem pracy serca i brakiem reakcji na bodźce. Letarg jest stanem poważnym, zagrażającym życiu.

Lekarz ma różne sposoby na odróżnienie letargu od prawdziwej śmierci. O niepewnych oznakach śmierci mówi się wtedy, kiedy ciało jest wyziębione i skóra blada, nie można wyczuć pulsu, ale oddech jest jeszcze wyczuwalny.

Objawy te występują również w przypadku rzeczywistej śmierci biologicznej. Jeżeli jednak na ciele pojawią się ponadto plamy opadowe, ciało jest sztywne (tzn. występuje tak zwane stężenie pośmiertne), a skóra także sztywnieje i przybiera żółtobrunatny kolor – mówi się wtedy o pewnych oznakach śmierci.

Przyczyny letargu

Letarg jest powodowany przez najróżniejsze czynniki:

Utrata krwi

W efekcie obfitego upływu krwi, może dojść do zahamowania normalnej pracy krwiobiegu, co objawia się zakłóceniami oddechu i pracy serca.

Apopleksja (udar mózgowy)

Uszkodzenie ośrodka oddechowego, np. na skutek apopleksji, może powodować objawy podobne do letargu.

Porażenie prądem

Jeżeli dana osoba ulegnie porażeniu prądem lub zostanie trafiona piorunem, pojawiają się groźne dla życia zaburzenia rytmu serca. Określa się je jako „migotanie komór”. Nie można wyczuć uderzeń tętna, w przeciągu kilku sekund ustaje oddech. Zarówno porażenie prądek jak i uderzenie pioruna prowadzi często do letargu.

Zatrucia

Typowe jest występowanie letargu jako następstwa zatruć: chloroformem, cyjanowodorem, środkami nasennymi, wilczymi jagodami.

Utonięcia

U topielców woda dostaje się do obszaru gardła co powoduje skurcz mięśni szyjnych. Oddech zamiera, a zaraz potem przestaje funkcjonować serce, które nie otrzymuje wystarczającej ilości tlenu.

Atak drgawkowy

Silne napady epileptyczne, a także drgawki innego rodzaju mogą spowodować stan letargu.

Narkotyki

Duże ilości alkoholu czy narkotyków takich jak haszysz i heroina powodują porażenie ośrodka oddechowego w mózgu. (więcej…)

Nadciśnienie tętnicze

W przypadku osoby dorosłej uważa się, że ciśnienie tętnicze jest podwyższone, gdy podczas co najmniej 3 pomiarów wykonywanych w ciągu dwóch dni jego wartość jest wyższa niż 140/90 mm Hg (milimetrów słupa rtęci). Wartości te zostały określone przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) we współpracy z Komitetem Nadciśnienia w 1993 roku. Jak widać, ważne są zarówno wartości ciśnienia skurczowego, jak i rozkurczowego. Z nadciśnieniem granicznym ma się do czynienia, gdy ciśnienie skurczowe wynosi 140-160 i/lub rozkurczowe 90-95. Jest ono najbliższe prawidłowemu ciśnieniu. O nadciśnieniu łagodnym mówi się wówczas, gdy ciśnienie skurczowy wynosi od 140 do 180 mm Hg i/lub rozkurczowe 90-105.

Nadciśnienie uważa się za umiarkowane lub ciężkie, gdy ciśnienie skurczowe ma wartość powyżej 180 mm Hg i/lub rozkurczowe powyżej 105.

Objawy nadciśnienia tętniczego

Początkowo najczęściej nie występują żadne dolegliwości. Później pojawiają się następujące objawy:

– ból głowy

– krwawienie z nosa

– zawroty głowy

– nudności

– zaburzenia widzenia

– niepokój

– drgawki

– bóle w klatce piersiowej

– niewydolność serca

Jakie są przyczyny nadciśnienia tętniczego?

O nadciśnieniu pierwotnym lub samoistnym mówi się wówczas, gdy nie jest znana przyczyna jego występowania. Obecnie wiadomo, że wzrost wartości ciśnienia tętniczego może powodować bardzo wiele czynników. Zalicza się do nich nadwagę, nadmiar soli w pożywieniu, spożywanie alkoholu i kawy, palenie papierosów, brak wysiłku fizycznego, stres, hałas, obecność ołowiu we krwi, skłonności dziedziczne i wiele różnych leków. Im węższe i mniej elastyczne stają się tętnice, tym wyższe jest ciśnienie. (więcej…)

Zapalenie kłębuszków nerkowych

Każda nerka posiada liczne ciała nerkowe zwane kłębuszkami, w których zachodzą właściwe procesy filtracyjne. Kłębuszki nerkowe przypominają mikroskopijnej wielkości pory „odsączające” z krwioobiegu razem z wodą głównie cząsteczki soli oraz produkty rozpadu białka np. mocznik, kwas moczowy, kreatynę i kreatyninę.

Kłębkowe zapalenie nerek jest to ostra lub przewlekła choroba z ogniskowym lub rozlanym odczynem zapalnym w kłębuszkach nerkowych. Zapalenie kłębuszków jest obok odmiedniczkowego zapalenia nerek najczęstszą przyczyną niewydolności nerek.

Objawy zapalenia kłębuszków nerkowych

– rozbicie, osłabienie

– oddawanie małych ilości moczu

– ciemne zabarwienie moczu

– bóle głowy i nerek

– nudności

– zaburzenia widzenia

– drgawki

Przyczyny zapalenia kłębuszków nerkowych

Zapalenie kłębuszków nerkowych może występować jako powikłanie innych chorób np., zapalenia migdałków, płonicy lub próchnicy. Źródłem zapalenia jest najczęściej zakażenie dróg oddechowych paciorkowcami.

Po dwóch lub trzech tygodniach od pozornego wyleczenia wymienionych chorób, powstaje stan zapalny kłębuszków nerkowych. Nagromadzone w nerkach tzw. komórki immunologiczne, które unieszkodliwiły paciorkowce, podrażniają naczynia krwionośne nerki i wywołują zapalenie.

Zapalenie kłębuszków nerkowych występuje głównie u dzieci między 3. a 16. rokiem życie, ale atakuje również dorosłych.

Leczenie zapalenia kłębuszków nerkowych

Zaburzenia funkcji nerek i gromadzenie się soli w organizmie powodują nadciśnienie. Pacjent musi wówczas przestrzegać diety niskosolnej. Czasem konieczna jest również dieta niskobiałkowa, gdyż z powodu białkomoczu dochodzi do zaczopowania kanalików nerkowych.

Antybiotyki

Ze względu na obniżoną wydolność nerek, w ostrej fazie choroby można wypijać tylko ograniczoną i kontrolowaną przez lekarza ilość płynów. Tak samo regulowana jest ilość podawanej soli. Pacjent musi pozostać w łóżku. W ciężkich przypadkach leczenie może trwać nawet kilka tygodni, ale rokowanie jest dobre. Chory otrzymuje zazwyczaj penicylinę lub inne antybiotyki, które podaje się zapobiegawczo także wtedy, gdy nie doszło jeszcze do bakteryjnego zapalenia nerek. (więcej…)