Tag - dzieci

Hemofilia u dzieci

Jest to choroba krwi występująca tylko u chłopców, polegająca na wadzie krzepnięcia krwi.

Jeszcze przed kilkudziesięciu laty diagnoza – hemofilia (lub inaczej krwawiączka) oznaczała praktycznie wyrok śmierci dla dotkniętych nią dzieci, dla których przewidywana długość życia wynosiła wówczas 15 lat. Hemofilia jest wprawdzie do dzisiaj chorobą nieuleczalną, jednak postęp medycyny zwiększył szanse pacjenta na długie i w miarę normalne życie. Zagrożeniem dla chorego jest ryzyko utraty krwi wskutek krwotoku wewnętrznego lub urazów zewnętrznych.

Dziedziczenie hemofilii

Mężczyźni chorzy na hemofilię oraz kobiety, u których w rodzinie były lub są przypadki tej choroby, powinni wziąć pod uwagę ryzyko poczęcia dziecka dotkniętego hemofilią.

Choroba atakuje tylko chłopców, ale dziewczynki przekazują ją dziedzicznie swoim dzieciom. Mimo to, osoby chore nie muszą rezygnować z możliwości posiadania potomstwa.

Jeżeli któryś z krewnych był lub jest dotknięty chorobą, przyszli rodzice planujący powiększenie rodziny – zarówno kobiety, jak i mężczyźni – powinni udać się do specjalistycznej poradni, gdzie dowiedzą się, czy są nosicielami hemofilii. Oprócz tego można obliczyć czas na poczęcie dziecka, tak aby było ono płci żeńskiej. Informacji o adresach takich poradni powinien udzielić lekarz domowy lub ginekolog.

Jak chronić dziecko chore na hemofilię?

Wszyscy chorzy rejestrowani są w Instytutach Hematologii lub w poradniach przy Akademiach Medycznych oraz w Instytutach Matki i Dziecka. Każdy chłopiec dotknięty tą chorobą powinien nosić przy sobie odpowiednie zaświadczenie lub książeczkę z dokładną diagnozą lekarską (istnieją różne rodzaje hemofilii), podaną grupą krwi i innymi wskazówkami zarówno dla chorego, jak i dla lekarza. (więcej…)

Cukrzyca u dzieci

W Polsce jest ponad milion diabetyków (chorych na cukrzycę) a ocenia się, że kolejny milion osób choruje nie wiedząc o tym. Liczba chorych ciągle wzrasta.

Cukrzyca oznacza niemałe ryzyko dla serca i układu krążenia. Dlatego diabetycy powinni dostosować tryb życia do zaleceń lekarzy i zrobić wszystko, żeby ryzyko to było jak najmniejsze.

Ważne jest wczesne rozpoznanie

Wielu ludzi choruje na cukrzycę nie będąc tego świadomym. Tymczasem dla wczesnego rozpoznania choroby wystarczy prosty test paskowy. Po zanurzeniu odpowiedniego paska w moczu można stwierdzić, czy cierpi się na cukrzycę.

Test paskowy można kupić w aptece albo otrzymać od lekarza. Od czasu do czasu kasy chorych i zespoły opieki zdrowotnej urządzają dni walki z cukrzyca. Wtedy można bezpłatnie zbadać poziom cukru we krwi.

Żyć z chorobą

Jeżeli lekarz stwierdzi cukrzycę, chory musi zmienić swoje przyzwyczajenia żywieniowe. U dorosłych choroba przebiega stosunkowo łagodnie – właściwie należy głównie przestrzegać diety – u dzieci jednak wiąże się m.in. z przyjmowaniem zastrzyków, ścisłym przestrzeganiem i korygowaniem diety i kontrolowaniem ilości podawanej insuliny. Diabetycy miewają często

Infekcje dziąseł i zębów, drobne rany i otarcia skóry trudno się goja. Muszą ponadto wykonywać regularnie ćwiczenia fizyczne. Sposób i ilość przyjmowanego pożywienia podlegają regułom:

– Jedzenie trzeba ograniczać tak, żeby nie przytyć.

– Zamiast trzech obfitych posiłków należy jeść raczej mniej, za to sześć do siedmiu razy dziennie.

– W diecie nie może znaleźć się cukier. Uważać trzeba także na cukier zawarty w takich produktach jak jogurty, dżemy, napoje.

– Należy dokładnie kontrolować zawartość tłuszczu w pożywieniu.

– Ilość pożywienia trzeba ustalać według planu, korzystać z wagi i starannie odważać składniki.

Problemy socjalne

Chorzy na cukrzycę często mają poczucie, że są ze swoją chorobą pozostawieni sami sobie, a niezbędną samokontrole odczuwają, jako znaczne obciążenie. Dorośli dają się namówić na zjedzenie czegoś niedozwolonego, ponieważ nie mają odwagi mówić otwarcie o chorobie. Dla dzieci „inność” ich diety jest szczególnie ciężka do zniesienia. (więcej…)

Padaczka u dzieci

Niezwykła pobudliwość systemu nerwowego może prowadzić u dzieci do napadów padaczkowych. Wyładowania elektryczne w mózgu wywołują napady drgawek, którym często towarzyszą zaburzenia świadomości. Ataki jednak mogą pozostawać niezauważalne. Im szybciej choroba zostanie rozpoznana, tym większe są szanse na ograniczenie skutków choroby, ponieważ przy każdym ataku ginie pewna ilość komórek mózgowych.

Pierwsze ataki mogą pojawić się między 3 a 8 miesiącem życia. U niemowląt napady mogą mieć postać nagłych skurczów, powodujących zgięcie się w pół, przypominające skłon. Rodzice niekiedy biorą ten objaw za atak kolki jelitowej. Może pojawić się skurcz mięśni twarzy, drżenie rąk i nóg.

Od 2 do 5 roku życia typowy jest syndrom Lennoxa. Dzieci nagle przewracają się zachowując pełną świadomość, zaraz jednak się podnoszą. Niekiedy upadek poprzedzają silne drgawki. Często między 7 a 12 rokiem życia dochodzi do krótkotrwałej utraty świadomości, najczęściej po porannym przebudzeniu się albo jeszcze przed południem. Dziecko najczęściej przez mniej niż jedną minutę jest nieobecne i nie reaguje na to, co się do niego mówi.

Z początkiem 14 roku życia pojawiają się tak zwane petit mal – napady podczas których dziecko całkowicie zachowuje świadomość albo jest lekko odurzone. Nagle podrzuca ono ramiona do góry i wzdryga się, tak jakby nagle się czegoś przestraszyło.

Unikać bodźców wyzwalających

Wyładowania w mózgu często następują po zadziałaniu określonego, ale trudnego do ustalenia bodźca. Rodzice powinni dokładnie obserwować dziecko, aby móc potem unikać sytuacji wywołujących napad. Najbardziej znane czynniki mogące wywołać atak to: zbyt mało lub nadmiar snu, nagłe, silne światło, np. fotograficznej lampy błyskowej, niekiedy także oglądanie telewizji, zwłaszcza w ciemnym pomieszczeniu. (więcej…)

Sinica

Co to jest sinica?

Sinica to sine lub sinofioletowe zabarwienie skóry. Pojawia się ono na paznokciach, wargach i na twarzy. W poważniejszych przypadkach sinica może objąć również skórę dłoni, stóp i małżowiny uszne. Sine zabarwienie powstaje na skutek zwiększonej ilości hemoglobiny (barwnika krwi) niepołączonej z tlenem. Utlenowana krew jest dostarczana z serca do poszczególnych narządów tętnicami. Dzięki dużej zawartości tlenu kolor jej jest żywoczerwony. W narządach tlen jest wymieniany na dwutlenek węgla, który przenoszony jest następnie z powrotem żyłami do serca i płuc. W przypadku, gdy W płucach kiwi nie zostanie dostarczona odpowiednia ilość tlenu, W poszczególnych narządach zostaje on szybko zużyty, zwiększy się ilość hemoglobiny utlenowanej i powstanie sinica. Inna przyczyna powstawania sinicy jest niedostateczne ukrwienie i zwolniony przepływ kiwi. Ta sytuacja również powoduje wzrost poziomu hemoglobiny niepołączonej z tlenem, a więc powstanie sinego zabarwienia kiwi. „Zużyta” krew ma siną barwę dopóty, dopóki w płucach hemoglobina nie połączy się ponownie z tlenem.

Za dużo dwutlenku węgla

Do zjawiska sinicy dochodzi wtedy, kiedy czerwona krew tętnic zawiera zbyt dużo dwutlenku węgla. Dzieje się tak, jeżeli wymiana gazów we krwi (dwutlenek węgla na tlen) jest zakłócana oraz w przypadku mieszania się krwi tętniczej i żylnej.

Jakie są przyczyny sinicy?

Sinica jest objawem towarzyszącym różnym schorzeniom.

Schorzenia serca

Bardzo często sinica wskazuje na schorzenie serca lub wrodzoną wadę serca, która prowadzi do „sinicy” (morbus caeruleus).

Schorzenia płuc

Sinica wskazuje także na schorzenia płuc, wpływające na zaburzenia procesu wymiany gazów.

Zaburzenia krążeniowe

Lżejsze formy sinicy pojawiają się także w przypadku zaburzeń krążeniowych. Dzieje się tak, jeżeli przepływ krwi jest wolniejszy, gromadzi się W niej coraz więcej dwutlenku węgla, a poziom hemoglobiny niezwiązanej z tlenem wzrasta.

Przekrwienie

W tym przypadku ilość czerwonych ciałek krwi staje się tak duża, że krew bardzo się zagęszcza i ma niebieskawe zabarwienie. Ta postać sinicy jest bardzo niebezpieczna. Następstwami przekrwienia mogą być: podwyższone ciśnienie krwi, zawroty głowy, zakrzepy i niewydolność serca. (więcej…)

Zapalenie miedniczek nerkowych

Zapalenie miedniczek nerkowych jest najczęściej występującym schorzeniem nerek. Rozróżnia się ostre zapalenie miedniczek nerkowych, przebiegające z nasilonymi objawami, oraz zapalenie przewlekłe, które daje objawy niewielkie lub też przebiega całkowicie bezobjawowo. Na zapalenie miedniczek nerkowych kobiety chorują dwukrotnie częściej niż mężczyźni.

Przyczyny zapalenia miedniczek nerkowych

Zapalenie miedniczek nerkowych wywołują bakterie. Najczęściej dostają się one do miedniczek nerkowych przez drogi moczowe. Nieco rzadziej są to bakterie przeniesione przez krew z innych ognisk zapalnych w organizmie, przykładowo z migdałków, pęcherzyka żółciowego lub wyrostka robaczkowego.

Powstaniu zapalenia miedniczek nerkowych sprzyja zastój moczu w drogach moczowych. Innym istotnym czynnikiem zwiększającym ryzyko wystąpienia zapalenia miedniczek nerkowych jest zachorowanie na moczówkę prostą lub choroby reumatyczne.

Objawy ostrego zapalenie miedniczek nerkowych

– gorączka (często także dreszcze)

– ból w lędźwiach promieniujący do okolicy narządów płciowych

– wzmożone pragnienie

– osłabienie

– niekiedy nudności i wymioty

Objawy przewlekłego zapalenie miedniczek nerkowych

– złe ogólnie samopoczucie

– utrata apetytu

– ból głowy

– niewielka gorączka

– bladość skóry

– zwiększona ilość moczu

Leczenie zapalenia miedniczek nerkowych

Konieczne jest, by chory pozostał w łóżku. Należy pić duże ilości płynów, znacznie większe niż normalnie. Podstawowymi lekami są antybiotyki przyjmowane regularnie, przez co najmniej tydzień. Lek dobiera się zależnie od gatunku bakterii, które wywołały zapalenie. Jeśli lekarz stwierdzi, że przyczyną zapalenia jest zniekształcenie lub niedrożność dróg moczowych, konieczne jest usunięcie tych wad po ustąpieniu stanu zapalnego. (więcej…)