Tag - dziecko

Wyprysk dziecięcy

Wyprysk dziecięcy, określany czasem jako wyprysk atopowy, to egzema występująca najczęściej u noworodków i niemowląt. Jest to choroba powodująca powierzchowny stan zapalny skóry i objawiająca się zaczerwienieniem, obrzękiem i sączącymi się swędzącymi pęcherzykami oraz łuszczeniem skóry. Egzema występuje początkowo na policzkach, potem rozprzestrzenia się również na czoło i skronie. Może też obejmować owłosione obszary skóry głowy. Tworzą się przy tym swędzące guzki i sączące się pęcherzyki. Na skutek występowania wydzieliny na głowie tworzą się strupki. W wyniku licznych zadrapań, zmiany zapalne mogą przenieść się też na inne obszary skórne ciała, na przykład szyję czy zgięcia kończyn.

Objawy dziecięcego wyprysku

– Zaczerwienienie na policzkach

– Rozprzestrzenianie się egzemy na czoło, skronie i owłosione partie głowy

– Swędzące pęcherzyki

– Powstawanie strupów

Jak powstaje dziecięcy wyprysk?

Wyprysk dziecięcy występuje najczęściej po ukończeniu trzeciego miesiąca życia. Przyczyną schorzenia nie jest jednak, jak często się sądzi, uczulenie na białko mleczne lub nietolerowanie mleka, lecz może stanowić pierwszy objaw świerzbiączki ogniskowej. Według opinii lekarzy, rosnąca liczba zachorowań na tę chorobę jest spowodowana zanieczyszczeniem środowiska. Sączące się rany oraz strupy powstają często nie bezpośrednio w wyniku choroby, lecz tworzą się na skutek podrażnień, wywołanych drapaniem swędzących miejsc.

(więcej…)

Żółtaczka noworodków

Zwykle między trzecim a piątym dniem po urodzeniu skóra przyjmuje żółtawe zabarwienie. Takie zażółcenie jest objawem, który występuje u prawie 80% noworodków. Z reguły ustępuje on samoistnie, najpóźniej po około dwóch tygodniach. Żółtaczka taka nie jest chorobą, lecz stanowi naturalną reakcję organizmu. Dlatego nazywa si ją żółtaczką fizjologiczną. Niekiedy żółtaczka noworodków utrzymuje się dłużej i stanowi nawet zagrożenie życia. Taka postać jest chorobą, zwaną żółtaczką patologiczną.

Jakie są przyczyny żółtaczki noworodków?

Istnieją dwie teorie wyjaśniające przyczynę wystąpienia fizjologicznej żółtaczki noworodków. Tzw. teoria hepatogenna tłumaczy wystąpienie żółtaczki faktem, iż wątroba noworodka nie jest jeszcze w pełni zdolna do pełnienia wszystkich swoich funkcji – na przykład brak enzymu rozkładającego bilirubinę, która jest produktem rozpadu czerwonych krwinek. Enzym ten u zdrowych ludzi przekształca bilirubinę w substancję rozpuszczalną w wodzie, która może być wydalona z moczem. Brak tego enzymu powoduje gromadzenie się bilirubiny. Dostaje się ona do krwi i rozprzestrzenia po całym organizmie zabarwiając tkanki na żółto. W ciągu kilku tygodni wątroba dojrzewa na tyle, że potrafi już rozkładać bilirubinę. Żółte zabarwienie ustępuje. Z kolei zwolennicy teorii hematogennej wychodzą z założenia, iż płód potrzebuje znacznie więcej czerwonych ciałek krwi niż noworodek. Po urodzeniu nadmiar krwinek czerwonych musi zostać rozłożony. Powstają wówczas tak duże ilości bilirubiny, że organizm dziecka nie jest w stanie ich od razu wydalić z moczem. Przyczyny żółtaczki patologicznej są z reguły znacznie poważniejsze. Na przykład u wcześniaków stanowi ona najczęściej oznakę, że wątroba nie dojrzała jeszcze na tyle, by rozkładać bilirubinę. Kolejną przyczyną żółtaczki patologicznej u noworodka może być konflikt serologiczny między matka a płodem w obrębie układu Rh lub układu grupowego AB0. Ponadto żółtaczkę mogą wywołać niektóre choroby zakaźne uszkadzające wątrobę. Należą do nich: toksoplazmoza, wirusowe zapalenie wątroby, cytomegalia oraz listerioza. W niektórych przypadkach żółtaczka spowodowana jest nieprawidłowościami rozwojowymi dróg żółciowych. Nieco rzadziej przyczyną bywają wrodzone choroby krwi i zaburzenia metabolizmu.

Objawy żółtaczki u noworodków

Żółtaczka fizjologiczna:

– Pojawia się między trzecim a piątym dniem życia i szybko samoistnie ustępuje.

– Żółtaczka patologiczna:

– Pojawia się najczęściej już pierwszego dnia, nieleczona rozwija się.

– Konflikt serologiczny

(więcej…)

Szczepienia niemowląt i dzieci

W przeciwieństwie do leczenia farmakologicznego danej choroby, szczepienie ma zapobiegać jej wystąpieniu. Dzięki niemu organizm uodparnia się na czynnik chorobotwórczy. Dzięki szczepieniom można uzyskać dwa rodzaje uodpornienia, czynne i bierne. Uodpornienie czynne polega na wprowadzeniu do organizmu tak osłabionego czynnika chorobotwórczego, że nie wywołuje on pełno objawowej choroby, pobudza tylko do tworzenia przeciwciał. W przypadku zetknięcia się z właściwą chorobą, zostanie ona zwalczona. Uodpornienie bierne polega na wprowadzeniu do organizmu gotowych przeciwciał. Większość szczepień uodparnia na określony czas, dlatego muszą być one powtarzane w odpowiednich odstępach. Niektóre szczepienia są skuteczne dopiero po podaniu kolejnych dawek.

Ważne

Każda osoba reaguje na szczepienie inaczej. W rzadkich przypadkach mogą wystąpić powikłania poszczepienne. Z tego powodu dziecko należy uważnie obserwować. Jeżeli pojawia się niepokojące objawy, należy się porozumieć z lekarzem.

Jakim chorobom można zapobiegać poprzez szczepienia?

Cały czas są produkowane i testowane nowe szczepionki. Dzięki temu z jednej strony istnieje coraz więcej metod zapobiegania chorobom, z drugiej strony – czynniki chorobotwórcze, np. wirusy grypy, podlegają ciągłym zmianom i wymaga to tworzenia coraz to nowszych szczepionek. W przypadku wirusowego zapalenia wątroby szczepienie przeciw WZW typu B niestety nie zabezpiecza całkowicie przed chorobą, którą może wywołać wirus typu C. natomiast szczepionka przeciw WZW typu A zalecana jest dzieciom i dorosłym, którzy nie przebyli zakażenia tym wirusem.

(więcej…)

Odra u dzieci

Jest o bardzo rozpowszechniona wirusowa choroba zakaźna, atakująca zazwyczaj dzieci. Nie dotyczy ona raczej niemowląt w pierwszych czterech miesiącach życia, ponieważ w ich krwi znajdują się jeszcze przeciwciała przekazywane w okresie ciąży z organizmu matki. Odrę przechodzi się tylko raz w życiu. Choroba występuje w formie epidemii o małym zasięgu. W przypadku nieszczepionych dzieci, głownie w wieku do 3 lat, choroba ta niesie ze sobą duże niebezpieczeństwo.

Jakie są przyczyny wystąpienia odry?

Do zakażenia dochodzi przede wszystkim drogą kropelkową (wirus utrzymuje się lepiej w wilgotnym środowisku), ale także przez bezpośredni kontakt, na przykład dotyk, szczególnie w początkowym stadium choroby. Niebezpieczeństwo to dotyczy każdego, kto nie przechodził jeszcze odry, a ma kontakt z chorym.

Objawy odry wieku dziecięcego

– Kaszel i katar

– Gorączka

– Obrzęk ciała

– Czerwonawe plamki widoczne na błonie śluzowej jamy ustnej

– Wysypka na twarzy i całym ciele

(więcej…)

Mukowiscydoza u dzieci

Mukowiscydoza zwana również zwłóknieniem torbielowatym, jest nieuleczalną chorobą dziedziczną, której przyczyną jest zaburzenie przemiany materii. W jej przebiegu gruczoły wydalnicze oraz wydzielania zewnętrznego, produkujące pot, śluz, soki trawienne i inne substancje (głównie gruczoły płuc, oskrzeli oraz trzustka), wytwarzają gęstą, lepką wydzielinę.

Wydzielina zatyka przewody upośledzonych gruczołów, co prowadzi do poważnych zaburzeń w ich funkcjonowaniu, na przykład zaczopowania jelita krętego, niewydolności oddechowej, zakażeń i infekcji, wypadania odbytnicy oraz przewlekłych zaburzeń trawienia, a także zatoru żyły wrotnej i marskości wątroby.

Jakie są przyczyny mukowiscydozy?

Mukowiscydoza jest najczęściej występującą chorobą dziedziczną w Europie, choć jeszcze nie tak dobrze poznaną. Dopiero w 1989 roku zidentyfikowano gen odpowiedzialny za to schorzenie. Okazało się także, że choroba może rozwinąć się tylko u dziecka, które odziedziczy nieprawidłowy gen od każdego z rodziców. Choroba występuje przeciętnie u jednego dziecka na dwa tysiące urodzonych.

Objawy mukowiscydozy

– Zaczopowanie jelita cienkiego i wypadanie odbytnicy

– Przewlekłe zaburzenia trawienia

– Częste infekcje płuc oraz oskrzeli

– Zator żyły wrotnej oraz marskość wątroby

– Niewydolność serca

– Utrata wody i soli mineralnych

– Ewentualnie cukrzyca

(więcej…)

Dławiec rzekomy u dzieci

Dławiec rzekomy to choroba dróg oddechowych, w wyniku której dochodzi do obrzęku błony śluzowej gardła i krtani. Zwężenie górnych dróg oddechowych prowadzi do ograniczonego dopływu powietrza do płuc, co powoduje trudności w oddychaniu, a w ciężkich przypadkach prowadzi do dusznicy.

Najczęściej choroba ta atakuje dzieci do trzeciego roku życia, ponieważ w tym wieku drogi oddechowe mają jeszcze stosunkowo małe światło i nie są w pełni rozwinięte. Dlatego też już przy najmniejszym obrzęku pojawiają się trudności w oddychaniu. Na pseudokrup chorują też dzieci między trzecim a piątym rokiem życia, lecz zdarza się to znacznie rzadziej.

Nocne ataki kaszlu

Ataki dławca rzekomego występują najczęściej w nocy. Dziecku dokucza spazmatyczny kaszel, pojawiające się gwałtownie oraz przypominający szczekanie. Dziecko nie może swobodnie przełykać, ma zachrypnięty głos i oddycha z trudem.

Wdychaniu powietrza towarzyszy świszczący, przeciągły dźwięk – wyraźny znak, że wystąpił obrzęk błony śluzowej krtani.
Kłopoty z oddychaniem przeważnie wywołują u dziecka panikę. To z kolei prowadzi do jeszcze silniejszej dusznicy, a organizm potrzebuje jeszcze więcej tlenu. W ciężkich przypadkach dziecku może nawet grozić uduszenie. Atak może trwać kilka godzin, niekiedy jednak przedłuża się nawet do kilku dni.

Infekcje wirusowe

Dławiec rzekomy najczęściej wywołany jest przez jakąś infekcję wirusową. Powoduje ona obrzęk oraz zapalenie błony śluzowej gardła i krtani. Obrzęk błony śluzowej może być również spowodowany przez reakcje alergiczną. Występowaniu choroby sprzyja także zanieczyszczenie powietrza.

Co można zrobić samemu?

Gdy pojawią się typowe objawy – szczekający, suchy kaszel oraz przeciągły, świszczący odgłos przy wdechu, a także dusznica – najpierw należy po prostu wziąć dziecko na ręce oraz starać się je uspokoić.

Pomocne jest również wdychanie przez dziecko wilgotnego powietrza. Do nawilżania najlepiej nadaje się specjalny nawilżacz rozpylający zimną wodę. jeśli nie dysponuje się takim, należy napełnić miskę gorącą wodą i nakłonić dziecko, aby pochyliło się nad nią i wdychało unoszącą się parę wodną. Można także pójść z dzieckiem do łazienki, odkręcić gorącą wodę i tak długo nalewać ją do wanny lub do brodzika, aż pomieszczenie wypełni się parą.

Przy silnych atakach trzeba pójść do lekarza jeżeli te środki okażą się niewystarczające, trzeba wezwać lekarza albo pojechać z dzieckiem do pediatry lub najbliższego szpitala. (więcej…)

Hemofilia u dzieci

Jest to choroba krwi występująca tylko u chłopców, polegająca na wadzie krzepnięcia krwi.

Jeszcze przed kilkudziesięciu laty diagnoza – hemofilia (lub inaczej krwawiączka) oznaczała praktycznie wyrok śmierci dla dotkniętych nią dzieci, dla których przewidywana długość życia wynosiła wówczas 15 lat. Hemofilia jest wprawdzie do dzisiaj chorobą nieuleczalną, jednak postęp medycyny zwiększył szanse pacjenta na długie i w miarę normalne życie. Zagrożeniem dla chorego jest ryzyko utraty krwi wskutek krwotoku wewnętrznego lub urazów zewnętrznych.

Dziedziczenie hemofilii

Mężczyźni chorzy na hemofilię oraz kobiety, u których w rodzinie były lub są przypadki tej choroby, powinni wziąć pod uwagę ryzyko poczęcia dziecka dotkniętego hemofilią.

Choroba atakuje tylko chłopców, ale dziewczynki przekazują ją dziedzicznie swoim dzieciom. Mimo to, osoby chore nie muszą rezygnować z możliwości posiadania potomstwa.

Jeżeli któryś z krewnych był lub jest dotknięty chorobą, przyszli rodzice planujący powiększenie rodziny – zarówno kobiety, jak i mężczyźni – powinni udać się do specjalistycznej poradni, gdzie dowiedzą się, czy są nosicielami hemofilii. Oprócz tego można obliczyć czas na poczęcie dziecka, tak aby było ono płci żeńskiej. Informacji o adresach takich poradni powinien udzielić lekarz domowy lub ginekolog.

Jak chronić dziecko chore na hemofilię?

Wszyscy chorzy rejestrowani są w Instytutach Hematologii lub w poradniach przy Akademiach Medycznych oraz w Instytutach Matki i Dziecka. Każdy chłopiec dotknięty tą chorobą powinien nosić przy sobie odpowiednie zaświadczenie lub książeczkę z dokładną diagnozą lekarską (istnieją różne rodzaje hemofilii), podaną grupą krwi i innymi wskazówkami zarówno dla chorego, jak i dla lekarza. (więcej…)

Cukrzyca u dzieci

W Polsce jest ponad milion diabetyków (chorych na cukrzycę) a ocenia się, że kolejny milion osób choruje nie wiedząc o tym. Liczba chorych ciągle wzrasta.

Cukrzyca oznacza niemałe ryzyko dla serca i układu krążenia. Dlatego diabetycy powinni dostosować tryb życia do zaleceń lekarzy i zrobić wszystko, żeby ryzyko to było jak najmniejsze.

Ważne jest wczesne rozpoznanie

Wielu ludzi choruje na cukrzycę nie będąc tego świadomym. Tymczasem dla wczesnego rozpoznania choroby wystarczy prosty test paskowy. Po zanurzeniu odpowiedniego paska w moczu można stwierdzić, czy cierpi się na cukrzycę.

Test paskowy można kupić w aptece albo otrzymać od lekarza. Od czasu do czasu kasy chorych i zespoły opieki zdrowotnej urządzają dni walki z cukrzyca. Wtedy można bezpłatnie zbadać poziom cukru we krwi.

Żyć z chorobą

Jeżeli lekarz stwierdzi cukrzycę, chory musi zmienić swoje przyzwyczajenia żywieniowe. U dorosłych choroba przebiega stosunkowo łagodnie – właściwie należy głównie przestrzegać diety – u dzieci jednak wiąże się m.in. z przyjmowaniem zastrzyków, ścisłym przestrzeganiem i korygowaniem diety i kontrolowaniem ilości podawanej insuliny. Diabetycy miewają często

Infekcje dziąseł i zębów, drobne rany i otarcia skóry trudno się goja. Muszą ponadto wykonywać regularnie ćwiczenia fizyczne. Sposób i ilość przyjmowanego pożywienia podlegają regułom:

– Jedzenie trzeba ograniczać tak, żeby nie przytyć.

– Zamiast trzech obfitych posiłków należy jeść raczej mniej, za to sześć do siedmiu razy dziennie.

– W diecie nie może znaleźć się cukier. Uważać trzeba także na cukier zawarty w takich produktach jak jogurty, dżemy, napoje.

– Należy dokładnie kontrolować zawartość tłuszczu w pożywieniu.

– Ilość pożywienia trzeba ustalać według planu, korzystać z wagi i starannie odważać składniki.

Problemy socjalne

Chorzy na cukrzycę często mają poczucie, że są ze swoją chorobą pozostawieni sami sobie, a niezbędną samokontrole odczuwają, jako znaczne obciążenie. Dorośli dają się namówić na zjedzenie czegoś niedozwolonego, ponieważ nie mają odwagi mówić otwarcie o chorobie. Dla dzieci „inność” ich diety jest szczególnie ciężka do zniesienia. (więcej…)

Zaśniad groniasty

W macicy wykształca się pęcherz płodowy, a w nim rozwija się zarodek. Pęcherz, zbudowany z trzech nałożonych na siebie błon, gromadzi wody płodowe. Na początku ciąży, błona środkowa pokryta jest niezwykle licznymi kosmkami, stąd też jej nazwa – kosmówka. Odgrywa ona istotną rolę w wytwarzaniu wód płodowych i łożyska, poprzez które odżywia się płód.

Zdarza się, najczęściej w miesiąc po zapłodnieniu, że wzrasta produkcja hormonu gronadotropiny kosmówkowej, kosmki zaczynają nagle zbytnio się rozrastać. Rozwijają się na nich liczne pęcherzyki wypełnione płynem, na skutek czego zarodek nie otrzymuje pożywienia i obumiera. Pęcherzyki te są formą nowotworów i wywodzą się z trofoblastu płodowego (jednej z form, które tworzą komórki zarodka).

Objawy zaśniadu groniastego

– krwotoki połączone z wydalaniem groniastych mas

– zbyt szybko rosnąca macica

– niewyczuwalne ruchy dziecka

– brak tonów serca płodu

Przyczyny zaśniadu groniastego

Medycyna nie ustaliła do tej pory jednoznacznej przyczyny choroby, choć prawdopodobne jest, że powodują ją wadliwe predyspozycje samego zarodka. Należy wykluczyć chorobę lub niesprzyjające genetyczne uwarunkowania matki, ponieważ kolejne ciąże przebiegają bez problemów.

Leczenie zaśniadu groniastego

Jedyna skuteczna metoda leczenia polega na dokładnym opróżnieniu i wyłyżeczkowaniu jamy macicy, ponieważ tylko w ten sposób można zapobiec ewentualnym późniejszym zaburzeniom gospodarki hormonalnej kobiety lub tworzeniu się złośliwych narośli w macicy. Kobieta musi przez dłuższy czas pozostawać pod obserwacją, bowiem zaśniad może rozwijać się również po zakończeniu ciąży. (więcej…)

Padaczka u dzieci

Niezwykła pobudliwość systemu nerwowego może prowadzić u dzieci do napadów padaczkowych. Wyładowania elektryczne w mózgu wywołują napady drgawek, którym często towarzyszą zaburzenia świadomości. Ataki jednak mogą pozostawać niezauważalne. Im szybciej choroba zostanie rozpoznana, tym większe są szanse na ograniczenie skutków choroby, ponieważ przy każdym ataku ginie pewna ilość komórek mózgowych.

Pierwsze ataki mogą pojawić się między 3 a 8 miesiącem życia. U niemowląt napady mogą mieć postać nagłych skurczów, powodujących zgięcie się w pół, przypominające skłon. Rodzice niekiedy biorą ten objaw za atak kolki jelitowej. Może pojawić się skurcz mięśni twarzy, drżenie rąk i nóg.

Od 2 do 5 roku życia typowy jest syndrom Lennoxa. Dzieci nagle przewracają się zachowując pełną świadomość, zaraz jednak się podnoszą. Niekiedy upadek poprzedzają silne drgawki. Często między 7 a 12 rokiem życia dochodzi do krótkotrwałej utraty świadomości, najczęściej po porannym przebudzeniu się albo jeszcze przed południem. Dziecko najczęściej przez mniej niż jedną minutę jest nieobecne i nie reaguje na to, co się do niego mówi.

Z początkiem 14 roku życia pojawiają się tak zwane petit mal – napady podczas których dziecko całkowicie zachowuje świadomość albo jest lekko odurzone. Nagle podrzuca ono ramiona do góry i wzdryga się, tak jakby nagle się czegoś przestraszyło.

Unikać bodźców wyzwalających

Wyładowania w mózgu często następują po zadziałaniu określonego, ale trudnego do ustalenia bodźca. Rodzice powinni dokładnie obserwować dziecko, aby móc potem unikać sytuacji wywołujących napad. Najbardziej znane czynniki mogące wywołać atak to: zbyt mało lub nadmiar snu, nagłe, silne światło, np. fotograficznej lampy błyskowej, niekiedy także oglądanie telewizji, zwłaszcza w ciemnym pomieszczeniu. (więcej…)