Tag - gorączka

Zespół Kawasaki

Chorobę tę rozpoznał w 1967 roku japoński pediatra Tomisaku Kawasaki. Nie leczona prowadzi do zaburzeń układu krwionośnego u około 20% dzieci. Około 80% przypadków zachorowań dotyczy dzieci poniżej 5 roku życia. Chłopcy chorują dwukrotnie częściej niż dziewczynki. Powyżej 8 roku życia zespół Kawasakiego jest już rzadki, choć zdarza się nawet u osób powyżej 20 roku życia. Choroba jest szczególnie częsta w Japonii i Stanach Zjednoczonych (około 180 przypadków rocznie), w Europie stwierdza się ją rzadziej (np. w Niemczech około 250 zachorowań rocznie).

Objawy zespołu Kawasakiego

– Gorączka trwająca ponad pięć dni

– Wysypka przypominająca wysypkę typową dla odry

– Obrzęk węzłów chłonnych szyjnych

– Język obłożony i pokryty małymi guzkami

– Czerwone, twarde i łuszczące się wewnętrzne powierzchnie dłoni i stóp

– Sucha, popękana błona śluzowa ust

– Wargi czerwone i świecące

Jakie są przyczyny zespołu Kawasakiego?

Uważa się, że choroba ma podłoże infekcyjne, ale nie jest zakaźna. Ponieważ powoduje ona zaburzenia funkcjonowania wielu narządów (atakuje między innymi opony mózgowe, żołądek, jelita i przewód moczowy), określą się ją mianem zespołu. Z powodu dwóch najbardziej charakterystycznych objawów – obrzęku węzłów chłonnych i zmian w błonach śluzowych (między innymi jamy ustnej) zespół Kawasakiego bywa też nazywany śluzowo-skórnym zespołem węzłów chłonnych.

(więcej…)

Świnka u dzieci

Świnka, zwana również nagminnym zapaleniem przyusznic, jest chorobą zakaźną atakującą głównie dzieci w wieku szkolnym. Choroba ujawnia się opuchnięciem ślinianek przyusznych oraz okolic przed i pod płatkami małżowiny usznej. Pierwsze niepokojące symptomy to ból uszu, gardła, gorączka oraz bolesne obrzmienie najpierw jednej, a po około dwóch dniach, drugiej części twarzy, co może być przyczyną bólu przy połykaniu.

Jakie są przyczyny świnki?

Zakażenie następuje drogą kropelkową głownie przez zawierającą wirusy ślinę. Czas inkubacji choroby wynosi 2-3 tygodnie. W tym czasie dochodzi do rozmnożenia się wirusów i zapalenia zaatakowanych gruczołów. Następuje również nagromadzenie wydzieliny i białych krwinek, które tamują przewody odprowadzające gruczołów. Następuje również nagromadzenie wydzieliny i białych krwinek, które tamują przewody odprowadzające gruczołów. Nie u wszystkich chorych występują jednak opisane objawy. Około połowa pacjentów przechodzi świnkę bez widocznych symptomów lub z niewielkim tylko opuchnięciem jednej ze ślinianek przyusznych. We wszystkich przypadkach jednak istnieje groźba zakażenia innej osoby.

Objawy świnki u dzieci

– Gorączka

– Złe samopoczucie

– Ból głowy

– Opuchnięte ślinianki przyuszne

– Ból uszu

– Odstające płatki małżowiny usznej

(więcej…)

Rumień zakaźny

Rumień zakaźny (Erythema infectiosum acutum) jest to niegroźna choroba zakaźna występująca głownie u dzieci, najczęściej między 6 a 15 rokiem życia. Objawem są jasnoczerwone lub sinawe ogniska rumieniowe szerzące się począwszy od twarzy poprzez tułów i pośladki aż po kończyny. Charakterystyczny jest fakt, iż wysypka na twarzy jest ograniczona tylko do policzków i nasady nosa. Symptomy te określa się czasami jako tak zwany wygląd spoliczkowany. Objawom skórnym towarzyszą typowe objawy grypowe i przeziębieniowe – brak apetytu, bóle głowy, katar, osłabienie lub ból mięśni, czasami również niezbyt silne bóle stawów. Często też u pacjenta występuje uczucie rozbicia. Zazwyczaj przez pierwsze dwa dni występuje również niewysoka gorączka. Epidemie rumienia zakaźnego wybuchają raczej sporadycznie, przeważnie w odstępach wielu lat. Do wybuchów choroby dochodzi najczęściej w okresie zimowym i wiosennym w przedszkolach, szkołach i internatach.

Objawy rumienia zakaźnego

– Czerwone plamy pojawiające się przede wszystkim na policzkach i nasadzie nosa

– Następnie jasnoczerwona wysypka na rękach, nogach i pośladkach

– Później środki plam rozjaśniają się i powstają charakterystyczne obręcze

– Uczucie rozbicia

– Czasem niewysoka gorączka

– Niekiedy lekki bóle stawów

Jakie są przyczyny rumienia zakaźnego?

Chorobę wywołuje parwowirus typu B19, przy czym jak dotąd nie jest dokładnie znane działanie wirusa w organizmie człowieka. Rozprzestrzenia się ona przez drogi oddechowe. Wydaje się jednak, że ten rodzaj wirusa nie należy do groźnych, ponieważ choroba ujawnia się u mniejszości zakażonych nim dzieci. (więcej…)

Ospa wietrzna

Jest to zakaźna choroba wirusowa, którą przechodzi prawie każde dziecko. Wirus ospy wietrznej jest identyczny z wirusem wywołującym u dorosłych półpasiec. Przypuszcza się, że półpasiec jest swego rodzaju „rozbudzoną” ospą wietrzną. Wywołuje go „uśpiony” od czasów dzieciństwa wirus, czekający w osłonkach nerwowych na osłabienie systemu immunologicznego organizmu i wywołujący nową infekcję. Bardzo długo wierzono, że ospa wietrzna jest łagodną odmianą ospy. Dopiero pod koniec XIX wieku stwierdzono, że są to dwie zupełnie niezależne od siebie choroby.

Objawy ospy wietrznej

– Niewielki ból głowy.

– Lekko podwyższona temperatura ciała.

– Małe, czerwone plamki na skórze, przechodzące w pęcherzyki wypełnione płynem. Przyschnięte pęcherzyki pozostawiają na ciele liczne strupki.

Jakie są przyczyny ospy wietrznej?

Wirus choroby jest przenoszony przez bezpośredni kontakt z chorym, w drodze infekcji kropelkowej albo w powietrzu. Stąd też nazwa ospa wietrzna. Szczególnie narażone są dzieci przebywające w szkołach, gdzie ryzyko bezpośredniego kontaktu z chorym znacznie wzrasta, zwłaszcza, że chory może zarażać innych na dwa dni przed pojawieniem się pierwszych objawów.

Jak leczy się ospę wietrzną?

Choroba ta w zasadzie nie wymaga specjalistycznego leczenia.

Co można zrobić samemu?

Dla złagodzenia swędzenia można użyć mieszanki tlenku cynku i wody wapniowej i łagodzących maści. Należy unikać rozdrapywania krostek, ponieważ może to wywołać powtórną infekcję. Gdy dolegliwości staną się wyjątkowo uciążliwe. Lekarz może przepisać lek przeciwhistaminowy, mający działanie łagodzące świąd. Chorzy powinni pozostać w izolacji od osób, które nie przechodziły ospy wietrznej, do czasu aż zagoją się wszystkie krostki. Pod przyschniętymi, ale niezupełnie zagojonymi pęcherzykami ciągle jeszcze mogą znajdować się niebezpieczne dla innych wirusy!

Kiedy należy udać się do lekarza?

W przypadku, gdy świąd staje się wyjątkowo nieznośny, lub gdy dają się zauważyć objawy choroby wtórnej. Bezsenność, bóle głowy, a także torsje mogą być takimi objawami.

Przebieg choroby – ospa wietrzna

Po upływie od 2 do 3 tygodni okresu inkubacji choroby, daje o sobie znać ból głowy oraz gorączka. Następnie na skórze pojawiają się niewielkie, czerwone plamki, które wkrótce przybierają postać pęcherzyków wypełnionych przezroczystym płynem. Plamki te widoczne są zazwyczaj najpierw na tułowiu, w okolicy pachwin i głowy, po czym szybko – w ciągu paru dni – rozprzestrzeniają się na całe ciało. Zdarza się, że pęcherzyki pojawiają się w jamie ustnej, wokół błony śluzowej oczu i genitaliów. Pęcherzyki równie szybko przysychają tworząc na powierzchni skóry ciemne krostki. Na tym etapie pojawia się bardzo nieprzyjemny, nieznośny wręcz świąd. Po upływie tygodnia lub dwóch, wszystkie objawy ustępują, a pacjent powraca do zdrowia.

Czy ospa wietrzna jest chorobą niebezpieczną?

Nie jest to choroba niebezpieczna, zwłaszcza u dzieci. U dorosłych może mieć wprawdzie dłuższy i bardziej uciążliwy przebieg, ale również w tym przypadku nie niesie praktycznie żadnego zagrożenia. Oczywiście istnieje pewne ryzyko wystąpienia chorób wtórnych, np. brak higieny może być powodem infekcji rozdrapywanych ranek. Rzadko występującymi chorobami wtórnymi przy ospie wietrznej są powikłania płuc oraz zapalenie opon mózgowych. Trzeba pamiętać, że rozdrapywanie swędzących ranek może być przyczyną powstawania trwałych blizn.

Jak uniknąć ospy wietrznej?

Dla silnych, dobrze odżywionych dzieci choroba nie stanowi większego zagrożenia. Inaczej jest w przypadku dzieci wątłych, chorowitych oraz ludzi dorosłych, którzy nie przechodzili ospy wietrznej. W obu przypadkach należy unikać kontaktu z chorymi.

Odporność na całe życie

Jeśli przechodziłeś już ospę wietrzną, nie musisz się jej obawiać. Ponieważ jest to raczej niegroźna choroba, szczepienie stosuje się tylko w wyjątkowych sytuacjach. 

Odra u dzieci

Jest o bardzo rozpowszechniona wirusowa choroba zakaźna, atakująca zazwyczaj dzieci. Nie dotyczy ona raczej niemowląt w pierwszych czterech miesiącach życia, ponieważ w ich krwi znajdują się jeszcze przeciwciała przekazywane w okresie ciąży z organizmu matki. Odrę przechodzi się tylko raz w życiu. Choroba występuje w formie epidemii o małym zasięgu. W przypadku nieszczepionych dzieci, głownie w wieku do 3 lat, choroba ta niesie ze sobą duże niebezpieczeństwo.

Jakie są przyczyny wystąpienia odry?

Do zakażenia dochodzi przede wszystkim drogą kropelkową (wirus utrzymuje się lepiej w wilgotnym środowisku), ale także przez bezpośredni kontakt, na przykład dotyk, szczególnie w początkowym stadium choroby. Niebezpieczeństwo to dotyczy każdego, kto nie przechodził jeszcze odry, a ma kontakt z chorym.

Objawy odry wieku dziecięcego

– Kaszel i katar

– Gorączka

– Obrzęk ciała

– Czerwonawe plamki widoczne na błonie śluzowej jamy ustnej

– Wysypka na twarzy i całym ciele

(więcej…)

Gorączka

Przy temperaturze ciała wynoszącej od 38°C do 39°C mówimy o gorączce umiarkowanej, która najczęściej jest już oznaką stanu chorobowego. jeśli sięga ona 40,5°C mamy do czynienia z wysoką gorączką. Natomiast temperatura ciała przekraczająca 40,5°C wskazuje już na niebezpieczne przegrzanie organizmu. Jest to tzw. hipertermia. Również duży wysiłek fizyczny może spowodować wzrost temperatury ciała do 39°C. Nie jest to jednak stan chorobowy.

Gorączka nigdy nie występuje bez powodu

Gorączka sama w sobie nie jest chorobą lecz jej objawem, wskazującym na wystąpienie zapalenia, infekcji, zatrucia lub innych chorób. Towarzyszą jej często gęsia skórka, dreszcze, rozpalenie skóry i pocenie się. Łatwiej niż dorośli pocą się dzieci, u których czasem pojawiają się tzw. drgawki gorączkowe. Najczęściej jest to objaw zupełnie niegroźny, choć może również wskazywać na obecność niebezpiecznych chorób np. zapalenia opon mózgowych.

Jaką rolę spełnia gorączka?

Za pomocą gorączki organizm walczy z chorobą. Dlatego też – pod warunkiem, ze nie jest ona niebezpiecznie wysoka – w zasadzie nie zwalcza się samej gorączki, lecz przyczynę choroby.

Wysoka gorączka bardzo obciąża układ krążenia, ponieważ wzmaga pracę serca. Zniszczeniu ulegają przy tym składniki komórek oraz niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania organizmu białka. W stanach gorączkowych ważną rzeczą są częste pomiary temperatury, ponieważ wyznaczona krzywa gorączkowa pozwala lepiej ocenić przebieg choroby.

Jak postępować w stanach gorączkowych?

– Wysoką gorączkę można zbić stosując zimne, często odświeżane okłady łydek.

– U dzieci objawy gorączki są silniejsze niż u dorosłych. Gdy dziecko ma nawet lekko tylko podwyższoną temperaturę (od 37,5°C do 37,9°C), powinno się ją kontrolować rano i wieczorem.

– Jeśli gorączce towarzyszy pocenie się, oznacza to zazwyczaj, że gorączka ustępuje. Proces ten można przyśpieszyć okrywając chorego kocem oraz podając mu duże ilości najlepiej ciepłych płynów. Tę metodę stosuje się wówczas, gdy pacjent nie ma problemów z układem krążenia.

– Lekarz może również przepisać środek przeciwgorączkowy.

– W przypadku wystąpienia gorączki nie należy działać na własną rękę, zużywając na przykład pozostałości leków, które brało się przy innej okazji. Utrudni to później lekarzowi postawienie właściwej diagnozy.

(więcej…)

Zapalenie pęcherza moczowego

Chodzi tu ściśle o zapalenie błony śluzowej pęcherza moczowego – najczęstszy przypadek infekcji dróg moczowych. Choroba może mieć formę przewlekłą lub ostrą. Przyczyną stanów przewlekłych jest niedostateczna lub przeciwnie, przesadna higiena narządów płciowych. U kobiet (u których generalnie choroba ta występuje częściej), zapalenie pęcherza moczowego może występować w powiązaniu z zapaleniem narządów rodnych oraz mieć swoją przyczynę w urazach związanych z porodem, czy stosunkiem płciowym.

U mężczyzn, u których dłuższa i węższa niż u kobiet cewka moczowa lepiej chroni pęcherz przed dostępem bakterii, chorobę może wywołać powiększenie gruczołu krokowego (prostaty), który utrudnia odpływ zalegającego moczu.

Zapalenie pęcherza moczowego przyczyny

Chorobę wywołują bakterie, które dostają się do cewki moczowej, a następnie do pęcherza moczowego, gdzie atakują jego błonę śluzową wywołując stan zapalny. Przyczyną zapalenia dróg moczowych są także infekcje wirusowe i grzybicze.

Zapalenie pęcherza moczowego objawy

– bolesny częstomocz

– nagłe parcie na pęcherz

– uczucie pieczenia podczas oddawania moczu i po

– zmętnienie moczu, który może być zabarwiony krwią i wydzielać nieprzyjemną woń

– czasem gorączka

Zapalenie pęcherza moczowego leczenie

Zazwyczaj stosuje się antybiotyki. W zależności od przypadku są to antybiotyki o szerokim lub wąskim zakresie działania. Te pierwsze zabijają różne typy bakterii, ale mają również trudne do przewidzenia działania uboczne. W przypadku silnych infekcji lekarz zapisuje najpierw antybiotyki o szerokim spektrum działania, a po analizie wyników laboratoryjnych, chory przyjmuje antybiotyki o działaniu wybiórczym. Przy lekkiej infekcji stosuje się antybiotyki, które zabijają najczęściej występujące bakterie. Leki te bardzo rzadko wykazują negatywne działania uboczne. (więcej…)

Kamica nerkowa

Kamica nerkowa to choroba polegająca na wytrącaniu się w drogach moczowych nierozpuszczalnych kamieni. Kamienie nerkowe to zbite, twarde złogi powstające w procesie krystalizacji soli kwasu moczowego w kielichach i miedniczkach nerkowych – tzw. kamienie moczanowe. Kamienie nerkowe składające się głównie z soli wapniowych występują początkowo pod postacią piasku nerkowego. Jeżeli kamień nerkowy utknie w drogach moczowych, wówczas dochodzi do skurczu mięśni i bardzo bolesnej kolki nerkowej. Jest to ból przerywany, odczuwany w plecach, promieniujący w okolicę pachwin. Z powodu kamicy nerkowej częściej cierpią mężczyźni niż kobiety.

Kamica nerkowa przyczyny

Nie jest rzeczą prostą określenie przyczyn ich powstawania. Z pewnością jednak odżywianie odgrywa tutaj istotną rolę. Sprzyja im również: podwyższony poziom wapnia we krwi, spożywanie bardzo dużych ilości mleka, a także bardzo rzadka choroba jaką jest nadczynność przytarczyc. Takie schorzenia jak dna czy dolegliwości jelitowe, prowadzą do tworzenia się kamieni moczanowych.

Kamica nerkowa objawy

– przerywany ból w okolicy nerek promieniujący w kierunku pachwin

– nudności i wymioty

– uczucie ucisku i napięcia w żołądku

– mocz zabarwiony krwią

– podwyższona temperatura ciała, uczucie zmęczenia i ogólnego rozbicia

Kamica nerkowa leczenie

Lekarz podaje najpierw środek przeciwbólowy oraz lek rozkurczowy. Dzięki temu mięśnie się rozluźniają, kurcz ustępuje, a kamień nerkowy może wydostać się wraz z moczem, jeśli nie jest zbyt duży. W przypadku, gdy kamień nie zejdzie, dochodzi do zalegania moczu i rozwoju licznych bakterii, co objawia się gorączką. Taki stan zapalny może spowodować uszkodzenie nerek, dlatego często niezbędne jest przeprowadzenie operacji.

Obecnie duże kamienie nerkowe rozbija się już za pomocą ultradźwięków. Do tego celu używa się specjalnego urządzenia zwanego litotryptorem, wykorzystującego siłę fali uderzeniowej, która rozkrusza kamienie do takich rozmiarów, że mogą one zostać wydalone wraz z moczem. Zabieg ten nie wymaga interwencji chirurgicznej, wykonywany jest najczęściej bez narkozy, a w zależności od wielkości kamieni trwa od 30 do 45 minut.

(więcej…)

Zapalenie gruczołu piersiowego

Zapalenie gruczołu piersiowego, czyli zapalenie sutka, występuje w postaci ostrej u kobiet zaraz po porodzie, a także u kobiet od około trzydziestego roku życia w postaci przewlekłej.

Przyczyny zapalenia gruczołu piersiowego

Zapalenie sutka u kobiet karmiących jest wywołane przez bakterie gronkowca. W szpitalach położniczych są one przenoszone przez personel lub zakażone narzędzia. Bakterie te dostają się na błonę śluzową jamy ustnej noworodka. Podczas karmienia są przenoszone na sutki matki. Następnie poprzez niewielkie ranki przenikają do wnętrza piersi. Jeśli pierś nie jest opróżniana z mleka, które zalega w pęcherzykach i przewodach mlecznych, to do gruczołu może nie docierać oksytocyna – hormon regulujący skurcz komórek mięśniowych otaczających przewody mleczne. Dochodzi wówczas do pogłębienia się zastoju. Nieodprowadzone mleko staje się pożywką dla bakterii.

Na przewlekłe zapalenie piersi cierpią kobiety po trzydziestym roku życia. W wyniku procesów starzenia się, przewody mleczne rozszerzają się i zbiera się w nich martwy materiał komórkowy oraz wydzielina. Jeżeli ta wydzielina zostanie zakażona i przedostanie się do tkanki łącznej, to w okolicy przewodów mlecznych dochodzi do stanów zapalnych i tworzenia się torbieli, ropni oraz przetok.

Objawy ostrego zapalenia gruczołu piersiowego

– ból i uczucie twardości w piersiach

– zaczerwienienie

– powiększenie węzłów chłonnych

– gorączka

– dreszcze

Objawy przewlekłego zapalenia gruczołu piersiowego

– ból w obu piersiach

– wodnista wydzielina z brodawek

Leczenie zapalenia gruczołu piersiowego

Celem leczenia tego typu zapalenia u kobiet po porodzie jest ograniczenie wydzielania mleka oraz ułatwienie jego wydalania. Osiąga się to w różny sposób, na przykład przez ciepłe i zimne okłady, podnoszenie piersi oraz stosowanie leków zmniejszających wydzielanie mleka. Jeżeli choroba nie ustępuje, podaje się antybiotyki. W przypadku ropni wykonuje się ciepłe okłady oraz nacinanie. Przewlekłe zapalenie gruczołu piersiowego leczy się za pomocą leków przeciwzapalnych oraz antybiotyków. Torbiele i ropnie, które nie zanikają samoistnie, są usuwane operacyjnie. (więcej…)

Krew w moczu

Mocz u zdrowego człowieka jest przejrzysty oraz ma żółty, słomkowy kolor. Ślady krwi można w nim stwierdzić na podstawie czerwonawych lub czarnych domieszek. Czasami przy silnym krwawieniu cały mocz może mieć kolor czerwonawy lub nawet czarny. W pewnych okolicznościach krew w moczu jest niezauważalna i wykrywa się ją dopiero w badaniu laboratoryjnym. Przyczyną czerwonej barwy moczu mogą być też leki.

Przyczyny występowania krwi w moczu

Krew w moczu jest zawsze bardzo niepokojącym objawem, mającym różne przyczyny.

Zapalenie nerek i miedniczek nerkowych

Przy zapaleniu nerek często są zainfekowane miedniczki nerkowe i odwrotnie. Obie choroby występują częściej u kobiet niż u mężczyzn. Na schorzenia te są narażone przede wszystkim kobiety w ciąży.

Przyczyną obu chorób jest zakażenie bakteryjne, któremu najczęściej towarzyszy gorączka, dreszcze, ból głowy, wymioty, a także bóle o charakterze kolki w okolicy zmienionej nerki. Bóle mogą promieniować do pachwiny lub nawet do ramienia. Często pojawia się krew w moczu oraz ropomocz. Leczenie zapalenia nerek i miedniczek nerkowych polega głównie na stosowaniu antybiotyków celowanych (zgodnie z wynikami posiewu), a także piciu płynów w dużych ilościach.

Zapalenie pęcherza moczowego

Zapalenie to najczęściej objawia się częstym, naglącym parciem na mocz oraz bolesny i piekącym jego oddawaniem. Również ta choroba występuje częściej u kobiet niż u mężczyzn, co wynika z różnicy w budowie anatomicznej dróg moczowych (krótsza cewka moczowa u kobiet ułatwia wniknięcie bakterii z zewnątrz).

Przy bardzo ciężkim przebiegu, w moczu jest widoczna nie tylko krew, ale także fragmenty błony śluzowej pęcherza moczowego. Leczenie polega na podawaniu dużej ilości płynów oraz środków rozkurczowych. W ciężkich przypadkach konieczne jest stosowanie antybiotyku.

Kamica nerek i pęcherza moczowego

Częstą przyczyną krwiomoczu jest także kamica narządów moczowych. Szczególnie kamienie przemieszczające się w drogach moczowych mogą spowodować krwawienie, którego objawem jest krwiomocz. U większości pacjentów chorobie towarzyszą bardzo silne bóle, kolka, gorączka oraz wymioty. (więcej…)