Tag - łzawienie

Choroby gruczołów łzowych

Narząd łzowy składa się z gruczołu łzowego i dróg łzowych. Gruczoł łzowy umiejscowiony jest w górnej, bocznej części oczodołu, a ujście jego przewodu wyprowadzającego znajduje się w zewnętrznym kąciku oka, w worku spojówkowym. Drogi łzowe mają swoje ujście na brzegach powiek. Poza tym w spojówce oka jest jeszcze kilka mniejszych gruczołów, w których wydzielina zawierająca pewien enzym nawilża rogówkę. W ten sposób oko jest stale oczyszczane i chronione przed ewentualnym zapaleniem. Ruch powieki zapewnia równomierne rozprowadzanie płynu na całej powierzchni oka. Wydzielina odprowadzana jest do nosa przewodem nosowo-łzowym, który ma ujścia w wewnętrznym kąciku oka.

Systemem tym mogą zachwiać najróżniejsze czynniki, które spowodują produkcję zbyt małej lub zbyt dużej ilości cieczy łzowej. Stosunkowo  najczęściej występują zapalenia gruczołów łzowych, raczej rzadko problem łzawienia związany jest z nowotworem.

Objawy choroby gruczołów łzowych

– obrzmienie powieki górnej, bolesne przy zapaleniu, podczas innych chorób przewlekłych nie powoduje bólu

– uczucie tarcia i piasku pod powiekami

– uczucie mokrego oka

Przyczyny choroby gruczołów łzowych

Mniejsza niż normalnie ilość wydzieliny związana bywa z postępującym wiekiem. Ten sam problem mogą wywoływać u kobiet zmiany hormonalne następujące w okresie menopauzy.

Chorobliwe zmniejszanie produkcji łez charakterystyczne jest dla tzw. zespołu Sjogrena. Jest to przewlekła choroba typu reumatycznego, objawiająca się też zmianami w śluzówce oka i jamy ustnej, której bliższe przyczyny nie są znane.

Zwiększenie ilości wydzielanych łez następuje, jak każdy na pewno już sam nieraz to przeżył podczas p0łaczu. Taką samą reakcję wywołuje podrażnienie oka, np. ciałem obcym, krojenie cebuli, zranienie i zadrapanie, silne światło słoneczne lub zimno. Ostry stan zapalny gruczołów łzowych może występować w ramach innych chorób jak nagminne zapalenie przyusznic, szkarlatyna lub grypa. (więcej…)

Zapalenie spojówek

Spojówka, to cienka przezroczysta, bogato unaczyniona błona śluzowa wyścielająca wewnętrzną powierzchnię powiek, przednią powierzchnię twardówki i gałkę oczną aż do rogówki oka. Zapalenie spojówek to często nie tylko zapalenie samej błony śluzowej, ale także rogówki.

Przyczyny zapalenia spojówek

najczęściej zapalenie spojówek pojawia się z powodu ogólnego podrażnienia, na przykład przez dym, kurz, gorąco, zimno, wiatr, czy światło ultrafioletowe (podczas pobytu w górach, przy silnym nasłonecznieniu oraz przy pracach spawalniczych), jak również pyłki i leki (uczuleniowe zapalenie spojówek) oraz ciała obce w oku. Także silnie chlorowana woda może mocno podrażnić spojówki. U osób wrażliwych często wystarczy już nadmierny wysiłek oczu (długotrwałe czytanie przy złym oświetleniu albo źle dobrane okulary). Dalsze przyczyny to zakażenia spojówek przez bakterie i wirusy, także wirus opryszczki, powodujący grudkowate zapalenie spojówek.

Objawy zapalenia spojówek

– zaczerwienienie oka

– wzmożone łzawienie

– kłucie pod powiekami

– rano sklejone wydzieliną powieki

Zapalenie bakteryjne:

– powiększone węzły chłonne

– złe samopoczucie

– biały wyciek ropny

Zapalenie wirusowe:

– łzawienie i obrzęk

– przezroczysta wydzielina

Leczenie zapalenia spojówek

Zwykłe zapalenie spojówek leczy się kroplami do oczu (niezawierającymi kortyzonu) o działaniu przeciwzapalnym i ściągającym lub maścią do oczu. Przy zapaleniu spojówek wywołanym alergią stosuje się specjalne krople o działaniu odczulającym. W przypadku zapaleń spowodowanych zakażeniem bakteryjnym stosuje się maści do oczu zawierające antybiotyk. Zasadniczo jednak lekarz zawsze powinien stwierdzić, z jakim rodzajem zapalenia spojówek ma do czynienia w danym przypadku.

Kiedy należy zgłosić się do lekarza?

W razie stwierdzenia jednego albo kilku wymienionych objawów należy udać się do okulisty. Tylko on może dokonać właściwego rozpoznania zapalenia oraz zadecydować, jakie leczenie będzie najskuteczniejsze. Zapalenie spojówek wywołane przez bakterie lub wirusy koniecznie musi być leczone przez okulistę, aby uniknąć komplikacji, takich jak bliznowacenie rogówki czy spojówek. (więcej…)

Schorzenia tęczówki

Tęczówka jest błoną gałki ocznej położoną po zewnętrznej stronie soczewki. W przeciwieństwie do twardówki i płynów oka, tęczówka jest zabarwiona i nie przepuszcza światła. W środku tęczówki znajduje się źrenica, okrągły otwór otoczony mikroskopijnej wielkości mięśniami. Mięśnie te, składające się na tęczówkę, kurcząc się i rozkurczając zmniejszają lub zwiększają średnicę źrenicy.

Regulują ilość światła docierającego do komórek światłoczułych. Źrenica zwęża się, by zapobiec ich uszkodzeniu przez nadmiar światła lub rozszerza, gdy światło jest słabe. Tęczówka zapewnia też odpowiednią głębię ostrości obrazu: im mniejsza średnica źrenicy, tym większa część obrazu widziana jest ostro. Na dostosowanie się do panujących warunków oświetleniowych (akomodację0 źrenica potrzebuje około 0,2 sekundy. Jednak wskutek wad wrodzonych oraz przebytych chorób może dojść do upośledzenia czynności tęczówki: zaburzenia akomodacji, uszkodzenia tkanki tęczówki i jej zaniku lub powstawania w niej dodatkowych otworów.

Objawy schorzeń tęczówki

– słaba ostrość wzroku

– ból oczu

– zamglony obraz

– silne łzawienie

– nadwrażliwość na światło

Przyczyny schorzeń tęczówki

Wyróżnia się dwie główne przyczyny schorzeń tęczówki, mianowicie stany zapalne oraz wady wrodzone. Zapalenie tęczówki występuje zazwyczaj w bardzo późnym wieku; poniżej 60-70 roku życia należy do rzadkości. Powodem zapalenia tęczówki są zazwyczaj schorzenia z kręgu chorób reumatycznych, taki jak: zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, zapalenie stawów, zespół Reitera, gorączka reumatyczna i inne choroby zapalne mogące atakować również tęczówkę. Zapalenie tęczówki wywołują ponadto urazy oraz oparzenia substancjami żrącymi. Zdarza się też, że stany zapalne rozprzestrzeniając się zajmują tęczówkę.

Do dziedzicznych wad wrodzonych należy brak tęczówki, powstawanie w niej dodatkowych otworów i występowanie zaburzeń akomodacji.

Leczenie schorzeń tęczówki

Ponieważ stany zapalne tęczówki są z reguły spowodowane występowaniem innej choroby pierwotnej, w ich leczeniu na plan pierwszy wysuwa się właśnie wykrycie i zwalczenie choroby ukrytej. Objawy ze strony tęczówki ustępują wówczas same. (więcej…)

Ektropia i entropia powiek

Najczęstszą wadą nieprawidłowego ustawienia powiek jest ektropia, inaczej wywinięcie powieki na zewnątrz. Wywinięta powieka powoduje utratę łez i wysychanie gałki ocznej. Ponieważ spojówka nie jest dostatecznie nawilżona dochodzi do jej zapalenia. O wiele rzadsza jest entropia, czyli podwinięcie powieki do wewnątrz. W takim ustawieniu rzęsy są zwrócone w kierunku gałki ocznej. Cały czas ocierając o spojówkę również powodują jej zapalenie.

Przyczyny nieprawidłowego ustawienia powiek

Wywinięcie powieki jest spowodowane przez osłabienie mięśni tkanki łącznej. Dlatego występuje najczęściej u osób w starszym wieku. Przyczyną wywinięcia powieki może być również blizna po urazie lub porażenie nerwów twarzy. Podwinięcie do wewnątrz powieki często także występuje u osób starszych. Powieki zawierają mięsień okrężny oka, który w takim przypadku kurczy się. Włókna mięśniowe znajdujące się w powiece z latami skracają się i wywijają powiekę do wewnątrz. Również blizny po oparzeniu termicznym lub chemicznym mogą powodować podwinięcie powieki.

Objawy ektropii powiek

– wywinięta dolna powieka

– zaczerwienienie i ból spojówek

– ciągłe łzawienie

Objawy entropii powiek

– podwinięta dolna powieka

– rzęsy dotykają gałki ocznej

– zaczerwienienie i ból spojówek

Leczenie nieprawidłowego ustawienia powiek

Dawny kształt powieki na ogół może być przywrócony tylko poprzez zabieg operacyjny. Przy wywinięciu trzeba usunąć fragment dolnej powieki. Dzięki temu uzyskuje się naprężenie i prawidłowe jej ustawienie. Także podwinięcie do wewnątrz powieki można leczyć operacyjnie. Mięśnie powieki, które uległy skróceniu zostają rozdzielone, natomiast mięśnie znajdujące się nieco dalej od powieki są napinane. (więcej…)