Tag - macica

Endometrioza

Endometrioza to choroba kobieca, której polska nazwa brzmi gruczolistość macicy. Nazwa medyczna pochodzi od łacińskiego słowa endometrium, oznaczającego błonę śluzową macicy. Przy endometriozie błona śluzowa macicy znajduje się tylko nie tylko na wewnętrznych ścianach macicy, ale również w miejscach, gdzie znajdować się nie powinna. Są to m.in. jajniki, jajowody, pochwa a nawet jama brzuszna.

Błona śluzowa macicy złuszcza się  i zostaje wydalana podczas menstruacji, po czym się odbudowuje. Hormony sterujące tym procesem wpływają również na endometrium znajdujące się poza obszarem macicy, sprawiając, że także ono zaczyna krwawić. Z czasem tworzą się jamy (torbiele) wypełniające się krwią, która powoli wycieka.

Endometrioza występuje tylko u kobiet w czasie rozrodczym – zazwyczaj między 30 a 40 rokiem życia. W zależności od umiejscowienia tej „ponadplanowej” błony śluzowej, występują różne objawy. Endometriozie towarzyszą zazwyczaj zaburzenia menstruacji, niekiedy problemy z oddawaniem moczu. Czasem występują ślady krwi w moczu. Błona śluzowa macicy rozrastająca się w jelitach może powodować zaparcia lub biegunki. Endometrioza może być również przyczyną niepłodności.

Endometrioza objawy

– ból w podbrzuszu – zazwyczaj podczas menstruacji

–  zaburzenia menstruacyjne – bolesne i obfite krwawienia

– niepłodność

– niekiedy ślady krwi w moczu, zatwardzenia, biegunki, skurcze, parcie na mocz

– ból w czasie stosunku

Endometrioza przyczyny

Do dzisiaj nie są dobrze znane przyczyny choroby. Przypuszcza się, że krew lub limfa wypłukuje z macicy komórki błony śluzowej, które następnie zagnieżdżają się w innych miejscach. Możliwe jest również, że komórki te wędrują przez jajniki i jajowody. Podejrzewa się również, że endometrioza jest wynikiem nieprawidłowości powstałych w czasie tworzenia się narządów płciowych.  Zaobserwowano, że kobiety, które w młodym wieku urodziły kilkoro dzieci rzadko zapadają na endometriozę.

Endometrioza leczenie

Leczenie nie jest konieczne, dopóki kobieta nie odczuwa dolegliwości. Wystarczą systematyczne badania oraz obserwacja ewentualnych objawów. Jeżeli natomiast wystąpią poważniejsze dolegliwości, stosuje się terapię hormonalną; niekiedy zabieg usunięcia torbieli; tylko w sporadycznych przypadkach konieczne jest usuniecie całego narządu rodnego. (więcej…)

Zaśniad groniasty

W macicy wykształca się pęcherz płodowy, a w nim rozwija się zarodek. Pęcherz, zbudowany z trzech nałożonych na siebie błon, gromadzi wody płodowe. Na początku ciąży, błona środkowa pokryta jest niezwykle licznymi kosmkami, stąd też jej nazwa – kosmówka. Odgrywa ona istotną rolę w wytwarzaniu wód płodowych i łożyska, poprzez które odżywia się płód.

Zdarza się, najczęściej w miesiąc po zapłodnieniu, że wzrasta produkcja hormonu gronadotropiny kosmówkowej, kosmki zaczynają nagle zbytnio się rozrastać. Rozwijają się na nich liczne pęcherzyki wypełnione płynem, na skutek czego zarodek nie otrzymuje pożywienia i obumiera. Pęcherzyki te są formą nowotworów i wywodzą się z trofoblastu płodowego (jednej z form, które tworzą komórki zarodka).

Objawy zaśniadu groniastego

– krwotoki połączone z wydalaniem groniastych mas

– zbyt szybko rosnąca macica

– niewyczuwalne ruchy dziecka

– brak tonów serca płodu

Przyczyny zaśniadu groniastego

Medycyna nie ustaliła do tej pory jednoznacznej przyczyny choroby, choć prawdopodobne jest, że powodują ją wadliwe predyspozycje samego zarodka. Należy wykluczyć chorobę lub niesprzyjające genetyczne uwarunkowania matki, ponieważ kolejne ciąże przebiegają bez problemów.

Leczenie zaśniadu groniastego

Jedyna skuteczna metoda leczenia polega na dokładnym opróżnieniu i wyłyżeczkowaniu jamy macicy, ponieważ tylko w ten sposób można zapobiec ewentualnym późniejszym zaburzeniom gospodarki hormonalnej kobiety lub tworzeniu się złośliwych narośli w macicy. Kobieta musi przez dłuższy czas pozostawać pod obserwacją, bowiem zaśniad może rozwijać się również po zakończeniu ciąży. (więcej…)

Zapalenie przydatków

Zapalenie przydatków – czyli jajników i jajowodów – jest wywołane przez bakterie. Prawie zawsze infekcja rozpoczyna się w jajowodach, a następnie rozprzestrzenia się na jajniki. Najczęściej zapalenie obejmuje tylko jeden jajowód, jednoczesna infekcja obustronna należy do rzadkości.

Przyczyny zapalenia przydatków

Czynnikami wywołującymi chorobę są zarazki, które dostają się najczęściej z zewnątrz, poprzez pochwę i macicę. Rzadziej dochodzi do zakażenia z sąsiadujących narządów jamy brzusznej, poprzez krew lub limfę. Taka sytuacja może mieć miejsce przy zapaleniu wyrostka robaczkowego lub jelit. Bardzo rzadko przyczyną zapalenia jajowodów i jajników są prątki gruźlicy.

Najczęściej występuje infekcja poprzez macicę. Może do niej dojść na przykład po ingerencji ginekologicznej, poprzez pochwę czynniki chorobotwórcze dostają się do macicy oraz do jajowodów.

Objawy ostrego zapalenia przydatków

– bardzo silne bóle brzucha, które mogą promieniować do pleców

– ropne albo śluzowo ropne upławy o nieprzyjemnym zapachu

– wysoka gorączka

Objawy przewlekłego zapalenia przydatków

– sporadycznie występujące kłujące bóle w podbrzuszu, niezależne od miesiączki

– upławy

Podejmij leczenie w odpowiednim czasie

Również gonokoki (dwoinki rzeżączki) wywołujące rzeżączkę mogą powodować zapalenie jajników i jajowodów. Bakterie te są przenoszone drogą płciową. Innym powodem może być zapalenie chlamydią.

Jeżeli zakażenie jajowodów nie zostanie wyleczone dostatecznie wcześnie, czynniki chorobotwórcze mogą przedostać się do jajników. Istnieje wtedy niebezpieczeństwo powstania ropnia, czego konsekwencją bywają zrosty.

Leczenie zapalenia przydatków

Ponieważ czynnikami wywołującymi chorobę są najczęściej bakterie, konieczne jest przeprowadzenie leczenia antybiotykami. Zapalny obrzęk jajowodów zmniejsza się poprzez podanie leków przeciwzapalnych. Chora musi pozostać przez kilka dni w łóżku. W ostrej fazie można robić okłady z worków z lodem. Po jej zakończeniu szczególnie ważne jest utrzymywanie przydatków w cieple. (więcej…)

Krew w moczu

Mocz u zdrowego człowieka jest przejrzysty oraz ma żółty, słomkowy kolor. Ślady krwi można w nim stwierdzić na podstawie czerwonawych lub czarnych domieszek. Czasami przy silnym krwawieniu cały mocz może mieć kolor czerwonawy lub nawet czarny. W pewnych okolicznościach krew w moczu jest niezauważalna i wykrywa się ją dopiero w badaniu laboratoryjnym. Przyczyną czerwonej barwy moczu mogą być też leki.

Przyczyny występowania krwi w moczu

Krew w moczu jest zawsze bardzo niepokojącym objawem, mającym różne przyczyny.

Zapalenie nerek i miedniczek nerkowych

Przy zapaleniu nerek często są zainfekowane miedniczki nerkowe i odwrotnie. Obie choroby występują częściej u kobiet niż u mężczyzn. Na schorzenia te są narażone przede wszystkim kobiety w ciąży.

Przyczyną obu chorób jest zakażenie bakteryjne, któremu najczęściej towarzyszy gorączka, dreszcze, ból głowy, wymioty, a także bóle o charakterze kolki w okolicy zmienionej nerki. Bóle mogą promieniować do pachwiny lub nawet do ramienia. Często pojawia się krew w moczu oraz ropomocz. Leczenie zapalenia nerek i miedniczek nerkowych polega głównie na stosowaniu antybiotyków celowanych (zgodnie z wynikami posiewu), a także piciu płynów w dużych ilościach.

Zapalenie pęcherza moczowego

Zapalenie to najczęściej objawia się częstym, naglącym parciem na mocz oraz bolesny i piekącym jego oddawaniem. Również ta choroba występuje częściej u kobiet niż u mężczyzn, co wynika z różnicy w budowie anatomicznej dróg moczowych (krótsza cewka moczowa u kobiet ułatwia wniknięcie bakterii z zewnątrz).

Przy bardzo ciężkim przebiegu, w moczu jest widoczna nie tylko krew, ale także fragmenty błony śluzowej pęcherza moczowego. Leczenie polega na podawaniu dużej ilości płynów oraz środków rozkurczowych. W ciężkich przypadkach konieczne jest stosowanie antybiotyku.

Kamica nerek i pęcherza moczowego

Częstą przyczyną krwiomoczu jest także kamica narządów moczowych. Szczególnie kamienie przemieszczające się w drogach moczowych mogą spowodować krwawienie, którego objawem jest krwiomocz. U większości pacjentów chorobie towarzyszą bardzo silne bóle, kolka, gorączka oraz wymioty. (więcej…)

Obniżenie i wypadanie macicy

Macica położona jest pośrodku, wewnątrzotrzewnowo w miednicy małej. W tym prawidłowym położeniu utrzymuje ją tak zwany aparat wieszadłowy, składający się z różnego rodzaju więzadeł oraz aparat podporowy, który stanowią mięśnie dna miednicy małej, czyli przepona moczowo – płciowa i miednicza. Aparaty te m.in. przeciwdziałają naciskowi narządów wewnętrznych. W wypadku, gdy z jakiś przyczyn dojdzie do uszkodzenia tych aparatów, macica zostaje wysunięta do pochwy. Jest to najczęstsze przemieszczenie się macicy.

W skrajnych przypadkach narząd ten może obniżyć się tak bardzo, że zostaje wysunięty na zewnątrz przez pochwę. W wyniku obniżenia macicy zazwyczaj zostaje też uszkodzony pęcherz i odbytnica. Kobiety cierpiące na obniżenie macicy odczuwają często parcie na mocz połączone z niekontrolowanym oddawaniem moczu raz zaburzeniami oddawania stolca. Nierzadko zaburzeniu temu towarzyszą tez bóle krzyża. W przypadku, gdy szyjka macicy wystaje poza pochwę, mówi się o wypadnięciu macicy.

Objawy obniżenia i wypadnięcia macicy

– uczucie ucisku w podbrzuszu

– bóle krzyża

– częste parcie na mocz

– nietrzymanie moczu

– stany zapalne pęcherza i szyjki macicy

– zaparcie przedłużające się krwawienia miesięczne

Przyczyny obniżenia macicy

Przemieszczanie się narządów wewnętrznych może nastąpić na przykład na skutek osłabienia podtrzymujących je mięśni lub więzadeł, przeciwdziałających sile ciążenia. Macica, z powodu swego umiejscowienia, jest narządem bardzo nisko położonym w miednicy, jest wyjątkowo narażona na skutki działania siły ciężkości. Zarówno zwiększone ciśnienie w jamie brzusznej, jak i osłabienie oraz uszkodzenia przepony miednicy mogą być przyczyną obniżenia się macicy. Dlatego też wszystkie czynniki, wpływające na podwyższenie ciśnienia w jamie brzusznej, mogą pośrednio przyczynić się do obniżenia a nawet do wypadnięcia macicy. Częstymi przyczynami obniżenia macicy są również: ciężka praca fizyczna, nadwaga, szybko następujące po sobie ciąże, a także porody z powikłaniami. Schorzenie to występuje również często u kobiet po okresie menopauzy, kiedy tkanki podtrzymujące macicę stają się zazwyczaj cienkie i słabe.

Leczenie obniżenia macicy

To, jaką metodę leczenie zastosuje lekarz, zależy między innymi od wieku kobiety i stopnia nasilenia tej patologii (więcej…)

Wady żeńskich narządów płciowych

Wewnętrzne żeńskie narządy płciowe to jajniki, jajowody, macica i pochwa, zewnętrzne natomiast to wzgórek łonowy, przedsionek pochwy, łechtaczka i wargi sromowe. O wadach żeńskich narządów płciowych mówimy wtedy, gdy:

– następuje ich brak lub zatrzymanie rozwoju (aplazja)

– ujścia wewnętrznych narządów płciowych są zarośnięte (atrezja)

– narządy płciowe wykształciły się podwójnie

– cewka moczowa lub odbyt posiadają nieprawidłowe ujście

Objawy wad żeńskich narządów płciowych

Genetycznie uwarunkowane wady żeńskich zewnętrznych narządów płciowych można bardzo łatwo zauważyć. W przypadku wad ukrytych mogą wystąpić następujące objawy:

– bóle w podbrzuszu

– dolegliwości menstruacyjne

– nudności, bóle głowy

– przy atrezji błony dziewiczej, ataki kolki podczas menstruacji

– niepłodność

Przyczyny wad żeńskich narządów płciowych

Jajowody, macica i górna część pochwy, wykształcają się z przewodów Mullera powstających w czwartym tygodniu rozwoju płodowego. Wady tych narządów występują wtedy, gdy dochodzi do zatrzymania ich rozwoju lub procesu inwolucji przewodów Mullera. Rzadziej wady narządów płciowych powstają w wieku dziecięcym lub dojrzałym wskutek chorób zakaźnych.

Leczenie wad żeńskich narządów płciowych

Sposobów leczenia i korygowania wad żeńskich narządów płciowych zależy głównie od rodzaju defektu. (więcej…)

Sztuczne zapłodnienie

Zapłodnienie to połączenie matczynej komórki jajowej i ojcowskiego plemnika prowadzące do powstania zarodka nowego organizmu. W normalnym przypadku zapłodnienie następuje w trakcie stosunku płciowego między kobietą a mężczyzną. Po wytrysku plemniki przedostają się do macicy i stamtąd wędrują dalej, do jajowodów. Tutaj napotykają na komórki jajowe i z reguły jedna z nich zostaje zapłodniona przez jeden plemnik. Zapłodnione jajo wędruje potem do jamy macicy i zagnieżdża się w jej błonie śluzowej. Tutaj następuje rozwój zarodka. U niektórych par nie może, z różnych powodów dojść do zapłodnienia na tej drodze. W takich okolicznościach istnieją dwie możliwości sztucznego zapłodnienia:

Przy sztucznym zapłodnieniu nasieniem dawcy (inseminacja), sperma zostaje wprowadzona instrumentem do pochwy lub macicy. Sperma pochodzi albo od męża (inseminacja homologiczna), albo od dawcy obcego (inseminacja heterologiczna). Warunkiem takiego zapłodnienia jest oczywiście płodność kobiety.

Zapłodnienie in – vitro jest natomiast metodą zapłodnienia pozaustrojowego. Dokonuje się ono poza organizmem, najczęściej w szklanej próbówce (stąd nazwa). Powstały zarodek przenoszony jest następnie jamy macicy.

Kiedy można zastosować sztuczne zapłodnienie?

Sztuczne zapłodnienie przeprowadza się w wypadkach, kiedy normalne zapłodnienie – w organizmie kobiety – nie jest możliwe, a kobieta chciałaby mimo wszystko mieć dziecko. Jedną z przyczyn niemożności naturalnego zapłodnienia jest zaburzenie funkcji jajowodu: jajowód może być zrośnięty po przebytym zapaleniu, albo po prostu go nie ma. W takich przypadkach plemniki nie mogą zapłodnić komórki jajowej. Inną przyczyną niemożności zapłodnienia drogą naturalną jest nadmierna kwasota pochwy lub obecność tam nienaturalnie gęstego śluzu, przez który plemniki nie mogą przeniknąć. Śluz może także zawierać przeciwciała, które niszczą plemniki. Inseminacji dokonuje się przede wszystkim w przypadku obniżonej płodności mężczyzny. Wynikać może ona z niedostatecznej ilości płynu nasiennego, zbyt niskiej liczby plemników, albo z powodu wrodzonych lub nabytych wad anatomicznych prącia. (więcej…)