Tag - mocz

Kamica nerkowa

Kamica nerkowa to choroba polegająca na wytrącaniu się w drogach moczowych nierozpuszczalnych kamieni. Kamienie nerkowe to zbite, twarde złogi powstające w procesie krystalizacji soli kwasu moczowego w kielichach i miedniczkach nerkowych – tzw. kamienie moczanowe. Kamienie nerkowe składające się głównie z soli wapniowych występują początkowo pod postacią piasku nerkowego. Jeżeli kamień nerkowy utknie w drogach moczowych, wówczas dochodzi do skurczu mięśni i bardzo bolesnej kolki nerkowej. Jest to ból przerywany, odczuwany w plecach, promieniujący w okolicę pachwin. Z powodu kamicy nerkowej częściej cierpią mężczyźni niż kobiety.

Kamica nerkowa przyczyny

Nie jest rzeczą prostą określenie przyczyn ich powstawania. Z pewnością jednak odżywianie odgrywa tutaj istotną rolę. Sprzyja im również: podwyższony poziom wapnia we krwi, spożywanie bardzo dużych ilości mleka, a także bardzo rzadka choroba jaką jest nadczynność przytarczyc. Takie schorzenia jak dna czy dolegliwości jelitowe, prowadzą do tworzenia się kamieni moczanowych.

Kamica nerkowa objawy

– przerywany ból w okolicy nerek promieniujący w kierunku pachwin

– nudności i wymioty

– uczucie ucisku i napięcia w żołądku

– mocz zabarwiony krwią

– podwyższona temperatura ciała, uczucie zmęczenia i ogólnego rozbicia

Kamica nerkowa leczenie

Lekarz podaje najpierw środek przeciwbólowy oraz lek rozkurczowy. Dzięki temu mięśnie się rozluźniają, kurcz ustępuje, a kamień nerkowy może wydostać się wraz z moczem, jeśli nie jest zbyt duży. W przypadku, gdy kamień nie zejdzie, dochodzi do zalegania moczu i rozwoju licznych bakterii, co objawia się gorączką. Taki stan zapalny może spowodować uszkodzenie nerek, dlatego często niezbędne jest przeprowadzenie operacji.

Obecnie duże kamienie nerkowe rozbija się już za pomocą ultradźwięków. Do tego celu używa się specjalnego urządzenia zwanego litotryptorem, wykorzystującego siłę fali uderzeniowej, która rozkrusza kamienie do takich rozmiarów, że mogą one zostać wydalone wraz z moczem. Zabieg ten nie wymaga interwencji chirurgicznej, wykonywany jest najczęściej bez narkozy, a w zależności od wielkości kamieni trwa od 30 do 45 minut.

(więcej…)

Nagłe parcie na pęcherz

Nagłym parciem na pęcherz lub przymusem oddawania moczu nazywa się nagła potrzebę opróżnienia pęcherza. Prawidłowo działający pęcherz może utrzymać od 150 do 500 mililitrów płynu. jest jednak w stanie znacznie się rozciągnąć, mieszcząc nawet około 1 litra moczu. Naturalna potrzeba oddania moczu pojawia się wówczas, gdy pęcherz jest wypełniony w dwóch trzecich objętości.

Oddawanie moczu następuje odruchowo – jest sterowane przez różne nerwy. Zdrowi ludzie potrafią jednak powstrzymywać się od oddawania moczu, kontrolując pracę dolnych mięśni zwierających pęcherza. Dzieci zyskują zdolność świadomego oddawania moczu w czwartym roku życia. O chorobie można mówić wówczas, gdy odczuwa się parcie na pęcherz, który nie jest dostatecznie wypełniony, a także wtedy, gdy mimo odczuwanego parcia na pęcherz wydala się niewystarczającą ilość płynu lub długo nie oddaje się moczu wcale.

W takich wypadkach parcie na pęcherz pozostaje także po oddaniu moczu, lub krótko potem znów się pojawia. Parciu na pęcherz często towarzyszy nietrzymanie moczu, który chory oddaje mimowolnie.

Nagłe parcie na pęcherz – przyczyny

Chorobliwe parcie na pęcherz pojawia się w przypadku chorób pęcherza moczowego i cewki moczowej, wskutek zwężenia cewki moczowej, zewnętrznego nacisku na pęcherz, a także przy zaburzeniach hormonalnych i schorzeniach neurologicznych.

Schorzenia pęcherza i cewki moczowej

Infekcje należą, zwłaszcza u dziewcząt i kobiet, do częstych schorzeń dróg moczowych. Powodują one parcie na pęcherz, częste oddawanie moczu – także w nocy – oraz pieczenie i bóle towarzyszące oddawaniu moczu.

Dolegliwości te są najczęściej wywoływane przez bakterie pochodzące z końcowych odcinków układu pokarmowego – z jelita grubego i odbytu. Mogą też być przekazywane podczas współżycia płciowego. Do zakażenia dróg moczowych mogą prowadzić również inne infekcje, na przykład bilharcjoza – rzadka w naszej części świata choroba pasożytnicza.

Zwężenia odprowadzających dróg moczowych

Nagłe parcie na pęcherz może wynikać ze zwężenia dróg moczowych. Dzieje się tak między innymi w przypadku niedrożności mechanicznej na przykład gdy w cewce moczowej zalegają wydalane kamienie, które mogą ją nawet zatkać. Parcie na pęcherz powodują również procesy nadmiernego namnażania się komórek (narośl, nowotwory pęcherza i cewki moczowej). Niekiedy zdarza się, ze zwężenie cewki moczowej jest wrodzone lub powstaje w wyniku wypadku.

Ucisk na drogi moczowe

Dolegliwość powoduje powiększenie gruczołu prostaty, częste u starszych mężczyzn. Prostata otacza cewkę moczowa. Kiedy jest powiększona, uciska cewkę ograniczając odpływ moczu. Także nowotwory i zrosty blizn w małych naczyniach, powstające po operacji, mogą powodować ucisk i wywoływać parcie na pęcherz. Takie same objawy występują przy wypadnięciu macicy. (więcej…)

Krew w moczu

Mocz u zdrowego człowieka jest przejrzysty oraz ma żółty, słomkowy kolor. Ślady krwi można w nim stwierdzić na podstawie czerwonawych lub czarnych domieszek. Czasami przy silnym krwawieniu cały mocz może mieć kolor czerwonawy lub nawet czarny. W pewnych okolicznościach krew w moczu jest niezauważalna i wykrywa się ją dopiero w badaniu laboratoryjnym. Przyczyną czerwonej barwy moczu mogą być też leki.

Przyczyny występowania krwi w moczu

Krew w moczu jest zawsze bardzo niepokojącym objawem, mającym różne przyczyny.

Zapalenie nerek i miedniczek nerkowych

Przy zapaleniu nerek często są zainfekowane miedniczki nerkowe i odwrotnie. Obie choroby występują częściej u kobiet niż u mężczyzn. Na schorzenia te są narażone przede wszystkim kobiety w ciąży.

Przyczyną obu chorób jest zakażenie bakteryjne, któremu najczęściej towarzyszy gorączka, dreszcze, ból głowy, wymioty, a także bóle o charakterze kolki w okolicy zmienionej nerki. Bóle mogą promieniować do pachwiny lub nawet do ramienia. Często pojawia się krew w moczu oraz ropomocz. Leczenie zapalenia nerek i miedniczek nerkowych polega głównie na stosowaniu antybiotyków celowanych (zgodnie z wynikami posiewu), a także piciu płynów w dużych ilościach.

Zapalenie pęcherza moczowego

Zapalenie to najczęściej objawia się częstym, naglącym parciem na mocz oraz bolesny i piekącym jego oddawaniem. Również ta choroba występuje częściej u kobiet niż u mężczyzn, co wynika z różnicy w budowie anatomicznej dróg moczowych (krótsza cewka moczowa u kobiet ułatwia wniknięcie bakterii z zewnątrz).

Przy bardzo ciężkim przebiegu, w moczu jest widoczna nie tylko krew, ale także fragmenty błony śluzowej pęcherza moczowego. Leczenie polega na podawaniu dużej ilości płynów oraz środków rozkurczowych. W ciężkich przypadkach konieczne jest stosowanie antybiotyku.

Kamica nerek i pęcherza moczowego

Częstą przyczyną krwiomoczu jest także kamica narządów moczowych. Szczególnie kamienie przemieszczające się w drogach moczowych mogą spowodować krwawienie, którego objawem jest krwiomocz. U większości pacjentów chorobie towarzyszą bardzo silne bóle, kolka, gorączka oraz wymioty. (więcej…)

Zaburzenia opróżniania pęcherza

Naturalny proces opróżniania pęcherza moczowego może być w różnorodny sposób zaburzony. Na przykład występuje bardzo częste oddawanie moczu lub moczenie nocne (głównie u dzieci). Innym rodzajem zaburzenia jest oddawanie dużej lub małej ilości moczu, utrudnione i bolesne opróżnianie pęcherza, moczenie mimowolne i nieświadome. Czasami pęcherza nie można opróżnić całkowicie. Wszystkie powyższe objawy określa się mianem zaburzeń opróżniania pęcherza moczowego.

Objawy zaburzeń opróżniania pęcherza moczowego

– częste parcie na mocz z oddawaniem niewielkiej ilości.

– bolesne i utrudnione oddawanie moczu.

– popuszczanie moczu (często niezauważalne).

– trudności w opróżnieniu pęcherza.

– moczenie mimowolne.

– boleśnie napięty pęcherz moczowy.

– moczenie nocne.

Przyczyny zaburzeń opróżniania pęcherza moczowego

W zależności od rodzaju dolegliwości przyczyny zaburzeń są bardzo różne. Czasami mają one podłoże psychiczne i występują tylko w sytuacjach stresowych. W innych przypadkach dochodzi do uszkodzenia nerwów, które zaopatrują pęcherz moczowy lub choroba dotyczy centralnego układu nerwowego.

Również predyspozycje osobnicze, jak na przykład wypadanie pęcherza moczowego spowodowane wiotkością mięśni lub urazami, jak złamanie miednicy podczas upadku z wysokości z nogami rozłożonymi, jest powodem zaburzeń oddawania moczu. Także stany zapalne dróg moczowych mogą wywołać powyższe dolegliwości.

Leczenie zaburzeń opróżniania pęcherza moczowego

Z reguły leczeniem tych dolegliwości zajmuje się lekarz specjalista- urolog. Posiada on wszechstronne możliwości przeprowadzenia diagnostyki.

U kobiet może pomóc noszenie odpowiednich krążków dopochwowych. Czasami stosuje się leczenie farmakologiczne.

W niektórych przypadkach konieczne jest leczenie operacyjne.

Co można zrobić samemu?

W przypadku, gdy przyczyna zaburzeń opróżniania pęcherza moczowego nie jest ustalona, nigdy nie należy samodzielnie podejmować leczenia.

W przypadku skłonności do częstego lub mimowolnego oddawania moczu, można jednak z powodów higienicznych zastosować środki profilaktyczne. Są to na przykład pieluchy zatrzymujące zapach, które chory powinien mieć zawsze przy sobie. (więcej…)

Nietrzymanie moczu

Nietrzymanie moczu jest fachowym terminem medycznym na oznaczenie mimowolnego oddawania moczu. Potocznie dolegliwości nazywa się też niekiedy „słabym pęcherzem”. Polega ona na tym, że u osoby dotkniętej nią mózg traci kontrolę nad zwieraczami pęcherza moczowego, co powoduje niekontrolowane oddawanie moczu, nierzadko w bardzo kłopotliwych sytuacjach. Najczęściej świadczy to o złym funkcjonowaniu narządów układu moczowego.

Nietrzymanie moczu jest bardzo szeroko rozpowszechnionym problemem. Dotyka wszystkich grup wiekowych, choć z wiekiem nasila się. Występuje wprawdzie także u mężczyzn, jednak znacznie częściej dotyka kobiety. Na nietrzymanie moczu uskarża się blisko 20 procent wszystkich pacjentek zgłaszających się do lekarza.

Nietrzymanie moczu samo w sobie nie jest chorobą, lecz objawem, wskazującym najczęściej na inne choroby lub zaburzenia, które można wyleczyć.

Objawy nietrzymania moczu

Nietrzymanie moczu to mimowolne i niekontrolowane oddawanie moczu.

Może je poprzedzać uczucie parcia na mocz, choć objawu tego nie obserwuje się w każdym przypadku.

Przyczyny nietrzymania moczu

Przyczyny nietrzymania moczu mogą być rozmaite i w zależności od nich rozróżnia się kilka postaci tego schorzenia.

Najczęstsze jest nietrzymanie moczu wysiłkowe lub spowodowane stresem. Pojawia się ono w następstwie osłabienia mięśni zwieraczy pęcherza po znacznym wysiłku fizycznym, kichaniu, śmiechu i kaszlu, także jako następstwo nadwagi, w okresie przekwitania, po porodzie lub po zażyciu pewnych leków.

Na drugim miejscu pod względem częstotliwości występowania należy wymienić nietrzymanie moczu instynktowne, w przypadku którego kontrolowanie nagle pojawiającego się parcia na mocz nie jest już możliwe. Najczęściej jest ono spowodowane nadmiernym pobudzeniem nerwowym.

Rzadziej spotykane jest zaburzenie polegające na oddawaniu moczu kroplami przy wypełnionym pęcherzu, związane z niedomaganiem funkcji mięśni spowodowane przez chorobę neurologiczną. Dotyka to także chorych na cukrzycę, mężczyzn z przerostem prostaty oraz kobiety z guzami i mięśniakami narządów rodnych.

Istnieje także nietrzymanie odruchowe, w którym następuje samoistne wydalanie dużych ilości moczu. Najczęstszą przyczyną tej postaci jest uszkodzenie nerwów w obrębie rdzenia kręgowego.

Co można zrobić samemu?

Przy wysiłkowym nietrzymaniu moczu należy zrezygnować z noszenia nadmiernych ciężarów. Nałogowi palacze cierpiący na chroniczny kaszel powinni całkowicie zaniechać palenia. Kobiety po porodzie mogą ponownie wzmocnić osłabione mięśnie poprzez regularną gimnastykę mięśni dna miednicy (tzw. ćwiczenie Kegla). (więcej…)

Zapalenie cewki moczowej

Cewka moczowa jest przewodem odprowadzającym mocz z pęcherza moczowego na zewnątrz ciała. U mężczyzny jej zakończenie znajduje się w żołędzi prącia, u kobiety zaś uchodzi do przedsionka pochwy. Cewka moczowa mężczyzny jest, więc znacznie dłuższa od cewki moczowej kobiety. Wnętrze tego przewodu wyścielone jest błoną śluzową, która z różnych przyczyn może ulegać zmianom zapalnym.

Zapalenie cewki moczowej powoduje nieprzyjemne dolegliwości podczas oddawania moczu. Obrzęknięta błona śluzowa utrudnia przepływ moczu, który oddawany jest niewielkimi porcjami. Zalega on w pęcherzu, wywołując uczucie parcia na mocz. Szczególnie nieprzyjemne jest silne pieczenie podczas oddawania moczu, niekiedy przechodzące w bardzo ostry ból. Zmieniona zapalnie błona śluzowa wydziela znacznie więcej śluzu niż normalnie. Ma on postać przejrzystej lub mętnej, ropnej wydzieliny.

Objawy zapalenia cewki moczowej

– silne parcie na mocz

– pieczenie i ból podczas oddawania moczu

– upławy z cewki moczowej

Przyczyny zapalenia cewki moczowej

Rozróżnia się zapalenia infekcyjne (wywołane zakażeniem drobnoustrojami chorobotwórczymi) i nieinfekcyjne.

Nieinfekcyjne zapalenie cewki moczowej może być spowodowane np. urazem. Przyczyną urazu pęcherza lub zabiegi przeprowadzane na pęcherzu, w których narzędzia wprowadza się przez cewkę. Nieinfekcyjne zapalenie może też powstać na skutek innych chorób, na przykład duru brzusznego, cukrzycy lub alergii pokarmowej.

Znacznie częściej dochodzi jednak do zapalenia infekcyjnego – na skutek zakażenia bakteriami, wirusami, grzybami i innymi drobnoustrojami chorobotwórczymi. Zarazki zagnieżdżają się w cewce moczowej wywołując miejscowy stan zapalny. Przykładem może być choćby przenoszona drogą płciową rzeżączka – choroba wywołana przez bakterie zwane gonokokami. Chociaż większość infekcyjnych zapaleń cewki moczowej medycyna nie zalicza do tzw. chorób przenoszonych drogą płciową, podczas stosunku z chorą osobą bardzo łatwo o zakażenie. Jednak równie łatwo można zarazić się np. w saunie lub na basenie.

Leczenie zapalenia cewki moczowej

Nieinfekcyjne zapalenia leczy się, w zależności od przyczyny, lekami przeciwzapalnymi lub przeciwuczuleniowymi. Jeżeli zapalenie wywołane jest przez bakterie lub inne mikroorganizmy, konieczne jest zwalczanie ich za pomocą antybiotyków, np. tetracykliną, penicyliną lub innymi.

U chorych, u których obrzęk cewki moczowej uniemożliwia prawidłowy odpływ moczu, konieczne jest czasem założenie cewnika do pęcherza moczowego. W przypadku trwałego zwężenia często niezbędne jest chirurgiczne poszerzenie cewki.

Przebieg zapalenia cewki moczowej

Nieleczone zapalenie cewki moczowej może czasem doprowadzić do powstania ropni, które często przenoszą się na sąsiadujące tkanki. Po pewnym czasie może dojść do rozwoju tzw. ropowicy – licznych ropni, które niszczą tkanki wokół cewki moczowej. (więcej…)

Zakażenie układu moczowego

Układ moczowy składa się z nerek, moczowodów, pęcherza moczowego oraz cewki moczowej. Infekcje układu moczowego mogą wystąpić pod trzema postaciami: zapalenia pęcherza moczowego, zapalenia miedniczek nerkowych oraz zapalenia cewki moczowej.

Objawy zakażenia układu moczowego

– częste oddawanie moczu

– pieczenie i ból przy oddawaniu moczu

– krew w moczu

– gorączka

– bóle o charakterze kolkowym

– pulsujący ból w okolicy nerek

Przyczyny zakażenia układu moczowego

Zapalenia miedniczek nerkowych i pęcherza moczowego najczęściej wywołują bakterie jelita grubego. Drobnoustroje dostają się do pęcherza moczowego z zewnątrz, poprzez cewkę moczową. Czasami do zapaleń dochodzi również w wyniku wyziębienia, zakażenia bakteryjnego podczas stosunku płciowego lub ogólnej infekcji wirusowej, ponieważ wtedy organizm jest osłabiony oraz bardziej podatny na choroby.

Jeżeli zapalenie pęcherza moczowego zdarza się często, przyczyną tego mogą być zmiany w budowie układu moczowo – płciowego sprzyjające zakażeniu. Zmiany te to np. wrodzone wady: przerost prostaty u mężczyzn czy wypadanie macicy u kobiet. Uszkodzenia te przyczyniają się do zaburzeń oddawania moczu, czego częstą konsekwencją jest zakażenie. Gdy mocz zbyt długo pozostaje w pęcherzu, tworzą się dogodne warunki do rozmnażania się i rozwoju bakterii.

Kamica nerkowa oraz zaburzenia w przepływie moczu przez moczowody są jedną z głównych przyczyn zakażenia miedniczek nerkowych. Zapalenie prawej miedniczki nerkowej występuje szczególnie często w ostatnim okresie ciąży.

Czynniki chorobotwórcze będące przyczyną zapalenia cewki moczowej są zazwyczaj pochodzenia zewnętrznego. Do zakażenia dochodzi na przykład podczas stosunku płciowego lub na pływalniach.

Leczenie zakażenia układu moczowego

Zakażenie układu moczowego leczy się przede wszystkim za pomocą antybiotyków. Dzięki leczeniu antybiotykami, objawy zapalenia pęcherza moczowego ustępują zazwyczaj już po trzech dniach. W przypadku zapalenia miedniczek nerkowych przed podjęciem leczenia należy ustalić, co wywołało chorobę, aby dobrać odpowiednie antybiotyki.

Co można zrobić samemu?

Dolną część ciała należy chronić przed wychłodzeniem. Dotyczy to w szczególności dziewcząt oraz kobiet, które często ubierają się za lekko. (więcej…)

Wady dróg moczowych

Drogi moczowe biorą swój początek w miedniczkach nerkowych, a nich zakończenie stanowi cewka moczowa. Między tymi punktami znajdują się moczowody, które odprowadzają mocz z nerek do pęcherza, jak również sam pęcherz moczowy.

Wady moczowodów

Ponieważ moczowody wychodzą z kielichów nerkowych, wady ich budowy są ściśle związane z wadami nerek.

Jeżeli po którejś ze stron znajdzie się tak zwana podwójna miedniczka nerkowa, siłą rzeczy rozwinie się również trzeci, dodatkowy moczowód. Jeżeli z kolei brakuje jednej nerki, nie będzie również istniał drugi moczowód. Najczęściej równolegle z podwójną miedniczką nerkową w organizmie uwidacznia się tak zwany uchyłek moczowodu, tj. balonikowate wgłobienie moczowodów pęcherzu moczowym. Poza tym mogą występować zwężenia, ślepe uchyłki i wadliwe ujścia moczowodu, np. do cewki moczowej lub do pęcherzyka nasiennego.

Objawy wad dróg moczowych

– powtarzające się infekcje dróg moczowych

– bóle brzucha i okolicy lędźwiowej pleców

– gorączka

– zaburzenia rozwojowe

– zaburzenia oddawania moczu

Wady pęcherza moczowego

We wczesnych stadiach rozwoju człowieka zauważalne jest połączenie między pęcherzem a pępkiem. W przypadku nieprawidłowego wczesnego rozwoju tego przewodu, określanego w medycynie mianem „urchaus” (moczownik), może dojść do jego rozdęcia i wypełnienia płynem. Zjawisko to określane jest jako przetoka pęcherzowo– pępkowa.

Uchyłki ściany pęcherza moczowego, są z reguły nieszkodliwe.

Najpoważniejszą wadą w budowie dróg moczowych jest rozszczep (niezarośnięcie) pęcherza.

Wada ta dotyczy nie tylko samego pęcherza, ale także ściany jamy brzusznej, miednicy – zbudowanej z tkanki kostnej – oraz cewki moczowej.

Wszystkie wymienione narządy nie rozwinęły się w tym przypadku całkowicie i nie uległy zamknięciu od strony przedniej.

Jest to poważna wada rozwoju, jeżeli pozostanie niewyleczona, człowiek najczęściej umiera. (więcej…)

Zapalenie kłębuszków nerkowych

Każda nerka posiada liczne ciała nerkowe zwane kłębuszkami, w których zachodzą właściwe procesy filtracyjne. Kłębuszki nerkowe przypominają mikroskopijnej wielkości pory „odsączające” z krwioobiegu razem z wodą głównie cząsteczki soli oraz produkty rozpadu białka np. mocznik, kwas moczowy, kreatynę i kreatyninę.

Kłębkowe zapalenie nerek jest to ostra lub przewlekła choroba z ogniskowym lub rozlanym odczynem zapalnym w kłębuszkach nerkowych. Zapalenie kłębuszków jest obok odmiedniczkowego zapalenia nerek najczęstszą przyczyną niewydolności nerek.

Objawy zapalenia kłębuszków nerkowych

– rozbicie, osłabienie

– oddawanie małych ilości moczu

– ciemne zabarwienie moczu

– bóle głowy i nerek

– nudności

– zaburzenia widzenia

– drgawki

Przyczyny zapalenia kłębuszków nerkowych

Zapalenie kłębuszków nerkowych może występować jako powikłanie innych chorób np., zapalenia migdałków, płonicy lub próchnicy. Źródłem zapalenia jest najczęściej zakażenie dróg oddechowych paciorkowcami.

Po dwóch lub trzech tygodniach od pozornego wyleczenia wymienionych chorób, powstaje stan zapalny kłębuszków nerkowych. Nagromadzone w nerkach tzw. komórki immunologiczne, które unieszkodliwiły paciorkowce, podrażniają naczynia krwionośne nerki i wywołują zapalenie.

Zapalenie kłębuszków nerkowych występuje głównie u dzieci między 3. a 16. rokiem życie, ale atakuje również dorosłych.

Leczenie zapalenia kłębuszków nerkowych

Zaburzenia funkcji nerek i gromadzenie się soli w organizmie powodują nadciśnienie. Pacjent musi wówczas przestrzegać diety niskosolnej. Czasem konieczna jest również dieta niskobiałkowa, gdyż z powodu białkomoczu dochodzi do zaczopowania kanalików nerkowych.

Antybiotyki

Ze względu na obniżoną wydolność nerek, w ostrej fazie choroby można wypijać tylko ograniczoną i kontrolowaną przez lekarza ilość płynów. Tak samo regulowana jest ilość podawanej soli. Pacjent musi pozostać w łóżku. W ciężkich przypadkach leczenie może trwać nawet kilka tygodni, ale rokowanie jest dobre. Chory otrzymuje zazwyczaj penicylinę lub inne antybiotyki, które podaje się zapobiegawczo także wtedy, gdy nie doszło jeszcze do bakteryjnego zapalenia nerek. (więcej…)

Zespół nerczycowy

Jest to kliniczny zespół objawów towarzyszących schorzeniom nerek,. Występuje wówczas białkomocz (proteinuria), niedobór białka w surowicy krwi i ilościowe zmiany w składzie białkowym osocza krwi (hipoalbuminemia i dysproteinemia), nadmiar cholesterolu i trójglicerydów we krwi oraz obrzęki.

Przyczyny zespołu nerczycowego

Zespół nerczycowy jest wynikiem zwiększonej przepuszczalności kłębuszków włośniczkowych w korze nerkowej w stosunku do pewnych cząsteczek białka, które są wówczas intensywnie wydalane wraz z moczem.

Główną przyczyną są stany zapalne kory nerkowej. Zespół nerczycowy może też powstawać w wyniku innych chorób pierwotnych, które powodują zaburzenia pracy nerek. Są to głównie schorzenia na tle zaburzeń przemiany materii (głównie cukrzyca) oraz choroby zakaźne (np. kiła, gruźlica, zapalenie ości i stawów). Źródłem zespołu nerczycowego mogą być także reakcje alergiczne na niektóre leki, głównie na leki przeciwpadaczkowe, złoto, bizmut. Związki te mogą uszkadzać nerki.

Przyczyną choroby może być zażywanie narkotyków (heroiny), nowotwory nerek, jelit i oskrzeli.

Objawy występujące podczas zespołu nerczycowego

– obrzęki

– pienisty mocz

– obrzęki powiek

– obrzęk kostek

– częste infekcje skóry

– zmniejszona odporność na choroby zakaźne

zakrzepica i zatory naczyń krwionośnych

– podwyższony poziom cholesterolu

Wrodzony zespół nerczycowy

Jest chorobą rodzinną. Objawia się tuż po urodzeniu, równie często u dzieci obu płci, które zwykle rodzą się przedwcześnie; łożysko zazwyczaj jest duże i nieprawidłowe. Choroba wykazuje całkowitą odporność na leczenie. Dzieci, ku których nie zastosuje się dializ, umierają najczęściej w 1-2 roku życia. (więcej…)