Tag - nowotwór

Zaburzenia wzrostu

O zaburzeniach wzrostu mówi się wówczas, gdy przyrost długości ciała znacznie odbiega od przyjętej normy. Jeśli odchylenie od normy wynosi ponad 20%, mówi się o zbyt niskim lub zbyt wysokim wzroście. Jeśli jest większe (ponad 40%), chorobę określa się jako karłowatość lub gigantyzm. Karłowatość u dorosłych mężczyzn oznacza wzrost poniżej 130 centymetrów, a u kobiet poniżej 120 centymetrów. Gigantyzm z kolei odnosi się do mężczyzn o wzroście powyżej 200 centymetrów, a w przypadku kobiet powyżej 185 centymetrów.

Dzieci coraz wyższe

Obecnie dzieci i młodzież rozwijają się szybciej niż w poprzednich pokoleniach. Zjawisko takie obserwuje się w krajach uprzemysłowionych od około 100 lat. Przyczyny tak dynamicznego rozwoju nie zostały dokładnie zbadane. Wiadomo jednak, że dzieci miejskie rosną szybciej. Liczba osób mieszkających w miastach stale się zwiększa, dlatego i wysokich dzieci przybywa bardzo szybko.

Jakie są przyczyny zaburzeń wzrostu?

Bardzo często nie udaje się stwierdzić jednej, konkretnej przyczyny zaburzeń wzrostu. U niektórych niskich lub wysokich osób nie występują żadne zmiany chorobowe – proporcje ciała są właściwe, normalnie rozwinięte są narządy płciowe i inteligencja. Także u rodziców tych osób nie wystąpiły żadne zaburzenia wzrostu.

Zbyt niski wzrost

Zdarza się jednak, że zaburzenia wzrostu spowodowane są przez chorobę lub niedobór niektórych składników pokarmowych. Zbyt niski wzrost może mieć m. in. następujące przyczyny:

– Niedożywienie

– Niedostateczne trawienie i wchłanianie pokarmu, na przykład w chorobach jelita

– Niedotlenienie, na przykład w chorobach płuc i wrodzonych wadach serca

– Niedobór witamin i spowodowana tym krzywica

– Ciężkie choroby ogólnoustrojowe, takie jak cukrzyca i schorzenia nerek

– Achondroplazja – dziedziczne zaburzenia wzrostu chrząstek

– Zaburzenia wzrostu kości (dysostozy)

– Zespół Downa

– Brak gruczołów płciowych

– Nowotwory

– Zaburzenia gospodarki fosforanowej

– Zaburzenia czynności przysadki mózgowej

– Schorzenia nadnerczy

– Niedoczynność tarczycy (kretynizm)

(więcej…)

Przewlekła białaczka szpikowa

Medycyna rozróżnia białaczkę szpikową i limfatyczną. Są to najważniejsze choroby zespołu rozrostowego układu krwiotwórczego i limfatycznego. Schorzenie to charakteryzuje się nadmiernym i niekontrolowanym rozrostem komórek. Przewlekła białaczka szpikowa jest chorobą szpiku kostnego. Powstające w szpiku krwinki białe, granulocyty rozmnażając się w sposób niepohamowany nie są już w zasadzie zdolne do spełniania swych naturalnych funkcji.

Dlatego organizm nie jest w stanie w dostatecznym stopniu bronić się przed infekcjami. Zwykłe zakażenie może stanowić dla chorego na białaczkę zagrożenie życia. Nadmierna produkcja krwinek białych powoduje też zaburzenie krzepnięcia krwi.

Przyczyny przewlekłej białaczki szpikowej

Dokładna przyczyna nie jest znana. Wiadomo, że przewlekłą białaczkę szpikową może wywołać promieniowanie jonizujące, powstające przy rozszczepieniu jądra atomu. U dziewięciu na dziesięciu pacjentów w materiale genetycznym stwierdza się nieprawidłowy chromosom, tak zwany chromosom Filadelfia. Tę niewielką zmianę genu można obserwować w komórkach pod mikroskopem jako anomalię strukturalna.

Białaczka szpikowa przewlekła dotyka najczęściej osoby między 30. a 50. rokiem życia, przy czym w stadium początkowym nie stwierdza się żadnych objawów. Uwidaczniają się one dopiero znacznie później.

Objawy przewlekłej białaczki szpikowej

– Bladość.

– Zmęczenie.

– Duszności.

– Uczucie ucisku i wypełnienia w nadbrzuszu.

– Spadek wagi.

– Zwiększona skłonność do krwawień (na przykład częste krwawienie z nosa).

– Powiększona śledziona: czasem nawet tzw. “śledziona olbrzymia”.

Leczenie przewlekłej białaczki szpikowej

Tak jak w większości schorzeń nowotworowych, także w przypadku przewlekłej białaczki szpikowej stosuje się tak zwane leki cytostatyczne. Są to skomplikowane związki chemiczne, które ogólnie hamują rozmnażanie się komórek. Ponieważ komórki u chorego na białaczkę rozmnażają się bardzo szybko, właśnie one w największym stopniu ulegają niszczącemu działaniu leków. Niszczenie chorych komórek jest możliwe jednak wyłącznie za cenę znacznych działań ubocznych (zapalenie błony śluzowej żołądka i jelit, wypadanie włosów, silne nudności itp.). (więcej…)

Przewlekła białaczka limfatyczna

W przebiegu białaczki limfatycznej dochodzi do zmiany komórek (limfocytów) w węzłach chłonnych oraz innych tkankach limfatycznych. Limfocyty bardzo szybko rozmnażają się, zwiększa się ich ilość, dostają się one do szpiku kostnego oraz krwi. Na ten rodzaj białaczki najczęściej chorują osoby w podeszłym wieku.

Choroba rozpoczyna się zwykle bezobjawowo. W innych przypadkach pierwszym symptomem jest bolesne powiększenie węzłów chłonnych. Innymi objawami towarzyszącymi przewlekłej białaczce limfatycznej jest osłabienie, brak apetytu, duszność podczas wysiłku fizycznego oraz uczucie pełności W nadbrzuszu. Ponieważ objawy nie są charakterystyczne, przewlekła białaczka limfatyczna często jest wykrywana przypadkowo, podczas badania morfologii krwi wykonywanego z innych powodów.

Częstym objawem jest powiększenie węzłów chłonnych oraz śledziony i wątroby. W stadium bardziej zaawansowanym może występować bladość skóry oraz skłonność do krwawień i powstawania wybroczyn po niewielkich urazach na skórze i śluzówce. W rzadkich przypadkach pojawiają się zmiany skórne w postaci nacieków z komórek limfatycznych.

Przewlekła białaczka limfatyczna przyczyny

Przyczyny tej choroby do chwili obecnej nie zostały wykryte. Pewną rolę niewątpliwie odgrywają czynniki dziedziczne. Objawy białaczki powstają, gdy zmienione nowotworowo limfocyty dostają się do szpiku kostnego oraz krwi i wypierają z nich prawidłowe komórki krwi.

Objawy przewlekłej białaczki limfatycznej

– Powiększenie węzłów chłonnych.

– Brak apetytu, osłabienie.

– Duszność podczas wysiłku.

– Uczucie pełności w nadbrzuszu.

– Powiększenie wątroby i śledziony.

– W zaawansowanym stadium bladość skóry, powstawanie wybroczyn i wzmożona skłonność do krwawienia.

– Zmiany skórne (egzema).

Przewlekła białaczka limfatyczna leczenie

Zasadniczo istnieją trzy metody leczenia. Po pierwsze można stosować cytostatyki. Są to leki, które hamują powstawanie i dojrzewanie komórek zmienionych nowotworowo. Niestety wpływają one niekorzystnie także na zdrowe komórki. Z tego powodu stosowane są głównie, aby zatrzymać rozwój choroby.

Kolejną metodą jest podawanie kortykosterydów. Zastosowanie tych leków może doprowadzić do bardzo szybkiej poprawy. Czas jej trwania jest niestety przeważnie krótki. (więcej…)

Ostra białaczka szpikowa

Istotą ostrej białaczki szpikowej, podobnie jak w innych formach tej choroby, jest wzmożona produkcja białych krwinek, a dokładniej mówiąc jej prekursorów (mieloblastów, promielocytów). Podstawową cechą komórek białaczkowych jest ich niezdolność do dalszego dojrzewania i różnicowania się. Powoduje to, ze cały czas powstające komórki patologiczne gromadzą się w szpiku i krwi obwodowej i nie uzyskują normalnych funkcji obronnych, właściwych białym krwinkom.

Do objawów choroby należą najczęściej krwotoki z nosa lub pojawiające się na powierzchni skóry sine plamy. Pacjent jest  blady, ma gorączkę i często odczuwa bóle kości mięśni kończyn. Powoli traci on siły i staje się apatyczny.

Ostra białaczka szpikowa może wystąpić u osób w różnym wieku, najczęściej jednak pojawia się u ludzi stosunkowo młodych między 30. a 40. rokiem życia.

Przyczyny ostrej białaczki szpikowej

Czynniki wywołujące białaczkę mogą być różnej natury; bywają przekazywane genetycznie, ale także znajdują się w rakotwórczych substancjach, jak na przykład w benzolu. Przypuszcza się, że do grupy czynników wywołujących tę chorobę należą również niektóre wirusy.

Poza wymienionymi czynnikami, przyczyną białaczki może być także promieniowanie jonizujące (promienie radioaktywne oraz rentgenowskie) lub stosowane w chemioterapii leki (cystostatyki). Różne typy białaczki mogą pojawiać się również jako skutek leczenia innego rodzaju nowotworu.

Objawy ostrej białaczki szpikowej

– Krwawienia z nosa lub wylewy podskórne.

– Blada skóra.

– Gorączka.

– Niekiedy bolesne owrzodzenia w jamie ustnej lub zapalenie dziąseł.

– Czasem bóle kości i stawów.

Leczenie ostrej białaczki szpikowej

Podstawowym celem w leczeniu białaczki jest zlikwidowanie komórek nowotworowych, dzięki czemu proces tworzenia białych krwinek powraca do prawidłowe go stanu. Terapię przeprowadza się stosując odpowiednie leki, a także przeprowadzając iniekcje i wlewy. Niestety, zastosowanie chemioterapii niesie ze sobą poważne ryzyko, ale daje również szansę na wyleczenie, natomiast białaczka nie leczona, zawsze kończy się śmiercią.

Poza właściwym leczeniem białaczki podejmuje się także inne środki jako leczenie wspomagające, np. podaje się choremu antybiotyki lub środki przeciwgrzybicze, przeprowadza się też przetaczanie krwi.

Odpowiednie środki i metody stosuje się zależnie od indywidualnej reakcji pacjenta. Niekiedy możliwa jest nawet późniejsza transplantacja szpiku kostnego. (więcej…)

Zapalenie węzłów chłonnych

Chłonka (limfa) jest płynem ustrój owym, który powstaje w przestrzeni międzykomórkowej w tkankach, jako przesącz osocza krwi, a następnie za pośrednictwem naczyń chłonnych wraca do krwiobiegu. Po drodze przepływa ona przez węzły chłonne – narządy włączone w bieg naczyń chłonnych.

W węzłach chłonnych chłonką przede wszystkim jest filtrowana. W narządach tych powstają też limfocyty, pełniące szczególnie ważną funkcję w obronie organizmu przed chorobami zakaźnymi. Zdrowy węzeł chłonny jest okrągły i ma średnicę około 2-3 mm. Przez skórę wyczuwalne są jedynie węzły położone bezpośrednio pod jej powierzchnią. Jeśli jednak na skutek stanu chorobowego dojdzie do obrzęku węzłów chłonnych, można wymacać również te położone głębiej.

Jakie są przyczyny zapalenia węzłów chłonnych?

Zapalenia węzłów chłonnych można zasadniczo podzielić na kilka grup, w zależności od choroby, która je wywołała.

Zapalenia swoiste i nieswoiste

O zapaleniu nieswoistym mówi się wówczas, gdy zmiany w węźle chłonnym są wynikiem urazu lub infekcji skóry. Węzły położone najbliżej chorego miejsca powiększają się i staja się bolesne. Czasami zapaleniu ulega tez naczynie chłonne odprowadzające chłonkę z uszkodzonego miejsca skóry. Wówczas jest ono widoczne przez skórę w postaci czerwonej pręgi.

Do zapalenia swoistego dochodzi przy różnego rodzaju schorzeniach ogólnoustrojowych oraz w niektórych chorobach autoimmunologicznych. Dzieje się tak np. w drożdżycy grzybicy wywołanej przez drożdżaki, a także w chorobie Boecka, w której oprócz zaatakowania węzłów chłonnych dochodzi do zmian zapalnych w płucach, skórze, śledzionie i wątrobie. Swoiste zapalenie węzłów chłonnych może być tez wynikiem brucelozy – odzwierzęcej choroby zakaźnej oraz liszaja rumieniowatego. Inna przyczyną zapalenia swoistego jest odczyn węzłów chłonnych w zespole Felty’ego – przewlekłym zapaleniu stawów z równoczesnym nowotworem śledziony. Do grupy tej należy też bartoneloza – choroba, którą można zarazić się od kotów, a która ustępuje samoistnie po kilku dniach. Swoiste zapalenia węzłów chłonnych towarzyszą też mononukleozie zakaźnej, różyczce, toksoplazmozie i tularemii.

W przypadku zakażenia Pasteurella pseudotuberculois – bakteria spokrewniona z zarazkiem dżumy – powiększają się węzły chłonne krezki. Pacjenci skarżą się wówczas na dolegliwości podobne do objawów zapalenia wyrostka robaczkowego. Potwierdzenie diagnozy możliwe jest często dopiero w trakcie zabiegu operacyjnego. Do zapalenia węzłów chłonnych krezki może także dojść w przypadku gruźlicy. Jednak bardzo często powiększone są wówczas także inne grupy węzłów. (więcej…)

Achalazja przełyku

Podczas odżywiania się pokarmy i napoje przechodzą przez przełyk z ust do żołądka. Odbywa się to za pomocą falowych ruchów mięśni przełyku (fala perystaltyczna), które występują w każdym normalnym organizmie. Są one sterowane przez wegetatywny układ nerwowy.

Jednak ta czynność przełyku może zostać zakłócona: rozkurczanie się dolnej części zwieracza przełyku na przyjęcie kęsa pokarmu nie następuje. Mięśnie gładkie przełyku nie są osłabione, natomiast komórki nerwowe odpowiedzialne za sterowanie nie działają tak jak powinny. Zwieracz przełyku przy przejściu do żołądka nie otrzymuje polecenia „otwórz się” i z tego powodu pokarm nie dociera do żołądka. Choroba ta nosi nazwę achalazji przełyku.

Jakie są przyczyny achalazji przełyku?

Przyczyny achalazji nie są jeszcze do końca wyjaśnione. Istnieje przypuszczenie, że powoduje ją uszkodzenie lub brak zwojów nerwowych mięśni przełyku. Wydaje się także, że przy powstaniu tego schorzenia pewną rolę odgrywają zakażenia, jak to ma miejsce w Ameryce Południowej, gdzie zaburzenia czynności przełyku wywołane są często zakażeniem pasożytniczym i występują nierzadko razem z innymi objawami.

Zaobserwowano także, że pojawia się ona w związku ze stresem psychicznym.

Objawy achalazji przełyku

– ucisk i bóle za mostkiem,

– trudności w przełykaniu,

– ulewanie nie strawionego pokarmu, także płynnego,

– nocne ataki kaszlu, ponieważ w pozycji leżącej jedzenie dostaje się do dróg oddechowych,

– utrata wagi i osłabienie.

Achalazja to bardzo rzadkie schorzenie. W Europie dochodzi do jednego nowego zachorowania na 100 tys. osób rocznie. Zagrożone są wszystkie grupy wiekowe od 25 do 65 lat.

Przebieg achalazji

W swej początkowej fazie achalazja objawia się trudnościami w przełykaniu i zwracaniem niestrawionego jedzenia. Stan chorego pogarsza się. Dochodzi do nocnych ataków kaszlu, ponieważ podczas leżenia jedzenie dostaje się do dróg oddechowych. Przyjmowanie pożywienia jest zakłócone, powoduje to utratę wagi i osłabienie. (więcej…)

Choroby nerwu wzrokowego

Nerw wzrokowy (nerw czaszkowy II) przewodzi bodźce wzrokowe z oka do ośrodka wzroku, znajdującym się w tylnym płacie kory mózgowej. Zakończenie nerwu w gałce ocznej nosi nazwę tarczy nerwu wzrokowego, to właśnie tutaj znajduje się powszechnie znana „ślepa plamka”. Okulista ogląda tarczę nerwu wzrokowego za pomocą specjalnego urządzenia zwanego oftalmoskopem. U zdrowego człowieka tarcza nerwu wzrokowego jest pionowym, owalnym tworem o średnicy około jednego milimetra. Niezmieniona chorobowo ma kolor bladoróżowy lub jasnoczerwony i jest wyraźnie odgraniczona od otoczenia. W odległości 3,5 do 5,5 cm od tarczy nerwu wzrokowego, na wysokości przysadki mózgowej, znajduje się skrzyżowanie włókien nerwu wzrokowego. Schorzenia nerwu wzrokowego mogą dotyczyć zarówno jego części znajdującej się wewnątrz gałki ocznej, jak tez części pozagałkowej.

Objawy choroby nerwu wzrokowego

– zmniejszenie ostrości wzroku

– przejściowa utrata wzroku

– ograniczenie pola widzenia

– ból głowy

– ślepota

Przyczyny chorób nerwu wzrokowego

Choroby nerwu wzrokowego mogą być wywołane przez wiele różnych czynników.

Obrzęk zastoinowy

Obrzęk zastoinowy tarczy nerwu wzrokowego to szklisty obrzęk tarczy bez objawów zapalenia> może wystąpić jednostronnie lub obejmować obie gałki oczne. Pierwsze objawy obrzęku zastoinowego tarczy nerwu wzrokowego to przejściowe okresy utraty wzroku. Obrzęk tarczy zastoinowej ustępuje bez śladu, jeśli odpowiednio szybko usunie się jego przyczynę. W przeciwnym razie dochodzi do zaniku (atrofii) nerwu wzrokowego i trwałej utraty wzroku.

Obrzęk zastoinowy może być spowodowany np. obecnością guzów lub ropni mózgu, wzrostem ciśnienia płynu mózgowo – rdzeniowego (np. w przypadku wodogłowia, zapalenia mózgu i opon mózgowych) oraz wrodzonymi wadami budowy czaszki.  Obustronny obrzęk zastoinowy tarczy nerwu wzrokowego pojawia się niekiedy w niedokrwistości, białaczce i nowotworach przysadki mózgowej. Jednostronny obrzęk zastoinowy jest najczęściej wywołany urazem oka bądź też dochodzi do niego w wyniku powikłania operacji okulistycznych.

Zapalenie nerwu wzrokowego

Stan zapalny może rozwinąć się zarówno w części wewnątrzgałkowej (zapalenie tarczy nerwu wzrokowego), jak i pozagałkowej nerwu wzrokowego (pozagałkowe zapalenie nerwu wzrokowego). Zapalenia te bardzo szybko dają wyraźne objawy: ostrość widzenia spada (aż do całkowitej ślepoty), natomiast pole widzenia ulega zawężeniu. Pozagałkowemu zapaleniu nerwu wzrokowego towarzyszą zazwyczaj bóle głowy, które nasilają się podczas poruszania gałką oczną. Inne objawy to: zaburzenia widzenia barwnego (czerwień – zieleń), plamki przed oczyma, widzenie podwójne oraz drganie oka. O ile zapalenie tarczy nerwu wzrokowego jest dla okulisty łatwe do rozpoznania na podstawie zmiany jej wyglądu, o tyle w zapaleniu pozagałkowym, wygląda tarczy ulega zmianie dopiero po upływie trzech tygodni. (więcej…)