Tag - objawy

Przepuklina pępkowa u niemowląt

W momencie gdy noworodek zaczyna samodzielnie oddychać, ustaje proces krążenia w naczyniach krwionośnych pępowiny. Zostaje ona zaciśnięta i przecięta. Po upływie 4-5 dni (może trwać to dłużej albo krócej) resztka odcinka pępowiny odpada. Ryzyko powstania przepukliny pępkowej istnieje wtedy, gdy w ścianie brzuszka niemowlaka da się wyczuć dotykiem przerwę zwaną pierścieniem lub wrotami przepuklinowymi, przez które może uwypuklać się otrzewna lub pętla jelita. Jest to zjawisko występujące u noworodków dosyć często, gdyż tkanka wokół pępka jest jeszcze bardzo delikatna i słaba. Niektóre dzieci przychodzą na świat z widoczną przepukliną,  u innych pojawia się ona w pierwszych tygodniach życia.

Objawy przepukliny pępkowej

– W ścianie brzucha noworodka można wyczuć przerwę zwaną pierścieniem przepuklinowym

– Wypukłość wokół pępka, która powiększa się przy płaczu, wzdęciach i zaparciach

– Wypukłość znika podczas naciskania palcem i słychać przy tym dźwięk przypominający burczenie

Jakie są przyczyny przepukliny pępkowej?

Przyczyną są bardzo słabe jeszcze mięśnie oraz delikatna warstwa tkanki łącznej w okolicy pępka. Nie wytrzymują one obciążenia wywołanego płaczem, kaszlem, krzykiem, wzdęciami i zaparciami. Przepuklina pępkowa może też wystąpić u wieloródek oraz kobiet otyłych – przyczyną jest osłabienie lub nadwyrężenie mięśni.

(więcej…)

Hiperglikemia i hipoglikemia

Hiperglikemia jest podstawowym objawem cukrzycy. To zaburzenie przemiany materii polega na występowaniu podwyższonego poziomu cukru we krwi. Hipoglikemia z kolei to obniżone stężenie glukozy we krwi.

Przyczyną hiperglikemii jest niewystarczająca ilość wydzielanej przez trzustkę hormonu insuliny, jej zupełny brak lub wzmożone zapotrzebowanie organizmu na insulinę, tzw. insulinoodporność.

Głównym zadaniem insuliny jest transportowanie cukru prostego (glukozy), powstałego w wyniku rozkładu węglowodanów, z krwi do mięśni, gdzie jest on następnie zużywany jako materiał energetyczny. Jeżeli trzustka nie wydziela insuliny, konieczne jest podanie jej z zewnątrz, w postaci zastrzyku. W przypadku, gdy wydzielanie jest ograniczone, należy je pobudzać za pomocą leków. Ponieważ poziom cukru we krwi pacjenta często się zmienia, lekarz musi dostosować leczenie indywidualnie do każdego pacjenta. W tym celu obserwuje się poziom cukru we krwi przez dłuższy czas, aby na tej podstawie ustalić odpowiednia dawkę insuliny.

Mimo przestrzegania odpowiedniej diety, u diabetyka mogą wystąpić zaburzenia poziomu cukru. Dlatego ważne jest zarówno spożywanie posiłków we właściwych porach, jaki dokładne odmierzanie dawek wstrzykiwanej insuliny. Hiperglikemię mogą powodować niektóre inne choroby wewnętrzne, a także nadmierna zawartość cukru w pokarmie i przemęczenie fizyczne.

Udzielanie pierwszej pomocy osobie chorej na cukrzycę

Osoby, które cierpią na cukrzycę już od wczesnej młodości, przeważnie dobrze znają objawy zarówno hiper-, jaki hipoglikemii i potrafią same odpowiednio zareagować. Wielu diabetyków, którzy zachorowali dopiero w podeszłym wieku, nie zdaje sobie sprawy z istoty swojej choroby. Takim osobom trudno jest przyzwyczaić się do ograniczeń, jakie nakłada na nie cukrzyca, i zagrożeń, jakie niosą na przykład zaburzenia poziomu cukru.

Następujące objawy mogą świadczyć o występowaniu niezdiagnozowanej i nieleczonej cukrzycy:

– Szybkie męczenie się i apatia;

– Wzmożone pragnienie;

– Nienaturalnie duża ilość wydalanego moczu;

– Nagły głód lub brak apetytu;

– Powolna utrata przytomności.

Osoba udzielająca pierwszej pomocy cukrzykowi nie jest w stanie samodzielnie pomóc choremu, który do tej pory się nie leczył. jej głównym zadaniem jest jak najszybsze wezwanie lekarza. Do czasu jego przybycia powinno się podtrzymywać funkcje życiowe chorego, który przy nagłym niedoborze cukru powinien szybko zjeść wysokokaloryczny posiłek, a od razu na przykład słodycze. Jeżeli straci on przytomność, powinno się go ułożyć w pozycji bocznej bezpiecznej.

Nagłe stany zagrożenia życia przy hiperglikemii i hipoglikemii

Zagrożenie dla życia cukrzyka stanowi przekroczenie wartości krytycznych poziomu cukru we krwi. Sytuacja taka ma miejsce zarówno przy bardzo wysokim poziomie cukru we krwi i jest określana jako śpiączka cukrzycowa (hiperglikemia), jak i przy bardzo niskim poziomie cukru (śpiączka hipoglikemiczna). (więcej…)

Ostre dyskopatie

Najczęstszą przyczyną wystąpienia ostrej dyskopatii jest – zazwyczaj przedwczesny – proces zużywania się i degeneracji tkanek. Źródłem dyskopatii są często wady postawy (w tym boczne skrzywienie kręgosłupa), których można się nabawić na przykład nie dbając o odpowiednie warunki w miejscu pracy (np. krzesło z nieodpowiednim oparciem). Zagrożenie dyskopatią dotyczy głównie osób wykonujących zawody związane z ciężką pracą fizyczną. Obok przyczyn o podłożu genetycznym, źródłem procesów zwyrodnieniowych nóg, bioder oraz kręgosłupa jest nieprawidłowa pozycja ciała podczas siedzenia, przenoszenia różnych przedmiotów, chodzenia, stania, a także obciążanie jednej tylko strony ciała. Inną przyczyną zmian chorobowych może być złe obuwie. Pierwsze objawy zwyrodnieniowe kręgosłupa pojawiają się już w wieku 50 lat i często są nieodwracalne. Wtedy także wzrasta ryzyko wystąpienia ostrego ataku choroby.

Objawy dyskopatii

Wskutek podrażnienia nerwów kanału rdzenia kręgowego i międzykręgowego dochodzi do:

– Kręczu szyi,

– Mięśniobólu lędźwiowego (postrzał, lumbago),

– Zapalenia nerwu kulszowego

– Wypadnięcia jądra galaretowatego.

Jak rozpoznać wypadnięcie jądra galaretowatego

Krążki międzykręgowe nazywamy popularnie dyskami. Dysk składa się z części zewnętrznej, zbudowanej z mocnej tkanki włóknistej oraz miękkiej części wewnętrznej o konsystencji galarety. jeżeli część zewnętrzna pęknie, jądro galaretowate zostaje wyciśnięte przez pęknięcie i powstaje przepuklina jądra galaretowatego.

W wyniku procesów degeneracyjnych kręgosłupa, następujących z upływem czasu, wypchnięcie jądra może nastąpić bardzo łatwo pod wpływem upadku, a nawet podczas śmiechu czy kichnięcia. (więcej…)

Przewlekła białaczka szpikowa

Medycyna rozróżnia białaczkę szpikową i limfatyczną. Są to najważniejsze choroby zespołu rozrostowego układu krwiotwórczego i limfatycznego. Schorzenie to charakteryzuje się nadmiernym i niekontrolowanym rozrostem komórek. Przewlekła białaczka szpikowa jest chorobą szpiku kostnego. Powstające w szpiku krwinki białe, granulocyty rozmnażając się w sposób niepohamowany nie są już w zasadzie zdolne do spełniania swych naturalnych funkcji.

Dlatego organizm nie jest w stanie w dostatecznym stopniu bronić się przed infekcjami. Zwykłe zakażenie może stanowić dla chorego na białaczkę zagrożenie życia. Nadmierna produkcja krwinek białych powoduje też zaburzenie krzepnięcia krwi.

Przyczyny przewlekłej białaczki szpikowej

Dokładna przyczyna nie jest znana. Wiadomo, że przewlekłą białaczkę szpikową może wywołać promieniowanie jonizujące, powstające przy rozszczepieniu jądra atomu. U dziewięciu na dziesięciu pacjentów w materiale genetycznym stwierdza się nieprawidłowy chromosom, tak zwany chromosom Filadelfia. Tę niewielką zmianę genu można obserwować w komórkach pod mikroskopem jako anomalię strukturalna.

Białaczka szpikowa przewlekła dotyka najczęściej osoby między 30. a 50. rokiem życia, przy czym w stadium początkowym nie stwierdza się żadnych objawów. Uwidaczniają się one dopiero znacznie później.

Objawy przewlekłej białaczki szpikowej

– Bladość.

– Zmęczenie.

– Duszności.

– Uczucie ucisku i wypełnienia w nadbrzuszu.

– Spadek wagi.

– Zwiększona skłonność do krwawień (na przykład częste krwawienie z nosa).

– Powiększona śledziona: czasem nawet tzw. “śledziona olbrzymia”.

Leczenie przewlekłej białaczki szpikowej

Tak jak w większości schorzeń nowotworowych, także w przypadku przewlekłej białaczki szpikowej stosuje się tak zwane leki cytostatyczne. Są to skomplikowane związki chemiczne, które ogólnie hamują rozmnażanie się komórek. Ponieważ komórki u chorego na białaczkę rozmnażają się bardzo szybko, właśnie one w największym stopniu ulegają niszczącemu działaniu leków. Niszczenie chorych komórek jest możliwe jednak wyłącznie za cenę znacznych działań ubocznych (zapalenie błony śluzowej żołądka i jelit, wypadanie włosów, silne nudności itp.). (więcej…)

Przewlekła białaczka limfatyczna

W przebiegu białaczki limfatycznej dochodzi do zmiany komórek (limfocytów) w węzłach chłonnych oraz innych tkankach limfatycznych. Limfocyty bardzo szybko rozmnażają się, zwiększa się ich ilość, dostają się one do szpiku kostnego oraz krwi. Na ten rodzaj białaczki najczęściej chorują osoby w podeszłym wieku.

Choroba rozpoczyna się zwykle bezobjawowo. W innych przypadkach pierwszym symptomem jest bolesne powiększenie węzłów chłonnych. Innymi objawami towarzyszącymi przewlekłej białaczce limfatycznej jest osłabienie, brak apetytu, duszność podczas wysiłku fizycznego oraz uczucie pełności W nadbrzuszu. Ponieważ objawy nie są charakterystyczne, przewlekła białaczka limfatyczna często jest wykrywana przypadkowo, podczas badania morfologii krwi wykonywanego z innych powodów.

Częstym objawem jest powiększenie węzłów chłonnych oraz śledziony i wątroby. W stadium bardziej zaawansowanym może występować bladość skóry oraz skłonność do krwawień i powstawania wybroczyn po niewielkich urazach na skórze i śluzówce. W rzadkich przypadkach pojawiają się zmiany skórne w postaci nacieków z komórek limfatycznych.

Przewlekła białaczka limfatyczna przyczyny

Przyczyny tej choroby do chwili obecnej nie zostały wykryte. Pewną rolę niewątpliwie odgrywają czynniki dziedziczne. Objawy białaczki powstają, gdy zmienione nowotworowo limfocyty dostają się do szpiku kostnego oraz krwi i wypierają z nich prawidłowe komórki krwi.

Objawy przewlekłej białaczki limfatycznej

– Powiększenie węzłów chłonnych.

– Brak apetytu, osłabienie.

– Duszność podczas wysiłku.

– Uczucie pełności w nadbrzuszu.

– Powiększenie wątroby i śledziony.

– W zaawansowanym stadium bladość skóry, powstawanie wybroczyn i wzmożona skłonność do krwawienia.

– Zmiany skórne (egzema).

Przewlekła białaczka limfatyczna leczenie

Zasadniczo istnieją trzy metody leczenia. Po pierwsze można stosować cytostatyki. Są to leki, które hamują powstawanie i dojrzewanie komórek zmienionych nowotworowo. Niestety wpływają one niekorzystnie także na zdrowe komórki. Z tego powodu stosowane są głównie, aby zatrzymać rozwój choroby.

Kolejną metodą jest podawanie kortykosterydów. Zastosowanie tych leków może doprowadzić do bardzo szybkiej poprawy. Czas jej trwania jest niestety przeważnie krótki. (więcej…)

Ostra białaczka szpikowa

Istotą ostrej białaczki szpikowej, podobnie jak w innych formach tej choroby, jest wzmożona produkcja białych krwinek, a dokładniej mówiąc jej prekursorów (mieloblastów, promielocytów). Podstawową cechą komórek białaczkowych jest ich niezdolność do dalszego dojrzewania i różnicowania się. Powoduje to, ze cały czas powstające komórki patologiczne gromadzą się w szpiku i krwi obwodowej i nie uzyskują normalnych funkcji obronnych, właściwych białym krwinkom.

Do objawów choroby należą najczęściej krwotoki z nosa lub pojawiające się na powierzchni skóry sine plamy. Pacjent jest  blady, ma gorączkę i często odczuwa bóle kości mięśni kończyn. Powoli traci on siły i staje się apatyczny.

Ostra białaczka szpikowa może wystąpić u osób w różnym wieku, najczęściej jednak pojawia się u ludzi stosunkowo młodych między 30. a 40. rokiem życia.

Przyczyny ostrej białaczki szpikowej

Czynniki wywołujące białaczkę mogą być różnej natury; bywają przekazywane genetycznie, ale także znajdują się w rakotwórczych substancjach, jak na przykład w benzolu. Przypuszcza się, że do grupy czynników wywołujących tę chorobę należą również niektóre wirusy.

Poza wymienionymi czynnikami, przyczyną białaczki może być także promieniowanie jonizujące (promienie radioaktywne oraz rentgenowskie) lub stosowane w chemioterapii leki (cystostatyki). Różne typy białaczki mogą pojawiać się również jako skutek leczenia innego rodzaju nowotworu.

Objawy ostrej białaczki szpikowej

– Krwawienia z nosa lub wylewy podskórne.

– Blada skóra.

– Gorączka.

– Niekiedy bolesne owrzodzenia w jamie ustnej lub zapalenie dziąseł.

– Czasem bóle kości i stawów.

Leczenie ostrej białaczki szpikowej

Podstawowym celem w leczeniu białaczki jest zlikwidowanie komórek nowotworowych, dzięki czemu proces tworzenia białych krwinek powraca do prawidłowe go stanu. Terapię przeprowadza się stosując odpowiednie leki, a także przeprowadzając iniekcje i wlewy. Niestety, zastosowanie chemioterapii niesie ze sobą poważne ryzyko, ale daje również szansę na wyleczenie, natomiast białaczka nie leczona, zawsze kończy się śmiercią.

Poza właściwym leczeniem białaczki podejmuje się także inne środki jako leczenie wspomagające, np. podaje się choremu antybiotyki lub środki przeciwgrzybicze, przeprowadza się też przetaczanie krwi.

Odpowiednie środki i metody stosuje się zależnie od indywidualnej reakcji pacjenta. Niekiedy możliwa jest nawet późniejsza transplantacja szpiku kostnego. (więcej…)

Zapalenie migdałków

W trakcie tej choroby limfatyczny pierścień gardłowy, składający się z migdałków podniebiennych, migdałka gardłowego i językowego, objęty jest stanem zapalnym. Szczególnie często infekcja atakuje migdałki podniebienne.

Zapalenie migdałków jest częstą i bardzo powszechna choroba u ludzi; należy ona do grupy zakażeń ogniskowych, których skutkiem mogą być też choroby innych narządów.

Zapalenie objawia się bólem gardła (szczególnie przy przełykaniu) i wysoką gorączka z często towarzyszącymi jej dreszczami. Następuje obrzęk i pojawia się ból węzłów limfatycznych szyi. Same migdałki są zaczerwienione, obrzęknięte i zazwyczaj obłożone nalotami. Infekcja ta występuje w zachorowaniach sporadycznej i nie jest raczej zaraźliwa. Zdarza się jednak, że mogą wybuchnąć epidemie.

Przyczyny zapalenia migdałków

Najczęściej chorobę wywołują bakterie ropne – streptokoki, gronkowce lub pneumokoki, które stale obecne są w tkance limfatycznej. Jednak w momencie, gdy system odpornościowy z jakichś powodów ulegnie osłabieniu, bakterie zaczynają rozmnażać się w takich ilościach, że wywołują opisane powyżej objawy. Spadek odporności może mieć różne przyczyny, na przykład może być spowodowany przechłodzeniem (“zaziębienie”),silnym zdenerwowaniem lub stresem.

Chroniczna forma zapalenia migdałków, nie tak bardzo bolesna, powstaje często na skutek licznych nawrotów tej choroby o ostrym przebiegu.

Objawy zapalenia migdałków

Wysoka temperatura, często w połączeniu z dreszczami.

– Bóle gardła, szczególnie podczas przełykania.

– Zaczerwienione migdałki podniebienne.

– Ropne naloty migdałków podniebiennych i migdałka gardłowego.

– Obrzęknięte, bolesne węzły chłonne szyjne.

Leczenie zapalenia migdałków

Bóle przy przełykaniu uśmierzają środki przeciwbólowe, dezynfekujące płukanki gardła i roztwory do pędzlowania. Do starych, sprawdzonych sposobów należą cieple okłady szyi. jednak właściwe stany zapalne leczy się przede wszystkim antybiotykami, które powinny być przyjmowane przez pacjenta przez około 10 dni. (więcej…)

Posocznica

Posocznica to infekcja bakteryjna rozprzestrzeniająca się drogami układu krwionośnego, postać najczęściej spotykana w zakażeniach gronkowcowych i paciorkowcowych, potocznie zwana w niektórych regionach Polski zakażeniem krwi. Z miejscowego ogniska zapalnego zarazki przedostają się do dróg limfatycznych oraz sąsiednich węzłów chłonnych. jeśli węzły chłonne nie unieszkodliwią bakterii, wówczas te trafiają do układu krwionośnego. Bakterie atakują poszczególne organy tworząc nowe ogniska zapalne np. w płucach, nerkach, sercu, szpiku kostnym oraz skórze. Ogniska te stają się źródłem wysiewu kolejnych porcji zarazków.

Bakterie mogą przedostać się bezpośrednio do krwi np. podczas operacji lub w wyniku skaleczenia. Posocznica jest chorobą śmiertelnie niebezpieczną.

Przyczyny posocznicy

Drobnoustroje wysiewają się do krwi z określonego ogniska zapalnego. Ryzyko wystąpienia posocznicy zwiększają wszystkie choroby, które osłabiają układ immunologiczny człowieka. Są to choroby zakaźne, alkoholizm, mnogie urazy, białaczka, zespół niedoboru przeciwciał, terapia cytostatyczna (zwalczanie raka). Niestety w większości przypadków do zakażenia dochodzi w szpitalach na salach intensywnej terapii. Tak jest w 75% zachorowań. Umieralność jest wysoka.

Objawy posocznicy

– Gorączka.

– Dreszcze.

– Powiększenie węzłów chłonnych.

– Czerwona pręga.

– Przyspieszony puls.

– Przyspieszony oddech.

Leczenie posocznicy

Podstawę rozpoznania posocznicy stanowi posiew krwi w celu określenia rodzaju bakterii. Pierwszym krokiem jest zastosowanie antybiotyków. Początkowo jest to swego rodzaju terapia “w ciemno”, gdyż dopiero po wykonaniu analiz, które trwają kilka dni, można zidentyfikować rodzaj bakterii i zastosować odpowiedni antybiotyk zwalczający konkretny typ bakterii. Czasem choremu przetacza się krew i osocze. (więcej…)

Wymioty

Jest to wyrzucenie poprzez jamę ustną treści pokarmowej znajdującej się w żołądku, wywołane odruchowymi, gwałtownymi skurczami mięśni. Wymioty stanowią reakcję obronną organizmu, której podłożem często są problemy natury psychicznej. Odruch ten i wymioty można, jak wiadomo, wywołać samemu, wkładając po prostu dwa palce głęboko do gardła.

Przyczyna wymiotów

Wymioty u dzieci

Przyczyną wymiotów u niemowląt i małych dzieci jest połykanie powietrza w wyniku szybkiego, łapczywego jedzenia. Jest to reakcja zupełnie naturalna. Natomiast nagłe i gwałtowne wymioty mogą wskazywać na kurcz odźwiernika lub być objawem zapalenia migdałków. Kurcz odźwiernika jest wadą, której efektem jest utrudnienie lub zahamowane przechodzenia treści żołądkowej do jelit. Ujawnia się on u przede wszystkim u jednomiesięcznych chłopców i powinien być jak najszybciej zoperowany. Dzieci niekiedy także wymiotują wówczas, gdy przechodzą ostre infekcje, na przykład grypę. Zawsze, gdy wymiotom towarzyszy gorączka, należy udać się do lekarza.

Wymioty poranne

Poranne nudności i wymioty w czasie ciąży są zjawiskiem zupełnie naturalnym. Występujące natomiast u alkoholików są niepokojącym sygnałem.

Wymioty i bóle brzucha

Jeżeli wymiotom towarzyszą bóle brzucha, może to wskazywać na zapalenie błony śluzowej żołądka, wrzody żołądka lub jelita albo zatrucie.

Wymioty i bóle głowy

W atakach migrenowych wymioty dodatkowo pogłębiają odczuwane dolegliwości, przede wszystkim bóle głowy. Jeżeli do takich reakcji dojdzie w wyniku urazu głowy, może to wskazywać na wstrząs mózgu. W takim wypadku należy niezwłocznie zgłosić się do lekarza.

(więcej…)

Wycieńczenie

Nazwa łacińska stanu wycieńczenia – uczucia słabości, „ogólnego rozbicia”, zmęczenia i apatii jest astenia. Wycieńczenie może być objawem towarzyszącym bardzo wielu chorobom, dlatego lekarze mówią o symptomie niecharakterystycznym.

Przejawia się on uczuciem znużenia, spadkiem energii, nastrojem przygnębienia i rozdrażnienia, niepokojem nerwowym oraz bólem głowy. Stan wycieńczenia może dotknąć każdego, sprawiając, ze wszelki rodzaj czynności, zarówno wysiłek fizyczny, jak i umysłowy stanie się niezwykle mozolna praca.

Przyczyny wycieńczenia

Źródłem tych dolegliwości mogą być zarówno zupełnie niegroźne zaburzenia wegetatywne, jak i depresje, a także poważne choroby organiczne. Aby móc zwalczyć przykre objawy wycieńczenia, należy najpierw poznać właściwą ich przyczynę. Oto niektóre z nich:

Zaburzenia krążenia

Uczucie rozbicia występuje często przy zaburzeniach krążenia, niskim ciśnieniu lub objawie nagłego spadku ciśnienia przy podnoszeniu się z pozycji leżącej. W tym przypadku ulgę przynoszą ćwiczenia gimnastyczne, na przemian zimny i ciepły prysznic oraz inne metody stabilizujące proces krążenia.

Alkohol i inne używki

Przyczyną wycieńczenia i rozbicia może być również niewłaściwy tryb życia, nadużywanie alkoholu, nikotyny oraz zbyt mała dawka snu. W tym przypadku, by pozbyć się przykrych dolegliwości, wystarczy tylko zmiana złych nawyków.

Zaburzenia psychiczne

Wycieńczenie jest objawem niektórych poważnych chorób psychicznych, np. psychozy. Apatia i zmęczenie towarzysza też zaburzeniom reaktywnym i bywają reakcja na stres, silne przeżycia i sytuacje kryzysowe.

Choroby somatyczne

Przyczyny wycieńczenia nie zawsze są błahe. Takie samopoczucie może być symptomem poważnej choroby, na przykład gruźlicy, niewydolności mięśnia sercowego, niedoczynności tarczycy, niedokrwistości, zapalenia nerek lub zapalenia wątroby, zatrucia ciążowego, a także choroby nowotworowej. Także przy cukrzycy, oprócz pragnienia, częstego oddawania moczu oraz spadku masy ciała, występuje uczucie zmęczenia i apatii.

(więcej…)