Tag - operacja

Krew w moczu

Mocz u zdrowego człowieka jest przejrzysty oraz ma żółty, słomkowy kolor. Ślady krwi można w nim stwierdzić na podstawie czerwonawych lub czarnych domieszek. Czasami przy silnym krwawieniu cały mocz może mieć kolor czerwonawy lub nawet czarny. W pewnych okolicznościach krew w moczu jest niezauważalna i wykrywa się ją dopiero w badaniu laboratoryjnym. Przyczyną czerwonej barwy moczu mogą być też leki.

Przyczyny występowania krwi w moczu

Krew w moczu jest zawsze bardzo niepokojącym objawem, mającym różne przyczyny.

Zapalenie nerek i miedniczek nerkowych

Przy zapaleniu nerek często są zainfekowane miedniczki nerkowe i odwrotnie. Obie choroby występują częściej u kobiet niż u mężczyzn. Na schorzenia te są narażone przede wszystkim kobiety w ciąży.

Przyczyną obu chorób jest zakażenie bakteryjne, któremu najczęściej towarzyszy gorączka, dreszcze, ból głowy, wymioty, a także bóle o charakterze kolki w okolicy zmienionej nerki. Bóle mogą promieniować do pachwiny lub nawet do ramienia. Często pojawia się krew w moczu oraz ropomocz. Leczenie zapalenia nerek i miedniczek nerkowych polega głównie na stosowaniu antybiotyków celowanych (zgodnie z wynikami posiewu), a także piciu płynów w dużych ilościach.

Zapalenie pęcherza moczowego

Zapalenie to najczęściej objawia się częstym, naglącym parciem na mocz oraz bolesny i piekącym jego oddawaniem. Również ta choroba występuje częściej u kobiet niż u mężczyzn, co wynika z różnicy w budowie anatomicznej dróg moczowych (krótsza cewka moczowa u kobiet ułatwia wniknięcie bakterii z zewnątrz).

Przy bardzo ciężkim przebiegu, w moczu jest widoczna nie tylko krew, ale także fragmenty błony śluzowej pęcherza moczowego. Leczenie polega na podawaniu dużej ilości płynów oraz środków rozkurczowych. W ciężkich przypadkach konieczne jest stosowanie antybiotyku.

Kamica nerek i pęcherza moczowego

Częstą przyczyną krwiomoczu jest także kamica narządów moczowych. Szczególnie kamienie przemieszczające się w drogach moczowych mogą spowodować krwawienie, którego objawem jest krwiomocz. U większości pacjentów chorobie towarzyszą bardzo silne bóle, kolka, gorączka oraz wymioty. (więcej…)

Schorzenia tęczówki

Tęczówka jest błoną gałki ocznej położoną po zewnętrznej stronie soczewki. W przeciwieństwie do twardówki i płynów oka, tęczówka jest zabarwiona i nie przepuszcza światła. W środku tęczówki znajduje się źrenica, okrągły otwór otoczony mikroskopijnej wielkości mięśniami. Mięśnie te, składające się na tęczówkę, kurcząc się i rozkurczając zmniejszają lub zwiększają średnicę źrenicy.

Regulują ilość światła docierającego do komórek światłoczułych. Źrenica zwęża się, by zapobiec ich uszkodzeniu przez nadmiar światła lub rozszerza, gdy światło jest słabe. Tęczówka zapewnia też odpowiednią głębię ostrości obrazu: im mniejsza średnica źrenicy, tym większa część obrazu widziana jest ostro. Na dostosowanie się do panujących warunków oświetleniowych (akomodację0 źrenica potrzebuje około 0,2 sekundy. Jednak wskutek wad wrodzonych oraz przebytych chorób może dojść do upośledzenia czynności tęczówki: zaburzenia akomodacji, uszkodzenia tkanki tęczówki i jej zaniku lub powstawania w niej dodatkowych otworów.

Objawy schorzeń tęczówki

– słaba ostrość wzroku

– ból oczu

– zamglony obraz

– silne łzawienie

– nadwrażliwość na światło

Przyczyny schorzeń tęczówki

Wyróżnia się dwie główne przyczyny schorzeń tęczówki, mianowicie stany zapalne oraz wady wrodzone. Zapalenie tęczówki występuje zazwyczaj w bardzo późnym wieku; poniżej 60-70 roku życia należy do rzadkości. Powodem zapalenia tęczówki są zazwyczaj schorzenia z kręgu chorób reumatycznych, taki jak: zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, zapalenie stawów, zespół Reitera, gorączka reumatyczna i inne choroby zapalne mogące atakować również tęczówkę. Zapalenie tęczówki wywołują ponadto urazy oraz oparzenia substancjami żrącymi. Zdarza się też, że stany zapalne rozprzestrzeniając się zajmują tęczówkę.

Do dziedzicznych wad wrodzonych należy brak tęczówki, powstawanie w niej dodatkowych otworów i występowanie zaburzeń akomodacji.

Leczenie schorzeń tęczówki

Ponieważ stany zapalne tęczówki są z reguły spowodowane występowaniem innej choroby pierwotnej, w ich leczeniu na plan pierwszy wysuwa się właśnie wykrycie i zwalczenie choroby ukrytej. Objawy ze strony tęczówki ustępują wówczas same. (więcej…)

Jęczmień i gradówka

Mianem tym określa się ropne zmiany zapalne gruczołu łojowego lub potowego, pojawiające się na górnej lub dolnej powiece oka. Stany zapalne tego typu związane są najczęściej z obniżoną odpornością organizmu. Można wyróżnić zewnętrzny jęczmień – zapalenie dotyczy wtedy gruczołu mieszka włosowego rzęsy lub jęczmień wewnętrzny, czyli infekcję gruczołu łojowego rzęsy (gruczoł Meiboma).W przeciwieństwie do jęczmienia zewnętrznego, który opróżnia się na zewnątrz, jęczmień wewnętrzny pęka do worka spojówkowego. Schorzenie zaczyna się bolesnym zaczerwienieniem i uczuciem napięcia powieki. Wkrótce pojawia się naciek ropny, który w niedługim czasie pęka. Wraz z opróżnieniem ropnia ustępuje ból i obrzęk.

Podobnie jak przy jęczmieniu tak i przy gradówce zainfekowane są gruczoły Meiboma. Zapalenie przyjmuje postać przewlekłą.

Objawy jęczmienia i gradówki

– bolesne zaczerwienienie i obrzęk

– uczucie napięcia

– wytworzenie się małego czopu ropnego

– ewentualnie niewielka gorączka

– obrzęk limfatyczny w okolicy ucha

Przyczyny jęczmienia i gradówki

Zarówno zewnętrzny, jak i wewnętrzny jęczmień spowodowany jest jest ostrą infekcją bakteryjną. Powstaje ona w gruczole łojowym lub potowym powiek. Wywołują ją gronkowce lub paciorkowce. Osoby chore na cukrzycę są szczególnie narażone na infekcje skóry.

Zamknięcie gruczołu

Gradówka, w przeciwieństwie do ostrej ropnej infekcji, powstaje w wyniku zamknięcia przewodu odprowadzającego wydzielinę łojową z gruczołu. Towarzyszy temu niewielki stan zapalny. Prowadzi to do powstania obrzęku a następnie tworzenia się twardego, niebolesnego guzka pod skórą powieki. Niekiedy guzek taki może utworzyć się na brzegu powieki.

Leczenie jęczmienia i gradówki

Stosując suche, ogrzewane powietrze (przy użyciu lampy podczerwieni lub poduszki elektrycznej) można przyspieszyć kolejne fazy zapalenia, uzyskując szybsze dojrzewania i samoistne opróżnienie ropnia. Ulgę przyniosą również ciepłe kompresy. Z reguły zdrowienie następuje szybko, bez tworzenia się blizny. (więcej…)

Jaskra

Jaskra to choroba oczu powodująca niebezpieczne zwiększenie ciśnienia we wnętrzu gałki ocznej. Skutkiem tego procesu jest uszkodzenie nerwów wzrokowych oraz zmniejszenie pola widzenia. Jaskra może występować w postaci przewlekłej lub ostrej. Jaskra w postaci ostrej atakuje zazwyczaj tylko jedno oko. Ciśnienie bardzo szybko wrasta, pojawia się ból oraz zaczerwienienie oka, zmniejsza się zdolność widzenia. Chory skarży się na „ogólne rozbicie” i ból głowy. Charakterystycznym objawem jaskry jest także widzenie wielobarwnych pierścieni podczas patrzenia w kierunku lampy lub innych źródeł światła.

Objawy chronicznej postaci jaskry są z początku prawie niezauważalne. Pacjent nie odczuwa bólu i nie zauważa żadnych zmian chorobowych. Zdolność widzenia obojga oczu zmniejsza się stopniowo a miarę upływu czasu, a proces ten trwa przez wiele lat. Pierwszym objawem zauważalnym jest pojawienie się przezroczystej mgiełki w oku.

Naturalnie powiększa się również tzw. ślepy punkt, czyli obszar, którego oko nie obejmuje swoim zasięgiem. Stopniowo ogranicza się pole widzenia, chory widzi jak przez lunetę.

W przedniej komorze oka, leżącej przed soczewką, wzrasta ciśnienie. Znajduje się tutaj wodnista, uboga w białko ciecz, którą oczy ciągle wydzielają do swoich komór. Żeby uniknąć wzrostu ciśnienia krwi w oku, nadmiar cieczy jest odprowadzany z oka maleńkimi kanalikami.

Objawy jaskry

– ograniczenie pola widzenia

– luki w obrazach odbieranych przez oko

Przyczyny jaskry

Przyczyny powstawania jaskry nie są do dzisiaj dokładnie zbadane. Przypuszcza się, że źródłem choroby jest niedostateczny odpływ wodnistej cieczy, przez co wzrasta ciśnienie w oku. Dochodzi wówczas do uszkodzenia nerwów wzrokowych, a nawet do ich obumarcia.

Leczenie jaskry

Pacjent otrzymuje leki, które zmniejszając wydzielanie wodnistej cieczy lub wzmagają proces jej odpływu z oka. W przypadku jaskry przewlekłej chory musi przyjmować leki już do końca życia. Czasem w celu usunięcia jaskry konieczny jest zabieg operacyjny. Polega on na wykonaniu niewielkiego nacięcia tęczówki, co umożliwia odpływ wodnistej cieczy z oka. Na szczęście w większości przypadków jaskry wystarcza zastosowanie odpowiednich leków obniżających ciśnienie cieczy. (więcej…)