Tag - plamy

Piegi i bielactwo

Są to liczne, często zgrupowane, brązowe, dobrze odgraniczone plamki leżące na poziomie skóry. Występują pod wpływem słońca, najczęściej na twarzy, dekolcie, przedramionach i grzbietach dłoni. Są częstsze u dzieci i młodzieży. To niegroźne zaburzenie barwnikowe skóry występuje zwłaszcza u osób o jasnych lub rudych włosach.

Co to jest bielactwo?

Jest to nabyte zaburzenie wytwarzania i równomiernego rozłożenia barwnika skóry (melaniny). Bardzo często bielactwo jest mylnie kojarzone z albinizmem. Podstawową różnicą między tymi chorobami jest to, że w przypadku bielactwa zmiany skórne nie występują od urodzenia, lecz pojawiają się w ciągu życia. Albinizm natomiast to zaburzenie uwarunkowane genetycznie, występujące od urodzenia. Zmiany skórne mają postać wyraźnie odgraniczonych, zwykle symetrycznie umiejscowionych, białych plam o zaokrąglonych kształtach. Plamy mogą być maleńkie, wielkości główki od szpilki, ale równie dobrze mogą pokrywać całe niemal ciało. W miejscach występowania plam, również owłosienie ciała nie posiada barwnika.

Objawy

Bielactwo: Białe, różnych rozmiarów plamy na skórze, które mogą się powiększać i zlewać w większe.

Piegi: Brązowożółte plamki różnej wielkości, często zgrupowane, najczęściej na skórze twarzy i grzbiecie rąk.

Jakie są przyczyny bielactwa?

Analiza mikroskopowa białych plam wykazała, że pozbawione są one zupełnie komórek produkujących brązowy barwnik. Dlaczego? Odpowiedź nie jest prosta. Spośród wielu teorii bierze się obecnie pod uwagę możliwość mechanizmów autoimmunologicznych organizmu. Zauważono również, że bielactwo często występuje przy stresie i towarzyszy wystąpieniu innej choroby np. cukrzycy, nadczynności tarczycy, przewlekłemu zapaleniu błony śluzowej żołądka oraz urazom czaszki.

Jak leczy się bielactwo?

Bielactwo jest chorobą nieuleczalną, ale i na szczęście zupełnie niegroźną. Niewielkich rozmiarów plamki można z powodzeniem tuszować kosmetycznie. W tym celu wykorzystuje się barwniki np. karoten. W przypadku umiejscowienia wykwitu bielactwa na skórze głowy owłosionej, odbarwieniu ulega również pasmo włosów rosnących w tym miejscu. (więcej…)

Rumień zakaźny

Rumień zakaźny (Erythema infectiosum acutum) jest to niegroźna choroba zakaźna występująca głownie u dzieci, najczęściej między 6 a 15 rokiem życia. Objawem są jasnoczerwone lub sinawe ogniska rumieniowe szerzące się począwszy od twarzy poprzez tułów i pośladki aż po kończyny. Charakterystyczny jest fakt, iż wysypka na twarzy jest ograniczona tylko do policzków i nasady nosa. Symptomy te określa się czasami jako tak zwany wygląd spoliczkowany. Objawom skórnym towarzyszą typowe objawy grypowe i przeziębieniowe – brak apetytu, bóle głowy, katar, osłabienie lub ból mięśni, czasami również niezbyt silne bóle stawów. Często też u pacjenta występuje uczucie rozbicia. Zazwyczaj przez pierwsze dwa dni występuje również niewysoka gorączka. Epidemie rumienia zakaźnego wybuchają raczej sporadycznie, przeważnie w odstępach wielu lat. Do wybuchów choroby dochodzi najczęściej w okresie zimowym i wiosennym w przedszkolach, szkołach i internatach.

Objawy rumienia zakaźnego

– Czerwone plamy pojawiające się przede wszystkim na policzkach i nasadzie nosa

– Następnie jasnoczerwona wysypka na rękach, nogach i pośladkach

– Później środki plam rozjaśniają się i powstają charakterystyczne obręcze

– Uczucie rozbicia

– Czasem niewysoka gorączka

– Niekiedy lekki bóle stawów

Jakie są przyczyny rumienia zakaźnego?

Chorobę wywołuje parwowirus typu B19, przy czym jak dotąd nie jest dokładnie znane działanie wirusa w organizmie człowieka. Rozprzestrzenia się ona przez drogi oddechowe. Wydaje się jednak, że ten rodzaj wirusa nie należy do groźnych, ponieważ choroba ujawnia się u mniejszości zakażonych nim dzieci. (więcej…)

Ospa wietrzna

Jest to zakaźna choroba wirusowa, którą przechodzi prawie każde dziecko. Wirus ospy wietrznej jest identyczny z wirusem wywołującym u dorosłych półpasiec. Przypuszcza się, że półpasiec jest swego rodzaju „rozbudzoną” ospą wietrzną. Wywołuje go „uśpiony” od czasów dzieciństwa wirus, czekający w osłonkach nerwowych na osłabienie systemu immunologicznego organizmu i wywołujący nową infekcję. Bardzo długo wierzono, że ospa wietrzna jest łagodną odmianą ospy. Dopiero pod koniec XIX wieku stwierdzono, że są to dwie zupełnie niezależne od siebie choroby.

Objawy ospy wietrznej

– Niewielki ból głowy.

– Lekko podwyższona temperatura ciała.

– Małe, czerwone plamki na skórze, przechodzące w pęcherzyki wypełnione płynem. Przyschnięte pęcherzyki pozostawiają na ciele liczne strupki.

Jakie są przyczyny ospy wietrznej?

Wirus choroby jest przenoszony przez bezpośredni kontakt z chorym, w drodze infekcji kropelkowej albo w powietrzu. Stąd też nazwa ospa wietrzna. Szczególnie narażone są dzieci przebywające w szkołach, gdzie ryzyko bezpośredniego kontaktu z chorym znacznie wzrasta, zwłaszcza, że chory może zarażać innych na dwa dni przed pojawieniem się pierwszych objawów.

Jak leczy się ospę wietrzną?

Choroba ta w zasadzie nie wymaga specjalistycznego leczenia.

Co można zrobić samemu?

Dla złagodzenia swędzenia można użyć mieszanki tlenku cynku i wody wapniowej i łagodzących maści. Należy unikać rozdrapywania krostek, ponieważ może to wywołać powtórną infekcję. Gdy dolegliwości staną się wyjątkowo uciążliwe. Lekarz może przepisać lek przeciwhistaminowy, mający działanie łagodzące świąd. Chorzy powinni pozostać w izolacji od osób, które nie przechodziły ospy wietrznej, do czasu aż zagoją się wszystkie krostki. Pod przyschniętymi, ale niezupełnie zagojonymi pęcherzykami ciągle jeszcze mogą znajdować się niebezpieczne dla innych wirusy!

Kiedy należy udać się do lekarza?

W przypadku, gdy świąd staje się wyjątkowo nieznośny, lub gdy dają się zauważyć objawy choroby wtórnej. Bezsenność, bóle głowy, a także torsje mogą być takimi objawami.

Przebieg choroby – ospa wietrzna

Po upływie od 2 do 3 tygodni okresu inkubacji choroby, daje o sobie znać ból głowy oraz gorączka. Następnie na skórze pojawiają się niewielkie, czerwone plamki, które wkrótce przybierają postać pęcherzyków wypełnionych przezroczystym płynem. Plamki te widoczne są zazwyczaj najpierw na tułowiu, w okolicy pachwin i głowy, po czym szybko – w ciągu paru dni – rozprzestrzeniają się na całe ciało. Zdarza się, że pęcherzyki pojawiają się w jamie ustnej, wokół błony śluzowej oczu i genitaliów. Pęcherzyki równie szybko przysychają tworząc na powierzchni skóry ciemne krostki. Na tym etapie pojawia się bardzo nieprzyjemny, nieznośny wręcz świąd. Po upływie tygodnia lub dwóch, wszystkie objawy ustępują, a pacjent powraca do zdrowia.

Czy ospa wietrzna jest chorobą niebezpieczną?

Nie jest to choroba niebezpieczna, zwłaszcza u dzieci. U dorosłych może mieć wprawdzie dłuższy i bardziej uciążliwy przebieg, ale również w tym przypadku nie niesie praktycznie żadnego zagrożenia. Oczywiście istnieje pewne ryzyko wystąpienia chorób wtórnych, np. brak higieny może być powodem infekcji rozdrapywanych ranek. Rzadko występującymi chorobami wtórnymi przy ospie wietrznej są powikłania płuc oraz zapalenie opon mózgowych. Trzeba pamiętać, że rozdrapywanie swędzących ranek może być przyczyną powstawania trwałych blizn.

Jak uniknąć ospy wietrznej?

Dla silnych, dobrze odżywionych dzieci choroba nie stanowi większego zagrożenia. Inaczej jest w przypadku dzieci wątłych, chorowitych oraz ludzi dorosłych, którzy nie przechodzili ospy wietrznej. W obu przypadkach należy unikać kontaktu z chorymi.

Odporność na całe życie

Jeśli przechodziłeś już ospę wietrzną, nie musisz się jej obawiać. Ponieważ jest to raczej niegroźna choroba, szczepienie stosuje się tylko w wyjątkowych sytuacjach. 

Łupież pstry

Łupież pstry pojawia się na skutek zakażenia powierzchniowych warstw skóry przez pewien gatunek grzyba. Najczęściej zdarza się to u osób dorosłych, wykazujących tendencję do nadmiernego pocenia się. Po zakażeniu, zazwyczaj na górnej części tułowia pojawiają się drobne plamy różowawe, żółto lub ciemnobrunatne, z czasem ciemniejące. Można również zaobserwować ich stopniowe zlewanie się w większe przebarwienia. W czasie drapania skóra złuszcza się w postaci drobnych wiórków, ale może też odchodzić całymi płatami.

Objawy łupieżu pstrego

– Okrągłe lub owalne plamy na skórze; żółtawo-brunatne, rzadko czarne

– Łuszczenie się skóry – odpadają drobne łuski lub całe płaty skóry

– Zakażone partie skóry nie opalają się na słońcu

– Możliwe uczucie swędzenia

– Późniejsze przebarwienia skóry na dużych powierzchniach

Jakie są przyczyny łupieżu pstrego?

Chorobę wywołuje grzyb(malassezia furfur), na którego zarodniki można natknąć się właściwie wszędzie, jednak potrzebuje on dogodnych warunków, by móc wniknąć w skórę. Takie możliwości zapewnia mu silnie pocąca si skóra, stąd też wiele przypadków tej choroby można spotkać u osób przebywających w tropikach. Niemniej jednak, w klimacie umiarkowanym łupież pstry pojawia się także dość często.

Jak leczy się łupież pstry?

Miejsca dotknięte przeciera się roztworem spirytusu, zawierającym środki przeciwgrzybicze. Ponadto należy często myć skórę kwaśnym mydłem i starać się zmniejszyć wydzielanie potu.

Co można zrobić samemu?

Czasem wystarczają sposoby domowe,  jak na przykład bardzo mocne i energiczne namydlanie skóry. Pianę należy pozostawić do wyschnięcia na 10 minut, a następnie wyszorować całą powierzchnię ciała szorstką szczotką.

Zabieg ten należy powtarzać wielokrotnie, a ponieważ grzyb wywołujący łupież osadza się tylko na powierzchni zrogowaciałego naskórka, są duże szanse na skuteczne pozbycie się tego pasożyta.

Kiedy należy zgłosić się do lekarza?

Właściwie porada lekarska jest niezbędna w każdym wypadku infekcji skóry, jeżeli nie ustępuje ona samoistnie po kilku dniach. Łupież pstry stanowi raczej problem natury kosmetycznej niż problem medyczny, ale trudno to samemu ocenić i dlatego konsultacja lekarska jest bardzo istotna.

Co zrobi lekarz?

Lekarz zbada pod mikroskopem wycinek zainfekowanej skóry, a ponadto użyje do badania specjalnych promieni świetlnych, pod wpływem których ogniska zapalne przyjmą barwę od złotożółtej do pomarańczowej.

Jeżeli diagnoza potwierdzi łupież pstry, lekarz zapisze roztwory przeciwgrzybicze na bazie spirytusu oraz środki złuszczające. Jeśli rozległość zmian skórnych jest znaczna, stosuje się także środki doustne. Lekarz zaleci także stosowanie specjalnych gatunków mydła z dodatkiem selenu.

Łupież pstry – przebieg choroby

Pod pachami, na klatce piersiowej, brzuchu i na plechach pojawiają się najpierw pojedyncze, chaotycznie rozrzucone łuszczące się plamy i plamki. Są okrągłe lub owalne, żółtawe, ale mogą mieć różne odcienie aż do brunatnego, a nawet czarnego.

Nie leczone, rozprzestrzeniają się, łączą się w grupy i przybierają najróżniejsze kształty. Zaatakowana skóra w nieznacznym stopniu złuszcza się otrębiasto. Podczas drapania jednak odrywają się drobne matowe łuski. Plamy pozornie nie zmieniają kolory pod wpływem słońca, ale po wyleczeniu na skórze zostają jeszcze przez dłuższy czas białawe przebarwienia, które z czasem znikają.

Czy łupież pstry jest niebezpieczny?

Łupież nie jest chorobą niebezpieczną, nie wywołuje nawet złego samopoczucia. Dopiero gdy dochodzi do swędzenia, mogą pojawić się komplikacje. Drapiąc energicznie skórę można uszkodzić jej głębsze partie, a tym samym otworzyć drogę innym, bardziej niebezpiecznym zarazkom.

Jak unikać łupieżu?

– Osoba, która intensywnie się poci i miała już kłopoty z łupieżem, powinna nosić luźną, przewiewną garderobę, która umożliwi odparowanie potu.

– Tkaniny naturalne lepiej nadają się do noszenia niż syntetyczne

– Po każdym wysiłku, który spowodował pocenie, należy bardzo dokładnie umyć ciało

Ważne

Łupież pstry nie jest właściwie zaraźliwy, niemniej jednak nie poleca się wspólnego korzystania z tej samej gąbki lub ręcznika. Bielizna, codziennie zmieniana powinna być wykonana z materiałów nadających się do gotowania.

Schorzenia rogówki

Przednią część oka pokrywa twarda, elastyczna i przezroczysta błona – rogówka. Chroni ona oko i jednocześnie jest częścią aparatu dioptrycznego (tworzącego obraz). Brzeg rogówki tworzy twardówka, wewnętrzna, nieprzejrzysta biaława błona z tkanki łącznej włóknistej, przechodząca od przodu w przezroczystą rogówkę.

Przez rogówkę nie przebiegają naczynia krwionośne, mimo to jest ona tkanką żywą, odżywianą przez twardówkę, ciecz wodnistą oczu i łzy. Ze względu na powolny proces przemiany materii, rogówkę można łatwo przeszczepiać, ale z drugiej strony jest ona podatna na choroby. Rogówka ulega szeregowi chorób bakteryjnych, wirusowych i alergicznych, powodujących stany zapalne. Ponieważ z rogówką graniczą bezpośrednio powieki i spojówki może dochodzić do przenoszenia się stanów zapalnych. Niektóre choroby mogą stopniowo obejmować całą rogówkę, aby następnie wtargnąć do wnętrza oka. W efekcie dochodzi do zmian zwyrodnieniowych, mętnienia i bliznowacenia, które powodują zburzenia wzroku.

Objawy schorzeń rogówki

– zmętnienie widzianego obrazu

– swędzenie lub ból

– widzenie niewyraźnych punktów lub plam

– przebarwienia

– ropienie

– wady wzroku

Przebieg schorzeń rogówki

Najczęściej spotykaną formą bakteryjnego zapalenia rogówki jest wrzód pełzający ostry. Jego powstaniu sprzyja ropny stan woreczka łzowego. Naciek powstały na środku rogówki powoduje jej ubytek w kształcie sierpa.

Zapalenie rogówki powodują liczne wirusy m.in. ospy prawdziwej i szczepiennej, półpaśca oraz opryszczki.

Do zapaleń alergicznych należy zapalenie różowate, występujące u osób cierpiących na trądzik różowaty twarzy. Na powierzchni rogówki, w obrębie szpary powiekowej, tworzą się nacieki.

U płodu reakcję alergiczną wywołuje również krętek blady (sprawca kiły). Między 10-20 dniem życia powoduje on zapalenie miąższowe rogówki. (więcej…)