Tag - poronienie

Niepłodność

O niepłodności można mówić wtedy, gdy pomimo regularnie podejmowanego współżycia, oczywiście bez stosowania środków antykoncepcyjnych, kobieta nie może zajść w ciążę w przeciągu mniej więcej dwóch lat. Nie da się samodzielnie ustalić, czy niemożność zajścia w ciążę przez kobietę jest wynikiem niepłodności kobiety czy mężczyzny. Konieczne są do tego specjalistyczne badania lekarskie.

Przyczyny niepłodności u kobiety

Niepłodność może dotyczyć również kobiet, które już wcześniej urodziły dziecko. Przypadek ten określa się jako niepłodność wtórną. Często zdarza się, że po zapaleniu jajowodów dochodzi do ich niedrożności. Komórka jajowa nie może przedostać się do macicy, a więc nie możliwe jest zapłodnienie.

Przyczyną niepłodności mogą być choroby, wady budowy i zaburzenia funkcjonowania jajników. W ostatnim przypadku winę najczęściej ponosi przysadka mózgowa, przez którą występują zaburzenia gospodarki hormonalnej. Efektem tego jest nieprawidłowe funkcjonowanie jajników i brak jajeczkowania. Schorzenia mogą występować również w macicy. Jako przykład można wymienić choćby mięśniaki, przewlekłe stany zapalne błony śluzowej macicy lub zmiany gruźlicze, jak również owrzodzenia szyjki macicy. Często występują również wady w budowie macicy. Utrudnia to przemieszczanie się plemników lub uniemożliwia zagnieżdżenie się jaja.

Obok czynników fizycznych znaczną rolę odgrywa także kondycja psychiczna kobiety. Zaburzenia na tym tle mogą również bardzo niekorzystnie wpływać na płodność. Niekiedy wystarczy choćby silny stres, aby uniemożliwić w danym momencie zajście w ciążę.

Niepłodność objawy

– niemożność zajścia w ciążę pomimo regularnych stosunków płciowych

– wielokrotne poronienie

Niepłodność leczenie

W zależności od przyczyny, niepłodność można leczyć podając środki hormonalne lub za pomocą zabiegu operacyjnego ( w wypadku niepłodności mechanicznej). Jednak metody te nie są stosowane we wszystkich postaciach i przypadkach niepłodności. Jeżeli podłożem schorzenia są zaburzenia psychiczne, powinno się zastosować psychoterapię. Aby była ona skuteczna, udział w niej powinien wziąć również partner. Leczenie nie zawsze okazuje się skuteczne. Dlatego coraz częściej stosowana jest metoda zapłodnienia pozaustrojowego (in vitro). Pozwala ona stworzyć warunki dające szansę zajścia w ciążę wielu kobietom, u których schorzenie powodujące niepłodność nie zostało wyleczone. (więcej…)

Poronienie

O poronieniu mówi się, gdy ciąża kończy się przed 16 tygodniem. Poród pomiędzy 16 a 28 tygodniem to poród niewczesny, między 28 a 36 tygodniem to poród przedwczesny. Dzieci, które urodzą się później, to noworodki donoszone. Noworodki przychodzące na świat do 22 tygodnia ciąży mają pewne szanse na przeżycie. Większość przypadków poronień ma miejsce w 7 tygodniu ciąży. Poronienie rozpoczyna się krwawieniem z dróg rodnych albo brunatnymi upławami. Obok poronienia samoistnego, czyli takiego, które nie następuje pod wpływem działania czynników z zewnątrz istnieje sztuczne poronienie, czyli celowe przerwanie ciąży w drodze zabiegu aborcji lub wywołane działaniem leków. W naszych szerokościach geograficznych, poronienie samoistne następuje w przypadku co dziesiątej ciąży. Objawem jest krwotok oraz silny ból w podbrzuszu i okolicy krzyżowej. Płód jest zazwyczaj mocno zniekształcony lub w ogóle nie do stwierdzenia. Wielu lekarzy jest zdania, że poronienie samoistne jest aborcją inicjowaną niejako przez sam organizm, w przypadkach dużych defektów płodu.

Objawy poronienia

– skurczowe bóle w podbrzuszu i okolicy krzyżowej, przypominające objawy miesiączki

– krwawienia z dróg rodnych w pierwszych 16 tygodniach ciąży

Przyczyny poronień

Zadziwiający jest fakt, że zdrowa ciąża jest w stanie przetrwać nawet wpływ skrajnie negatywnych czynników działających z zewnątrz, np. w wyniku wypadku drogowego. Nie ma dotąd całkowicie jasnej odpowiedzi na pytanie, czy przyczyną poronienia mogą być silne przeżycia psychiczne i stresujące sytuacje. Pewne jest natomiast, że może do tego doprowadzić nadużywanie alkoholu i nikotyny w czasie ciąży. Bardzo niebezpieczne są choroby zakaźne, zwłaszcza infekcje wirusowe u ciężarnej. Są to: różyczka, żółtaczka, świnka, cytomegalia i inne choroby. Procesom poronnym sprzyjają również choroby polegające na zaburzeniach przemiany materii u kobiety np. cukrzyca lub pewne postaci przewlekłego zapalenia nerek. Nie bez znaczenia są także zaburzenia hormonalne oraz defekty budowy anatomicznej np. zniekształcenia macicy, źle wykształcone łożysko, wypadanie macicy oraz dużych rozmiarów mięśniaki. (więcej…)

Aborcja

Poronienie sztuczne jest to celowe przerwanie ciąży. Określa się je też mianem porodu niewczesnego (jeśli nastąpi między 16 a 28 tygodniem) lub porodu przedwczesnego (jeśli zabieg nastąpi między 28 a 36 tygodniem ciąży).

Kiedy i gdzie przeprowadza się aborcję?

Z medycznego punktu widzenia zabieg jest tym mniej ryzykowny, im wcześniej zostanie przeprowadzony. Od drugiego trymestru ciąży aborcja wiąże się z ogromnym bólem i większym ryzykiem wystąpienia powikłań. Sztucznego poronienia dokonuje się w warunkach szpitalnych, chociaż w mniej skomplikowanych przypadkach zabieg może zostać zakwalifikowany nawet jako laboratoryjny.

Jak przeprowadza się sztuczne poronienie?

Najpierw stosuje się środki wywołujące bóle porodowe, które powodują rozszerzenie kanału szyjki macicy. Następnie usuwa się błonę śluzową macicy i zagnieżdżony w niej płód. W tym celu wykorzystuje się następujące metody:

Odsysanie

Przez rozszerzony kanał szyjki macicy wprowadza się do macicy kaniulę i za pomocą pompy próżniowej odsysa się zawartość. Zastosowanie tej metody jest możliwe około12 tygodnia ciąży. Jest to sposób najprostszy i najbezpieczniejszy. Zabieg trwa około 5 minut

Wyłyżeczkowanie (wyskrobanie)

Metodę tę stosuje się najczęściej pomiędzy 12 a 15 tygodniem ciąży, jakkolwiek nierzadko przeprowadza się go wcześniej. Płód oraz śluzówkę macicy usuwa się za pomocą instrumentu przypominającego łyżeczkę (skrobaczkę). Zabiegu często się dokonuje w znieczuleniu ogólnym.

Inne metody

Po upływie 15 tygodnia ciąży sztuczne poronienie wywołuje się środkami powodującymi bóle porodowe i skurcze, w wyniku czego płód zostaje wydalony. Od momentu podania do worka owodniowego prostaglandyny do rozpoczęcia się akcji porodowej może upłynąć nawet doba. Po porodzie konieczne jest wyłyżeczkowanie jamy macicy, aby pozostałe w niej resztki nie stały się przyczyną zakażenia. Pacjentka musi pozostać w szpitalu jeszcze przez kilka dni. (więcej…)