Tag - przebieg

Przewlekła białaczka szpikowa

Medycyna rozróżnia białaczkę szpikową i limfatyczną. Są to najważniejsze choroby zespołu rozrostowego układu krwiotwórczego i limfatycznego. Schorzenie to charakteryzuje się nadmiernym i niekontrolowanym rozrostem komórek. Przewlekła białaczka szpikowa jest chorobą szpiku kostnego. Powstające w szpiku krwinki białe, granulocyty rozmnażając się w sposób niepohamowany nie są już w zasadzie zdolne do spełniania swych naturalnych funkcji.

Dlatego organizm nie jest w stanie w dostatecznym stopniu bronić się przed infekcjami. Zwykłe zakażenie może stanowić dla chorego na białaczkę zagrożenie życia. Nadmierna produkcja krwinek białych powoduje też zaburzenie krzepnięcia krwi.

Przyczyny przewlekłej białaczki szpikowej

Dokładna przyczyna nie jest znana. Wiadomo, że przewlekłą białaczkę szpikową może wywołać promieniowanie jonizujące, powstające przy rozszczepieniu jądra atomu. U dziewięciu na dziesięciu pacjentów w materiale genetycznym stwierdza się nieprawidłowy chromosom, tak zwany chromosom Filadelfia. Tę niewielką zmianę genu można obserwować w komórkach pod mikroskopem jako anomalię strukturalna.

Białaczka szpikowa przewlekła dotyka najczęściej osoby między 30. a 50. rokiem życia, przy czym w stadium początkowym nie stwierdza się żadnych objawów. Uwidaczniają się one dopiero znacznie później.

Objawy przewlekłej białaczki szpikowej

– Bladość.

– Zmęczenie.

– Duszności.

– Uczucie ucisku i wypełnienia w nadbrzuszu.

– Spadek wagi.

– Zwiększona skłonność do krwawień (na przykład częste krwawienie z nosa).

– Powiększona śledziona: czasem nawet tzw. “śledziona olbrzymia”.

Leczenie przewlekłej białaczki szpikowej

Tak jak w większości schorzeń nowotworowych, także w przypadku przewlekłej białaczki szpikowej stosuje się tak zwane leki cytostatyczne. Są to skomplikowane związki chemiczne, które ogólnie hamują rozmnażanie się komórek. Ponieważ komórki u chorego na białaczkę rozmnażają się bardzo szybko, właśnie one w największym stopniu ulegają niszczącemu działaniu leków. Niszczenie chorych komórek jest możliwe jednak wyłącznie za cenę znacznych działań ubocznych (zapalenie błony śluzowej żołądka i jelit, wypadanie włosów, silne nudności itp.). (więcej…)

Przewlekła białaczka limfatyczna

W przebiegu białaczki limfatycznej dochodzi do zmiany komórek (limfocytów) w węzłach chłonnych oraz innych tkankach limfatycznych. Limfocyty bardzo szybko rozmnażają się, zwiększa się ich ilość, dostają się one do szpiku kostnego oraz krwi. Na ten rodzaj białaczki najczęściej chorują osoby w podeszłym wieku.

Choroba rozpoczyna się zwykle bezobjawowo. W innych przypadkach pierwszym symptomem jest bolesne powiększenie węzłów chłonnych. Innymi objawami towarzyszącymi przewlekłej białaczce limfatycznej jest osłabienie, brak apetytu, duszność podczas wysiłku fizycznego oraz uczucie pełności W nadbrzuszu. Ponieważ objawy nie są charakterystyczne, przewlekła białaczka limfatyczna często jest wykrywana przypadkowo, podczas badania morfologii krwi wykonywanego z innych powodów.

Częstym objawem jest powiększenie węzłów chłonnych oraz śledziony i wątroby. W stadium bardziej zaawansowanym może występować bladość skóry oraz skłonność do krwawień i powstawania wybroczyn po niewielkich urazach na skórze i śluzówce. W rzadkich przypadkach pojawiają się zmiany skórne w postaci nacieków z komórek limfatycznych.

Przewlekła białaczka limfatyczna przyczyny

Przyczyny tej choroby do chwili obecnej nie zostały wykryte. Pewną rolę niewątpliwie odgrywają czynniki dziedziczne. Objawy białaczki powstają, gdy zmienione nowotworowo limfocyty dostają się do szpiku kostnego oraz krwi i wypierają z nich prawidłowe komórki krwi.

Objawy przewlekłej białaczki limfatycznej

– Powiększenie węzłów chłonnych.

– Brak apetytu, osłabienie.

– Duszność podczas wysiłku.

– Uczucie pełności w nadbrzuszu.

– Powiększenie wątroby i śledziony.

– W zaawansowanym stadium bladość skóry, powstawanie wybroczyn i wzmożona skłonność do krwawienia.

– Zmiany skórne (egzema).

Przewlekła białaczka limfatyczna leczenie

Zasadniczo istnieją trzy metody leczenia. Po pierwsze można stosować cytostatyki. Są to leki, które hamują powstawanie i dojrzewanie komórek zmienionych nowotworowo. Niestety wpływają one niekorzystnie także na zdrowe komórki. Z tego powodu stosowane są głównie, aby zatrzymać rozwój choroby.

Kolejną metodą jest podawanie kortykosterydów. Zastosowanie tych leków może doprowadzić do bardzo szybkiej poprawy. Czas jej trwania jest niestety przeważnie krótki. (więcej…)

Ostra białaczka szpikowa

Istotą ostrej białaczki szpikowej, podobnie jak w innych formach tej choroby, jest wzmożona produkcja białych krwinek, a dokładniej mówiąc jej prekursorów (mieloblastów, promielocytów). Podstawową cechą komórek białaczkowych jest ich niezdolność do dalszego dojrzewania i różnicowania się. Powoduje to, ze cały czas powstające komórki patologiczne gromadzą się w szpiku i krwi obwodowej i nie uzyskują normalnych funkcji obronnych, właściwych białym krwinkom.

Do objawów choroby należą najczęściej krwotoki z nosa lub pojawiające się na powierzchni skóry sine plamy. Pacjent jest  blady, ma gorączkę i często odczuwa bóle kości mięśni kończyn. Powoli traci on siły i staje się apatyczny.

Ostra białaczka szpikowa może wystąpić u osób w różnym wieku, najczęściej jednak pojawia się u ludzi stosunkowo młodych między 30. a 40. rokiem życia.

Przyczyny ostrej białaczki szpikowej

Czynniki wywołujące białaczkę mogą być różnej natury; bywają przekazywane genetycznie, ale także znajdują się w rakotwórczych substancjach, jak na przykład w benzolu. Przypuszcza się, że do grupy czynników wywołujących tę chorobę należą również niektóre wirusy.

Poza wymienionymi czynnikami, przyczyną białaczki może być także promieniowanie jonizujące (promienie radioaktywne oraz rentgenowskie) lub stosowane w chemioterapii leki (cystostatyki). Różne typy białaczki mogą pojawiać się również jako skutek leczenia innego rodzaju nowotworu.

Objawy ostrej białaczki szpikowej

– Krwawienia z nosa lub wylewy podskórne.

– Blada skóra.

– Gorączka.

– Niekiedy bolesne owrzodzenia w jamie ustnej lub zapalenie dziąseł.

– Czasem bóle kości i stawów.

Leczenie ostrej białaczki szpikowej

Podstawowym celem w leczeniu białaczki jest zlikwidowanie komórek nowotworowych, dzięki czemu proces tworzenia białych krwinek powraca do prawidłowe go stanu. Terapię przeprowadza się stosując odpowiednie leki, a także przeprowadzając iniekcje i wlewy. Niestety, zastosowanie chemioterapii niesie ze sobą poważne ryzyko, ale daje również szansę na wyleczenie, natomiast białaczka nie leczona, zawsze kończy się śmiercią.

Poza właściwym leczeniem białaczki podejmuje się także inne środki jako leczenie wspomagające, np. podaje się choremu antybiotyki lub środki przeciwgrzybicze, przeprowadza się też przetaczanie krwi.

Odpowiednie środki i metody stosuje się zależnie od indywidualnej reakcji pacjenta. Niekiedy możliwa jest nawet późniejsza transplantacja szpiku kostnego. (więcej…)

Posocznica

Posocznica to infekcja bakteryjna rozprzestrzeniająca się drogami układu krwionośnego, postać najczęściej spotykana w zakażeniach gronkowcowych i paciorkowcowych, potocznie zwana w niektórych regionach Polski zakażeniem krwi. Z miejscowego ogniska zapalnego zarazki przedostają się do dróg limfatycznych oraz sąsiednich węzłów chłonnych. jeśli węzły chłonne nie unieszkodliwią bakterii, wówczas te trafiają do układu krwionośnego. Bakterie atakują poszczególne organy tworząc nowe ogniska zapalne np. w płucach, nerkach, sercu, szpiku kostnym oraz skórze. Ogniska te stają się źródłem wysiewu kolejnych porcji zarazków.

Bakterie mogą przedostać się bezpośrednio do krwi np. podczas operacji lub w wyniku skaleczenia. Posocznica jest chorobą śmiertelnie niebezpieczną.

Przyczyny posocznicy

Drobnoustroje wysiewają się do krwi z określonego ogniska zapalnego. Ryzyko wystąpienia posocznicy zwiększają wszystkie choroby, które osłabiają układ immunologiczny człowieka. Są to choroby zakaźne, alkoholizm, mnogie urazy, białaczka, zespół niedoboru przeciwciał, terapia cytostatyczna (zwalczanie raka). Niestety w większości przypadków do zakażenia dochodzi w szpitalach na salach intensywnej terapii. Tak jest w 75% zachorowań. Umieralność jest wysoka.

Objawy posocznicy

– Gorączka.

– Dreszcze.

– Powiększenie węzłów chłonnych.

– Czerwona pręga.

– Przyspieszony puls.

– Przyspieszony oddech.

Leczenie posocznicy

Podstawę rozpoznania posocznicy stanowi posiew krwi w celu określenia rodzaju bakterii. Pierwszym krokiem jest zastosowanie antybiotyków. Początkowo jest to swego rodzaju terapia “w ciemno”, gdyż dopiero po wykonaniu analiz, które trwają kilka dni, można zidentyfikować rodzaj bakterii i zastosować odpowiedni antybiotyk zwalczający konkretny typ bakterii. Czasem choremu przetacza się krew i osocze. (więcej…)

Zatrucie ciążowe i rzucawka

Są to choroby określane wspólną nazwą gestozy, występujące specyficznie W okresie ciąży, spowodowane zaburzeniami przemiany materii, których przyczyną jest dodatkowe obciążenie organizmu kobiety podczas ciąży.

W zależności od tego, w którym okresie ciąży wystąpią dolegliwości, wyróżnia się gestozę wczesną (w pierwszym trymestrze ciąży) i gestozę późną zwaną zespołem EPH (w ostatnim trymestrze ciąży).

Gestoza wczesna charakteryzuje się nudnościami i wymiotami. Występuje nadmierne wydzielanie śliny. Stwierdza się utratę wagi ciała.

Gestoza późna znana również jako zespól EPH lub gestoza EPH występuje w ostatnich miesiącach ciąży. Objawia się obrzękami, białkomoczem (proteinuria) i nadciśnieniem. Do wczesnych symptomów choroby należy: silny ból głowy podwójne widzenie, błyski przed oczami, gwałtowny wzrost ciśnienia krwi oraz nudności.

Jedną z postaci późnej gestozy jest rzucawka zwana również eklampsją. Jest to bardzo groźna choroba, której towarzysza drgawki mogące prowadzić do utraty przytomności.

Przyczyny gestozy

Źródła choroby nie są jak dotąd dokładnie znane. Przypuszcza się, ze przyczyna zaburzeń jest skurcz średnich, mniejszych i najmniejszych naczyń krwionośnych, co prowadzi do obrzęków, powstawania złogów białkowych oraz zatorów. Zespół EPH występuje u 5% kobiet ciężarnych.

Objawy zatrucia ciążowego

Wczesne:

– Nadciśnienie.

– Nagromadzenie płynów (obrzęki) w kończynach dolnych i na twarzy.

– Białkomocz spowodowany zaburzeniami pracy nerek.

Późne:

– Bóle głowy.

– Nudności, niepokój.

– Zaburzenia widzenia.

(więcej…)

Otyłość

Każdy człowiek posiada pewną ilość tkanki tłuszczowej. U mężczyzny tłuszcz stanowi średnio 12% masy ciała, u kobiety ponad dwukrotnie więcej – około 26% jeżeli ilość tkanki tłuszczowej znacznie przekracza podane wartości, mówi się o otyłości. Nadmierny tłuszcz gromadzi się przede wszystkim W tkance podskórnej, możliwe jest tez jednak stłuszczenie lub otłuszczenie narządów wewnętrznych. U tyjącej osoby dorosłej dodatkowy tłuszcz gromadzi się W już istniejących komórkach tłuszczowych, a nowych komórek przybywa niewiele. Z kolei u dziecka następują podziały komórek tłuszczowych – dzieci otyłe mają ich dużo więcej od szczupłych rówieśników. U mężczyzny tłuszcz zbiera się głównie na brzuchu, plecach i szyi, kończyny i biodra pozostają szczupła. Natomiast u kobiety gromadzi się on głównie właśnie na biodrach, a także na udach, pośladkach i ramionach.

Otyłość – przyczyny

Do otyłości dochodzi wówczas, gdy ilość energii dostarczonej z pokarmem przewyższa zapotrzebowanie energetyczne organizmu. Nawet minimalny, jednoprocentowy nadmiar kalorii na dobę, W ciągu roku powoduje wzrost wagi o 1, 5 kilograma. Samo zapotrzebowanie na energie różni się jednak u poszczególnych ludzi. Osoby będące stale w ruchu potrzebują więcej kalorii niż ludzie prowadzący siedzący tryb życia.

Psycholodzy przypuszczają, iż przyczyną otyłości jest zaburzenie zachowań związanych z regulacją apetytu. Stały dostęp do żywności stanowi pokusę, której wiele osób nie potrafi się oprzeć, co prowadzi do obżarstwa. Dzieci otyłych rodziców są wiec z reguły także otyłe, a np. kucharze lub cukiernicy grubsi od murarzy. Dla niektórych natomiast spożywanie nadmiernych ilości jedzenia staje się sposobem na zaspokojenie innych potrzeb. Często np. osoby smutne lub załamane jedzą więcej od pozytywnie nastawionych do życia.

Znacznie rzadziej, niż potocznie się sądzi, przyczyna otyłości bywają zaburzenia hormonalne. Z reguły dochodzi do sytuacji odwrotnej – to otyłość prowadzi do zaburzeń czynności gruczołów dokrewnych. Jedynie kilka zaburzeń hormonalnych prowadzi do otyłości. Dzieje się tak np. W zespole Cushinga – nadczynności kory nadnerczy ze znaczna nadprodukcja kortyzolu. Poza tym przyczyna otyłości może być zaawansowana niedoczynność tarczycy, gonad, a także przysadki mózgowej. Z kolei guzy nowotworowe zlokalizowane w niektórych częściach podwzgórza wywołują silne i trudne do opanowania uczucie łaknienia.

Otyłość – leczenie

Teoretycznie istnieją dwa sposoby na pozbycie się nadwagi: zmniejszenie liczby spożywanych kalorii i zwiększenie ich spalania. Ta druga metoda wymaga jednak zbyt dużo czasu, aby mogła być powszechnie stosowana. W celu spalenia liczby kalorii znajdujących się w jednej butelce piwa należałoby, bowiem np. przez 50 minut jeździć na rowerze. Dlatego w praktyce najlepiej jest zastosować obie metody naraz, z większym naciskiem na zmniejszenie kaloryczności pożywienia. Rodzaj zastosowanej diety jest w zasadzie nieistotny. Jednak pod warunkiem, iż będzie to dieta wyważona, dostarczająca wystarczającej ilości składników odżywczych, witamin oraz minerałów. (więcej…)

Hemofilia u dzieci

Jest to choroba krwi występująca tylko u chłopców, polegająca na wadzie krzepnięcia krwi.

Jeszcze przed kilkudziesięciu laty diagnoza – hemofilia (lub inaczej krwawiączka) oznaczała praktycznie wyrok śmierci dla dotkniętych nią dzieci, dla których przewidywana długość życia wynosiła wówczas 15 lat. Hemofilia jest wprawdzie do dzisiaj chorobą nieuleczalną, jednak postęp medycyny zwiększył szanse pacjenta na długie i w miarę normalne życie. Zagrożeniem dla chorego jest ryzyko utraty krwi wskutek krwotoku wewnętrznego lub urazów zewnętrznych.

Dziedziczenie hemofilii

Mężczyźni chorzy na hemofilię oraz kobiety, u których w rodzinie były lub są przypadki tej choroby, powinni wziąć pod uwagę ryzyko poczęcia dziecka dotkniętego hemofilią.

Choroba atakuje tylko chłopców, ale dziewczynki przekazują ją dziedzicznie swoim dzieciom. Mimo to, osoby chore nie muszą rezygnować z możliwości posiadania potomstwa.

Jeżeli któryś z krewnych był lub jest dotknięty chorobą, przyszli rodzice planujący powiększenie rodziny – zarówno kobiety, jak i mężczyźni – powinni udać się do specjalistycznej poradni, gdzie dowiedzą się, czy są nosicielami hemofilii. Oprócz tego można obliczyć czas na poczęcie dziecka, tak aby było ono płci żeńskiej. Informacji o adresach takich poradni powinien udzielić lekarz domowy lub ginekolog.

Jak chronić dziecko chore na hemofilię?

Wszyscy chorzy rejestrowani są w Instytutach Hematologii lub w poradniach przy Akademiach Medycznych oraz w Instytutach Matki i Dziecka. Każdy chłopiec dotknięty tą chorobą powinien nosić przy sobie odpowiednie zaświadczenie lub książeczkę z dokładną diagnozą lekarską (istnieją różne rodzaje hemofilii), podaną grupą krwi i innymi wskazówkami zarówno dla chorego, jak i dla lekarza. (więcej…)

Przepuklina przeponowa

Klatkę piersiową od jamy brzusznej oddziela płaski mięsień nazywany przeponą (diaphragma). Przepona stanowi istotną część mięśniówki oddechowej. Ponadto bierze ona udział w wytwarzaniu tłoczni brzusznej. Przepona jest przyczepiona do mostka, łuku żebrowego i kręgosłupa lędźwiowego. Pukla się ona do klatki piersiowej dwoma wybrzuszeniami – tak zwanymi kopułami przepony.

Rozwory przepony

Pomiędzy kopułami przepony znajdują się niewielkie otwory – rozwory przepony. W pobliżu kręgosłupa przeponę przebijają: przełyk, naczynia krwionośne i pęczki nerwowe. Miejsce to nazywa się rozworem przełykowym (hiatus oesophageus)

Co to jest przepuklina rozworu przełykowego?

Jeżeli przez otwór przełykowy przemieszczają się z jamy brzusznej do klatki piersiowej części żołądka lub cały żołądek albo inne narządy jamy brzusznej, to mówi się o przepuklinie rozworu przełykowego. Jest ona najczęściej występującym rodzajem przepukliny przepony. Mówiąc o przepuklinie przeponowej, zazwyczaj ma się na myśli właśnie przepuklinę rozworu przełykowego. Powoduje ona, że zwieracz wpustu żołądka nie zamyka się do końca lub wcale. Kwaśna treść żołądkowa cofa się wówczas do przełyku.

Przepuklina przełykowa objawy

– odbijanie i zgaga.

– ucisk, ból, skurcze za mostkiem lub w lewej części nadbrzusza.

– nasilenie dolegliwości podczas leżenia, schylania się lub napinania tłoczni brzusznej.

Przepuklina przełykowa przyczyny

Bywają przypadki wrodzonej przepukliny rozworu przełykowego, która nie daje żadnych lub jedynie nieznaczne dolegliwości. W innych przypadkach tuż po porodzie u noworodka mogą pojawić się duszności połączone z silnymi wymiotami. Przepuklina rozworu przełykowego znacznie jednak częściej występuje u osób starszych. Uważa się, iż jest ona wówczas spowodowana zwiotczeniem tkanki łącznej, wynikającym z naturalnych procesów starzenia się. Znaczną rolę w powstawaniu przepukliny przełykowej odgrywa również otyłość.

(więcej…)

Endometrioza

Endometrioza to choroba kobieca, której polska nazwa brzmi gruczolistość macicy. Nazwa medyczna pochodzi od łacińskiego słowa endometrium, oznaczającego błonę śluzową macicy. Przy endometriozie błona śluzowa macicy znajduje się tylko nie tylko na wewnętrznych ścianach macicy, ale również w miejscach, gdzie znajdować się nie powinna. Są to m.in. jajniki, jajowody, pochwa a nawet jama brzuszna.

Błona śluzowa macicy złuszcza się  i zostaje wydalana podczas menstruacji, po czym się odbudowuje. Hormony sterujące tym procesem wpływają również na endometrium znajdujące się poza obszarem macicy, sprawiając, że także ono zaczyna krwawić. Z czasem tworzą się jamy (torbiele) wypełniające się krwią, która powoli wycieka.

Endometrioza występuje tylko u kobiet w czasie rozrodczym – zazwyczaj między 30 a 40 rokiem życia. W zależności od umiejscowienia tej „ponadplanowej” błony śluzowej, występują różne objawy. Endometriozie towarzyszą zazwyczaj zaburzenia menstruacji, niekiedy problemy z oddawaniem moczu. Czasem występują ślady krwi w moczu. Błona śluzowa macicy rozrastająca się w jelitach może powodować zaparcia lub biegunki. Endometrioza może być również przyczyną niepłodności.

Endometrioza objawy

– ból w podbrzuszu – zazwyczaj podczas menstruacji

–  zaburzenia menstruacyjne – bolesne i obfite krwawienia

– niepłodność

– niekiedy ślady krwi w moczu, zatwardzenia, biegunki, skurcze, parcie na mocz

– ból w czasie stosunku

Endometrioza przyczyny

Do dzisiaj nie są dobrze znane przyczyny choroby. Przypuszcza się, że krew lub limfa wypłukuje z macicy komórki błony śluzowej, które następnie zagnieżdżają się w innych miejscach. Możliwe jest również, że komórki te wędrują przez jajniki i jajowody. Podejrzewa się również, że endometrioza jest wynikiem nieprawidłowości powstałych w czasie tworzenia się narządów płciowych.  Zaobserwowano, że kobiety, które w młodym wieku urodziły kilkoro dzieci rzadko zapadają na endometriozę.

Endometrioza leczenie

Leczenie nie jest konieczne, dopóki kobieta nie odczuwa dolegliwości. Wystarczą systematyczne badania oraz obserwacja ewentualnych objawów. Jeżeli natomiast wystąpią poważniejsze dolegliwości, stosuje się terapię hormonalną; niekiedy zabieg usunięcia torbieli; tylko w sporadycznych przypadkach konieczne jest usuniecie całego narządu rodnego. (więcej…)

Zatorowość płucna

Zatorowość płucna, jak sama nazwa wskazuje, polega na wystąpieniu zatoru, którego skutkiem jest nagłe zatkanie światła tętnic płucnych. Szybkość i nasilenie pierwszych objawów choroby zależy przede wszystkim od tego, do których rejonów płuc przestanie dopływać krew. Typowym objawem zatorowości płucnej jest nagłe wystąpienie duszności, szybkie oddychanie, przyśpieszone bicie serca i nadmierna potliwość. Chory jest niespokojny, odczuwa silny lęk. Często skarży się na ból w klatce piersiowej zlokalizowany po jednej stronie. Ból ten może promieniować również do ramion, pleców oraz brzucha.

Zatorowość płucna przyczyny

Najczęściej zamknięcie tętnic płucnych jest spowodowane skrzeplinami, które powstają w wyniku procesu krzepnięcia krwi na ścianach naczyń krwionośnych. Szczególnie często dzieje się to w żyłach nóg i miednicy, rzadziej w prawej połowie serca. W przypadku, gdy dojdzie do urwania się zakrzepu, poprzez układ krwionośny może on zostać przetransportowany do płuc. Zatory tworzą się przede wszystkim u pacjentów unieruchomionych przez dłuższy czas, szczególnie po zabiegach operacyjnych lub po ciężkich urazach. Choroba ta występuje też często u osób z niewydolnością krążenia. Materiałem, z którego najczęściej tworzy się zator, jest skrzeplina, rzadziej tłuszcz, powietrze czy ciała obce w organizmie.

Zatorowość płucna objawy

– Duszność.

– Przyśpieszony oddech.

– Wzmożona potliwość.

– Przyśpieszone bicie serca.

– Gwałtowne uczucie lęku.

– Sinica skóry oraz śluzówek.

– Jednostronny ból w klatce piersiowej promieniujący do ramion, pleców, lub nadbrzusza.

– Objawy wstrząsu.

Zatorowość płucna leczenie

Zatorowość płucna wymaga natychmiastowego podjęcia leczenia. Przede wszystkim należy zapobiec tworzeniu się następnych zatorów. W tym celu pacjentowi podaje się środki przeciwzakrzepowe (heparynę). Czas trwania leczenia takimi środkami zależy od przyczyny zatorowości płucnej. Jeżeli jest ona wynikiem przewlekłej choroby, wiążącej się z dużym ryzykiem wielokrotnego występowania zakrzepów, to w pewnych przypadkach konieczne jest nawet długotrwałe podawanie takich leków.

Co można zrobić samemu?

Najczęściej przyczyną powstawania zakrzepów jest brak ruchu. Dotyczy więc ona nie tylko osób przewlekle i obłożnie chorych, ale także tych, którzy z reguły zażywają mało ruchu, na przykład ze względu na siedzący charakter pracy. Profilaktyka sprowadza się wówczas na przykład do częstszego chodzenia, jazdy na rowerze, pływania, biegania oraz innych ćwiczeń fizycznych, które wzmacniają mięśnie kończyn dolnych. (więcej…)