Tag - przyczyna

Konflikt serologiczny

W okresie przypadającym na wybuch drugiej wojny światowej odkryto jeszcze jeden wyróżnik krwi, tzw. Czynnik Rh. Czynnik Rh jest substancją obecną w ścianie krwinek czerwonych u 85% ludzi. Rh tych osób określa się, jako RH dodatnie (Rh+), u pozostałych natomiast, jako Rh ujemne (Rh -).

Czynnik Rh wraz z grupą krwi określaną w układzie AB0 jest wyznacznikiem zgodności różnych rodzajów krwi przy jej przetaczaniu. Jeżeli osobie o ujemnym Rh przetoczy się krew Rh-dodatnią, wówczas może dojść do hemolizy, czyli rozpadu czerwonych krwinek i do niedokrwistości.

Oprócz tego katabolity, czyli produkty wzmożonego wówczas rozkładu czerwonych krwinek, powodują ogromne szkody w organizmie człowieka. Stąd konieczność dokładnego określenia grupy krwi przed wykonaniem przetoczenia.

Czynnik Rh odgrywa pewną rolę w występowaniu niektórych chorób u dzieci, jeżeli istnieje niezgodność w zakresie tego czynnika między matką a płodem. Również istnienie takiej różnicy między mężem a żoną jest wskazówką, że żona musi być dokładnie obserwowana w okresie ciąży, jeżeli ma RH-ujemne, a mąż Rh-dodatnie.

Jakie są przyczyny nietolerancji na czynnik Rh?

Związek białkowy na powierzchni czerwonych krwinek ma u pacjenta osiadającego Rh dodatnie budowę do złudzenia przypominającą strukturę bakterii. W normalnych jednak warunkach układ immunologiczny człowieka natychmiast rozpoznaje komórki własnego organizmu i ciała obce – w przypadku osoby o dodatnim Rh układ odpornościowy nie atakuje więc czerwonych krwinek, ponieważ rozpoznaje znajdujący się na nich związek jako przyjazny dla organizmu.

Oczywiście układ immunologiczny nie zniszczyłby także czerwonych krwinek dawcy z RH ujemnym.

Sytuacją szczególną jest niezgodność Rh między matką a płodem, do której dochodzi, gdy matka ma Rh ujemne, a ojciec Rh dodatnie. Ojciec może przekazać pierwszemu dziecku swoją cechę Rh-dodatnią. Podczas porodu krwinki czerwone Rh-dodatnie przechodzą do ustroju matki o Rh ujemnym. Organizm matki wytwarza przeciwciała przeciw Rh-dodatnim krwinkom płodu.

Podczas pierwszej ciąży dziecku nie grodzi żadne niebezpieczeństwo, ponieważ układ immunologiczny matki nie reaguje jeszcze na pozytywny czynnik Rh u płodu. Jeżeli natomiast w drugiej ciąży sytuacja się powtórzy i płód będzie Rh-dodatni, to przeciwciała zaatakują i zniszczą krwinki Rh-dodatnie. Dochodzi wówczas do upośledzenia procesu transportu tlenu, co stanowi śmiertelne zagrożenie dla nienarodzonego dziecka. (więcej…)

Obrzęki

Obrzęki, nazywane również puchliną tkankową, są skutkiem występowania płynów z naczyń krwionośnych lub limfatycznych i gromadzenia się ich w otaczającej tkance. W skład tych płynów wchodzi głównie woda, w minimalnej ilości białko oraz inne składniki komórkowe.

Obrzęki mogą atakować każdą niemal część ciała. Najczęściej występują bezbolesne obrzęki w obrębie skóry, błon śluzowych lub tkanki łącznej.

Znacznie bardziej niebezpieczne są obrzęki w tzw. jamach ciała zwłaszcza w tak ważnych narządach jak płuca, serce lub mózg. Obrzęk powoduje zachwianie ich podstawowych funkcji.

Jakie są przyczyny obrzęków?

Przyczyną obrzęków mogą być m.in. urazy mechaniczne, skaleczenia, uderzenia lub użądlenia przez owady.

Częściej jednak źródłem obrzęków są zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej organizmu. Brak pewnych soli lub białek we krwi wywołuje mianowicie zmianę jej właściwości chemicznych. Wprawdzie naczyńka włosowate tętnicze zaopatrują tkankę w krew i płyny organiczne, ale z kolei naczynka kapilarne żylne nie są w stanie odprowadzić z powrotem wystarczającej ilości płynów. Również naczynia limfatyczne nie odwadniają tkanki jak należy. Skutkiem takiego procesu są uszkodzenia narządów oraz obrzęki, najczęściej powiek oraz partii skóry w obrębie bioder.

Brak soli i białek w organizmie wywołuje objaw obrzęku brzucha u dzieci w krajach głodujących. W naszych szerokościach geograficznych głód raczej nie jest przyczyną obrzęków, częściej są to zaburzenia funkcji nerek lub wątroby, a u kobiet zaburzenia gospodarki hormonalnej. Jednak w przeważającej większości przypadków źródłem obrzęków są zaburzenia krążeniowe i zastoje krwi wywołane zawałami, osłabieniem pracy serca, zapaleniem naczyń krwionośnych lub żylakami. Gromadzenie się i blokada odpływu płynów powoduje obrzęk chorych partii.

Charakterystyczną oznaką obrzęku jest zagłębienie pozostające przez pewien czas po uciśnięciu obrzmiałej skóry. Natomiast obrzęki powstałe w wyniku zakrzepicy pojawiają się poniżej zaczopowania żyły, są bolesne i nie poddają się uciskowi palców. W okolicy obrzęków występuje także niekiedy zaczerwienienie skóry.

Spośród pacjentów cierpiących z powodu obrzęków 80% stanowią kobiety. Największe niebezpieczeństwo dotyczy sytuacji, gdy z powodu osłabienia serca powstaje obrzęk w płucach, który zaburza funkcje oddechowe.

Równie groźne są obrzęki jamy brzusznej powstające zazwyczaj wskutek chorób nerek, wątroby lub płuc. Przy tego rodzaju dolegliwościach z leczeniem nie wolno zwlekać.

Jak leczy się obrzęki?

Wstępna diagnoza powstaje na podstawie badań rentgenowskich, USG, osłuchania, badania dotykiem, prześledzenia historii choroby oraz wywiadu z pacjentem. Bardziej precyzyjną diagnozę można postawić po wykonaniu analizy krwi i moczu. (więcej…)

Parcie na stolec

Parcie na stolec to ciągła potrzeba wypróżnienia, której często towarzyszy ból brzucha. Parcie wywołane jest przez skurcz mięśni odbytu.

Często zdarza się, ze mimo gwałtownie odczuwanej potrzeby, wypróżnienie jest bardzo niewielkie albo nie ma go wcale. Nierzadko parcie na stolec występuje razem z silną biegunką.

Przyczyny parcia na stolec

Oprócz lekkich i przejściowych infekcji jelitowych, te bardzo nieprzyjemne objawy mogą towarzyszyć różnym, niekiedy bardzo poważnym, chorobom. Parcie na stolec nie występuje jednak praktycznie nigdy jako jedyny objaw choroby.

Zapalenie odbytu

W przypadku zapalenia dolnego odcinka jelita, odbytu, chory cierpi na bóle, biegunkę oraz odczuwa silne parcie na stolec. Typowe jest przy tym mimowolne wydalanie śluzu, krwi i wydzieliny ropnej.

Zapalenie odbytu może być mieć wielorakie przyczyny, niekiedy poważne, ale też może być spowodowane na przykład uszkodzeniami błony śluzowej jelit na skutek lewatywy. Takie zapalenia zwykle szybko mijają.

Zarówno stałe zażywanie środków przeczyszczających, jak i jednorazowe zażycie bardzo silnego środka, może być przyczyną zapalenia odbytu.

Inną częstą przyczyną są nieleczone odpowiednio hemoroidy wewnętrzne.

Ameboza i Czerwonka

W naszych szerokościach geograficznych występują tylko lżejsze formy biegunki bakteryjnej. Wywołane są przez pałeczki czerwonki shighella. Źródłem zakażenia są przeważnie ścieki i kał.

Przy ciężkiej infekcji jelitowej dochodzi na początku do ostrych biegunek. Gdy jelita są opróżnione, pozostaje bolesne parcie na stolec, przy którym wydalone zostaje trochę krwawego śluzu, zmieszanego czasem z ropną wydzieliną. Chory musi wypróżniać się 20 do 40 razy dziennie. W lżejszych przypadkach czerwonka nie da się odróżnić od zwykłej biegunki. Bolesne parcie na stolec w takim wypadku występuje rzadko.

Nowotwory jelita

Parcie na stolec może też być objawem nowotworu jelita lub odbytnicy. Przy nowotworach odbytnicy parciu na stolec, najczęściej bardzo bolesnemu, towarzyszą krwawo-śluzowe wypróżnienia. Przy nowotworach jelita grubego objawem jest parcie na stolec, ale najczęściej bez następującego po nim wypróżnienia. Nowotwory niezłośliwe (polipy) najczęściej nie powodują dolegliwości. (więcej…)

Nagłe parcie na pęcherz

Nagłym parciem na pęcherz lub przymusem oddawania moczu nazywa się nagła potrzebę opróżnienia pęcherza. Prawidłowo działający pęcherz może utrzymać od 150 do 500 mililitrów płynu. jest jednak w stanie znacznie się rozciągnąć, mieszcząc nawet około 1 litra moczu. Naturalna potrzeba oddania moczu pojawia się wówczas, gdy pęcherz jest wypełniony w dwóch trzecich objętości.

Oddawanie moczu następuje odruchowo – jest sterowane przez różne nerwy. Zdrowi ludzie potrafią jednak powstrzymywać się od oddawania moczu, kontrolując pracę dolnych mięśni zwierających pęcherza. Dzieci zyskują zdolność świadomego oddawania moczu w czwartym roku życia. O chorobie można mówić wówczas, gdy odczuwa się parcie na pęcherz, który nie jest dostatecznie wypełniony, a także wtedy, gdy mimo odczuwanego parcia na pęcherz wydala się niewystarczającą ilość płynu lub długo nie oddaje się moczu wcale.

W takich wypadkach parcie na pęcherz pozostaje także po oddaniu moczu, lub krótko potem znów się pojawia. Parciu na pęcherz często towarzyszy nietrzymanie moczu, który chory oddaje mimowolnie.

Nagłe parcie na pęcherz – przyczyny

Chorobliwe parcie na pęcherz pojawia się w przypadku chorób pęcherza moczowego i cewki moczowej, wskutek zwężenia cewki moczowej, zewnętrznego nacisku na pęcherz, a także przy zaburzeniach hormonalnych i schorzeniach neurologicznych.

Schorzenia pęcherza i cewki moczowej

Infekcje należą, zwłaszcza u dziewcząt i kobiet, do częstych schorzeń dróg moczowych. Powodują one parcie na pęcherz, częste oddawanie moczu – także w nocy – oraz pieczenie i bóle towarzyszące oddawaniu moczu.

Dolegliwości te są najczęściej wywoływane przez bakterie pochodzące z końcowych odcinków układu pokarmowego – z jelita grubego i odbytu. Mogą też być przekazywane podczas współżycia płciowego. Do zakażenia dróg moczowych mogą prowadzić również inne infekcje, na przykład bilharcjoza – rzadka w naszej części świata choroba pasożytnicza.

Zwężenia odprowadzających dróg moczowych

Nagłe parcie na pęcherz może wynikać ze zwężenia dróg moczowych. Dzieje się tak między innymi w przypadku niedrożności mechanicznej na przykład gdy w cewce moczowej zalegają wydalane kamienie, które mogą ją nawet zatkać. Parcie na pęcherz powodują również procesy nadmiernego namnażania się komórek (narośl, nowotwory pęcherza i cewki moczowej). Niekiedy zdarza się, ze zwężenie cewki moczowej jest wrodzone lub powstaje w wyniku wypadku.

Ucisk na drogi moczowe

Dolegliwość powoduje powiększenie gruczołu prostaty, częste u starszych mężczyzn. Prostata otacza cewkę moczowa. Kiedy jest powiększona, uciska cewkę ograniczając odpływ moczu. Także nowotwory i zrosty blizn w małych naczyniach, powstające po operacji, mogą powodować ucisk i wywoływać parcie na pęcherz. Takie same objawy występują przy wypadnięciu macicy. (więcej…)

Problem z zaparciami

Prawidłowy rytm wypróżnień może u poszczególnych osób bardzo się różnić. Najczęściej większość osób oddaje stolec regularnie, jeden lub dwa razy dziennie, a zdarza się, ze nawet częściej. Niektóre jednak osoby miewają wypróżnienia zaledwie co dwa, trzy dni i nie powoduje to u nich żadnych dolegliwości.

O zaparciach (obstipatio) mówi się, gdy do defekacji dochodzi rzadziej niż zazwyczaj, wypróżnienie wymaga dużego wysiłku lub konieczne jest użycie środka przeczyszczającego, wydalony stolec jest twardy i pozostaje uczucie niepełnego wypróżnienia wyróżnia się następujące postaci zaparć:

– ostre zaparcia.

– przewlekłe zaparcia.

– przemijające zaparcia.

– zaparcia wywołane poszerzeniem jelita grubego.

Ostre zaparcia

O ostrym zaparciu mówi się, gdy nagle dojdzie do całkowitego braku wypróżnień. W przypadku osób, które dotychczas wypróżniały się bez problemów, należy myśleć raczej o mechanicznej przeszkodzie, która przez kilka godzin lub dni powoduje brak stolca. Czasami jest nią na przykład kamień żółciowy. Inna przyczyną nagłego braku stolca może być osłabienie ruchów robaczkowych (perystaltyki) jelit, co powoduje zahamowanie przesuwania się treści pokarmowej.

Najczęstszą przyczyną zwolnienia lub braku perystaltyki są inne ostre schorzenia jamy brzusznej, na przykład atak kolki żółciowej, ograniczone zapalenie otrzewnej oraz zapalenie uchyłków jelita grubego. Ostre zaparcia mogą być również następstwem urazu mózgu lub złamania kręgosłupa, gdy dojdzie do uszkodzenia nerwów odpowiedzialnych za prawidłowe oddawanie stolca.

Jeżeli zaparcie utrzymuje się dłużej, na przykład przez kilka tygodni, to przyczyną jest prawdopodobnie guz lub polip w jelicie grubym. Niekiedy miejscowe zmiany w odbycie, na przykład rozpadlina, mogą spowodować zmianę rytmu wypróżnień.

Zaparcia przewlekłe

Są one najczęstsza przyczyną wszystkich zaparć. U około 40% mężczyzn i 50% kobiet pojawiają się długotrwałe trudności z wypróżnieniem. Z tego aż 25% osób stale przyjmuje środki przeczyszczające.

Przy przewlekłych zaparciach stolec oddawany jest, co drugi lub trzeci dzień, czasami nawet rzadziej. Kał jest suchy i zbity, wydalenie twardego stolca wymaga bardzo dużego wysiłku. Pacjent ma ciągłe uczucie niepełnego wypróżnienia, co często powoduje osłabienie apetytu. Przewlekłe zaparcia są najczęściej wynikiem nieprawidłowej pracy jelit. Resztki pokarmowe pozostają zbyt długo w jelicie grubym, gdyż perystaltyka jest za słaba (postać atoniczna zaparcia). (więcej…)

Zapalenie węzłów chłonnych

Chłonka (limfa) jest płynem ustrój owym, który powstaje w przestrzeni międzykomórkowej w tkankach, jako przesącz osocza krwi, a następnie za pośrednictwem naczyń chłonnych wraca do krwiobiegu. Po drodze przepływa ona przez węzły chłonne – narządy włączone w bieg naczyń chłonnych.

W węzłach chłonnych chłonką przede wszystkim jest filtrowana. W narządach tych powstają też limfocyty, pełniące szczególnie ważną funkcję w obronie organizmu przed chorobami zakaźnymi. Zdrowy węzeł chłonny jest okrągły i ma średnicę około 2-3 mm. Przez skórę wyczuwalne są jedynie węzły położone bezpośrednio pod jej powierzchnią. Jeśli jednak na skutek stanu chorobowego dojdzie do obrzęku węzłów chłonnych, można wymacać również te położone głębiej.

Jakie są przyczyny zapalenia węzłów chłonnych?

Zapalenia węzłów chłonnych można zasadniczo podzielić na kilka grup, w zależności od choroby, która je wywołała.

Zapalenia swoiste i nieswoiste

O zapaleniu nieswoistym mówi się wówczas, gdy zmiany w węźle chłonnym są wynikiem urazu lub infekcji skóry. Węzły położone najbliżej chorego miejsca powiększają się i staja się bolesne. Czasami zapaleniu ulega tez naczynie chłonne odprowadzające chłonkę z uszkodzonego miejsca skóry. Wówczas jest ono widoczne przez skórę w postaci czerwonej pręgi.

Do zapalenia swoistego dochodzi przy różnego rodzaju schorzeniach ogólnoustrojowych oraz w niektórych chorobach autoimmunologicznych. Dzieje się tak np. w drożdżycy grzybicy wywołanej przez drożdżaki, a także w chorobie Boecka, w której oprócz zaatakowania węzłów chłonnych dochodzi do zmian zapalnych w płucach, skórze, śledzionie i wątrobie. Swoiste zapalenie węzłów chłonnych może być tez wynikiem brucelozy – odzwierzęcej choroby zakaźnej oraz liszaja rumieniowatego. Inna przyczyną zapalenia swoistego jest odczyn węzłów chłonnych w zespole Felty’ego – przewlekłym zapaleniu stawów z równoczesnym nowotworem śledziony. Do grupy tej należy też bartoneloza – choroba, którą można zarazić się od kotów, a która ustępuje samoistnie po kilku dniach. Swoiste zapalenia węzłów chłonnych towarzyszą też mononukleozie zakaźnej, różyczce, toksoplazmozie i tularemii.

W przypadku zakażenia Pasteurella pseudotuberculois – bakteria spokrewniona z zarazkiem dżumy – powiększają się węzły chłonne krezki. Pacjenci skarżą się wówczas na dolegliwości podobne do objawów zapalenia wyrostka robaczkowego. Potwierdzenie diagnozy możliwe jest często dopiero w trakcie zabiegu operacyjnego. Do zapalenia węzłów chłonnych krezki może także dojść w przypadku gruźlicy. Jednak bardzo często powiększone są wówczas także inne grupy węzłów. (więcej…)

Zaburzenia widzenia

Aby proces widzenia przebiegał prawidłowo, oko musi odebrać wszystkie bodźce optyczne i przekształcić je w impulsy nerwowe, z których następnie mózg tworzy widziany obraz.

W ten skomplikowany proces zaangażowanych jest wiele narządów: rogówka, soczewka, tęczówka, siatkówka ze swoimi komórkami zmysłowymi, ciało szkliste, nerwy wzrokowe i ośrodek wzroku w mózgu.

Każde zaburzenie w którejkolwiek z wyżej wymienionych struktur upośledza proces widzenia. Zaburzenia mogą dotyczyć ostrości wzroku, widzenia barwnego bądź przestrzennego. W najgorszym wypadku może nawet dojść do całkowitej utraty wzroku.

Zaburzenia ostrości wzroku

Najczęstszą przyczyną nieostrości lub zamazania obrazu są zmiany w gałce ocznej lub samym aparacie optycznym oka. Gałka oczna osób z krótkowzrocznością z reguły nie jest okrągła, lecz rozciągnięta. Z kolei u osób dalekowzrocznych jest ona spłaszczona. Zmiana kształtu gałki ocznej powoduje wydłużenie lub skrócenie odległości między soczewką a siatkówką, na którą jest projektowany obraz. Wobec tego obraz ten ulega zniekształceniu. Zniekształcenie obrazu spowodowane zmianą kształtu gałki ocznej można w prosty sposób skorygować za pomocą szkieł kontaktowych lub okularów. Operacja wskazana jest tylko w przypadkach znacznej krótkowzroczności. Nieostrość widzenia może być spowodowana również przez zaburzenia czynności mózgu na przykład przez ataki migreny, lub wynikać z uszkodzenia tkanki mózgowej.

Najczęściej jednak przyczyną są: alkohol, narkotyki oraz niektóre leki. Niekiedy jest nią niewydolność krążenia. Ukrwienie mózgu zmniejsza się, ilość dostarczonego z krwią tlenu oraz substancji odżywczych jest niewystarczająca. Zaburzenia ostrości wzroku występują także wtedy, gdy przez dłuższy czas nie się nie jadło, obniża się bowiem poziom cukru we krwi. Zaburzenia jednak natychmiast ustępują po spożyciu posiłku bogatego w węglowodany.

Widzenie jak przez mgłę

Wraz z wiekiem człowieka zmniejsza się przejrzystość soczewki oraz ciałka szklistego oka. Spowodowane jest to naturalnym procesem zaniku. Przyczyną zmniejszania się przejrzystości mogą być również zaburzenia przemiany materii np. cukrzyca, lub choroby infekcyjne zarówno oczu na przykład zaćma, ja i inne, choćby żółtaczka.

Błyski, zmniejszenie się pola widzenia

Jeśli przy zamkniętych powiekach widzi się błyski, światła, gwiazdy, „zasłonę” lub „chmurki”, powinno się jak najszybciej pójść do lekarza. Objawy te mogą bowiem wskazywać na początek odklejania się siatkówki. Z wizytą u lekarza nie należy zwlekać również w przypadku ograniczenia pola widzenia, gdy wielkość widzianego obrazu zmniejsza się, a jego brzeg wydaje się być przysłonięty czarną zasłoną. (więcej…)

Przewlekłe bóle brzucha

O przewlekłych bólach brzucha mówi się wówczas, gdy dolegliwości te utrzymują się długo lub tez wielokrotnie się powtarzają (nawracające bóle brzucha).

Przyczyną długotrwałych lub powracających bólów brzucha mogą być choroby narządów wewnętrznych, np. żołądka, jelita cienkiego, jelita grubego, trzustki i pęcherzyka żółciowego.

Jednak u ponad połowy pacjentów cierpiących na przewlekłe bóle brzucha występują tzw. zaburzenia czynnościowe. Są to dolegliwości bez podłoża chorobowego i jakichkolwiek zmian narządowych.

Przyczyny przewlekłych bólów brzucha

To, jakie zaburzenia czynnościowe bądź organiczne są odpowiedzialne za długotrwałe bóle brzucha, musi stwierdzić lekarz. Najczęściej przyczyny zaburzeń są związane z następującymi narządami:

Jelito grube

Spośród dolegliwości o charakterze czynnościowych szczególnie częsty jest tzw. zespół drażliwego jelita, czyli zaburzenie funkcji jelita grubego. Choroba występuje pod wieloma nazwami. Czasami bywa określana jako spastyczne zapalenie okrężnicy. Nazwa ta nie odzwierciedla prawdziwych przyczyn schorzenia, które nie ma natury zapalnej. U podstaw zespołu drażliwego jelita grubego leżą zaburzenia kurczliwości nie tylko samego jelita grubego, ale też innych części przewodu pokarmowego.

Na zespół ten uskarżają się przede wszystkim kobiety od 25 do 50 lat. Objawia się on bólami skurczowymi, rozlanymi lub zlokalizowanymi w lewym lub prawym dole biodrowym, podżebrzach, podbrzuszu i lędźwiach. Chory cierpi też na występujące na przemian biegunki i zaparcia. Często pojawiają się masywne, bolesne wzdęcia. Ból zmniejsza się zazwyczaj po oddaniu stolca.

U większości pacjentów stwierdza się szczególne obciążenie psychiczne. Wielu z nich przez szereg lat nadużywało ponadto środków przeczyszczających. Zauważono też, że choroba jest pospolita w społeczeństwach wysoko rozwiniętych, ze względu na powszechne stosowane diety ubogo resztkowej, zawierającej mało włókien roślinnych. Typowy dla zespołu jelita drażliwego jest brak stwierdzalnych zmian chorobowych, z wyjątkiem jedynie zaburzenia wydzielania i motoryki jelita grubego.

Żołądek i dwunastnica

Innymi częstymi przyczynami przewlekłych bólów brzucha są schorzenia śluzówki żołądka i dwunastnicy. Ich stopień zaawansowania może być różny: od niewielkich zmian zapalnych po wrzody. Często występuje nadprodukcja soku żołądkowego z jednoczesnym niedoborem czynników ochronnych śluzówki.

Charakterystyczne dla wrzodów jest naprzemienne występowanie nasileń objawów i okresów bez objawowych, zależnie m.in. od pory roku. Stopniowo nasilający się ból lokalizuje się najczęściej w nadbrzuszu. Zanika on zazwyczaj po spożyciu posiłku. Z reguły nie towarzyszą mu nudności ani zmniejszony apetyt.

Pęcherzyk żółciowy

Odmiennie objawiają się choroby pęcherzyka żółciowego. Obserwuje się tu ścisły związek między wystąpieniem objawów a spożyciem określonych, zazwyczaj tłustych potraw. Jedzenie nie łagodzi, lecz zaostrza dolegliwości. Bólom tym często towarzyszą nudności. (więcej…)

Zapalenie gruczołu piersiowego

Zapalenie gruczołu piersiowego, czyli zapalenie sutka, występuje w postaci ostrej u kobiet zaraz po porodzie, a także u kobiet od około trzydziestego roku życia w postaci przewlekłej.

Przyczyny zapalenia gruczołu piersiowego

Zapalenie sutka u kobiet karmiących jest wywołane przez bakterie gronkowca. W szpitalach położniczych są one przenoszone przez personel lub zakażone narzędzia. Bakterie te dostają się na błonę śluzową jamy ustnej noworodka. Podczas karmienia są przenoszone na sutki matki. Następnie poprzez niewielkie ranki przenikają do wnętrza piersi. Jeśli pierś nie jest opróżniana z mleka, które zalega w pęcherzykach i przewodach mlecznych, to do gruczołu może nie docierać oksytocyna – hormon regulujący skurcz komórek mięśniowych otaczających przewody mleczne. Dochodzi wówczas do pogłębienia się zastoju. Nieodprowadzone mleko staje się pożywką dla bakterii.

Na przewlekłe zapalenie piersi cierpią kobiety po trzydziestym roku życia. W wyniku procesów starzenia się, przewody mleczne rozszerzają się i zbiera się w nich martwy materiał komórkowy oraz wydzielina. Jeżeli ta wydzielina zostanie zakażona i przedostanie się do tkanki łącznej, to w okolicy przewodów mlecznych dochodzi do stanów zapalnych i tworzenia się torbieli, ropni oraz przetok.

Objawy ostrego zapalenia gruczołu piersiowego

– ból i uczucie twardości w piersiach

– zaczerwienienie

– powiększenie węzłów chłonnych

– gorączka

– dreszcze

Objawy przewlekłego zapalenia gruczołu piersiowego

– ból w obu piersiach

– wodnista wydzielina z brodawek

Leczenie zapalenia gruczołu piersiowego

Celem leczenia tego typu zapalenia u kobiet po porodzie jest ograniczenie wydzielania mleka oraz ułatwienie jego wydalania. Osiąga się to w różny sposób, na przykład przez ciepłe i zimne okłady, podnoszenie piersi oraz stosowanie leków zmniejszających wydzielanie mleka. Jeżeli choroba nie ustępuje, podaje się antybiotyki. W przypadku ropni wykonuje się ciepłe okłady oraz nacinanie. Przewlekłe zapalenie gruczołu piersiowego leczy się za pomocą leków przeciwzapalnych oraz antybiotyków. Torbiele i ropnie, które nie zanikają samoistnie, są usuwane operacyjnie. (więcej…)

Nerka wstrząsowa

Nerka wstrząsowa to określenie szczególnej, ostrej postaci niewydolności nerek na tle niedokrwienia. Jej przyczyną nie są bynajmniej schorzenia samych nerek. Nerka wstrząsowa jest wynikiem poważnych zaburzeń ogólnoustrojowych. Prowadzą one do nagłego, częściowego bądź całkowitego zaburzenia czynności tych narządów. Nerka wstrząsowa to bardzo poważny stan, zagrażający życiu chorego. Stanowi mniej więcej 80% wszystkich przypadków ostrej niewydolności nerek.

Przyczyny nerki wstrząsowej

Bezpośrednią przyczyną nerki wstrząsowej jest niedokrwienie nerek. Choć stan ten dotyczy zazwyczaj obu nerek, utarło się używanie liczby pojedynczej w nazwie tej choroby. Przyczyną niedokrwienia nerek jest w większości przypadków utrata znacznej ilości krwi, na przykład w skutek urazu. Nie ma przy tym większego znaczenia, czy krwotok nastąpił na zewnątrz, czy do jam ciała lub do tkanek. Przy każdym obfitym krwotoku dochodzi do spadku ciśnienia krwi. To zaś sprawia, że nie może ona odpowiednio szybko przepływać przez nerkę. W efekcie nerka jest niedostatecznie ukrwiona i nie funkcjonuje prawidłowo. Inną możliwą przyczyną nerki wstrząsowej jest utrata przez organizm dużej ilości wody i soli mineralnych. Ma to miejsce choćby w przypadku silnych wymiotów, biegunki lub długotrwałego, silnego pocenia się. Dalsze czynniki wywołujące nerkę wstrząsową to udar cieplny, oparzenia, niedrożność jelita, niewydolność wątroby, a także ostre zapalenie trzustki.

Wiele drobnoustrojów wytwarza toksyny, które mogą doprowadzić nawet do zatrucia krwi (tzw. sepsa). Zainfekowanie organizmu takimi bakteriami niekiedy przyczynia się także do nerki wstrząsowej, zapalenia otrzewnej lub bakteryjnego zapalenia woreczka żółciowego. Nerka wstrząsowa wynika niekiedy z zatkania naczyń krwionośnych nerki przez komórki mięśniowe lub komórki krwi. Dzieje się tak w przypadku niektórych schorzeń przebiegających z rozpadem mięśni (miolizą) lub rozpadem ciałek krwi (hemolizą). Dotyczy to zarówno chorób zakaźnych, jak i procesów autoimmunologicznych.

Leczenie nerki wstrząsowej

Nerki wstrząsowej można niekiedy uniknąć. Profilaktycznie przed, w trakcie i po operacji wyrównuje się bilans płynowy (krew uzupełnia się roztworami soli mineralnych albo pełną krwią uzyskaną od krwiodawców), co powoduje podwyższenie ciśnienia. Płyny podaje się w kroplówkach, w których często także rozpuszcza się leki.

Bilans płynowy wyrównuje się także u pacjentów, którzy ulegli oparzeniom. Dochodzi u nich bowiem do utraty dużej ilości wody i soli mineralnych. Ponadto w ich moczu stwierdza się czasem obecność fragmentów ciałek krwi i komórek mięśniowych. W przypadku spadku ciśnienia krwi spowodowanego jej utratą wskutek krwotoku, zazwyczaj przetacza się pełną krew. Dodatkowo podaje się leki podwyższające ciśnienie. Tym samym zwiększa się przepływ krwi przez nerki i wydalanie moczu. (więcej…)