Tag - schorzenia

Krew w moczu

Mocz u zdrowego człowieka jest przejrzysty oraz ma żółty, słomkowy kolor. Ślady krwi można w nim stwierdzić na podstawie czerwonawych lub czarnych domieszek. Czasami przy silnym krwawieniu cały mocz może mieć kolor czerwonawy lub nawet czarny. W pewnych okolicznościach krew w moczu jest niezauważalna i wykrywa się ją dopiero w badaniu laboratoryjnym. Przyczyną czerwonej barwy moczu mogą być też leki.

Przyczyny występowania krwi w moczu

Krew w moczu jest zawsze bardzo niepokojącym objawem, mającym różne przyczyny.

Zapalenie nerek i miedniczek nerkowych

Przy zapaleniu nerek często są zainfekowane miedniczki nerkowe i odwrotnie. Obie choroby występują częściej u kobiet niż u mężczyzn. Na schorzenia te są narażone przede wszystkim kobiety w ciąży.

Przyczyną obu chorób jest zakażenie bakteryjne, któremu najczęściej towarzyszy gorączka, dreszcze, ból głowy, wymioty, a także bóle o charakterze kolki w okolicy zmienionej nerki. Bóle mogą promieniować do pachwiny lub nawet do ramienia. Często pojawia się krew w moczu oraz ropomocz. Leczenie zapalenia nerek i miedniczek nerkowych polega głównie na stosowaniu antybiotyków celowanych (zgodnie z wynikami posiewu), a także piciu płynów w dużych ilościach.

Zapalenie pęcherza moczowego

Zapalenie to najczęściej objawia się częstym, naglącym parciem na mocz oraz bolesny i piekącym jego oddawaniem. Również ta choroba występuje częściej u kobiet niż u mężczyzn, co wynika z różnicy w budowie anatomicznej dróg moczowych (krótsza cewka moczowa u kobiet ułatwia wniknięcie bakterii z zewnątrz).

Przy bardzo ciężkim przebiegu, w moczu jest widoczna nie tylko krew, ale także fragmenty błony śluzowej pęcherza moczowego. Leczenie polega na podawaniu dużej ilości płynów oraz środków rozkurczowych. W ciężkich przypadkach konieczne jest stosowanie antybiotyku.

Kamica nerek i pęcherza moczowego

Częstą przyczyną krwiomoczu jest także kamica narządów moczowych. Szczególnie kamienie przemieszczające się w drogach moczowych mogą spowodować krwawienie, którego objawem jest krwiomocz. U większości pacjentów chorobie towarzyszą bardzo silne bóle, kolka, gorączka oraz wymioty. (więcej…)

Kłucie w boku

Kłucie w boku jest to ból odczuwany po prawej lub lewej stronie, w dolnej lub górnej części tułowia.

Kłucie w boku przyczyny

Przyczyną kłucia w boku w górnej części tułowia są zazwyczaj dolegliwości związane z sercem, żebrami lub płucami. W przypadku chorób serca ból występuje najczęściej po lewej stronie. Schorzenia odcinka piersiowego kręgosłupa również mogą powodować ból, który promieniuje na boku i jest odczuwany jako kłucie.

Kłucie w boku może także pochodzić od chorób narządów dolnej części tułowia. Są to przede wszystkim schorzenia nerek, pęcherzyka żółciowego, jelit, wątroby, śledziony i u kobiet jajników.

Choroby nerek

Już sama postać bólu pozwala stwierdzić, czy w grę wchodzić może kolka nerkowa. Charakterystyczny jest przy tym fakt, że ból nerki nie jest jednostajny, lecz stopniowo narasta i ustępuje promieniując w kierunku pachwiny. Przyczyną bólu nerek są zazwyczaj kamienie nerkowe, które blokują odpływ moczu. Źródłem dolegliwości nerkowych może być także skrzep powstały w wyniku silnego urazu mechanicznego np. uderzenia. Oprócz tego istnieje wiele schorzeń nerek, którym nie towarzyszy kolka, lecz tępy ból w boku. Do takich schorzeń należy zapalenie miedniczek nerkowych lub występujące rzadziej przewlekłe zapalenie nerek i gruźlica nerek. Wreszcie przyczyną bólu w okolicy nerkowej może być rak nerek.

Schorzenia kręgosłupa

Objawy zwyrodnieniowe kręgosłupa dotyczą najczęściej odcinka lędźwiowego, rzadziej piersiowego. Kłucie występuje wtedy, gdy dojdzie do ucisku na nerwy wychodzące z kanału kręgowego pomiędzy dwoma kręgami. Tego typu ból jest – wyraźniej niż w przypadkach chorób nerkowych – związany z ruchami ciała.

Choroby śledziony

Przy różnego rodzaju przewlekłych infekcjach oraz wielu postaciach raka, występuje objaw powiększania śledziony. Powiększona śledziona rozciąga torebkę śledzionową powodując tępy ból w boku, często promieniujący w kierunku lewego, dolnego podbrzusza.

Półpasiec

Półpasiec jest to ostre schorzenie wywołane przez wirus varicella – zoster. Chorobie towarzyszą silne nerwobóle i następujące po nich wykwity skórne w postaci pęcherzyków na rumieniowym podłożu. Nerwobóle mogą utrzymywać się przez wiele miesięcy, nawet po ustąpieniu objawów skórnych. Ból występuje w bardzo wyraźnie zlokalizowanym obszarze. (więcej…)

Sinica

Co to jest sinica?

Sinica to sine lub sinofioletowe zabarwienie skóry. Pojawia się ono na paznokciach, wargach i na twarzy. W poważniejszych przypadkach sinica może objąć również skórę dłoni, stóp i małżowiny uszne. Sine zabarwienie powstaje na skutek zwiększonej ilości hemoglobiny (barwnika krwi) niepołączonej z tlenem. Utlenowana krew jest dostarczana z serca do poszczególnych narządów tętnicami. Dzięki dużej zawartości tlenu kolor jej jest żywoczerwony. W narządach tlen jest wymieniany na dwutlenek węgla, który przenoszony jest następnie z powrotem żyłami do serca i płuc. W przypadku, gdy W płucach kiwi nie zostanie dostarczona odpowiednia ilość tlenu, W poszczególnych narządach zostaje on szybko zużyty, zwiększy się ilość hemoglobiny utlenowanej i powstanie sinica. Inna przyczyna powstawania sinicy jest niedostateczne ukrwienie i zwolniony przepływ kiwi. Ta sytuacja również powoduje wzrost poziomu hemoglobiny niepołączonej z tlenem, a więc powstanie sinego zabarwienia kiwi. „Zużyta” krew ma siną barwę dopóty, dopóki w płucach hemoglobina nie połączy się ponownie z tlenem.

Za dużo dwutlenku węgla

Do zjawiska sinicy dochodzi wtedy, kiedy czerwona krew tętnic zawiera zbyt dużo dwutlenku węgla. Dzieje się tak, jeżeli wymiana gazów we krwi (dwutlenek węgla na tlen) jest zakłócana oraz w przypadku mieszania się krwi tętniczej i żylnej.

Jakie są przyczyny sinicy?

Sinica jest objawem towarzyszącym różnym schorzeniom.

Schorzenia serca

Bardzo często sinica wskazuje na schorzenie serca lub wrodzoną wadę serca, która prowadzi do „sinicy” (morbus caeruleus).

Schorzenia płuc

Sinica wskazuje także na schorzenia płuc, wpływające na zaburzenia procesu wymiany gazów.

Zaburzenia krążeniowe

Lżejsze formy sinicy pojawiają się także w przypadku zaburzeń krążeniowych. Dzieje się tak, jeżeli przepływ krwi jest wolniejszy, gromadzi się W niej coraz więcej dwutlenku węgla, a poziom hemoglobiny niezwiązanej z tlenem wzrasta.

Przekrwienie

W tym przypadku ilość czerwonych ciałek krwi staje się tak duża, że krew bardzo się zagęszcza i ma niebieskawe zabarwienie. Ta postać sinicy jest bardzo niebezpieczna. Następstwami przekrwienia mogą być: podwyższone ciśnienie krwi, zawroty głowy, zakrzepy i niewydolność serca. (więcej…)

Schorzenia siatkówki

Siatkówka zbudowana jest z części światłoczułej oraz tzw. części ślepej. Zadanie siatkówki polega na odbieraniu impulsów świetlnych i przekształcanie ich w impulsy nerwowe. Źródłem schorzeń siatkówki są stany zapalne, urazy mechaniczne oraz choroby naczyń krwionośnych siatkówki. Zdarzają się również rozdarcia i odklejenia siatkówki.

Przyczyny schorzeń siatkówki

Najczęstszą przyczyną są stany zapalne i choroby wewnętrzne organizmu. Przy krótkowzroczności następuje zniekształcenie gałki ocznej, co może doprowadzić do rozdarcia siatkówki. Ponadto na siatkówce mogą powstawać zmiany nowotworowe.

Objawy schorzeń siatkówki

– zaburzenia wzroku

– błyski świetlne

– niedowidzenie zmierzchowe

– nagła utrata zdolności widzenia jednego oka

– bóle oka

– zmiany w zewnętrznym wyglądzie oka, zmętnienie, rozszerzenie źrenic

Kiedy należy zgłosić się do lekarza?

Jeśli wystąpią jakiekolwiek zaburzenia wzroku lub zmiany w zewnętrznym wyglądzie oka. Podobnie trzeba postąpić, gdy nagle przed oczami zaczynają się pojawiać jakby świetlne błyski.

Przebieg schorzeń siatkówki

Obrzęk siatkówki jest najczęściej skutkiem wstrząśnienia mózgu. Występuje wtedy zmętnienie widzenia w postaci jakby mlecznej przesłony, zdolność widzenia pozostaje ograniczona przez kilka dni. Schorzenie to nie wymaga specjalnej terapii, gdyż ustępuje po wyleczeniu wstrząsu mózgu.

Przewlekły obrzęk siatkówki towarzyszy rozmaitym chorobom wewnętrznym organizmu np. cukrzycy lub nadciśnieniu. Obrzęk zwykle znika po skutecznym wyleczeniu choroby pierwotnej. (więcej…)

Irydodiagnostyka

Spojrzeniem można nieraz wyrazić więcej niż słowami, ponieważ zdradza ono wszystko to, co ukrywa wnętrze człowieka. Jest to stara prawda, którą oprócz poetów głosili już dwaj starożytni lekarze: Hipokrates i Filostratus. Twierdzili oni nawet, że z oczu można wyczytać i odgadnąć charakter człowieka. Znacznie później pojawiły się w medycynie pierwsze przesłanki, mówiące o możliwości odczytania z oczu wskazówek o dolegliwościach pacjenta. W XVII w. drezdeński lekarz P. Meyen pisał: „Aby dowiedzieć się, która część ciała jest przyczyną dolegliwości, trzeba wziąć pod uwagę cztery części mapy oka”.

Na przełomie XIX i XX wieku węgierski lekarz Ignaz von Peczely oraz szwedzki proboszcz Nils Liljequist propagowali irydodiagnostykę w formie, która jest znana i stosowana do dzisiaj. Niezależnie od siebie stworzyli oni mapy irydodiagnostyczne, na których zaznaczyli obszary tęczówki, z których odczytać można wskazówki na temat chorób takich organów jak: serce, wątroba, nerki itd.

W ostatnich dziesięcioleciach irydodiagnostyka była domeną specjalistów zajmujących się medycyną niekonwencjonalną. Obecnie opracowana jest bardzo dokładna topografia, czyli swego rodzaju mapa ludzkiego oka.

Dysponując odpowiednią wiedzą z zakresu irydodiagnostyki, można na podstawie takiej mapy wysnuć bardzo trafne wnioski na temat źródeł dolegliwości danego pacjenta. Mimo to medycyna tradycyjna odnosi się bardzo sceptycznie do tego typu metod diagnostycznych, określając je mianem niepoważnych.

Przyczyną sceptycyzmu jest brak znajomości mechanizmów wywołujących zmiany w tęczówce oka. Nie wiadomo bowiem, czy zmiany te rzeczywiście świadczą o zaburzeniu chorobowym.

Na czym polega irydodiagnostyka?

Doświadczony diagnosta potrafi na podstawie mapy oka wyłowić wskazówki na temat zarówno mocnych stron organizmu, jak i uwarunkowanych genetycznie skłonności do określonych zaburzeń. Specjalista może również wysnuć wnioski na temat stanu zdrowia pacjenta w danej chwili. (więcej…)