Tag - schorzenie

Schorzenia tęczówki

Tęczówka jest błoną gałki ocznej położoną po zewnętrznej stronie soczewki. W przeciwieństwie do twardówki i płynów oka, tęczówka jest zabarwiona i nie przepuszcza światła. W środku tęczówki znajduje się źrenica, okrągły otwór otoczony mikroskopijnej wielkości mięśniami. Mięśnie te, składające się na tęczówkę, kurcząc się i rozkurczając zmniejszają lub zwiększają średnicę źrenicy.

Regulują ilość światła docierającego do komórek światłoczułych. Źrenica zwęża się, by zapobiec ich uszkodzeniu przez nadmiar światła lub rozszerza, gdy światło jest słabe. Tęczówka zapewnia też odpowiednią głębię ostrości obrazu: im mniejsza średnica źrenicy, tym większa część obrazu widziana jest ostro. Na dostosowanie się do panujących warunków oświetleniowych (akomodację0 źrenica potrzebuje około 0,2 sekundy. Jednak wskutek wad wrodzonych oraz przebytych chorób może dojść do upośledzenia czynności tęczówki: zaburzenia akomodacji, uszkodzenia tkanki tęczówki i jej zaniku lub powstawania w niej dodatkowych otworów.

Objawy schorzeń tęczówki

– słaba ostrość wzroku

– ból oczu

– zamglony obraz

– silne łzawienie

– nadwrażliwość na światło

Przyczyny schorzeń tęczówki

Wyróżnia się dwie główne przyczyny schorzeń tęczówki, mianowicie stany zapalne oraz wady wrodzone. Zapalenie tęczówki występuje zazwyczaj w bardzo późnym wieku; poniżej 60-70 roku życia należy do rzadkości. Powodem zapalenia tęczówki są zazwyczaj schorzenia z kręgu chorób reumatycznych, taki jak: zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, zapalenie stawów, zespół Reitera, gorączka reumatyczna i inne choroby zapalne mogące atakować również tęczówkę. Zapalenie tęczówki wywołują ponadto urazy oraz oparzenia substancjami żrącymi. Zdarza się też, że stany zapalne rozprzestrzeniając się zajmują tęczówkę.

Do dziedzicznych wad wrodzonych należy brak tęczówki, powstawanie w niej dodatkowych otworów i występowanie zaburzeń akomodacji.

Leczenie schorzeń tęczówki

Ponieważ stany zapalne tęczówki są z reguły spowodowane występowaniem innej choroby pierwotnej, w ich leczeniu na plan pierwszy wysuwa się właśnie wykrycie i zwalczenie choroby ukrytej. Objawy ze strony tęczówki ustępują wówczas same. (więcej…)

Słoniowacizna

Słoniowacizna jest pojęciem zbiorczym dla chorób odznaczających się zaburzeniami w przepływie chłonki lub inaczej limfy. Nazwa choroby jest jednoznaczna i w obrazowy sposób oddaje wrażenie, jakie na obserwatorze może wywrzeć osoba cierpiąca na to schorzenie. Słoniowacizna atakuje przede wszystkim kończyny dolne i górne.

Dochodzi wtedy do olbrzymich obrzęków rąk i nóg, które na samym początku choroby można jeszcze zmniejszyć. Niestety, z upływem lat, obrzmienia twardnieją i na tym etapie nie można już cofnąć objawów choroby.

Słoniowacizna objawy

Objawy słoniowacizny to powstające obrzęki i zgrubienia skórne powstające wskutek zastoju limfy (chłonki) na rękach, nogach i innych częściach ciała. Obrzęki kończyn dolnych świadczą z reguły o chorobie serca lub o problemach z układem krążenia. Tego rodzaju objawy nie mają nic wspólnego ze słoniowacizną.

Jeżeli obrzęki rąk i nóg pojawią się po pobycie w tropikach, konieczna jest wizyta u lekarza, któremu należy powiedzieć o przebiegu odbytej podróży. Informacje te mogą stanowić istotną wskazówkę służącą postawieniu właściwej diagnozy.

Słoniowacizna przyczyny

U około jednej piątek pacjentów słabość naczyń limfatycznych jest wrodzona. U zdrowych ludzi naczynia limfatyczne na zasadzie systemu drenażu transportują płyny ustrojowe do serca. Jeśli z jakichś powodów są one uszkodzone i niedrożne, płyny gromadzą się w miejscu, w którym pojawia się obrzęk.

Jednak słoniowacizna wrodzona nie ujawnia się zaraz po przyjściu dziecka na świat. Może natomiast uaktywnić się nawet po 35. roku życia.

W większości przypadków to inna choroba prowadzi do całkowitego zamknięcia naczyń limfatycznych. Na ogół dotyczy to uporczywych i długotrwałych chorób zakaźnych jak róża przyranna (erisipelas traumaticum), opryszczka zwyczajna na ustach (herpes simplex), trąd oraz tak zwana filarioza, która jest chorobą tropikalną.

W niektórych przypadkach za zniszczenie naczyń limfatycznych odpowiedzialny jest nowotwór. Do zastoju limfy może dojść również po przeprowadzanych operacjach. (więcej…)