Tag - serce

Posocznica

Posocznica to infekcja bakteryjna rozprzestrzeniająca się drogami układu krwionośnego, postać najczęściej spotykana w zakażeniach gronkowcowych i paciorkowcowych, potocznie zwana w niektórych regionach Polski zakażeniem krwi. Z miejscowego ogniska zapalnego zarazki przedostają się do dróg limfatycznych oraz sąsiednich węzłów chłonnych. jeśli węzły chłonne nie unieszkodliwią bakterii, wówczas te trafiają do układu krwionośnego. Bakterie atakują poszczególne organy tworząc nowe ogniska zapalne np. w płucach, nerkach, sercu, szpiku kostnym oraz skórze. Ogniska te stają się źródłem wysiewu kolejnych porcji zarazków.

Bakterie mogą przedostać się bezpośrednio do krwi np. podczas operacji lub w wyniku skaleczenia. Posocznica jest chorobą śmiertelnie niebezpieczną.

Przyczyny posocznicy

Drobnoustroje wysiewają się do krwi z określonego ogniska zapalnego. Ryzyko wystąpienia posocznicy zwiększają wszystkie choroby, które osłabiają układ immunologiczny człowieka. Są to choroby zakaźne, alkoholizm, mnogie urazy, białaczka, zespół niedoboru przeciwciał, terapia cytostatyczna (zwalczanie raka). Niestety w większości przypadków do zakażenia dochodzi w szpitalach na salach intensywnej terapii. Tak jest w 75% zachorowań. Umieralność jest wysoka.

Objawy posocznicy

– Gorączka.

– Dreszcze.

– Powiększenie węzłów chłonnych.

– Czerwona pręga.

– Przyspieszony puls.

– Przyspieszony oddech.

Leczenie posocznicy

Podstawę rozpoznania posocznicy stanowi posiew krwi w celu określenia rodzaju bakterii. Pierwszym krokiem jest zastosowanie antybiotyków. Początkowo jest to swego rodzaju terapia “w ciemno”, gdyż dopiero po wykonaniu analiz, które trwają kilka dni, można zidentyfikować rodzaj bakterii i zastosować odpowiedni antybiotyk zwalczający konkretny typ bakterii. Czasem choremu przetacza się krew i osocze. (więcej…)

Zawał serca

Aby serce mogło pracować w sposób prawidłowy, potrzebna jest odpowiednia ilość tlenu, który dostarczany jest za pośrednictwem naczyń wieńcowych. Jeśli tlen jest dostarczany w mniejszej ilości, lub jego dopływ zostanie przerwany – w wyniku zamknięcia tętnicy wieńcowej – dochodzi do zawału serca.

Jak można uchronić się przed zawałem serca?

Znaczną część odpowiedzialności za wystąpienie zawału serca ponosi sam chory. Czynnikami zwiększającymi ryzyko zawału są na przykład:

– niewłaściwa dieta, zawierająca zbyt duże ilości tłuszczów, cukru i soli,

– długotrwały stres,

– palenie tytoniu i picie zbyt dużych ilości alkoholu,

– wysokie ciśnienie krwi.

Zawał serca – przyczyny

Do zawału serca może dojść całkiem niespodziewanie nawet u osoby, która dotychczas uważała się za zupełnie zdrową, ponieważ prowadzą do niego procesy trwające przeważnie kilka lat. Średnica naczyń wieńcowych mięśnia sercowego zmniejsza się na skutek osadzania na ich ściankach substancji białkowych i tłuszczu, przede wszystkim cholesterolu oraz trój glicerydów. Taki stan powoduje długotrwałe niedokrwienie mięśnia sercowego. Zapotrzebowanie serca na tlen jest także większe w momentach zwiększonego wysiłku fizycznego lub nagłego, silnego stresu.

Zapchane naczynia wieńcowe nie są w stanie dostarczyć na czas dostatecznej ilości tlenu, co prowadzi do zawału.

Przyczyną zawału może być również niespodziewane zablokowanie tętnicy zakrzepem, który powstaje w następstwie zmian miażdżycowych. Zmiany te nie muszą być jedynym powodem zawału, zdarza się, aczkolwiek rzadko, że zawał spowodowany jest skurczem tętnicy.

(więcej…)

Pierwsza pomoc przy zawale serca

Pierwsza pomoc przy zawale

Osobie dotkniętej zawałem należy jak najszybciej podać lekarstwo uśmierzające ból, po czym niezwłocznie przewieźć do szpitala. W szpitalu, na oddziale intensywnej terapii zostaną natychmiast zastosowane środki mające na celu ratowanie życia.

Ważne przy zawale serca

W przypadku wystąpienia zawału należy działać bardzo szybko. Gdyby osoby z objawami zawału natychmiast zorientowały się, w jak poważnym stanie się znajdują i od razu wezwały pogotowie, liczba uratowanych pacjentów byłaby znacznie wyższa.

Kiedy należy wezwać lekarza?

W przypadku wystąpienia ostrego bólu w okolicach serca lub jakiegokolwiek z wyżej wymienionych objawów należy natychmiast i bez wahania wezwać pogotowie ratunkowe – zawał to choroba bezpośrednio zagrażająca życiu.

Jakie kroki podejmie lekarz podczas zawału serca?

Lekarz przede wszystkim zaaplikuje lekarstwa uśmierzające ból w okolicach serca.  W razie uczucia strachu poda również środki uspokajające. W odróżnieniu od innych chorób serca, w przypadku zawału powinny zostać podane lekarstwa takie jak np. nitrogliceryna. Ważne jest jak najszybsze dostarczenie tlenu za pomocą maski tlenowej. (więcej…)

Kołatanie serca

W normalnych warunkach człowiek nie odczuwa bicia serca. Tylko przy bardzo dużym wysiłku fizycznym, przy nagłym przestrachu lub zdenerwowaniu, przy określonych zaburzeniach rytmu, czynność serca staje się odczuwalna. Powodem tego jest szybsze i silniejsze kurczenie się mięśnia sercowego. Czujemy to jako kołatanie (palpitacje) serca. Pojawienie się szybkiej czynności serca bez żadnej z wyżej wymienionych przyczyn jest najczęściej oznaką niegroźnych zaburzeń. W ten sposób mogą się jednak objawić też poważne choroby serca.

Przyczyny kołatania serca

Kołatanie serca może mieć różne przyczyny. Do najważniejszych należą:

Tzw. nerwica serca

Choroba ta ma podłoże nerwicowe i czasami jest określana jako fobia lub dystonia neuro–wegetatywna. Kołatanie serca pojawia się napadowo i trwa od 5 minut do godziny. Odczuwa się wtedy silny lęk i często podwyższa  się także ciśnienie tętnicze. Może również wystąpić ból w lewej połowie klatki piersiowej i duszność. Nerwica serca jest jedną z najczęściej występujących chorób psychosomatycznych. Nie jest to niebezpieczna dolegliwość. Jeżeli odpowiednio wcześnie rozpocznie się psychoterapię, choroba na ogół ustępuje.

Zespół hiperkinetyczny

Również ta dolegliwość objawia się kołataniem serca i jest właściwie niegroźna. Hiperkinetyczny oznacza dosłownie „zbyt ruchliwy”. W zespole hiperkinetycznego serca, serce pracuje szybciej niż jest to potrzebne. Najczęściej dolegliwość ta występuje u młodych mężczyzn, którzy oprócz tego mają zupełnie zdrowe serce. Nie ustalono jeszcze konkretnej przyczyny zespołu hiperkinetycznego. Na ogół objawy ustępują po pewnym czasie samoistnie. (więcej…)

Gorączka reumatyczna

Gorączka reumatyczna jest powikłaniem bakteryjnej infekcji paciorkowcowej górnych dróg oddechowych. Choroba ta ma wiele postaci klinicznych, gdyż może uszkadzać jednocześnie wiele organów. Do głównych objawów należy wędrujące zapalenie stawów (polyarthritis), uszkodzenie centralnego układu nerwowego, objawiające się pląsawicą (chorea minor), a także zapalenie serca (carditis pericaditis). Na chorobę tę najczęściej zapadają dzieci oraz młodzież w wieku szkolnym. Natomiast u osób dorosłych gorączka reumatyczna występuje rzadko.

Przyczyny gorączki reumatycznej

Wystąpienie choroby poprzedzone jest zakażeniem paciorkowcem grupy A. Niejasna jest przyczyna pojawienia się objawów gorączki reumatycznej. Jednak wykazano, że pewne znaczenie może mieć niedożywienie, złe warunki higieniczne w nadmiernie zagęszczonych mieszkaniach, gdyż choroba ta występuje przede wszystkim w krajach o niskich dochodach ludności.

Objawy gorączki reumatycznej

– gorączka,

– guzki podskórne,

– wysypka,

– zapalenie stawów (bóle kolan, zaczerwienienie, nadmierne ocieplenie i obrzęk),

– pląsawica (nagłe, bezcelowe ruchy i grymasy twarzy),

– zapalenie serca (bóle w klatce piersiowej i niewydolność serca)

Leczenie gorączki reumatycznej

Podstawą leczenia gorączki reumatycznej jest ograniczenie wysiłków fizycznych poprzez leżenie w łóżku. Podawanie konkretnych leków zależy od postaci klinicznej oraz występujących objawów. W przypadku łagodnego zapalenia stawów wystarczająca jest na przykład kodeina lub inne środki przeciwbólowe.

Ostre zapalenie mięśnia sercowego próbuje się stłumić salicylanami (np. aspiryną). W ciężkich przypadkach, szczególnie przy pojawieniu się niewydolności serca, konieczne jest podanie kortykosterydów.

W przypadku pojawienia się pląsawicy, żaden lek nie daje trwałej poprawy. Bardzo gwałtowne ruchy można wyciszyć za pomocą barbituranów lub leków uspokajających. Ogniska infekcji bakteryjnej usuwa się przez zastosowanie antybiotyków (penicyliny).

Co można zrobić samemu?

Wystąpieniu gorączki reumatycznej można zapobiec przez odpowiednie leczenie zakażeń paciorkowcowych. (więcej…)

Nadciśnienie tętnicze

W przypadku osoby dorosłej uważa się, że ciśnienie tętnicze jest podwyższone, gdy podczas co najmniej 3 pomiarów wykonywanych w ciągu dwóch dni jego wartość jest wyższa niż 140/90 mm Hg (milimetrów słupa rtęci). Wartości te zostały określone przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) we współpracy z Komitetem Nadciśnienia w 1993 roku. Jak widać, ważne są zarówno wartości ciśnienia skurczowego, jak i rozkurczowego. Z nadciśnieniem granicznym ma się do czynienia, gdy ciśnienie skurczowe wynosi 140-160 i/lub rozkurczowe 90-95. Jest ono najbliższe prawidłowemu ciśnieniu. O nadciśnieniu łagodnym mówi się wówczas, gdy ciśnienie skurczowy wynosi od 140 do 180 mm Hg i/lub rozkurczowe 90-105.

Nadciśnienie uważa się za umiarkowane lub ciężkie, gdy ciśnienie skurczowe ma wartość powyżej 180 mm Hg i/lub rozkurczowe powyżej 105.

Objawy nadciśnienia tętniczego

Początkowo najczęściej nie występują żadne dolegliwości. Później pojawiają się następujące objawy:

– ból głowy

– krwawienie z nosa

– zawroty głowy

– nudności

– zaburzenia widzenia

– niepokój

– drgawki

– bóle w klatce piersiowej

– niewydolność serca

Jakie są przyczyny nadciśnienia tętniczego?

O nadciśnieniu pierwotnym lub samoistnym mówi się wówczas, gdy nie jest znana przyczyna jego występowania. Obecnie wiadomo, że wzrost wartości ciśnienia tętniczego może powodować bardzo wiele czynników. Zalicza się do nich nadwagę, nadmiar soli w pożywieniu, spożywanie alkoholu i kawy, palenie papierosów, brak wysiłku fizycznego, stres, hałas, obecność ołowiu we krwi, skłonności dziedziczne i wiele różnych leków. Im węższe i mniej elastyczne stają się tętnice, tym wyższe jest ciśnienie. (więcej…)

Niewydolność serca

Niektóre choroby powodują spadek wydajności pracy serca. Stan taki określa się mianem niewydolności serca. Nie jest to samodzielna jednostka chorobowa, lecz następstwo innych zaburzeń. Przy niewydolności serce nie jest w stanie wtłoczyć do tętnic ilości krwi niezbędnej dla prawidłowej przemiany materii. Nie potrafi też pobrać odpowiedniej ilości krwi z żył.

Istotą niewydolności serca jest wystąpienie co najmniej jednego spośród trzech następujących zjawisk:

– W czasie wysiłku akcja serca jest zbyt wolna w stosunku do potrzeb.

– Serce nie jest w stanie pobrać z żył odpowiednio dużej ilości krwi i wypełnić nią swoich komór.

– Ilość krwi wypompowywanej z serca do tętnic jest niewystarczająca.

Objawy niewydolności serca

– duszność

– przyspieszona akcja serca

– obrzęki

– niezdolność do wysiłku

– bladość

– zimne poty

– dreszcze

Rodzaje niewydolności serca

Niewydolność może dotyczyć obu albo tylko jednej komory serca. W drugim przypadku mówi się odpowiednio o niewydolności lewo- lub prawo-komorowej.

Niewydolność serca może być ostra (na przykład w zawale mięśnia sercowego) lub przewlekła. Jeśli wydolność serca jest na tyle mała, że ujawnia się nawet bez wysiłku fizycznego, wówczas określa się ją jako tzw. niewydolność spoczynkową. Jeśli cechy niewydolności uwidaczniają się tylko podczas wysiłku, na przykład podczas wchodzenia po schodach czy spaceru w takim przypadku ma się do czynienia z tzw. niewydolnością wysiłkową.

Przyczyny niewydolności serca

Zazwyczaj trudno jest wskazać jedną, konkretną przyczynę niewydolności serca. Jest ona raczej wynikiem wielu różnych, wspólnie występujących uszkodzeń serca. Jednak dość dobrze znane są te poszczególne przyczyny.

Przykładowo w przebiegu zakażeń bakteryjnych lub wirusowych serce mogą uszkodzić toksyny drobnoustrojów. Także schorzenia naczyń wieńcowych prowadzą często to niewydolności. Najczęstszą przyczyną jest jednak przeciążenie serca na skutek zniszczenia poszczególnych włókien mięśniowych, co ma miejsce w zawale mięśnia sercowego. (więcej…)

Sinica

Co to jest sinica?

Sinica to sine lub sinofioletowe zabarwienie skóry. Pojawia się ono na paznokciach, wargach i na twarzy. W poważniejszych przypadkach sinica może objąć również skórę dłoni, stóp i małżowiny uszne. Sine zabarwienie powstaje na skutek zwiększonej ilości hemoglobiny (barwnika krwi) niepołączonej z tlenem. Utlenowana krew jest dostarczana z serca do poszczególnych narządów tętnicami. Dzięki dużej zawartości tlenu kolor jej jest żywoczerwony. W narządach tlen jest wymieniany na dwutlenek węgla, który przenoszony jest następnie z powrotem żyłami do serca i płuc. W przypadku, gdy W płucach kiwi nie zostanie dostarczona odpowiednia ilość tlenu, W poszczególnych narządach zostaje on szybko zużyty, zwiększy się ilość hemoglobiny utlenowanej i powstanie sinica. Inna przyczyna powstawania sinicy jest niedostateczne ukrwienie i zwolniony przepływ kiwi. Ta sytuacja również powoduje wzrost poziomu hemoglobiny niepołączonej z tlenem, a więc powstanie sinego zabarwienia kiwi. „Zużyta” krew ma siną barwę dopóty, dopóki w płucach hemoglobina nie połączy się ponownie z tlenem.

Za dużo dwutlenku węgla

Do zjawiska sinicy dochodzi wtedy, kiedy czerwona krew tętnic zawiera zbyt dużo dwutlenku węgla. Dzieje się tak, jeżeli wymiana gazów we krwi (dwutlenek węgla na tlen) jest zakłócana oraz w przypadku mieszania się krwi tętniczej i żylnej.

Jakie są przyczyny sinicy?

Sinica jest objawem towarzyszącym różnym schorzeniom.

Schorzenia serca

Bardzo często sinica wskazuje na schorzenie serca lub wrodzoną wadę serca, która prowadzi do „sinicy” (morbus caeruleus).

Schorzenia płuc

Sinica wskazuje także na schorzenia płuc, wpływające na zaburzenia procesu wymiany gazów.

Zaburzenia krążeniowe

Lżejsze formy sinicy pojawiają się także w przypadku zaburzeń krążeniowych. Dzieje się tak, jeżeli przepływ krwi jest wolniejszy, gromadzi się W niej coraz więcej dwutlenku węgla, a poziom hemoglobiny niezwiązanej z tlenem wzrasta.

Przekrwienie

W tym przypadku ilość czerwonych ciałek krwi staje się tak duża, że krew bardzo się zagęszcza i ma niebieskawe zabarwienie. Ta postać sinicy jest bardzo niebezpieczna. Następstwami przekrwienia mogą być: podwyższone ciśnienie krwi, zawroty głowy, zakrzepy i niewydolność serca. (więcej…)