Tag - śpiączka

Hiperglikemia i hipoglikemia

Hiperglikemia jest podstawowym objawem cukrzycy. To zaburzenie przemiany materii polega na występowaniu podwyższonego poziomu cukru we krwi. Hipoglikemia z kolei to obniżone stężenie glukozy we krwi.

Przyczyną hiperglikemii jest niewystarczająca ilość wydzielanej przez trzustkę hormonu insuliny, jej zupełny brak lub wzmożone zapotrzebowanie organizmu na insulinę, tzw. insulinoodporność.

Głównym zadaniem insuliny jest transportowanie cukru prostego (glukozy), powstałego w wyniku rozkładu węglowodanów, z krwi do mięśni, gdzie jest on następnie zużywany jako materiał energetyczny. Jeżeli trzustka nie wydziela insuliny, konieczne jest podanie jej z zewnątrz, w postaci zastrzyku. W przypadku, gdy wydzielanie jest ograniczone, należy je pobudzać za pomocą leków. Ponieważ poziom cukru we krwi pacjenta często się zmienia, lekarz musi dostosować leczenie indywidualnie do każdego pacjenta. W tym celu obserwuje się poziom cukru we krwi przez dłuższy czas, aby na tej podstawie ustalić odpowiednia dawkę insuliny.

Mimo przestrzegania odpowiedniej diety, u diabetyka mogą wystąpić zaburzenia poziomu cukru. Dlatego ważne jest zarówno spożywanie posiłków we właściwych porach, jaki dokładne odmierzanie dawek wstrzykiwanej insuliny. Hiperglikemię mogą powodować niektóre inne choroby wewnętrzne, a także nadmierna zawartość cukru w pokarmie i przemęczenie fizyczne.

Udzielanie pierwszej pomocy osobie chorej na cukrzycę

Osoby, które cierpią na cukrzycę już od wczesnej młodości, przeważnie dobrze znają objawy zarówno hiper-, jaki hipoglikemii i potrafią same odpowiednio zareagować. Wielu diabetyków, którzy zachorowali dopiero w podeszłym wieku, nie zdaje sobie sprawy z istoty swojej choroby. Takim osobom trudno jest przyzwyczaić się do ograniczeń, jakie nakłada na nie cukrzyca, i zagrożeń, jakie niosą na przykład zaburzenia poziomu cukru.

Następujące objawy mogą świadczyć o występowaniu niezdiagnozowanej i nieleczonej cukrzycy:

– Szybkie męczenie się i apatia;

– Wzmożone pragnienie;

– Nienaturalnie duża ilość wydalanego moczu;

– Nagły głód lub brak apetytu;

– Powolna utrata przytomności.

Osoba udzielająca pierwszej pomocy cukrzykowi nie jest w stanie samodzielnie pomóc choremu, który do tej pory się nie leczył. jej głównym zadaniem jest jak najszybsze wezwanie lekarza. Do czasu jego przybycia powinno się podtrzymywać funkcje życiowe chorego, który przy nagłym niedoborze cukru powinien szybko zjeść wysokokaloryczny posiłek, a od razu na przykład słodycze. Jeżeli straci on przytomność, powinno się go ułożyć w pozycji bocznej bezpiecznej.

Nagłe stany zagrożenia życia przy hiperglikemii i hipoglikemii

Zagrożenie dla życia cukrzyka stanowi przekroczenie wartości krytycznych poziomu cukru we krwi. Sytuacja taka ma miejsce zarówno przy bardzo wysokim poziomie cukru we krwi i jest określana jako śpiączka cukrzycowa (hiperglikemia), jak i przy bardzo niskim poziomie cukru (śpiączka hipoglikemiczna). (więcej…)