Tag - starczowzroczność

Dalekowzroczność

Dalekowzroczność (hiperopia, nadwzroczność) jest wadą wzroku. Jej istota polega na tym, że kiedy w zdrowym oku promienie padające równolegle zbiegają się w jednym punkcie na siatkówce; przy dalekowzroczności ogniskują się poza siatkówką. W efekcie obraz znajdujących się w pobliżu przedmiotów jest zawsze niewyraźny.

Starczowzroczność (prezbiopia) jest odmianą dalekowzroczności. W stanie spoczynku oczy starszego człowieka nastawione są na nieskończoną odległość, ale podczas obserwacji rzeczy lub osoby stojącej w pobliżu, wzrok może tak się przystosować do odległości, że obraz jest zupełnie wyraźny.

Zdolność do przystosowania się do odległości, inaczej zwana akomodacją wzroku, z biegiem lat maleje. Mniej więcej około 60. roku życia zanika zupełnie i pojawia się starczowzroczność.

Objawy dalekowzroczności i starczowzroczności

– nieostre widzenie z bliska do około 1 metra

– uczucie zmęczenia oczu

– możliwe bóle głowy na skutek ciągłego dostosowywania się soczewek

Przyczyny dalekowzroczności i starczowzroczności

Do starczowzroczności (czego pierwszym objawem jest zamazywanie się liter przy pisaniu i czytaniu) dochodzi na skutek naturalnego twardnienia soczewki i w konsekwencji do zmniejszania się zakresu akomodacji oka.

Dalekowzroczność spowodowana jest zbyt małym wymiarem przednio – tylnym gałki ocznej oraz zmniejszeniem elastyczności soczewki i zbyt małym jej wypukleniem.

Wzmagające się z wiekiem trudności widzenia z bliska powodują, że punkt bliższy oka stale się oddala. Jest to najbliższy oku punkt, który oko spostrzega wyraźnie. Dla dziesięciolatka będzie ona znajdował się w odległości 10 cm, 45 letni człowiek widzi dokładnie już na odległość 30-35 cm. (więcej…)