Tag - swędzenie

Łupież pstry

Łupież pstry pojawia się na skutek zakażenia powierzchniowych warstw skóry przez pewien gatunek grzyba. Najczęściej zdarza się to u osób dorosłych, wykazujących tendencję do nadmiernego pocenia się. Po zakażeniu, zazwyczaj na górnej części tułowia pojawiają się drobne plamy różowawe, żółto lub ciemnobrunatne, z czasem ciemniejące. Można również zaobserwować ich stopniowe zlewanie się w większe przebarwienia. W czasie drapania skóra złuszcza się w postaci drobnych wiórków, ale może też odchodzić całymi płatami.

Objawy łupieżu pstrego

– Okrągłe lub owalne plamy na skórze; żółtawo-brunatne, rzadko czarne

– Łuszczenie się skóry – odpadają drobne łuski lub całe płaty skóry

– Zakażone partie skóry nie opalają się na słońcu

– Możliwe uczucie swędzenia

– Późniejsze przebarwienia skóry na dużych powierzchniach

Jakie są przyczyny łupieżu pstrego?

Chorobę wywołuje grzyb(malassezia furfur), na którego zarodniki można natknąć się właściwie wszędzie, jednak potrzebuje on dogodnych warunków, by móc wniknąć w skórę. Takie możliwości zapewnia mu silnie pocąca si skóra, stąd też wiele przypadków tej choroby można spotkać u osób przebywających w tropikach. Niemniej jednak, w klimacie umiarkowanym łupież pstry pojawia się także dość często.

Jak leczy się łupież pstry?

Miejsca dotknięte przeciera się roztworem spirytusu, zawierającym środki przeciwgrzybicze. Ponadto należy często myć skórę kwaśnym mydłem i starać się zmniejszyć wydzielanie potu.

Co można zrobić samemu?

Czasem wystarczają sposoby domowe,  jak na przykład bardzo mocne i energiczne namydlanie skóry. Pianę należy pozostawić do wyschnięcia na 10 minut, a następnie wyszorować całą powierzchnię ciała szorstką szczotką.

Zabieg ten należy powtarzać wielokrotnie, a ponieważ grzyb wywołujący łupież osadza się tylko na powierzchni zrogowaciałego naskórka, są duże szanse na skuteczne pozbycie się tego pasożyta.

Kiedy należy zgłosić się do lekarza?

Właściwie porada lekarska jest niezbędna w każdym wypadku infekcji skóry, jeżeli nie ustępuje ona samoistnie po kilku dniach. Łupież pstry stanowi raczej problem natury kosmetycznej niż problem medyczny, ale trudno to samemu ocenić i dlatego konsultacja lekarska jest bardzo istotna.

Co zrobi lekarz?

Lekarz zbada pod mikroskopem wycinek zainfekowanej skóry, a ponadto użyje do badania specjalnych promieni świetlnych, pod wpływem których ogniska zapalne przyjmą barwę od złotożółtej do pomarańczowej.

Jeżeli diagnoza potwierdzi łupież pstry, lekarz zapisze roztwory przeciwgrzybicze na bazie spirytusu oraz środki złuszczające. Jeśli rozległość zmian skórnych jest znaczna, stosuje się także środki doustne. Lekarz zaleci także stosowanie specjalnych gatunków mydła z dodatkiem selenu.

Łupież pstry – przebieg choroby

Pod pachami, na klatce piersiowej, brzuchu i na plechach pojawiają się najpierw pojedyncze, chaotycznie rozrzucone łuszczące się plamy i plamki. Są okrągłe lub owalne, żółtawe, ale mogą mieć różne odcienie aż do brunatnego, a nawet czarnego.

Nie leczone, rozprzestrzeniają się, łączą się w grupy i przybierają najróżniejsze kształty. Zaatakowana skóra w nieznacznym stopniu złuszcza się otrębiasto. Podczas drapania jednak odrywają się drobne matowe łuski. Plamy pozornie nie zmieniają kolory pod wpływem słońca, ale po wyleczeniu na skórze zostają jeszcze przez dłuższy czas białawe przebarwienia, które z czasem znikają.

Czy łupież pstry jest niebezpieczny?

Łupież nie jest chorobą niebezpieczną, nie wywołuje nawet złego samopoczucia. Dopiero gdy dochodzi do swędzenia, mogą pojawić się komplikacje. Drapiąc energicznie skórę można uszkodzić jej głębsze partie, a tym samym otworzyć drogę innym, bardziej niebezpiecznym zarazkom.

Jak unikać łupieżu?

– Osoba, która intensywnie się poci i miała już kłopoty z łupieżem, powinna nosić luźną, przewiewną garderobę, która umożliwi odparowanie potu.

– Tkaniny naturalne lepiej nadają się do noszenia niż syntetyczne

– Po każdym wysiłku, który spowodował pocenie, należy bardzo dokładnie umyć ciało

Ważne

Łupież pstry nie jest właściwie zaraźliwy, niemniej jednak nie poleca się wspólnego korzystania z tej samej gąbki lub ręcznika. Bielizna, codziennie zmieniana powinna być wykonana z materiałów nadających się do gotowania.

Świąd odbytu

Odbyt jest to najniższy odcinek odbytnicy, niezwykle wrażliwa część ciała, gdzie dosyć często występują różnego rodzaju nieprzyjemne i dokuczliwe dolegliwości.

Jednym z niepokojących symptomów, z którym należy zgłosić się do lekarza, jest świąd odbytu. Objawu tego nie wolno lekceważyć, gdyż może świadczyć o poważnych zaburzeniach zdrowotnych – i to zarówno o chorobach wewnętrznych, jak i pasożytniczych, skórnych czy w końcu chorobach samego odbytu.

Istnieje także forma samoistnego świądu odbytu, który nie może być skojarzony z żadną konkretną chorobą.

Jakie są przyczyny świądu odbytu?

U dzieci przyczyną świądu odbytu jest zazwyczaj zakażenie owsikami.

Owsiki są to prawie centymetrowej długości robaki osiedlające się w dolnych odcinkach jelita. Zwłaszcza nocą samice pełzną i składają w odbycie od 5000 do 10 000 jaj.

Do zakażenia owsicą dochodzi przez zjedzenie brudnych warzyw lub przez bezpośredni kontakt z zakażonym dzieckiem.

U dzieci często dochodzi do nawrotów choroby, gdyż w wyniku drapania się, jaja owsików gromadzą się pod paznokciami i drogą pokarmową z powrotem trafiają do wnętrza organizmu.

Inną przyczyną świądu odbytu mogą być hemoroidy, zarówno wewnętrzne  i zewnętrzne. Świąd towarzyszący hemoroidom przechodzi czasem wyjątkowo przykry ból.

Przyczyną świądu odbytu może być również wyprysk lub inne schorzenie skóry, takie jak na  przykład grzybica lub łuszczyca. Świąd może także mieć tło alergiczne.

Często objaw ten występuje u pacjentów z nieleczoną cukrzycą oraz chorych na żółtaczkę.

Długotrwale stosowanie antybiotyków może także spowodować wystąpienie objawów świądu. Oprócz tego świąd odbytu może przejściowo wystąpić przy biegunce, po zjedzeniu ostrego dania (przyprawionego chili lub pepperoni) lub po oddaniu bardzo twardego stolca.

Świąd odbytu może powodować pot spływający w okolicę odbytu podczas wysiłku fizycznego.

Czy można coś zrobić samemu?

Najważniejsze jest utrzymywanie higieny odbytu po każdorazowym oddaniu stolca. Kał w czasie biegunki silnie narusza skórę okolicy odbytu, dlatego należy wówczas używać miękkiego papieru toaletowego i dodatkowo wilgotnej chusteczki lub ręcznika.

Do mycia stosować tylko ciepłą wodę, bez mydła, gdyż może ono powodować podrażnienia skóry.

Jednym z niezbędnych zabiegów higienicznych jest staranne mycie rąk dużą ilością wody bezpośrednio po oddaniu stolca. (więcej…)